ไรท์ขา ขอเป็นนางเอกบ้างได้ไหม(อ่านฟรี)

ตอนที่ 3 : พลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ค. 63

เหมยหลิวตัวแปรสำคัญที่ผ่านเข้ามาอีกคน ในเมื่อนางคือ หญิงที่น้องสาวของอดีตคนรักของฮ่องเต้หยางหลงที่มองจากภายนอกเหมือนไร้เดียงสา แต่ภายในกลับเหมือนซ่อนคมมีดไว้ภายใน สายตาของนางหวานล้ำภายในนั้นเป็นเช่นไรไม่อาจคาดเดา อีกทั้งฮุ่ยหลินรู้ดีว่าชินอ๋องผู้มีความไม่ธรรมดา และเป็นหนึ่งในบรรดา บุรุษที่หลงใหลได้ปลื้มกับ แพรวานางเอกสวยแต่ไม่โง่คนนั้น

“ฝ่าบาท เพียงแค่แพรวา ฮุ่ยหนิงก็อาจรับได้แต่ทว่าเหมยหลิวผู้นี้ ไม่อาจเชื่อว่านางเข้ามาด้วยความบริสุทธิ์ใจ”หยางหลงชะงักมือที่กำลังร่างอักษรอยู่ เหมยหลิวหลบอยู่อีกฝั่งของประตู แววตาของนางหาเป็นมิตรไม่

“เจ้าห่วงใยข้าเพียงนั้นเชียวหรือฮุ่ยเหนียง”สายตาคมจ้องมองฮุ่ยหลิน ค้นหาบางอย่างในสายตา

“ฝ่าบาทฮุ่ยหนิงเป็นเมีย หลายอย่างที่ทำเพื่อฝ่าบาทได้ และพร้อมจะทำมัน”สายตาแสดงความจริงใจแต่อีกคนหามองเห็นมันไม่

ในเมื่อนางร้ายต้องต่อกรกับนางร้าย แพรวายังไม่อาจเทียบชั้นกับหญิงที่ปากว่าตาขยิบ

ฮุ่ยหนิงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น พาหุ่นสะโอดสะองพร้อมนางกำนัลที่มีโถตุ๋นรากบัวเดินเข้าไปนั่งใกล้หยางหลงจนเกือบ กลายเป็นนั่งตัก

“ เหมยหลิวลองชิม ตุ๋นรากบัว”ฮ่องเต้เอ่ยปากชวน รอยยิ้มสว่างใสก่อเกิดขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน

“หวังว่าคงไม่ได้ เหมือนครานั้น” หยางหลงถามยิ้มๆ สนมฮุ่ยแกล้งหน้างอแต่ก็เปลี่ยน สีหน้าเป็นแช่มชื่นก็วันนี้ตั้งใจมา ทวงความเป็นคนโปรดคืนทั้งๆ ที่ถูกนางเอกแย่งไปเสียหมดแล้ว เสียหมดแล้ว หยางหลงไม่เหลือเยื้อใยแล้วจริงหรือ

“ไม่เพคะ วันนี้ ฮุ่ยเหนียงรู้ว่าฝ่าบาททรงงานหนัก ฮุ่ยเหนียงไม่อาจดูดาย”สายตาไม่ต่างจากคำพูด สาวใช้ติดตามสนมฮุ่ย ยกโถรากบัวตุ๋นเข้ามาวางลงตรงหน้า ตักใส่ถ้วยกระเบื้องใบเล็ก เหมยหลิวท่าทีนอบน้อม รับถ้วยมาถือไว้ ก่อนจะ ละเมียด ในการชิมสนมฮุ่ยตวาดแวดทันที

“ใครให้เจ้าลิ้มรสก่อนฝ่าบาท”เหมยหลิวคุกเข่าลงกับพื้น

“เหมยหลิวไม่กล้า พระสนมอย่าได้ถือสาเพียงเพราะเหมยหลิว คิดว่าฝ่าบาท เชิญชวน”ฮ่องเต้โบกมือห้ามสนมฮุ่ย ด้วยความรำคาญ ฮุ่ยหลินถอนหายใจนางตัวดี มารยาสาไถยเกินไปแแล้ว

ฉับพลันนั้นเอง เหมยหลิวที่กำลังคุกเข่าอยู่นั้นก็เกิดอาการเกร็งกระตุกเลือดสดๆ ไหลออกปาก คนทั้งหมดในที่นั้นตะลึงพรึงเพริศทำอะไรไม่ถูก ฮุ่ยหลินตาค้า่ง

“ไม่ไม่ไม”ส่ายหน้าไปมาในเมื่อไม่เคยคิดจะฆ่าแกงใครแต่ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้

“ตามหมอหลวงนางถูกพิษ” ความวุ่นวายเกิดขึ้นทันที ตุ๋นรากบัวกลายเป็นหลักฐานสำคัญ ฮุ่ยหลินคุกเข่าอยู่แทบฝ่าพระบาทของหยางหลง

“ฝ่าบาท ทรงพระปรีชา ให้ความเป็นธรรม กับฮุ่ยเหนียงด้วย”เพียงแค่พริบตาเดียว จากสนมเอกกลับกลายเป็นผู้ต้องสงสัยภายในชั่วพลิกฝ่ามือ ร่างบอบบางของเหมยหลิวถูกหามเข้าไปในตำหนัก หมอหลวงเดินราวกับวิ่งตามเข้าไปทันทีฝ่าบาทร้อนรนอยู่หน้าตำหนัก ฮุยหลินยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ฮุ่ยหลินจะถึงคราวซวยแล้วหรือไร กอดขาแพรวาไว้ แววตาสลดลงน่าใจหาย น้ำตาเต็มตา

“ เฟยลี่ ช่วยข้าด้วย ช่วยพูดกับฝ่าบาทให้ข้าด้วย” แพรวาย่อตัวลงจับมือฮุ่ยหลินด้วยความเห็นใจ

“ใจเย็นๆ ถ้าหาก เจ้าไม่ได้ทำ ใครก็ไม่สามารถกล่าวโทษเจ้าได้”นางเอกก็คือนางเอกอย่างน้อยนางก็เห็นใจฮุ่ยหลิน

“ฝ่าบาท เหมยหลิว”ชินอ๋องผู้ที่ฮุ่ยหลินรู้ดีว่า ต่างมีลับลมคมในไม่แพ้ เหมยหลิวผู้นั้น

“หมอหลวงดูอาการนาง กินไปเพียงน้อยนิดข้าคิดว่าพิษคง ยังไม่แทรกซึมเท่าที่ควร”

“ นางถูกพิษได้อย่างไร”ฮ่องเต้ยกมือห้ามเป็นเชิงปรามไม่ให้ถามต่อ อย่างน้อยก็เห็นแก่ฮุ่ยหลินอย่างนั้นหรือ

“ไว้ข้าจะสืบสวนอีกที วังหลวงแห่งนี้กับ การถูกพิษเป็นของคู่กัน ตอนนี้ยังกล่าวโทษใครไม่ได้”

“ ข้าชินอ๋องเป็นผู้นำนางมา ต้องเป็นผู้รับผิดชอบ ความปลอดภัยของนางถ้าหากนางเป็นอะไรไปข้าจะมีหน้าไปพบ กับพ่อแม่นางได้อย่างไร”น้ำเสียงเศร้าสร้อย วังหลวงแห่งนี้ผู้คนล้วนสวมหน้ากากเข้าหากัน

“ข้าต้องให้ความเป็นธรรมแน่ใจเย็นๆ ก่อนเรายังไม่ทราบอาการ ที่แน่ชัดและพิษที่นางได้รับ”ไม่น่าเชื่อในวังหลวงแห่งนี้อะไรๆ ก็ช่างดู ลับลวงพลางจน ไม่อาจ ไว้ใจใครได้

หมอหลวง ออกมาจากตำหนัก ที่เหมยหลิวนอนรักษาตัวอยู่

“ อาการนาง เป็นอย่างไรบ้าง”ฮ่องเต้ เอ่ยปาก

“ นาง โดนพิษเข้าไปเพียงน้อยนิด พิษไม่สามารถทำอันตรายนาง จนถึงชีวิตได้ ข้าน้อยได้ให้ยาถอนพิษกับนางแล้ว ตอนนี้นางฟื้นคืนสติดังเดิม”เสียงถอนหายใจรวมทั้งฮุ่ยหลินที่ถอนหายใจโล่งอกเสียยกใหญ่ ฮ่องเต้และชินอ๋องเดินเข้าไปในตำหนัก ตอนนี้เองที่สนมฮุ่ย ได้ยินคำพูดของหมอหลวงชัดเจน ถลาเข้าไปในห้องพร้อมกับทุกๆ คนนางแพศษยา เร่งฝีเท้าตามไปทั้งหมดสี่คนรวมทั้งแพรวา จึงเดินเข้าไปดูอาการเหมยหลิว

เหมยหลิวใบหน้าซีดจาง แทบไม่มีสีเลือดนอนอยู่บนเตียงนอน ฮ่องเต้ทรุดตัวลงนั่งปลายเตียง ยิ้มบาง ๆ มองว่ามันสวยหวานของเหมยหลิว ทำไมกลายเป็นรอยยิ้มที่เสแสร้งไปในตอนนี้

ขยับตัวลุกขึ้นยากเย็นก่อนจะ ทำท่าทางเหมือนจะล้ม ให้ฮ่องเต้ประคอง ทำเอาใจ ฮุ่ยหลิน ขมวดคิ้วเก็บกดอารมณ์ไว้

“ฝ่าบาท เหมยหลิว ขอร้องฝ่าบาทอย่าได้กล่าวโทษพระสนมเลย อาจจะไม่ใช่พระสนมที่เป็นคนลงมือ ทรงสอบสวนก่อน”เหมือนจะดี แต่กิริยานางอมงไม่นานก็เข้าใจได้ว่าเสแสร้ง

ท่าทีอ่อนน้อมน่าสงสารนั้นทำให้ฮ่องเต้ ถึงกับรวบมือทั้งสองข้างมากุมไว้ แต่ฮุ่ยหลินที่เข้ามาพร้อมกันกับตลึงในคำพูดของเหมยหลิวไม่ คาดคิดว่านางจะใช้ไม้นี้ไม่ตีโพยตีพาย แต่มาแบบเหนือเมฆความสงสารสยบทุกสิ่งจริงๆ

“เจ้าอย่ากังวลไปเลยเหมยหลิวข้าต้องหา คนผิดมาลงโทษให้ได้ ในไม่ช้านี้”ฮุ่ยหลินเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของฮ่องเต้

“ เหมยหลิวการที่เจ้าพูดเช่นนี้ เป็นการบอกเป็นนัยๆ ว่า สนมฮุ่ยเป็นคน วางยาเจ้า”แพรวาอดรนทนไม่ได้

“ พี่สาวใยมอง เหมยหลิวเช่นนั้นเหมยหลิวไม่กล้ากล่าวโทษพระสนม เหมยหลิวเพิ่งเขามาอยู่ในวังหลวง ก็กลายเป็นที่โปรดปราน อาจทำให้หลายคนไม่ พอใจ เหมยหลิวเหมือนตัวคนเดียว แต่การนี้เหมยหลิวเคยได้ยินว่าพี่สาวเองก็เคยโดน พระสนมวางยาด้วยเหมือนกัน เป็นนางที่ชอบใช้วีธีสกปรก รังแกเหล่าสนมนางในที่เป็นที่โปรดปรานอยู่แล้ว เหมยหลิวไม่ได้กล่าวเกินความจริงขอ พี่สาวและฝ่าบาท อย่าได้มองเหมยหลิวผิดไปเพราะทั้งพี่สาวและฝ่าบาทมีพระคุณกับเหมยหลิวทั้งคู่”แหวะ แพรวาแทบ จะ จะอ้วกเอาอาหารเช้าแสนอร่อยออกมากับคำพูดของเหมยหลิว

“เจ้ากล่าวโทษข้าชัดๆ นางปีศาจ อย่าอยู่เลย” มีดสั้นคมวาว ฮุ่ยหนิงพกติดตัวถูกดึงออกมาก่อนจะถลาเข้าใส่ เหมยหลิว

“อย่าสนมฮุ่ย...อย่า”แพรวานางสมกับเป็นนางเอกเสียจริงเอาตัวเองเข้าบังมีดเพราะเห็นว่าเรื่องราวชักบานปลายไปใหญ่ สนมฮุ่ยดิ้นไม่หลุดแน่คราวนี้มีดคมวาวเงื้อ ขึ้นสุดแขน กำลังจะจ้วงแทงมาที่แพรวาแพรวาหลับตาปี้ ตายเป็นตายฮุ่ยหลินคิดฮ่องเต้ และชินอ๋องตกใจไม่แพ้กัน ฮ่องเต้ใช้แขนข้างหนึ่งดึงแพรวาเอามาไว้ในอ้อมกอดเบี่ยงตัวหลบคมมีด แต่ก็ไม่อาจหลบพ้นในระยะกระชั้นชิด คมมีดฉีกชายเสื้อคลุม เฉี่ยวแขนฮ่องเต้เลือดไหลซึมชินอ๋องเบิกตาโพลง จับตัวฮุ่ยหลินก่อนจะบิดข้อมือที่ ถือมีดจนร่วงหล่นลงพื้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แพรวาล้มลง พร้อมกับฮ่องเต้ ที่กุมแขนข้างที่เจ็บ

“ องครักษ์นำ สนมฮุ่ย ไปขัง นางลอบประพระชนม์ห้ามให้นางพบปะใครจนกว่าจะมีคำสั่งจากข้าชินอ๋อง ” สมใจเจ้าแล้วชินอ๋อง เสียงชินอ๋อง ดังลั่นตำหนัก

เดินหมากพลาดตาเดียวแพ้ทั้งกระดาน ฮุ่หลิน ปาดน้ำตา ฝ่าบาทไร้เยื่อใยเพียงนี้เชียวหรือแต่ในใจกับห่วงยางหลงไม่น้อยคมมีด โดนเข้าที่จุดสำคัญหรือไม่ ไม่อาจรู้ในเมื่อถูกนำตัวออกมาจากห้อง เตรียมยัดเข้าคุกหลวงสายตาตัดพ้อ มองไปยัง ยางหลงที่แทนที่จะห่วงฮุ่ยหลินหรือตัวเองกับกอดประคองแพรวาไว้ถามนางว่าบาดเจ็บตรงไหนฮุ่ยหลินหลับตาไล่หยาดน้ำตาช้าๆ เจ็บจน แทบจะทรงกายไม่อยู่ โอ้ทำไมถึงรุ้สึกเจ้บ ขนาดนี้เพียงแค่เห็นคนที่รักใส่ใจผู้อื่นมากกว่าตัวเองเช่นนั้นหรือ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น