[B.A.P] Bloody Cross ชะตากรรมเเห่งตราบาป LODAE

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 ไร้ซึ่งพลังปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 57






บทที่ 8  ไร้ซึ่งพลังปกป้อง

 

 






 

 













 

 

เรือนผมสีดำสนิทเงางามที่ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวดูโดดเด่นอีกกว่าใครๆ ริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอรี่ ดวงตากลมโตที่จ้องมองท้องฟ้ากว้างใหญ่จนเกิดเงาภาพเหล่านั้นในดวงตาคู่สวย ลมอ่อนๆปะทะเข้ากับผิวกายเนียนขาวดุจกองเมฆบนท้องฟ้า นางฟ้าที่ใครๆก็ยอมมอบหัวใจให้

 





 

 

เอเลน

 

 





 

หากเพียงเเต่ว่าใบหน้าที่งดงามตอนนี้กับเฉยชาไร้ความรู้สึก ดวงตาที่เคยสดใส รอยยิ้มที่ทำให้ทุกสิ่งมีชีวิตขึ้นมาตอนนี้กลับหายไปจากบนใบหน้า ไม่มีนางฟ้าเเสนสวยที่เเสนใจดีมีเมตตา เหลือไว้เพียงนางฟ้าตนหนึ่ง ที่รู้สึกเย็นชาราวกับน้ำเเข็งทันทีที่ได้เข้าใกล้

 

 

เอเลน

ท่านตา...

หญิงสาวในชุดผ้าบางยาวสีขาว  ผมสีดำสนิทเงางามยาวจนเกือบถึงสะโพก นัยน์ตากลมโตจ้องมองไปยังผู้มาใหม่ที่เข้ามาภายในห้องนอนของเธอ ห้องที่เคยสว่างไสวเต็มไปด้วยความอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ ตอนนี้กลับหนาวเย็นยะเยือกเหมือนดวงจันทร์ที่เเสนโดดเดี่ยว ภายในห้องกลายเป็นสีดำเทาดูเเล้วชวนอิดโรยสิ้นดี

 

เพราะเหตุใดเจ้าถึงได้ดูเศร้าหมองนักหลานข้า

ผู้สูงอายุเดินเข้ามาใกล้ๆ หลานสาวของตนที่บัดนี้ชั่งดูอิดโรยเสียเหลือเกินชั่งเหมือนกับนกที่โดนตัดปีกทิ้ง เเละไม่ต่างอะไรกับดอกไม้งามที่ไร้คนรดน้ำรอวันเหี่ยวเฉาและแห้งตายในที่สุด

 

“ ...ข้าคิดถึงท่านพ่อกับ... ท่านแม่

หญิงสาวหันมาหาผู้เป็นตาของตนเอง นัยน์ตากลมโตสวยคู่นั้นตอนนี้คลอไปด้วยน้ำตา แววตาที่กำลังโศกเศร้าเสียใจและเจ็บปวด

 

“ ...เจ้าอย่าได้คิดถึงพวกเขาอีกเลย

ชายชราพูดพลางลูบที่ศรีษะของผู้เป็นหลานอย่างเอ็นดูปนสงสารหลานของตนเสียยิ่งกว่าใคร

 

เพราะอะไรกัน... เพียงแค่พวกเขาทำผิดกฎอย่างงั้นหรอท่านตา เหตุใดเทพเจ้าถึงได้สั่งประหารพ่อแม่ของข้ากัน

จากนัยน์ตาที่ฉายแววโศกเศร้าแลดูเจ็บปวดตอนนี้กลับกลายมาเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและคับแค้นใจ

 

เอเลน... สิ่งที่พ่อแม่ของเจ้าทำ มันเกินกว่าที่ใครจะให้อภัย อีกอย่างท่านก็ไม่ได้ทำอะไรเลยพ่อแม่ของเจ้า... ตายเพราะการกระทำของตัวเอง

แต่ต้นเหตุก็คือเทพเจ้า... ท่านตาก็รู้ดี

เอเลน... ข้าไม่อยากให้เจ้าจมอยู่กับอดีตที่ทำให้เจ้าเจ็บปวดหรอกนะ

ไม่ต้องห่วงหรอกท่านตา... สิ่งนี้ไม่ทำให้ข้าคิดอะไรบ้าๆหรอก ท่านพ่อกับท่านแม่... อ่อนแอเกินไป

เอเลนพูดเสียงเเข็ง เธอคิดว่าตลอดหลังจากที่พวกท่านโดนประหาร พวกเขาอ่อนแอเกินไป ยอมเเพ้ง่ายเกินไป หวาดกลัวต่ออำนาจของเทพเจ้ามากเกินไป

 

เอเลนทำไมเจ้าพูดแบบนี้!!

ท่านตา...  ข้าเบื่อการเป็นนางฟ้า มันไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย

เอเลนเจ้า! หยุดนะ!! เอเลน!!! อ๊ากกกก

 

 



 

 

 

 

 

 

" อ๊ากกกกก "

แดฮยอน!  แดฮยอนเป็นอะไร!!

ค คุณ

ข้า... เอ่อ ไม่สิฉันฮิมชาน

ก เกิดอะไรขึ้น...

แดฮยอนถูกพยุงให้ลุกขึ้นโดยมีฮิมชานคอยประคองอยู่ไม่ห่าง ความปวดหนึบที่ศีรษะจนคล้ายหัวกำลังจะระเบิดทำให้แดฮยอนต้องใช้มือทั้งสองข้างกุมที่ขมับของตัวเอง ก่อนที่จะมีภาพเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาฉายในหัว ดวงตาเบิกกว้างเมื่อจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ก้มลงมองที่มือทั้งสองมือของตนเองที่เต็มไปด้วยเลือดที่มีเเต่กลิ่นเลือดเหม็นคาวคุ้งไปหมด ดวงตาเบิกกว้างกว่าเดิมเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วกลับเจอร่างๆ นึงที่นอนจมกองเลือดอยู่

 

 
 

 



 

ผมฆ่าคน... ไม่สิ ฆ่าทูตสวรรค์อย่างงั้นหรอ?


 

 

 

 

ทั้งๆที่เขา... เคยช่วยชีวิตผมเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

ฮึก อ อ๊ากกกกกกกกกกกกก

นัยน์ตาคลอไปด้วยน้ำตาก่อนจะกุมที่ศีรษะของตัวเองด้วยความทรมาน ความรู้สึกคล้ายกับใครบางคนกำลังเผาศีรษะของเขาอยู่จากข้างในทั้งร้อนและทรมานจนอยากจะตัดหัวของตัวเองทิ้งไปซะ

 

แดฮยอนใจเย็นๆ นะ ใจเย็นๆ สงบสติก่อน

ฮิมชานโอบกอดอีกคนเอาไว้ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่นเพื่อให้อีกคนสงบสติอารมณ์ก่อนที่ตัวเองจะเสียสติเอาได้  สำหรับคนธรรมดาๆ คนนึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นมากมายขนาดนี้มันเกนกว่าที่คนปกติทั่วไปจะรับได้แล้วจริงๆ

 

ใจเย็นๆ นะครับคนดี สงบสติก่อน

ฮึก ฮือๆ ฮาฮ่าๆ ข้าเอเลน ข้าจะเอาร่างของมันมาเป็นของข้า! ฮึก อะ

แดฮยอนที่อยู่ก็คลั่งจนดูเหมือนคนใกล้เสียสติเต็มทีสงบลงเมื่อมีฝ่ามือใหญ่ของใครอีกคนที่สัมผัสอย่างแผ่วเบาที่หน้าผาก  สัมผัสเพียงแค่แตะเบาๆ ก่อนที่อีกคนจะสงบลงและหลับไป

 

เจ้า...

ฮิมชานเงยหน้ามองอีกคนที่พึ่งมาใหม่  เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านี่ถึงพึ่งโผล่มาเอาป่านนี้  แต่เขาก็นึกขอบคุณที่ทำให้แดฮยอนสงบลงได้

 

กลายเป็นแค่...  มนุษย์ธรรมดาไปแล้วนี่

น้ำเสียงเย้ยหยันปนสมเพชอีกคนดังออกมาจากปากของอีกคน  ไม่สิ...  อีกตนซะมากกว่า

 






 


เพียงแต่ตอนนี้...  อยู่ในร่างของมนุษย์ก็เท่านั้น



 

 



 

แล้วหลังจากนี้...  เจ้าจะปกป้องเขายังไง

“ ............................. ”

ฮิมชานไม่อาจปฎิเสธอะไรอีกคนได้ ใช่ตอนนี้เขากลายเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไปแล้วเพียงเพื่อแลกกับชีวิตของทูตสวรรค์ยองแจ  ซึ่งยังคงนอนนิ่งอยู่ไม่ขยับหรือเลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย

 

ข้าปกป้องเขาได้...

ฮิมชานพูดพลางบดกรามแน่น  เขาไม่อยากได้ยินคำนี้ที่ออกมาจากปากของซาตานตนนี้นักหรอก

 






 

ซาตาน...  ที่ไม่คิดจะมาปกป้องแดฮยอนในเวลาแบบนี้

 








 

 

อย่ามามองข้าด้วยแววตาแบบนั้น!  ส่งตัวแดฮยอนมา

ไม่...

ข้าจะพาแดฮยอนกลับบ้าน

ข้าจะเชื่อใจเจ้าได้ยังไง เจ้ามันก็แค่ซาตานจอมเจ้าเล่ห์

แล้วในเวลานี้ ใครจะมาช่วยพวกเจ้าได้อีก

ยงกุกพูดจบก็มองไปทางยองแจที่ฝ่ามือเริ่มขยับพร้อมกับดวงตาที่ตอนนี้กำลังกระพริบถี่เพื่อให้คุ้นชินกับแสงอันน้อยนิดในความมืด

 

ข้าจะพาเขากลับ... พร้อมพวกเจ้าด้วย

หลังจากที่ฮิมชานได้ยินเสียงนั่นก็รับรู้ได้เพียงความรู้สึกมืดมนคล้ายสัมผัสได้ถึงความเจ็ดปวดและทรมานกับการเวลาของอีกคน  ฮิมชานจ้องมองไปยังยงกุกที่กำลังค่อยๆวางแดฮยอนลงบนเตียงพร้อมกับลุกขึ้นมามองฮิมชานด้วยแววตานิ่งไร้ความรู้สึก ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

ก ยงกุก อย่า ป อย่าไปนะ ข้า...

แดฮยอนที่ไม่ได้สติละเมอเพ้อเอื้อมมือไปในอากาศก่อนที่ฮิมชานจะนั่งลงข้างๆ ร่างบางที่ไร้สติ  กุมมือคู่นั้นเอาไว้แทน  ทั้งๆที่ก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน...  เพราะชื่อที่เรียกออกมาจากปากของอีกคน

.

.

.

.

.

.

 



 

 

 

" หึ ชั่งสงบเหลือเกินนะซาตานเจปป์ "

เซโล่ยิ้มร้ายบนใบหน้า เมื่อนึกถึงคืนนั้นที่ซาตานเจปป์เข้ามาเอาตัวแดฮยอนที่อยู่ในห้องเขาไปง่ายๆ ทำไมจะไม่ง่ายล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนปล่อยไปเอง ก็เเค่อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงจะทำอะไรต่อไปก็เท่านั้น เเต่ไม่คิดเลยว่าจะได้รู้อะไรบางอย่างเข้า ในตัวของแดฮยอน มีเอเลนอยู่ภายในร่างถึงจะเป็นสัมผัสอันน้อยนิดเเต่ถ้ายึดร่างของแดฮยอนได้เมื่อไหร่ดูเหมือนจะมีอะไรสนุกๆอีกแล้ว












 

เอเลน








 

เอเลน

 





 

เอเลน

 







 

" ท่านเซโล่ "

อยู่ๆเซโล่ก็รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ชื่อๆนี้มันทำให้เขารู้สึกเศร้าใช่เเละในเวลาเดียวกันก็รู้สึกอะไรบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจ

 

" มีอะไร "

" นายท่านเรียกให้ท่านไปพบ "

คริสที่รับรู้ได้สึกจุนฮงที่อยู่ภายในจิตส่วนลึกของเซโล่ที่มันกำลังจะออกมาก เเต่โชคยังดีที่เขามาทันเรียกท่านเซโล่ไว้ได้ก่อน ไม่อย่างงั้นจุนฮงิยากจะออกมา

 

 




 

เพียงเเค่ได้ยินชื่อ...

 

 



 

หึ เอเลนเจ้ามันไม่ธรรมดาจริงๆ

 





 

 

" ทาสของข้า ข้าของสั่งให้เจ้า... ไปฆ่าจองแดฮยอนซะ! เเล้วหวังว่าคราวนี้จะสำเร็จ "

ร่างในเงามืดที่ดวงตาสีแดงข้างนึงเเละสีเขียวอีกข้างสะท้อนในความมืดก่อนจะหาไป

 

 

 

 

 

 

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

" เป็นยังไงบ้างยองเเจ "

" ท่านทำแบบนี้ทำไม... แล้วแบบนี้จะปกป้องแดฮยอนได้ยังไง "

ทันทีที่ยองเเจได้สติสิ่งเเรกที่เขาทำคือกระชากคอเสื้อของฮิมชานก่อนจะผลักออกจนอีกคนเซเพราะไม่ได้ตั้งตัว จนยงกุกที่มองเหตุการณ์อยู่ตรงบันไดนึกขำเเละสมเพชในเวลาเดียวกัน หายตัวไปเพราะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ใกล้เข้ามา

 

" การช่วยเจ้า มันเเลกกับการช่วยจิตใจของแดฮยอน เจ้าจะให้ข้าทำยังไงเพราะแดฮยอนจำเหตุการณ์ได้หมด... รวมถึงเรื่องที่ฆ่าเจ้าด้วย "

" ลบความทรงจำแดฮยอนทิ้งสิ ลบข้าออกไปเลยก็ได้ "

" ข้าทำไม่ได้ ภายในตัวของแดฮยอนมีใครอีกคนอยู่ ท่านทำอะไรไม่ได้เลยืข้าขอโทษ "

ยองเเจเลือกที่จะเดินไปนั่งลงบนโซฟาเเทนเพราะเขาก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน ฮิมชานเล่าให้ฟังคราวๆเเล้ว เเละเท่าที่เขารู้ว่า เอเลนคือนางฟ้าที่ชั่วร้ายที่สุด ไม่สิ... เคยเป็นนางฟ้าต่างหาก

 

 

 




 

เเต่ทำไมกัน... ทำไมต้องเป็นแดฮยอน

 


 

 

เพราะคนๆนี้ชั่งเเตกต่างโดยสิ้นเชิง

 



 

 

 

 

" เอะอะอะไรกันครับ พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม "

แดฮยอนที่เดินลงมาจากบันไดถามคนทั้งสองที่อยู่ชั้นล่างซึ่งก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ยินอะไรเพราะสติยังมาได้เต็มสักเท่าไหร่ ยังคงมึนๆอยู่นิดหน่อย

 

" ไม่เเล้วล่ะ "

" คุณ! ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?! "

แดฮยอนพุ่งเข้าไปจับเเขนยองเเจก่อนจะมองด้วยความตกใจ ในเมื่อเขาจนได้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพเหล่านั้นยังคงติดตาเขาอยู่ไม่จางหาย

 

" เรียกว่ายองเเจเถอะ มันเป็นเเค่ฝันร้ายน่ะ "

" อย่ามาโกหกผมเลย ผมทำใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ได้เเล้ว "

แดฮยอนเอ่ยแบบนั้น ทำๆที่เขาควรจะชินเเล้ว เเต่ลึกๆภายในใจ เขาก็ยังกลัวอยู่ดี กลัวความมืดกลัวการอยู่คนเดียว คนสูญเสียไปอีกทั้งๆที่ก็ไม่เหลือใครเเล้ว ไม่อยากให้ใครมารับเคราะห์กรรมนี่เเทนอีกแล้ว

 

 

" กลัว ผมกลัว มืด ผ ผมกลัว "

อยู่ดีๆแดฮยอนก็เอาเเต่พูดคำว่ากลัว นัยน์ตาสีดำเพิ่มขยายขึ้นเรื่อยๆจนดูน่ากลัวเเละสุดท้าย ก็มีเเต่ลูกตาดำแทนสีขาวไปหมดก่อนจะนิ่งค้างไป เงยหน้าขึ้นมองข้างบนเพดาน

 

" ข้าทรมาน ปล่อยข้าไป ด ได้โปรด "

แดฮยอนพูดหากเเต่เสียงที่ได้ยินกับไม่ใช่เสียงของแดฮยอนเเต่เป็นเสียงของผู้หญิงคนนั้น เอเลน เพียงไม่นานก็มีเลือดไหลออกมาจากตาของแดฮยอนเเทนน้ำตา เเละท่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต้องไม่ดีแน่

 




 

 

ปัง!

 

 




 

เสียงประตูถูกผลักเปิดออกอย่างเเรงก่อนจะปรากฏร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ประตู เสื้อคุมยาวสีดำที่ตรงขอบของผ้ามีสีขาวอยู่เเละตรงกลางเป็นเส้นยาวสีขาว

 

 




 

" ถอยออกมา "

พูดจบไม่รอให้คนทั้งสองถอยออกไปอย่างที่พูดก่อนจะพุ่งเข้าไปเข้าร่างเล็กที่นั่งอยู่ด้วยความรวดเร็ว ตามด้วยมือใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์อะไรบางอย่างทาบอยู่กับฝ่ามือก่อนจะกดลงที่หน้าผากของร่างเล็กที่อยู่ๆก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทรมานจนยองเเจกับฮิมชานรีบเข้าไปดึงชายเเปลกหน้าคนนั้นออกมา เเต่เเล้วมือเล็กนั้นสองข้างของแดฮยอนยกขึ้นมาจับเเขนของชายคนนั้นก่อนที่มือเล็กนั่นจะเริ่มกลายเป็นสีแดงส้มๆอยู่ในผิวหนัง จนผ้าคุมสีดำนั่นไหม้จนชายคนนั้นดึงเศษผ้านั้นออก ก่อนจะสะบัดคนทั้งสองที่จับตนอยู่ออกไป ก่อนที่อีกมือจะจับคอร่างเล็กไว้พร้อมกับท่องบทสวดอะไรบางอย่าง จนร่างเล็กดิ้นรนทรมานก่อนจะเเน่นิ่งไป

 

 

" ใส่ไอ่นี่ให้เด็กนั้นไว้ "

พูดจบก็โยนสร้อยตาสัญลักษณ์นั่นให้กับฮิมชาน ซึ่งฮิมชานรับมันไว้ได้ทัน

 

" นายเป็นใคร! "

" เป็นนักบวช ถ้าสงสัยอะไรก็หุบปากไว้ก่อน "

พูดจบก็โยนกระเป๋าเก่าที่มีเเต่ฝุ่นให้ยองเเจเเล้วเดินขึ้นไปบนชั้นบนโดยไม่ฟังเสียงห้ามของยองเเจเเละฮิมชานเลย

 

" เนี่ยนะนักบวช! "

" ก็คง... จะใช่มั้ง "

ฮิมชานมองตามคนที่บอกว่าตัวเองเป็นนักบวชจนลับตาไปด้วยความงง เเต่เขาก็พอจะเดาออกว่ามาจากโบสถ์ไหน เพียงเเต่ตอนนี้เขาสงสัยว่ายงกุกหายไปไหน เเล้วไหนจะจงออบอีกที่หายไปเลยตั้งเเต่เมื่อครั้งนั้น

 

" แดฮยอนเป็นยังไงบ้าง "

" หลับไปแล้ว ท่านฮิมชานข้ารู้สึกไม่ดีเลย "

เเค่นักบวชคนเดียวก็ทำไมได้เเม้กระทั้งจะเข้าไปห้าม พอกลายมาเป็นเเค่มนุษย์ธรรมดาๆ ทำไมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้

 

" คิดว่าฉันเป็นเเค่นักบวชธรรมดาๆ หรือไง? "

เพียงไม่นานนักบวชคนนั้นที่ตอนเเรกขึ้นไปด้านบนเเล้วเเต่อยู่ๆตอนนี้กลับมายืนอยู่ที่หน้าตู้เย็นกำลังหาอะไรกิน เเต่ก็ยังมีภาพคุมเปิดบังใบหน้าเอาไว้อยู่

 

" นายก็เคยเจอแล้วนี่? จงออบน่ะ "

" นายเป็นนักบวชที่อยู่โบสถ์เดียวเขาจงออบงั้นหรอ "

" ก็ไม่เชิง ฉันไม่ค่อยอยู่ที่โบสถ์นักหรอก มันน่าเบื่อ ตอบเเค่นี้เเหละฉันง่วง "

พูดเเค่นั้นก่อนจะเดินผ่านยองเเจเเละฮิมชานไป

 

" ถ้าอยากปกป้อง ก็ลองไปที่โบสถ์สิ ที่นั่นมีของเล่นเยอะเเล้วพวกนายจะชอบ ~ "

พูดทั้งๆที่ยังคงยัดนั่นยัดนี่เข้าปากอย่างกับคนอดกินมาหลายมื้อ

 




 

ไปตายอดตายอยากมาจากไหน







 

นั่นคือสิ่งที่ฮิมชานคิดเเต่เขาก็คิดเพียงในใจไม่ได้พูดอะไรออกไป

 








 

" ฉันไม่ได้กินแบบเต็มอิ่มมาสามวันเเล้ว พวกแกก็นะเลิกคิดอะไรดังๆสักทีได้ไหม มันหนวกหู! รำคาญ "

" นายอ่านใจได้งั้นหรอ "

" นายก็เคยเป็นเทพมาก่อน จะมาเเปลกใจอะไรกับอีกเรื่องพวกนี้? พอๆฉันจะไปพัก "

ไม่ฟังอะไรต่อก็เดินขึ้นห้องไป เเต่เเล้วก็หยุดหันหลังกลับมาก่อน เเล้วมองทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ

 

" เปลี่ยนชุดเถอะ ถ้ายังไม่อยากดูเป็นคนบ้าในสายตาคนอื่นๆ "

" นี่! แล้วเจ้าไม่คิดจะเเนะนำตัวเจ้าเลยหรือไง "

ยองเเจถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจสักเท่าไหร่กับการกระทำของคนตรงหน้า ที่ได้ชื่อว่านักบวช

 

" ไม่จำเป็น แล้วอีกอย่างเลิกพูดแบบนั้นได้แล้ว มันดูโบราณชะมัด "

นักบวชนั่นพูดจบก็เดินกลับขึ้นไปข้างบนอีกรอบ ฮิมชานเเละยองเเจมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมา ตอนนี้พวกเขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร หรือแม้กระทั่งหน้าตาของอีกคนก็ไม่อาจมองเห็นได้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินเข้าไปหาแดฮยอนฮิมชานอุ้มแดฮยอนขึ้นโดยมียองเเจเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่ที่แก้มเนียนออก

 

 

 

 

ตอนนี้พวกเขาทำอะไร... ไม่ได้เลย

 

 

 

 

 

 

ครื้นๆ

 

 



 

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นไปทั่วทั้งท้องฟ้า เเสงสีที่สวยงามปนอันตรายของฟ้าที่ผ่าลงมาเเต่ละครั้งมันชั่งสวยสด หากเเต่เพียงไม่นานหยาดฝนก็ตกลงมา พร้อมลมกระโชกพัดกระหน่ำจนต้นไม้โอนเอียนไปตามเเรงลม

 

 


 

เปรี้ยง!

 




 

ฟ้าผ่าคงมาท่ามกลางการปะทะกันของซาตานเเละปีศาจเลือดผสม

 

 


 

" กลับมาเป็นตัวเจ้าที เจ้าเป็นใครลืมไปแล้วอย่างงั้นหรอ "

ทันทีที่ยงกุกสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่กำลังจะตรงไปที่บ้าน เขาจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายออกมาหาเองแทน เพราะตอนนี้ไม่ใช่เพียงแดฮยอนที่เป็นมนุษย์ธรรมดาๆแล้วยังมีฮิมชานเเละยองเเจอยู่อีก เขาไม่ได้นึกห่วงพวกนั้นเเต่มันจะเป็นภาระสำหรับเขา เเละยังเป็นตัวถ่วงอีกด้วย

 

" ...อืม ตาย ฆ่า มันต้องตาย "

ปีศาจเลือดปนตรงหน้าที่ยงกุกพอจะรู้ว่าอีกครึ่งตนที่เป็นมนุษย์นั้นคือใคร ปีศาจตนนี้ตรงหน้าเขาคือจงออบนักบวชคนนั้น เเต่ดูเหมือนว่าตนนี้จะไม่มีจิตของนักบวชนั่นอยู่เลยเเม้เเต่น้อย มีเพียงปีศาจตนนึงที่จ้องจะฆ่าเเละทำลายทุกๆอย่างก็เท่านั้น ไหนจะตรงสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าเป็นทาสของปีศาจตนนึงนั่นอีก ดูท่าเเล้วคงต้องฆ่าเท่านั้นสินะ

 

 


 

" งั้นก็ตายๆไปซะเลยเเล้วกัน "

 

 

 

ซาตานร่างสูงใหญ่สีดำไปทั้งตัวที่ตอนนี้กางกรงเล็บออกมาก่อนจะพุ่งเข้าใส่จงออบด้วยความเร็วเเต่เพราะจงออบหลบทัน จึงมีเพียงต้นไม้เท่านั้นที่ซาตานได้ตัดมันออกจนขาดออกเป็นสี่ส่วน ปีศาจเลือดผสมพุ่งเข้ามาจากด้านหลังจับที่ปีกของซาตานก่อนจะดึงเเละหักมัน ซาตานหันหลับก่อนจะสะบัดปีกสีดำที่นั่นใส่ฝ่ายตรงข้ามซึ่งปีศาจตนนั่นไม่ได้ทุกอัน ปีกข้างซ้ายหักมันสามารถความเจ็บปวดได้ไม่นาน ปีศาจตนนั่นทั้งๆที่ร่างกายดูเหมือนมนุษย์ทั่วไป จะมีก็เพียงดวงตาที่เป็นสีแดงข้างนึงเเละสีเขียวอีกข้าง สีผิวขาวซีดเกินมนุษย์กับความเร็วที่ไม่ธรรมดา ตนนี้ร่างของอีกฝ่ายมีปีกสีดำปีกอยู่ที่บนคิ้วซ้าย อกขวา เเละตรงหน้าท้องฝ่ายซ้าย ปีศาจตนนั้นเเสยะยิ้มก่อนจะเอียงคอไม่มา ดึงปีกสีดำนั่นออกทีละอันทีละอันจนหมดก่อนจะพุ่งหาซาตานด้วยความรวดเร็ว ซาตานเจปป์พุ่งตัวขึ้นบนฟ้าหากเเต่มันไม่ทันเมื่อจงออบจับที่ขาอีกคนเเล้วเหวี่ยงลงกับพื้นจนแผ่นดินสะเทือนไปหมด ทั้งๆที่ร่างปีศาจตนนี้ต่างกับซาตานยิ่งกว่าอะไรเเต่พละกำลังชั่งไม่ธรรมดาอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ปีศาจเลือดผสมกระโดดขึ้นมาเหยียบที่กลางตัวของซาตานอีกครั้ง ก่อนจะลวงมือเข้าไปในปากของตนเองก่อนจะหยิบดาบอันนึงออกมาซึ่งซาตานรู้ดีกว่ามันคืออะไรเขาไม่เคยลืมมัน เเละจะไม่มีวันลืม

 

 


 

ดาบที่สามารถฆ่าซาตานได้...

 

 

 

ดาบที่เอเลนเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา...

 

 

 

เพื่อฆ่าเขา...

 


 

 

 

หากเเต่ยังไม่ทันทีดาบจะออกมาหมดทั้งด้ามอยู่ดีๆมันก็ยัดกับเข้าไปเหมือนเดิม ซาตานใช้โอกาศนั้นเเทงกรงเล็บเข้าที่ท้องก่อนจะปล่อยอะไรบางอย่างใส่เข้าไปในตัวของอีกคนด้วย เเละก็เป็นไปด้วยดีเมื่อแผลของฝ่ายตรงข้ามมันเริ่ม 'สมานตัว' ตัวความรวมเร็ว ปีศาจตนนั้นกำลังจะใช้มือเเทงเข้าที่กลางตัวของซาตานเเละเเล้วอยู่ๆ หนาดฝนที่ตกลงมากลับกลายเป็นสีขาว สีขาวที่อาบโชกตัวปีศาจนั้นก่อนปีศาจตนนั้นจะหนีหายไปในความมืด

 

 

" ช่วยข้าทำไม "

นางฟ้าตนนึงที่แอบหลงรักซาตานเจปป์เเต่เธอก็ทำได้เพียงมองอยู่ในที่ไกลๆ เธอรู้ว่าหัวใจของซาตานตนนี้มีเพียงเอเลน ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ตาม เธอไม่ได้พูดอะไรมีเพียงหยาดฝนสีขาวที่หายไปกลายเป็นน้ำฝนธรรมดาๆอย่างเดิมที่คอยจะเป็น

 

 

 



 

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


 





" เห้ย! นี่ยังไม่เปลี่ยนชุด ไม่อาบน้ำเนี่ยนะ ก็น่าจะเคยดูการใช้ชีวิตของพวกมนุษย์มาก่อนเเล้วนี่ "

ทั้งสองคนไม่ตอบพวกเขาไม่หลับเเละหลับไม่ลวต่อให้ง่วงเเค่ไหนทั้งสองคนนั่งเฝ้าแดฮยอนที่ยังคงนอนหลับสนิทไม่ตื่นขึ้นมาเลยตั้งเเต่เมื่อคืนจนตอนนี้จะเที่ยงอยู่เเล้ว ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน

 

" ในเวลาแบบข้าหลับไม่ลงหรอก "

ยองเเจพูดทั้งๆที่ตาของตัวเองเเทบจะปิด เเต่ก็ยังคงฝืนต่อไปทั้งๆที่ไม่เป็นผลดีกับตนเองสักที

 

" เเล้วเจ้าน่ะจะปิดหน้าปิดตาอีกนานไหม "

คนตรงหน้าไม่ตอบเขาเดินขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง พอลงมาก็มีเสื้อผ้าเเละผ้าขนหนูอย่างละชุด โยนมันให้ฮิมชานเเละยองเเจก่อนจะไล่ทั้งสองคนไปอาบน้ำ เพราะวันนี้จะพาพวกเขาทั้งสองคนไปที่โบสถ์ ให้ไปพบกับาสันตะปาปาถ้ายังอยากปกป้องแดฮยอนได้บ้าง ฮิมชานเเละยองเเจไม่มีทางเลือกเพราะต่อให้พวกเขายอมตายได้เพื่อแดฮยอน มันก็เเทบช่วยอะไรแดฮยอนไม่ได้เลย

 

" อาจจะใช้เวลานานหน่อย เเต่มันจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด "

ทั้งสองคนยังคงมองหน้ากันอย่างลำบากใจ เพราะไม่อยากทิ้งเเดฮยอนไปในเวลาแบบนี้

 

" จะไปก็ไปสักที ยังไงก็ยังมีข้าอยู่ "

" ยงกุก / ..... "

 

" ข้าไม่ยอมให้แดฮยอนตายหรอก รีบไปซะ... เเล้วรีบกลับมา "

ยงกุกที่เปิดประตูเข้ามาเเต่ก่อนหน้านี้เขาพอจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างเเล้ว บางทีการที่ให้พวกนั้นไปก็ดีกว่าอยู่เป็นภาระให้เขาเวลาต้องต่อสู้

 

" ข้าฝากด้วยล่ะ "

" หุบปากของเจ้าไปเถอะ "

ก่อนที่อีกคนจะเดินเข้าใกล้ๆยงกุกมากพอ เเล้วกระซิบกับยงกุก เสียงเบาที่รับรู้กันเพียงเเค่สองคน

 

" เจ็บอยู่ไม่ใช่หรอไง อย่ามาทำปากเก่งหน่อยเลย "

 

 

 

 

TBC.

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

#ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

 

ไรท์กลับมาต่อเหมือนเดิมเเล้ววว มีใครรอเรื่องนี้ไหมคะ? ไรท์ขอโทษจริงๆนะคะ ;__;) เรื่องนี้จบเเน่ๆคะไม่ทิ้งเเน่นอน ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์เเละทุกๆวิวนะคะ เป็นกำลังใจอย่างดีเลยล่ะคะ การบรรยายอาจจะยังไม่ดีต้องขอโทษด้วยนะคะ ^^

Duck-       ร้านค้าแจกธีมบทความFly

97 ความคิดเห็น

  1. #97 As time goes by (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 22:02
    แดฮยอนมีแต่คนรักคนหลงอ่ะ -///-

    ใช่อะไรมัดใจผู้ชายลูก หน้าตา นิสัย หรือทั้งสองอย่าง

    #97
    0
  2. #96 Waritsara Thongmai (@nicky-1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 21:27
    ฮิมชานยองแจปกป้องน้องแด้ให้ได้นะอย่าให้เอเลนออกมาอาละวาดนะเอเลนทำผิดกฎไว้มาก ทำให้น้องแด้ต้องตกอยู่ในอันตรายอย่าให้น้องแด้บาปเพราะเอเลนอีกเลย ยงกุกถึงจะปากแข็งแต่ลึกๆแล้วเป็นห่วงน้องแด้ คนนั้นเป็นใครกันบอกแต่เป็นนักบวชเพื่อนจงออบเหรอ จุนฮงก็มี2บุคลิกเหมือนน้องแด้เลย หายไปนานมากคิดถึง
    #96
    0
  3. #95 Kungkaew'Crazy Prasansit (@kekemato21) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 08:42
    ในที่สุดดดดดดดด ก็กลับมา #ตบมือตุดพลุจัดงานเลี้ยง 555555555 ลุ้นง่าาาาา รีบกลับมาต่อน้าาา รักไรท์55555555
    #95
    0
  4. #94 dreammono (@dreamworldland) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 03:34
    นานจนลืมเนื้อเรื่องไป เลย ต้องกลับไปอ่านใหม่ 1 ตอน
    สงสารนางฟ้าตนนั้นมากเลย
    #94
    0
  5. #92 ผอนแดยัว (@platoo93) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 01:18
    เกร้ดดดดดดด รอนานมากๆเลยค่าาา ฮือออออ ไรท์มาต่อแล้วววววว อยากเป็นแดฮยอนนน มีแต่คนรักและปกป้องงง -////- เขินจุงงง
    #92
    0