ไรท์ขา ขอเป็นนางเอกบ้างได้ไหม(อ่านฟรี)

ตอนที่ 1 : ปฐมบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

“สนมฮุ่ย ..เสด็จ” เสียงขานจากใครสักคนข้างนอกดังเข้ามาในห้องฮุ่ยหลิน ก้าวขาเข้ามาช้าๆ ตามบทบาท ร่างสูงสวยสะคราญเดินเยื้องย่างเข้ามาในห้องด้วยท่าทางอ่อนช้อย ด้วยความเป็นสนมเอกของหยางหลง ก็เมื่อคืนยังนอนร่วมแท่นนอนเช้านี้ หยางหลงกลับหาออกมาแต่เช้าผิดปกติ กลอกตามองบน

เสียงพูดแบบผู้ดีหรือผู้หญิงแบบกุลสตรี

“แม่นางคนนี้เองหรือ ที่ผู้คนร่ำลือว่า ฝ่าบาททรงกระโดดลงไปช่วยขึ้นมาจาก สระน้ำในอุทยานทีเดียวเชียว”จ้องมอง แพรวาที่นอนอยู่บนแท่นนอน นางช่างใบหน้างดงามเสียจริง ไม่แปลกใจเลยที่ใครสักคน แม้กระทั่งหยางหลงจะประทับใจนางตั้งแต่แรกพบ

“หน้าตาผิวพรรณ ต่างจากชาวเรา นางคง มาจากด่านชายแดนที่ไหนสักแห่ง” สาวรับใช้สองคนที่เดินตามหลังมาคล้ายกับ ฝาแฝดคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นมา

“ฮ่องเต้ทรง เสด็จ เฝ้าไข้ตั้งแต่วันแรก จนถึงเมื่อเช้านี้เลยค่ะพระสนม” ใบหน้าสวยเรียบตึงขึ้นมาทันทีแต่ก็ปรับสีหน้าโดยเร็ว แทบจับพิรุธไม่ทัน ทำไมต้องชักสีหน้าแต่ทว่าท่องไว้เราคือนางร้าย

“ฝ่าบาททรงเป็นแบบนี้ตลอดเมื่อคราวที่เราป่วยเพียงเล็กน้อย ก็อยู่ดูแลใส่ใจเรา...ทั้งคืนทรงเป็น ฮ่องเต้ที่เอาใจใส่ไปเสียทุกเรื่องแบบนี้ด้วยพระมหากรุณาธิคุณจึงทำให้เราซาบซึ้งในน้ำพระหฤทัยอย่างยิ่ง” ไม่ยากจะต่อกร นางผู้นี้คงมาจากบ้านนอก ไร้พิษสงยิ้มเหยียด

“เจ้ามาจากเมืองหน้าด่านแห่งใด” เอ่ยปากถามเพราะมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว

“เออ เออ เออ” แม้แต่พูดจาเยี่ยงคนในวังหลวงยังไม่อาจกระทำ

“เออ ไม่รู้” หน้าสวยมีแววเยาะหยัน เฮ้อนางเอกผู้ใสซื่อ จะจัดการนางไม่ยากเห็นแบบนี้แล้วสงสาร เอาแค่เบาะๆละกัน

“คงจะเสียสติ มารยาท ค่อนข้างทราม คงมาจากตระกูลชั้นต่ำเป็นแน่แท้” แพรวาหน้าตึง

“ห้าสิบก้าว หัวเราะเยาะร้อยก้าว เห็นก็เห็นอยู่ว่าฮ่องเต้ทรงเอาใจใส่ข้า แค่ไหน” แพรวาเชิดหน้า ทำให้ใบหน้าสวยขาวใส น่ามองยิ่งยามที่ไร้เครื่องสำอาง แต่ไม่มีผลต่อฮุ่ยหลิน เชอะอย่ามาทำสวยแถวนี้ แสดงสีหน้าบึ้งตึงแต่สักครู่ก็เปลี่ยนเป็นแย้มยิ้ม คอยดู แล้วกันว่า ใครจะสรรหาคำพูดได้เจ็บแสบกว่ากัน

“เจ้าเข้ามาอยู่ที่หลังยังไม่ได้รับการแต่งตั้งให้มีตำแหน่งใดอย่าเพิ่งสำคัญตัวผิดไปเราอย่างไรเสียก็ข้าเป็นสนมเอก คาดว่าหากทรงมีการคัดเลือกฮองเฮาไม่แน่ว่าอาจเป็นเราเมื่อนั้นเจ้าค่อยมา คารวะกันอีกคราว” โห ล้ำลึกๆ

ยกมือขึ้นชี้หน้าฮุ่ยหลิน แบบลืมตัว 555ในที่สุดนางเอกก็หลุด

“เจ้านั่นล่ะอย่าสำคัญตัวเองผิด รวมทั้งฮ่องเต้ของเจ้าด้วยเราไม่ได้อยากเป็นฮองเฮาของใคร” ฮุ่ยหลินเอามือปิดปาก ตาเบิกโพลงด้วยไม่เคยเห็นใครที่มีกิริยาก้าวร้าว แบบนี้ภายในวังหลวงแห่งนี้ หากจะแสดงกิริยาเช่นนี้ก้ไม่ต่างอะไรกับนางร้ายอย่างฮุ่ยหลิน

“บังอาจ เจ้าบังอาจ ใช้วาจา เยี่ยงนี้กับพระสนมได้รึ”ยิ้มสาใจนางเอกก็นางเอกเหอะมาเจอ นางร้ายอย่างฮุ่ยหลินที่มีแบล็กดีเช่นนี้

เสียงดังสนั่น มาจากด้านหลัง

“ไทเฮา เสด็จ” ไทเฮามาแล้วโอ้ตัวช่วยชั้นดีเรื่องนี้ไรท์ให้ฮุ่ยหลินมีแบล็กด้วยหรือ

“เด็กๆ ตบปาก” เสียงเข้มทรงอำนาจ หญิงสองสามคนตรงเข้ามาจับตัวแพรวาไว้ทั้งแขนขา ป้าร่างอวบอ้วนเดินเงื้อมือมาแต่ไกล

“จะทำอะไรฉันปล่อยนะ” ฮุ่ยหลินแกล้งยืนก้มหน้า เหมือนไม่กล้ามองทั้งๆ ที่แอบซ่อนความสะใจไว้ภายใน

“ฮ่องเต้ เสด็จ” มืออ้วนๆ ชะงัก ฮุ่ยหลินถอนใจจบกัน

“ปล่อยนาง” คนตัวสูงเดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลา ร่างสูงชะลูด ที่นอนกอดก่ายอยู่เมื่อคืนบัดนี้กลับมาปกป้องคนอื่นต่อหน้าใจเจ็บแปลบ

“คารวะฮ่องเต้ทรงพระเจริญหมื่นปี” ประสานเสียงพร้อมเพรียงกัน

“พระสนมเจ้าออกไปก่อน”หันมามองฮุ่ยหลินที่ก้มหน้ามองพื้น

“นางทำอะไรผิด หรือเสด็จแม่” เสียงดังตามหลังมา หมดบทพูดของฮุ่ยหลินแล้วก้าวเดินออกมา ตามปกติเรื่องของพระเอกเขากำลังจะปกป้องนางเอกตามท้องเรื่องนางร้ายอย่างฮู่ยหนิงควรถอยห่างออกมาไม่เอาตัวเองเข้าไปรับรุ้เพราะยิ่งจะทำให้เจ็บ จนไร้แรงจะเดิน เรื่องจากนี้ไม่ขอได้ยินหรือยุ่งเกี่ยวดีกว่า

เรื่องนี้ต้องมาเป็นนางร้ายสายฮาเช่นนั้นหรือไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่เหมือนตัวเองโง่งม ไม่มีสมอง คงตามเคยที่นางเอกจะมีคนรุมรักเสียมากมาย ส่วนตัวฮุ่ยหลินก็แค่ร้ายๆ แต่อย่ามาก ตอนจบอาจมีตายหรือเสียน้ำตานิดหน่อย แต่จะว่าไปก็เป็นนิยายจีนเรื่องแรกของไรท์คงต้องทำให้ดีหน่อย

ดอกเหมยสี ชมพูร่วงลงสู่พื้น การเป็นบุตรสาวของ ขุนนางใหญ่ จะต้องก้าวเดินเช่นนางใน ซึ่งพอลับหลังผู้อื่นฮุ่ยหลินมักจะก้าวเดินอย่างองอาจเบื่อการเดินเยื้องย่างเหมือนนางในแต่จำเป็นต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อไรท์จะได้หาบทที่ชอบให้ต่อไป

หยางหลงเดินตามมาแต่ไกล ฮู่ยหลิน หยุดรออยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย

“เจ้าต่อไปห้าม ไปราวีแม่นางเฟยลี่อีกเป็นอันขาด ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน”พ่อหล่อเลือกได้สำคัญตัวเองผิดไปเฮ้อฮุ่ยหลินแค่เล่นไปตามบท

“น้อมบัญชาฝ่าบาท”เป็นฮ่องเต้ที่ไม่โปรดปรานใครมีเพียง สนมฮุ่ยกับกับกุ้ยเหรินลู่เอินแต่จะว่าไปฮุ่ยหลินได้อยู่ใกล้ชิดเสียมากกว่า

ดวงตายังคงเฉยชา ฮุ่ยหลินรู้ดีเป็นเพียงสนมเอกที่อยู่ข้างกายแต่ไม่เคยได้อุ่นเตียงมาเนิ่นนาน ความสัมพันธ์ที่เฝ้ารอเพียงฝ่ายเดียวจะเจ็บปวดขนาดไหน

เห็นทีจะต้องตุ๋นรากบัวของโปรดของหยางหลงผสมสมุนไพรบำรุงกำหนัด ให้ กระชุ่มกระชวย บทอย่างนี้นางร้ายในนิยายทุกเรื่องต้องเชี่ยวชาญ หยางหลงจ้องมองใบหน้าหวานละมุน

“เจ้ายิ้มอะไรอย่าบอกว่าคิดแผนการร้าย”หันหน้าหนีเบะปากมองบนแผนดีดียังหาว่าแผนร้าย

“เฮ้อ..หากฝ่าบาทจะมองฮุ่ยหลินร้ายกาจขนาดนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธ แต่จงจำไว้เถิด ว่าฮุ่ยหลิน ภักดีต่อฝ่าบาทตลอดมา”

“เช่นนั้นก็จงรู้ไว้ด้วยว่าข้า ไม่เคยจะลืมเหมยเจียงที่ยอมรับเจ้าเพราะบิดาของเจ้าและไทเฮาที่เป็นผู้สนับสนุน”ถอนหายใจรอบที่ร้อย มองข้อมือที่ถูกบีบจนเจ็บ

“เช่นนั้นก็ปล่อยฮุ่ยหลินไปเถอะ ไม่เห็นจำเป็นต้องมามาดร้ายต่อกัน ฝ่าบาทไม่ซาบซึ้งในความสัมพันธ์ของเราสองก็ไม่น่าจะรุนแรงกับฮุ่ยหลิน เพราะอย่างไรเสียเราก็เป็นสามีภรรยากัน”พูดไปพูดมาก็เลี่ยนเสียเอง หยางหลงปล่อยมือ

ฮุ่ยหลินย่อตัวจากมา นั่งลงในตำหนักของตัวเองสาวใช้ ใบหน้าเหมือนฝาแฝด ก้าวเข้ามาในห้องตา ฮุ่ยหลินมา

“พระสนมจะยอมไม่ได้นะเจ้าคะ นางมาใหม่แต่ฝ่าบาท กลับหลงใหลอีกทั้งยังดูแลนางเป็นอย่างดี”จีบปากจีบคอยุยง

“ก็ดีแล้ว”ปากพูดไปแต่ใจเจ็บแปลบ

“ไม่ได้เจ้าคะ พระสนมจะทำท่าทีเย็นชาปล่อยวางอย่างนี้ไม่ได้เช่นนั้นตำแหน่งฮองเอาจะหลุดลอย จริงสิ ตำแหน่งฮองเอาจะต้องหวานหอม และ ต้องแย่งชิงมิใช่หรือแต่จะว่าไปกุ้นเหรินก็ มี ไทฮองไทเฮาคอยหนุนหลัง ส่วนนางหน้าพระพักตร์คนใหม่เฟยลี่อะไรนั่นฮอ่งเต้ก็โปรดปารนางถึงกลับให้นอนร่วมแท่นนอน แล้ว ฮุ่ยหลินเล่ามีเพียงไทเฮากับบิดาเท่านั้นที่คอยผลักดัน

“พระสนม ตำแหน่งฮองเฮาสำคัญยิ่งจะละเลยไม่ได้ เจ้าต้องพยายามให้มากเชื่อพ่อเถอะ” ฮุ่ยหลินนั่งจิบชา ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของบิดานักซึ่งอยู่ๆก็เข้ามาเสี้ยมอีกคน

“ไทเฮาทรงเปรยๆ ว่าหาก เจ้าตั้งครรภ์และมี รัชทายาท เมื่อไหร่ตำแหน่งฮองเฮาจะถูกผลักดันทันทีเพราะขุนนางส่วนใหญ่ขึ้นตรงกับพ่ออยู่แล้ว”หยิบห่อยาให้บิดาดู

“นี่เป็นยา ปลุกกำหนัด ที่ออกฤทธิ์ร้ายแรงที่สุดลูกตั้งใจตุ๋นรากบัวกับน่องไก่ถวายให้กับฝาบาท”พูดเพื่อให้บิดาวางใจ ใต้เท้าจางยิ้มอย่างพึงพอใจ ฮุ่ยหลินทรุดกายลงนั่ง เป็นนางร้ายนี่ลำบากชะมัดเหนื่อยแสนเหนื่อยใครๆ ก็พากันคาดหวัง หากนางร้ายโง่ก็หัวเราะชอบใจ หากนางร้ายฉลาดก็แช่งให้ตายกันถ้วนหน้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น