ไรท์ขา ขอเป็นนางเอกบ้างได้ไหม(อ่านฟรี)

ตอนที่ 2 : ข้าเปล่าวางยาเจ้าตะกละเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

 เรื่องราวต่อจากนั้นของนางเอก ใครกันสนใจหากสนใจก็ไปตามอ่านในมุมมองของนางเอกทว่านี่คือมุมมองของนางร้าย

สนมฮุ่ย เดินนวยนาด ด้วยอาภรณ์สีสันสดใส ใบหน้างดงาม ปานนางสวรรค์ติดเพียงแค่แววตาที่ ซ่อนบางอย่างไว้ นั่นคือ เล่หฺ์เพทุบายอย่างนั้นหรือ

ในมือถือตุ๋นรากบัว กับน่องไก่ ได้เวลาเสวยกลางวันแล้วฝ่าบาท กับนางเอกหายไปไหนตั้งแต่สายๆ นั่งรอ เสียนาน

“เจ้า ...ไปยกเอาเตามาให้ข้าคอยอุ่น ตุ๋นรากบัวให้ฝ่าบาทที่นี่รอจนกว่าฝ่าบาทจะมา”ชี้มือไปที่นางกำนัลข้างกายที่ลุกเดินไปตามคำสั่งทันที

บ่ายคล้อย หยางหลงและแพรวา ใบหน้าแช่มชื่นหัวร่อต่อกระซิก

“สนมฮุ่ย ถวายพระพร ฝ่าบาท” ท่าเดินชดช้อย

“ฝ่าบาท วันวันนี้จางฮุ่ย ลงทุนตุ๋นรากบัวมาถวายสุด ฝีมือ”ยิ้มหวาน

 

“แหวะ” แพรวาส่งเสียงฮ่องเต้หันมา ดูแพรวาด้วยแววตาสงสัย

“ เป็นอย่างไรเฟยลี่”ฮุ่ยหลินยิ้ม

“แค่อยากอาเจียน”

สนมฮุ่ย ยกมือขึ้นปิดปากตาพองโต คิดไปไกลคิดว่าแพรวาตั้งครรภ์ อยู่ด้วยกันไม่กี่วัยตั้งครรภ์แล้วหรือ

“โอ้คง หิวสินะ งั้นเจ้าลองตุ๋น รากบัวเสียหน่อย”แพรวาทำหน้าเหยเกรสชาติคงไม่ได้เรื่องอย่างที่สุด

ฮ่องเต้เดินนำไปนั่งที่ม้านั่งในสวนสวย สนมฮุ่ยตามไปติดๆ แพรวาทรุดตัวลงนั่งฮ่องเต้ เปิด โถที่ใส่ตุ๋นรากบัวกลิ่นหอม ยั่วน้ำลายลอยมาปะทะจมูกทั้งยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยง รูปลักษ์ก็แสนจะน่ากิน น่องไก่ดำสามสี่น่อง กับรากบัว ทำเอาแพรวากลืนน้ำลายฮ่องเต้อมยิ้ม ด้วยท่าทีเอ็นดู

“ สนมฮุ่ย ตักตุ๋นรากบัวให้เฟยลี่ได้ลิ้มรส ดูสักทีใครๆ ก็ร่ำลือเรื่องตุ๋นรากบัวของเจ้าว่าช่างวิเศษนัก”แพรวานั่ง หน้าแป้นแล๋นรอกิน สนมฮุ่ยคิดหาวิธีว่าจะต้องทำอย่างไร แพรวาถึงจะไม่ต้องกินตุ๋นรากบัว ยอมตักให้แต่โดยดี แต่ตักน่องไก่ให้แค่ชิ้นเดียว เพราะน่องไก่ย่อมซึมซับเอา ยาปลุกกำหนัดไว้ได้ดีกว่ารากบัวแน่

คำแรกรู้เลย วิเศษ...สมคำร่ำลือ อร่อยมาก ฮ่องเต้มองอาการที่แพรวากินอย่างสุขใจ

“ฝ่าบาทไม่ลองเสวย”สนมฮุ่ยยกชามวางตรงหน้าฮ่องเต้ กำลังคิดจะผลักชามรากบัวตุ๋นของแพรวาให้หก

“คราวหลัง ข้าคงต้องฝากท้องที่ตำหนักพระสนมเสียแล้ว ที่แรกนึกว่าจะไม่ได้เรื่องตอนนี้เป็นข้าประเมินท่านต่ำไปอร่อยจริงๆ ” สนมฮุ่ย หันหลังบ่นงึมงำ

“ข้าทำให้ฝ่าบาทไม่ใช่เจ้า เลิกกินได้แล้ว”

ฮ่องเต้ตักน่องไก่ส่วนของตัวเองใส่ชามของแพรวา แพรวาหดคอย่อหัวลงแสดงความขอบคุณ ทำท่าทีน่าเอ็นดู ฮุ่ยหลินเบ้ปาก

“กินเยอะๆ เจ้าผอมไป เดี๋ยวจะไม่มีแรงรับใช้ข้า” แพรวาอมยิ้มเล่นตามบท

“แหมฝ่าบาทก็พักสักคืนเถิด ให้เฟยลี่ได้หลับสบายสักคืน กวนใจเฟยลี่ลำบากฝ่าบาทมาหลายคืนแล้ว ...คืนนี้... พักเสียบ้างถนอมพระวรกาย”ฮุ่ยหลินหันหน้าหนีนางเอกเช่นไรกล้าพูดจาเปิดเผยเช่นนี้ในที่แจ้ง

ฮ่องเต้หนุ่มแทบจะกลั้นหัวเราะไม่ไหว แต่คนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้คือ สนมฮุ่ย

“ฝ่าบาท ทรงไม่ไยดีผู้อื่นหลงใหลแต่ข้าหลวงหญิงผู้นี้ผู้เดียว ทรงไม่พระทัยดำไปหน่อยหรือ” ดราม่าน้ำตาไหลพราก ร้องไห้เผื่อว่า ใครสักคนจะกินไม่ลงแต่ไม่เป็นอย่างที่คิดแพรวาไม่หิวก็คงตะกละน่าดู แพรวาตักรากบัวใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่สนใจคำพูด

“ ข้าไยดีทุกคนเจ้าเองก็รู้ดีสนมฮุ่ย แต่เฟยลี่ชั่วดีก็เป็น...เมีย ไม่ต่างจากพวกเจ้าทั้งยังไม่เคยใช้ชีวิตในวังแห่งนี้”โอ้ยังห่วงใยนางกลัวว่าจะใช้ชีวิตในวังหลวงลำบากทั้งๆ ที่นางออกจะกล้าเกินหญิงขนาดนี้ ใครคงรังแกนางได้กระมั่งมีแต่นางพูดจาถากถางเยาะเย้ยผู้อื่นแม้แต่กุ้ยเหรินยังร้องไห้ฟูมฟายเพราะนางไปหลายคราแล้ว

“ฝ่าบาท ยังคงมีข้ออ้าง ไม่สู้ข้าพระองค์คงต้องให้..ตระกูลจาง ขอถอนตัวจาก การบริหารบ้านเมือง”ดูรึว่าจะว่าอย่างไร

“ข้ายังไม่พร้อม”ฮ่องเต้หนุ่มออกตัว

“ หมอหลวงคนนี้ นี่อย่างไร ไม่สรรหายาบำรุงสำหรับฝ่าบาท เลยหรืออย่างไร เย็นนี้คงต้อง ให้หมอหลวงจัดยา บำรุงสักเทียบหนึ่ง”ฮ่องเต้นิ่ง

“ไม่อย่างนั้น ข้าพระองค์ก็ทรงให้การประสูติองค์รัชทายาทตามที่หลายฝ่ายตั้งความหวังไว้ไม่ได้ ในเมื่อหลายฝ่ายตั้งความหวังไว้กับฮุ่ยหลิน”พูดโน้มน้าวจิตใจ

“ ข้าพระองค์ ได้ขอยามาผสมบำรุง กำหนัด (ใคร่ในกามคุณ) ไว้ใน ตุ๋น รากบัว ให้ฝ่าบาทเสวยแล้ว”

“สนมฮุ่ย เจ้าทำอะไรลงไป” พระองค์เพิ่งซดไปได้ช้อนเดียวแต่แพรวาสิ หลายช้อน ไม่อาจนับสมน้ำหน้า คงได้ผ้าผ่อนหลุดหลุ่ยกันบ้างล่ะ

สนมฮุ่ยคุกเข่าลงกับพื้น หน้าตาแสดงว่ายอมรับผิด แต่แอบซ่อนรอยยิ้มไว้อย่างน้อยก็ได้แก้แค้นนางตัวดีให้ได้อับอาย

“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้ว ฮุ่ยเหนียงเพียงแค่อยากให้ฝ่าบาททรงพระสำราญ” ฮ่องเต้ถอนหายใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงปนรำคาญ ไม่กล้ากล่าวโทษ

“ลุกขึ้นเถิดสนมฮุ่ย ความผิดลหุโทษ แล้วมียาถอนพิษไหม บอกมาโดยเร็ว” สนมฮุ่ยก้มหน้ามองมือตัวเอง ส่ายหน้าช้าๆ เรื่องอะไรจะบอกว่ามี

“ยาถอนพิษ อยู่ที่ไทฮองไทเฮา แต่ว่าสามยามฤทธิ์ยาก็จะหายไปเองเพค่ะฝ่าบาท”อ้างไทฮองไทเฮากระสุนนัดเดียวได้นกสองตัวก็ในเมื่อไทฮองไทเฮาไม่ชอบขี้หน้าฮุ่ยหลินเท่าไหร่แต่ หากจะพูดถึงเรื่องพิษ ไทฮองไทเฮาชำนาญที่สุดในวังหลัง ฝ่าบาทจะได้รู้เสียทีว่าไทฮองไทเฮาร้ายแค่ไหน

แพรวา กัดริมฝีปากจนเจ็บแต่ที่เจ็บจริงตอนนี้คือใจของเธอแค้นเคืองสนมฮุ่ย ที่บังอาจวางยาเธอได้ ไม่ยอมบอกสักคำน่าจะบอกกล่าวกันบ้าง

ฮุ่ยหลินยิ้มเยาะ

“ทำไมไม่บอกข้า” สนมฮุ่ย หันหน้าหนีเนื่องด้วย อดหัวเราะเยาะหยันแพรวาไม่ได้

“เจ้า เห็นแก่กิน ทีแรกก็ทำท่าไม่อยาก แต่เป็นเจ้าเองนะที่เปลี่ยนใจซดเอ้า ซดเอา” แพรวาอดจะเงื้อกำปั้นใส่ไม่ได้ สนมฮุ่ยเองก็ฮึดฮัดใส่ ฮ่องเต้หนุ่มกุมขมับ

“หยุด ทะเลาะกันได้แล้ว” แพรวาเม้มปากแน่น ก่อนจะทำปากขมุบขมิบ ด่าสนมฮุ่ย สนมฮุ่ย กลับกลายเป็นสงบเรียบร้อย ได้โอกาสแสดงบทน่าสงสารบ้างหยางหลงจะได้รู้ว่านางร้ายกาจเพียงใด

“นานไหมกว่ายาจะออกฤทธิ์”หันมาถามฮุ่ยหลิน เมื่อแพรว่า หน้าดำหน้าแดง กระสับกระส่าย สมน้ำหน้าอยากตะกละดีนักกินไม่บันยะบันยัง คนในวังหลวง เขากินอะไรก็กินกันเพียงเล็กน้อยไม่มีใครซดเอ้าซดเอาแบบนางหรอกจะบอกให้

“อีก ครึ่งชั่วยาม เพคะ” เวรไม่มีเวลาแล้ว แพรวา ผุดลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องทันที ฮ่องเต้วิ่งตามติดๆ

กดมือปิดปากหัวเราะอย่างไม่อาจระงับจนท้องคัดท้องแข็ง สะใจอย่างที่สุด

 

 


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น