เกมร้อนมาเฟียร้าย [ลำดับที่ 1 ในซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ]

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 8 คู่หมั้น? 8-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    6 พ.ย. 61

ตอนที่ 8 คู่หมั้น?

               

                พราวฟ้าทั้งอึ้งทั้งคิดหนักในคราวเดียวกันเมื่อบาสเตียนเลื่อนทะเบียนสมรสมาตรงหน้า หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างไม่แน่ใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอตั้งตัวไม่ติด เมื่อเห็นภรรยาโดยพฤตินัยนั่งนิ่งอยู่นานไม่ยอมจรดปลายปากกาเสียทีบาสเตียนจึงกล่าวเสียงขรึม


                “เธอไม่อยากเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันหรือพราว...”


                “เปล่าค่ะ...”


หญิงสาวตอบเสียงแผ่วขณะที่สีหน้าแสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน...เรื่องระหว่างเธอกับเขามันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและพราวฟ้าก็ยอมรับว่าเธอไม่มีเวลาและสติที่เพียงพอสำหรับการไตร่ตรองทุกอย่างนัก นับแต่หญิงสาวตัดสินใจรับปากดิเฟสโตทำหน้าที่บนเรือลำนี้ก็ดูเหมือนหลายๆ อย่างจะมีความไม่สมเหตุสมผลไปเสียหมด ราวกับว่าทุกอย่างถูกเซ็ทฉากมาเป็นอย่างดี แต่ไม่ว่าเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นแผนร้ายของคนเจ้าเล่ห์ หรือเป็นเพราะความเผลอไผลของเธอกับเขา หากหญิงสาวก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นแล้วและพราวฟ้าก็ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้ แต่กระนั้นหญิงสาวก็ไม่สามารถจรดปลายปากกาได้เสียทีเพราะยังมีอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอยังไม่กล้าผูกชีวิตไว้กับเขานัก


                “เธอกังวลอะไรงั้นหรือ?”


                พราวฟ้ามองสามีโดยพฤตินัยของตัวเองอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่หากหญิงสาวลังเลไม่ยอมพูด ความรู้สึกเหล่านี้อาจตกเป็นตะกอนในใจและสะสมพอกพูนมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อตัดสินใจได้ดวงตากลมโตจึงเปลี่ยนเป็นจริงจังก่อนเอ่ยอย่างมั่นคงเป็นครั้งแรก


                “การมีชีวิตคู่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน แต่มันยังมีองค์ประกอบอื่นที่สำคัญไม่แพ้กันที่จะทำให้ชีวิตคู่อยู่รอดไปจนถึงบั้นปลาย” หญิงสาวเว้นวรรคเล็กน้อยรอดูท่าทีของเขา เมื่อบาสเตียนพยักหน้าเบาๆ อย่างเห็นด้วยหญิงสาวจึงพูดต่อ


                “การมีครอบครัวสำคัญกับพราวมากค่ะ พราวไม่อยากแต่งงานแค่ปีสองปีแล้วหย่า...แต่พราวอยากอยู่กับคุณตลอดไป”


                “ฉันก็เช่นกัน” ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น


                “งั้นพราวขอถามคำถามคุณบาสสักสองสามข้อได้ไหมคะ?” แววตาจริงจังของหญิงสาวทำให้บาสเตียนหยุดคิดเล็กน้อยก่อนพยักหน้าเบาๆ ต่อให้เธอตั้งคำถามเป็นสิบเป็นร้อยข้อเขาก็ยินดีตอบ เพราะมันคุ้มค่าเหลือเกินที่จะแลก


                “ว่ามาสิ”


                พราวฟ้ายิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อชายหนุ่มออกปากอนุญาตโดยไม่มีท่าทีอิดออด


                “ผู้หญิงที่ชื่อซิดนีย์เป็นใครหรือคะ?”


                คำถามตรงไปตรงมาของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มถึงกับอึ้ง พราวฟ้าหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาเงียบไป บาสเตียนเหมือนจะดูออกว่าหญิงสาวรู้สึกเช่นไรจึงยืดตัวตรงขับไล่ความไม่มั่นใจที่นานๆ จะเกิดขึ้นกับเขาออกไป อดก่นด่าตัวเองไม่ได้ที่เคยทดสอบความรู้สึกของพราวฟ้าด้วยการรับสายซิดนีย์ในวันนั้น เพราะดูเหมือนว่าผลเสียจะมากกว่าผลดีเสียอีก


                “ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวตัดบทเสียงเบาโดยไม่แสดงความรู้สึกผิดหวังที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกออกมา แต่ให้ตายเถอะ! สายตาของเธอมันบอกว่าถ้าเขาไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจนก็อย่าหวังเลยว่าเธอจะยอมเซ็นชื่อลงไปในทะเบียนสมรส


                บาสเตียนถอนใจ...เห็นทีเขาคงต้องเคลียร์เรื่องนี้กับพราวฟ้าก่อน ไม่เช่นนั้นคงโดนแม่คุณทำมึนตึงใส่เป็นแน่ ว่าแล้วก็ลุกขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะช้อนร่างหญิงสาวลอยหวือขึ้นกลางอากาศโดยที่สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ ต่างจากพราวฟ้าที่หวีดร้องด้วยความตกใจ


                “คุณบาสจะทำอะไรคะ ปล่อยพราวลงนะคะ!” หญิงสาวพยายามดิ้นขัดขืน ความน้อยใจที่ซ่อนอยู่ทำให้เธอต่อต้านเขาเต็มกำลัง แต่มีหรือคนเจ้าแผนการจะสน เขาเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่าสถานที่ปรับความเข้าใจที่ดีที่สุดของสามีภรรยาคือห้องนอน และบาสเตียนจะพาพราวฟ้าไปที่นั่น!


                “ดิออล์เอาทะเบียนสมรสเข้าไปในห้องฉัน”


                “ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบรับก่อนจะรีบกุลีกุจอทำตามคำสั่ง 


                บาสเตียนอุ้มม้า (แอบ) พยศตามดิออล์เข้าไปโดยไม่สนกำปั้นเล็กๆ ที่คอยตุบไหล่เขาอย่างเอาเป็นเอาตาย


                “ปล่อยพราวนะคนใจร้าย ฮึก...คุณตอบคำถามของพราวไม่ได้ก็ไม่ควรมายุ่งกับพราวอีกนะ ฮื่อๆ” หญิงสาวเช็ดน้ำตาป้อยทั้งทุบทั้งตีด้วยความน้อยใจ เขาเห็นเธอเป็นดอกไม้ข้างทางหรืออย่างไรถึงหลอกกันได้ลงคอ


                “เห็นเงียบๆ เวลาดื้อก็เอาเรื่องเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มบ่นพึมพำก่อนจะวางคนมือหนักลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ


                “คนเงียบก็มีหัวใจนะคะ ไม่ใช่เห็นพราวเงียบไม่มีปากเสียงแล้วจะทำอะไรกับพราวก็ได้!” หญิงสาวโต้กลับปากคอสั่น พูดจบก็ทำท่าจะกระโดดลงจากเตียงแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกักตัวเอาไว้เสียก่อน ครั้นจะถอยหนีบาสเตียนก็โถมตัวลงมากดทับราวกับจงใจไม่ให้เธอหนีทำเอาพราวฟ้าติดแหงกไปไหนไม่ได้


                “เสร็จหรือยังดิออล์” เสียงเข้มของคนเป็นนายเอ่ยถามบอดี้การ์ดหนุ่มทั้งที่สายตาคมยังมองคนใต้ร่างทำเอาดิออล์ที่แอบยืนมองยิ้มๆ อย่างเผลอตัวถึงกับสะดุ้ง


                “ระ...เรียบร้อยแล้วครับคุณบาสเตียน” ว่าแล้วก็รีบปิดประตูเผ่นหนีอย่างลนลาน


                สายตาคมมองดวงหน้างามงอนนิ่ง ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน บาสเตียนยอมรับในใจว่าเขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยที่เป็นต้นเหตุทำให้หญิงสาวต้องร้องไห้ แต่ความลับที่ปกปิดไว้จะเป็นเรื่องสุดท้ายที่ทำให้ผู้หญิงตรงหน้าเสียน้ำตา


                “ซิดนีย์เป็นคู่หมั้นของฉัน” ในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว


พราวฟ้ามองคนพูดอย่างอึ้งๆ พลันน้ำตาที่เหือดไปบ้างแล้วก็ค่อยๆ เอ่อล้นอีกครั้ง ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกเกินจะควบคุม สายตาที่มองคนตรงหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังเสียใจ บาสเตียนถอนใจอีกครั้งเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามคาดหลังพราวฟ้ารู้ความจริง


หญิงสาวเบือนหน้าหนี พยายามกลั้นก้อนสะอื้นสุดกำลัง ทว่าเพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมาก็รู้สึกบีบหัวใจและทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


“คุณมีคู่หมั้นแล้ว...แล้วทำแบบนี้กับพราวทำไมคะ?” เอ่ยถามเสียงสั่นเครืออย่างรุนแรงจนแทบไม่เป็นภาษา สายตาคาดคั้นคำตอบของหญิงสาวทำให้บาสเตียนหนักใจไม่น้อย แต่ยังไม่ทันได้ตอบคนตั้งคำถามก็หาคำตอบเองเสร็จสรรพด้วยอารมณ์ตัดพ้อน้อยใจ


“เพราะพราวเป็นเพียงแค่พนักงานระดับล่าง ไม่คู่ควรกับคุณบาสสินะคะคุณถึงย่ำยีพราวเหมือนเป็นของไร้ค่า ฮึก...ทะเบียนสมรสนั่นก็คงจะเอามาหลอกหล่อให้ดีใจเล่น แล้วเมื่อคุณเบื่อก็แค่ฉีกมันทิ้งไป ส่วนพราวก็เป็นได้แค่...”


หญิงสาวหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้นเพราะไม่อาจเปล่งเสียงได้อีกต่อไป ก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมาจุกเต็มคอหอย แต่ถึงไม่พูดบาสเตียนก็เดาออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มตัดสินใจก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยนแทนคำขอโทษ สายตาคู่คมมองคนต่อต้านอย่างจริงจังก่อนเอ่ยอย่างใจเย็น


“ฉันไม่เคยคิดเอาทะเบียนสมรสมาหลอกล่อเธอ และไม่เคยคิดจะให้เธอเป็นเมียน้อยเมียเก็บ


“แต่การกระทำของคุณมันไม่ใช่นะคะ...” พราวฟ้าเถียงเสียงสั่นเครือ แต่เมื่อสู้สายตาอ้อนวอนจริงจังของเขาไม่ไหวจึงเบือนหน้าหนีอีกครั้ง บาสเตียนเมื่อเห็นเธอเงียบจึงค่อยๆ เล่าเหตุผลทั้งหมดอย่างใจเย็น


                “พ่อของฉันเป็นเพื่อนกับพ่อซิดนีย์ การหมั้นหมายเกิดขึ้นเพราะคนสามคนต้องการให้เกิด นั่นก็คือพ่อฉัน พ่อของซิดนีย์ และตัวซิดนีย์เอง...แต่ฉันไม่เคยรักหล่อนฉันถึงต้องสร้างเงื่อนไขในการแต่งงานขึ้นมา...” ชายหนุ่มเว้นวรรคนิดหนึ่งและลอบมองอากัปกิริยาของหญิงสาวไปด้วย แม้เธอไม่ยอมหันมาหากบาสเตียนรู้ดีว่าหญิงสาวกำลังฟังอยู่จึงเล่าต่อ


                “เมื่อสิ้นสุดอายุสามสิบห้าหากฉันยังไม่รักใครฉันจะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับซิดนีย์ทันที แต่ถ้าฉันพบรักได้ก่อนวันนั้นการหมั้นก็จะสิ้นสุดลง ฉันสามารถแต่งงานกับคนที่ฉันรักได้โดยไม่ผิด”


                หญิงสาวค่อยๆ หันกลับมาโดยไม่รู้ตัว ทว่าบัดนี้ดวงตากลมโตที่เปียกชื้นและเริ่มบวมแดงกลับมองชายหนุ่มเหมือนไม่เคยเห็น บาสเตียนขบกรามแน่นมองหญิงสาวอย่างรอคำพิพากษา ชั่วอึดใจพราวฟ้าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจริงจัง


                “การแต่งงานไม่ใช่การเล่นขายของนะคะ...พราวไม่คิดเลยว่าคุณจะเห็นเรื่องสำคัญแบบนี้เป็นเรื่องเล่นๆ จนเอามาเดิมพันกับความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งได้โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร”


                “ฉันไม่เคยเห็นเรื่องแต่งงานเป็นเรื่องล้อเล่น...แต่เพราะมันสำคัญกับฉันมากฉันถึงหาทางดึงเวลาเอาไว้เพื่อค้นหาเธอพราว” บาสเตียนตอบอย่างจริงจังเช่นกันทำเอาคนฟังถึงกับน้ำตาคลอก่อนจะสวนกลับอย่างต่อต้าน


                “แต่การกระทำของคุณบาสเห็นแก่ตัวมากค่ะ”


                “ฉันยอมรับ” เขาพูดหน้าตายทำเอาพราวฟ้าถึงกับอึ้ง ริมฝีปากเล็กสั่นระริกอย่างสะกดกลั้น รู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูกเมื่อคนตรงหน้ามีความคิดที่แตกต่างจากเธออย่างสิ้นเชิง ขณะที่หญิงสาวพยายามถนอมน้ำใจคนอื่นแต่ชายหนุ่มกลับหาทางออกชีวิตด้วยวิธีเห็นแก่ตัว หญิงสาวส่ายหน้าทั้งน้ำตา


                “แต่พราวคงเห็นแก่ตัวไม่ลงหรอกค่ะ...ผู้หญิงคนนั้นไม่มีความผิด แต่คนมาทีหลังอย่างพราวต่างหากที่ไม่ควรปล่อยตัวปล่อยใจไปกับคุณบาสแต่แรก ฮึก...”


                บาสเตียนถึงกับอ่อนใจ เขาเริ่มจะไม่ชอบความโอบอ้อมอารีและช่างเสียสละของเมียสุดที่รักเสียแล้วสิ ชายหนุ่มบดกรามแน่นและมองเธออย่างจริงจังมากขึ้น


                “หยุดนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นสักครั้งเถอะพราว...ช่วยเห็นแก่ตัวสักครั้งเถอะ อย่าทำท่าเหมือนอยากประเคนสามีตัวเองให้ผู้หญิงคนอื่นจนตัวสั่นแบบนี้ ฉันไม่ชอบ!


                “มันคือความถูกต้องค่ะ พราวจะไม่ยอมทำผิดไปมากกว่านี้แล้ว...ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไปช่วยพาพราวกลับเข้าฝั่งด้วยค่ะ”


พูดจบหญิงสาวก็เบือนหน้าหนีอีกครั้ง ชายหนุ่มเริ่มเหนื่อยใจกับการง้อเมียตัวเอง เมื่อไม่มีทางเลือกปลายจมูกคมจึงก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกลุ่นอย่างแผ่วเบา หมายปลุกเร้าให้เธอลืมความโกรธ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ได้รับการตอบกลับมาเพียงความนิ่งเฉยเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงสะอื้นจางๆ ของพราวฟ้าทำให้บาสเตียนยอมหยุดการกระทำทุกอย่างลง ชายหนุ่มมองหน้าคนเป็นเมียอย่างอ่อนใจก่อนจะกล่าวลอยๆ เสียงขรึมปนพ้อ


                “ถ้าเธอห่วงความรู้สึกของฉันเท่าห่วงคนอื่นก็คงดีสินะ”


                พราวฟ้ามองคนประชดดวงตาไหววูบ ก่อนเมินความรู้สึกใจอ่อนและมองข้ามแววตาตัดพ้อของเขา เธอจะไม่เลือกความถูกใจแต่หญิงสาวจะเลือกความถูกต้องเท่านั้น!





แอบย่องมาตอนดึก

ง่วงมาก สมองตายมาก ฮ่าๆๆ คิดอะไรไม่ออกเลยอ้าาาาาา

บาสกับพราวก็จะไบโพล่าหน่อยๆ ตอนก่อนยังสวีวี่วีกันอยู่เลย มาตอนนี้ดึงเข้าดราม่าซะงั้น ฮ่าๆๆๆๆ

ปล. ขอบคุณที่ติดตามน้าา วันนี้ขอตัวไปนอนก่อน ฝันดีทุกคนคร้าบบบ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

344 ความคิดเห็น