[B.A.P] Bloody Cross ชะตากรรมเเห่งตราบาป LODAE

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 เสียสละเเละปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 57






บทที่ 7  เสียสละและปกป้อง











 

 

 





















ฮยอนอาใครสั่งให้เจ้าเข้ามา...  คิดจะขัดคำสั่งข้างั้นหรอ? ”



เซโล่กดเสียงต่ำพลางจ้องมองไปยังฮยอนอาด้วยสายตาที่แสนเฉยชา และนั่นกลับดูน่ากลัวยิ่งกล่าสิ่งใด

ฮยอนอากลัว... กลัวว่าหากเซโล่ไม่ต้องการตนอีกต่อไป เพราะทุกวันนี้เซโล่ไม่ต้องการที่จะมีผู้ติดตามอีกแล้ว

 





 

ป ป่าวคะ แต่... ท่านแค่กำลังหลงผิด ท่านทำแบบนั้นไม่ได้นะ



ฮยอนอาก็แค่เป็นห่วงเพราะไม่อยากให้เซโล่เผลอใจไปกับมนุษย์นี่ เพราะถามหากปล่อยให้มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อๆไป

และนั่นคงไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก หากท่านซึงฮยอนรู้เข้า...  หากแต่ภายในใจนั่นอยากไปบอกเหลือเกิน ว่ามนุษย์ที่อยู่ไปก็รังแต่จะสร้างปัญหาอยู่ที่นี่  ท่าไม่ติดว่าเซโล่เองก็อาจจะโดนไปด้วยฮยอนอาคงเรียนให้ท่านซึงฮยอนทราบไปแล้ว

 

 





หึ นี่เจ้ากำลังคิดที่จะสั่งสอนข้างั้นหรอ? ไม่คุยกันข้างนอก... เดี๋ยวนี้



เซโล่ลุกขึ้นก่อนที่จะมองไปยังร่างเล็กที่กำลังนอนอยู่อย่างไม่ได้รับรู้อะไรเลย ก่อนจะดึงผ้าห่มหนาขึ้นปกคลุมร่างกายให้ร่างเล็ก  สายตาที่ร่างสูงส่งไปนั่นมันยิ่งทำให้ฮยอนอากลัว สายตาที่ดูเหมือนห่วงใยนั่น!! เซโล่ไม่เคยมีและไม่ควรมี

 







เพราะเซโล่นั้น... ไร้ความรู้สึกใดๆ

 











แล้วอย่าให้ข้ารู้ว่ามีใครเข้ามาตอนข้าไม่อยู่ เพราะคนที่ต้องรับผิดชอบคือเจ้า... ฮยอนอา



ร่างสูงพูดย้ำออกคำสั่งของตนอีกครั้ง เพราะเดาได้ไม่ยากหากฮยอนอาคิดที่จะจัดการแดฮยอนจริงๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องยากด้วยเช่นกัน เซโล่ให้คนของตนเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับร่างเล็กที่นอนอยู่ปีศาจน้อยที่เค้าเป็นคนเลี้ยงไว้ ซึ่งจะฟังคำสั่งของเค้าเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไปร้ายกาจซะทีเดียว ไม่งั้นเค้าคงไม่เลี้ยงมาใช้ประโยชน์หรอก

 





เพราะข้าเองก็ยังไม่อยากฆ่าเจ้า... ที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง



เซโล่พูดพลางลูบที่ใบหน้าของฮยอนอาแล้วเดินนำออกจากห้องไปโดยมีฮยอนอาเดินตามไปติดๆ จะบอกว่าดีใจที่ถูกสัมผัสก็ถูกหากแต่กลับทำให้รู้ว่าร่างสูงที่เดินอยู่ข้างหน้าไม่เคยคิดอะไรกับตนเลย หากแต่เป็นแค่หมากตัวนึงบนกระดานที่ยังคงมีประโยชน์ไม่เช่นนั่นคงโดนปล่อยให้รุกฆาตไปอย่างง่ายดาย

 

 

 

 








อ อืม

ร่างเล็กที่ยังจากหลับไปนานลืมตาตื่นขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆก็พบกับสถานที่ๆแสนไม่คุ้นเคย มองดูตัวเองที่ตอนนี้กำลังใส่เสื้อผ้าของใครอยู่ก็ไม่รู้ เสื้อแขนยาวที่ดำตัวใหญ่ที่ภายให้เห็นไหล่เล็กเกินกว่าชายชาตรี แขนเสื้อที่ยาวเกินไปจนต้องถกพับขึ้นเหนือข้อมือ

 





ท่านตื่นแล้วหรอ? ”

อยู่ๆก็มีเด็กน้อยน่าตาน่ารัก หากแต่ผิวกับซีดขาวจนหน้ากลัวมายืนอยู่ปลายปลายเตียงก่อนจะครางขึ้นมาหาเค้า ตอนนี้ร่างเล็กมีเพียงความสับสนที่ตีกันอยู่ในหัวไปก่อนจะนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่พึ่งเกิดขึ้น...

 






ป้าของเค้าตายไปแล้ว...

 








ญาติเพียงคนเดียวที่เค้าเหลืออยู่ตอนนี้ไม่เหลือใครอีกแล้ว...

 











คิดได้เพียงแค่นั่น... ดวงตากลมโตก็ปล่อยหยดน้ำตาให้เล็กออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และไม่คิดจะห้ามเพราะมันมากเกินไปกับสิ่งที่ต้องเจอ เด็กน้อยที่เห็นคนต้องหน้ามีน้ำใสๆก็มีจากตา ก็เอียงคอด้วยความสงสัย ก่อนจะเอี้ยมมือไปเช็ดน้ำตาที่แก้มใสนั่น

 






มีอะไรไหลออกมาจากตาท่าน!! ”

เด็กตกใจก่อนที่จะหายไปต่อหน้าตาต่อร่างเล็กที่ตอนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองพอดี หากแต่กลับไม่ได้รู้สึกกลัวเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกับอะไรแบบนี้

 










อย่าปล่อยให้จิตใจเจ้าขุ่นมั่ว...

 










อีกแล้ว... ไม่อยากฟัง ฮึก อ ออกไปจะหัวฉัน

ร่างเล็กใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองปิดหูทั้งสองข้างทั้งๆที่ก็รู้ดีว่ามันเปล่าประโยชน์ เพราะเสียงพวกนั่นไม่เคยหยุด ไม่เคยฟังคำขอโทษหรือคำอ้อนวอนใดๆที่ขอ

 











อย่าได้ปล่อยให้ความหวาดกลัวเข้าครอบงำได้...

 












ก็หยุดสักทีสิ หยุดเรื่องบ้าๆนี่ซะ...

ร่างเล็กได้แต่พูดกับตัวเองก่อนจะซุกหน้าเข้ากับผ้าห่มหนา นอนลงบนเตียงใหญ่ที่ยังไม่รู้ว่าใครอีกเจ้าของอีกครั้ง โดนปล่อยให้น้ำตาไหลไปเรื่อยๆอย่างไม่คิดที่จะหยุดมัน

 











หากเจ้าไม่อยากโดนแย่งร่างไป...

 











ข้ามาหาเจ้าแล้วที่รักของข้า...



สายตาพร่ามั่วก่อนจะหลับลงอีกครั้ง จำได้เพียงริมฝีปากที่ถูกครอบงำ กับอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยเหมือนได้กับไปหาคนที่แสนโหยหามานา ได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดนั่นอีกครั้ง

 








ร่างเล็กที่บัดนี้ถูกโอบอุ่นโอบกอดอยู่ในอ้อมแขนของบุคคลผู้บุกรุกเข้ามาในที่ๆใครก็ไม่อาจคิด ก่อนจะกดริมฝีปากตนลงที่หน้าผากของร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด ปีกสีดำรัตติกาลที่ตอนนี้กางอยู่ก่อนจะร่างเล็กแล้วหายไปพร้อมกันทั้งคู่ ทิ้งไว้เพียงขนนกสีดำเงาอยู่บนเตียงเป็นสิ่งบอกให้เจ้าของห้องได้รับรู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงกลับมาแล้ว

 


 











 

 


ตื่นสักทีสิ เจ้าน่ะหลับนานเกินไปแล้วนะ...



ร่างโปร่งที่กำลังจ้องมองแดฮยอนด้วยแววตาที่แสนอ่อนโยนที่ซาตานอย่างเค้าไม่ควรมีด้วยซ้ำแต่ก็แค่เพียงเสี่ยววินาทีก่อนที่แววตานั่นจะหายไปที่ไว้เพียงดวงตาที่ดำรันติกาลที่แสนว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆให้เห็นอีกในดวงตาคู่นั่น

ก่อนที่จะก้มลงกดจูบที่หน้าผาก ไล้ลงมาที่เปลือกตา สันจมูก พวกแก้มเนียนใส และริมฝีปากที่เผยอออกนิดๆนั่น จูบที่ใส่ความรู้สึกที่ซาตานไม่ควรจะมีคงไป หากแต่ไม่ได้มีการลุกล้ำแต่อย่างใดก่อนจะถอนริมฝีปากของจากคนที่ได้ล่วงเกินไป

 





อ อื้มมม



ร่างเล็กพลิกตัวเอาหน้าซุกเข้ากับหมอนคล้ายกับขัดใจที่โดนปลุก ผ้าห่มที่คลุมไว้ให้ถูกดันออกลงมาจนถึงกลางหลัง เสื้อที่ร่างเล็กกำลังใส่อยู่ยิ่งเห็นเข้ายิ่งอยากเผามันทิ้งทั้งเจ้าของเสื้อและคนที่ใส่นี่ด้วย

 




ซาตานที่คล้ายกับมีบุคลิกสองคนในร่างเดียวรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง ใจนึงเค้าก็อยากฆ่าแดฮยอนทิ้งซะ เพียงแต่อีกใครนึงเค้าอาจจะรักคนตรงหน้านี้อีกครั้งไปแล้วก็ได้ ทำอะไรไม่ได้ก่อนที่จะรู้สึกหงุดหงิดตัวเองยิ่งขึ้นยงกุกที่กลัวว่าตัวเองจะเผลอทำร้ายแดฮยอนไปอีกทั้งๆที่พึ่งไปเจอกับเรื่องร้ายๆมา เค้าไม่คิดเลยว่าเค้าจะไปช่วยไปทัน เกลียดถ้าจะบอกว่าเกลียดตัวเองก็คงถูก เกลียดตัวเองที่ปกป้องแดฮยอนไม่ได้ เกลียดร่างเล็กที่บอบบางดุจดั่งแก้วบางที่พร้อมแตกสลายได้ทุกเมื่อ และแก้วใสนี้ก็โนทำให้เกิดรอยร้าว รอยขีดข่วนจนนับไปถ้วน มันยิ่งทำให้กลัวว่าจะเผลอเป็นคนทำให้แก้วใบนี้แตกสลายซะเอง

 





ข้าจะไม่ไปไหนไกลจากเจ้าอีก... ได้โปรดอย่าลืมข้า



ร่างโปร่งพูดด้วยเสียงแผ่วเบาลูบเรือนผมที่เทาเงินก่อนจะออกจากห้องไป ห้องของแดฮยอนทุกอย่างที่เคยแตกหรือเสียหายในห้องนี้หรือบ้านหลังนี้ซาตานตนนี้จัดการให้หมดแล้วรีบร้อยหากแต่ติดอยู่ตรงที่ว่าไม่อาจลบเลือนมันออกไปจากจิตใจของร่างเล็กได้

 

 

 

















 

ท่านฮิมชาน... ท่านจะทำยังไง หากท่านใช้พลังมากกว่านี้  มันคงไม่ดีกับตัวท่านแน่ๆ



ยองแจกับฮิมชานที่กำลังปรึกษากันในมิติอีกมิติที่ถูกสร้างขึ้นมา เรื่องที่ทั้งสองต่างก็รู้ตัวเองดี...

ฮิมชานที่เป็นเทพที่โดนขับไล่ให้ลงมาอยู่ที่โลกมนุษย์ก็จริงหากแต่ตอนนี้พลังที่มีกลับเริ่มลดน้อยลงทุกทีอย่างประหลาดจนไม่อาจสามารถรู้ถึงสาเหตุได้ ส่วนตัวยองแจเองก็เช่นกันปกติแล้วยองแจไม่ได้มีพลังอะไรมากมายเพราะเข้าไม่ใช่เทพที่เกิดมาเพิ่มต่อสู่เพียงแต่คอยเยียวยารักษาร่างกายและจิตใจก็เท่านั้น

 

 



 

เจ้าบอกตัวเองก่อนเถอะยองแจ... พลังเจ้าเองก็อ่อนลงทุกที จนข้าเกือบคิดว่าเจ้ากลายเป็นมนุษย์ไปแล้ว


ที่ท่านฮิมชานพูดมามันก็ถูก ไม่ใช่ว่าเค้าไม่รู้ตัวเพียงแต่ไม่เข้าใจและทำอะไรไม่ได้เช่นกัน คิดไปก็รังแต่จะไม่ทำให้เกิดประโยชน์อะไร

 

 



 

สงสัยท่านกับข้าคงจะได้กลายเป็นมนุษย์อีกไม่นาน หึ หึ



พูดเล่นหากแต่ภายในจิตใจของคนพูดและคนฟังก็หวาดกลัวเช่นกัน ไม่ใช่ว่ากลัวเพราะจะกลายมีเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลังอำนาจใดๆ หากแต่กลัวว่าหากกลายเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาแล้วจะปกป้องแดฮยอนได้อย่างไร หากไร้ซึ่งอำนาจก็ไม่อยากปกป้องได้ หากไร้ซึ่งกำลังแดฮยอนก็จะยิ่งอันตราย

 


 

บทสนทนาจบลงโดนทิ้งเอาไว้เหลือเพียงความเงียบ ทั้งสองคนมองกันก่อนที่จะมีรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าแต่ก็รู้กันดีว่านั่นเป็นรอยยิ้มที่ดูยังไงก็รู้ว่าฝืน แต่คำพูดที่ปากมาจากปากของทั้งสองกับตรงกันอย่างไม่ต้องนัดหมายใดๆ

 


 

 

ไปหาแดฮยอนไปปกป้องคนของข้า / ต้องไปปกป้องแดฮยอน

แต่ประโยคของยองแจกับแผ่วลง เมื่อได้ยินสิ่งที่ท่านฮิมชานพูด คนของข้า อย่างงั้นหรอ?

แล้วถ้าหากข้านั้น... ปรารถนาคนของท่านล่ะ ท่านฮิมชาน

 

 

 


 

 

6 : 28 AM

 





 

เช้าที่แสนเงียบเหงา...





ร่างเล็กหลังจากที่ตื่นขึ้นมาก่อนได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าตัวเองมาอยู่ที่ห้องแล้วได้ยังไง






หากแต่กำลังจะคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั่นเป็นแค่ความฝัน ฝันร้ายที่เหมือนกันกับทุกคืน







แต่... ก็ได้แต่หลอกตัวเองได้ไม่นาน เพราะเสื้อที่กำลังใส่อยู่มันไม่ใช่เสื้อผ้าของตน และก็ไม่เคยมีเสื้อผ้าเป็นนี่ด้วยเช่นกัน






หากแต่ก็ยังคงหลอกตัวเองต่อไปว่าอาจจะเป็นเสื้อที่ไม่เคยใส่ เพราะบนร่างกายไม่ได้มีบาดแผลใดๆ







ก่อนจะรีบลงไปข้างล่าง... โดยเฝ้าภาวนาให้เห็นผู้เป็นป้าของตนกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

 





 

หากแต่เมื่อมาถึงห้องครัว... ก็ไม่มีสิ่งใดเลย






ทุกอย่างว่างเปล่า... ก่อนจะวิ่งไปดูที่ห้องก็พบว่าเหมือนห้องที่ไม่มีใครอยู่มานาน






เสื้อผ้า เครื่องสำอางบนโต๊ะเครื่องแป้งหายไปหมด ไม่มีฝุ่นใดๆแต่กับกลายเป็นห้องที่มีแต่ความว่างเปล่า...

 




 

เค้าไม่ได้คิดไม่เองใช่มั้ยบ้านหลังนี้มันเต็มไปด้วย

 






 

ความว่างเปล่า...

 






 

 

ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันเกิดครบ 20 ปีบริบูรณ์ของตัวเองแท้ๆแต่กับไม่ดีใจสักนิด

ร่างเล็กลากสังขารของตัวเองมายังมหาลัย ก่อนจะถูกอาจารย์คิมเรียกให้ไปพบตอนช่วงเย็น

วันนี้การเรียนไม่ได้เข้าหัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว...

 




 

อาจารย์คิมเรียกผมมามีอะไรหรือป่าวครับ? ”



ร่างเล็กเอ่ยถามอาจารย์ของตนที่เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไรเลยหลังจากที่เค้าเข้ามาเกือบสิบนาทีแล้ว

อาจารย์สูบหายใจเข้าก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วหันมามองผมที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงานของอาจารย์

 




 

จำได้มั้ย? ที่อาจารย์เคยบอกว่ามีอะไรจะเล่าให้ฟังน่ะ...



น้ำเสียงของอาจารย์คิมจริงจังจนแดฮยอนแทบจะนั่งจนตัวเกร็งไม่ใช่เพราะอยากรู้เพียงแต่กลัวว่าจะเป็นอะไรที่ไม่อยากรับฟังในตอนนี้   มันมากเกินไปแล้วกับชีวิตของเค้าในตอนนี้

 




 

ครับ ผมจำได้...



ร่างเล็กตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะก้มลงมองที่ฝ่ายมือของตัวเอง เพราะไม่รู้จะมองอะไรในห้องนี้   รู้แต่ว่าไม่อยากมองสายตาของอาจารย์คิมก็เท่านั้น

 



 

 

สิ่งที่อาจารย์จะเล่าต่อไปนี้เธอจะเชื่อหรอป่าว? ”



ผมคงพูดไม่ได้หรอกนะ ว่าจะเชื่อสิ่งที่อาจารย์พูดเพียงแต่เพราะอาจารย์เป็นคนมีเหตุผลและอาจารย์ก็ไม่เคยโกหกเพราะฉะนั้น... ผมจะเชื่อสิ่งที่อาจารย์กำลังจะเล่า

 

 




 

ผมจะเชื่อ...



ต้นแขนทั้งสองข้างถูกจับเอาไว้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หรืออาจารย์เดินมาหาเขาเเต่เขาเขาไม่ทันได้สังเกต ก่อนที่อาจารย์จะก้มลงกระซิบที่ข้างหูว่า...

 




 

เจ้ามันไม่สมควรที่จะเกิดมาอีก...

 





 

ก่อนที่ทุกอย่างจะ... ค่อยๆมืดดำไปหมด

 

 

 



 

[ PART  ย้อนอดีต... แบบยังไม่เต็มจะมี PART เต็มทีหลังคะ ^^]

 









เอเลนข้ารักเจ้า...

 



ข้าก็รักเจ้าเช่นกันเจปป์

 

 

หากเจ้ารักข้า... เหตุใดเจ้าจึงหักหลังข้า

 

 

เพราะข้าเบื่อทุกๆสิ่งบนโลกใบนี้

 

 

เอเลน!!! อ อย่าๆจากข้าไป ข้ารักเจ้า

 

 

แต่ข้าเบื่อ... เบื่อทุกๆสิ่ง ข้านึกอะไรสนุกๆออกแล้ว

 

 

 




 

นี่ๆ เจ้าหนูเธอเป็นลูกชายคนเล็กของเทพเจ้างั้นหรอนี่... ข้ามีอะไรจะให้เจ้าเล่นด้วยล่ะ เจ้าชื่ออะไร

 

 

ข้าชื่อจุนฮงและข้าไม่ใช่เด็กแล้วด้วย

 

 

ถ้าเจ้าไม่ใช่เด็ก งั้นก็มาเล่นเกมส์กับข้ามั้ยล่ะ? หึ หึ

 

 

ไม่ว่าเกมส์แบบไหนข้าก็จะเล่น ข้าไม่เคยแพ้...

 

 





 

 

เอเลนเจ้าคิดจะทำอะไร!! เจ้าจะทำให้ทุกๆอย่างเกิดความปั่นป่วน

 

 

มันผิดอย่างงั้นหรอ? ถ้าข้า... อยากจะเป็น เทพเจ้า บ้าง

 

 

เอเลน... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า แค่เจ้าเป็นนางฟ้าแล้วไปรักใคร่กับซาตานแค่นี้มันก็ผิดมากเกินไปแล้ว นี่เจ้ายัง...

 

 

ข้าเบื่อ... อีกอย่างข้าอย่าฆ่าท่านซะ ท่านซีวอน

 

 

เอาตัวนางออกไป!!!  นางไม่ใช่นางฟ้าอีกต่อไป!!! ”

 

 

หึ ท่านคิดว่าหากข้าไร้ซึ่งพลังของนางฟ้าแล้วข้าจะไม่มีปัญญาทำอะไรอย่างงั้นหรอ? ”

 

 

เจ้าหมายความว่ายังไง? ”

 

 

ถ้า... ลูกชายคนเล็กของท่าน ทำตามที่ข้าบอกทุกอย่างล่ะ

 

 

เจ้า... เอเลน ข้าขอสั่งประหารเจ้าซะ!!! และไม่ว่าอีกกี่ภพกี่ภูมิหากเจ้าเกิดมาเจ้าก็จะมีตราบาปติดตัว เจ้าจะไม่มีวันอยู่อย่างสงบทุกวันคืนจะมีเพียงความหวาดกลัว เจ้าจะมีแต่คนปรารถนาที่จะ ฆ่า

 

 

แล้วท่านคิดว่าทหารของท่านจะทำอะไรข้าได้ยังงั้นหรอ หึ ท่านคิดว่าคำสาปขอท่านจะมีผลต่อข้างั้นหรอ?  

 

 

 









 

 

เอเลน เจ้าฆ่าผู้บริสุทธิ์มามากเกินไป... เจ้าต้องตายด้วยน้ำมือของข้า

 

 

หึ ไม่ว่ากี่ชาติก็ตาม... หากข้าเกิดขึ้นมาอีกไม่ว่าข้าจะอยู่ในร่างใด ร่างนั่นจะคงความเป็นข้า... ข้าจะกลับมา ข้าจะกลับมา!!! ”

 

 

เอเลน... ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน  ข้าอยากจะฆ่าเจ้าทิ้งเหลือเกินที่รักของข้า

 

 





 

 

[ PART  ย้อนอดีต... แบบยังไม่เต็ม จบ ]

 

 

 





 

เฮือก!! น นี่มันอะไรกัน ท ทำไมผู้หญิงที่ชื่อเอเลนอะไรนั่น



ถึงได้หน้าตาเหมือนกับผมไม่มีผิดไม่ว่าจะส่วนไหนหรืออะไรก็แทบไม่ต่างกัน ที่ต่างต่างกันคงจะเป็นเสียงเเละเพศที่ผมเป็นผู้ชาย  แต่เอเลนเป็นผู้หญิง

ภาพต่างๆ มันเข้ามาในหัวเต็มไปหมดเมื่อภาพที่ถูกฉายขึ้นมาเร็วๆ ที่เหมือนจะจับเรื่องราวทุกอย่างได้แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

 





 

แล้วคนที่ชื่อเจปป์... คนนั้นหรือป่าว  ที่ชื่อว่ายงกุก

 


 

แล้วไหนจะเด็กนั่นอีกล่ะ... จุนฮงอย่างงั้นหรอ

 




 

นี่มันบ้าอะไรกัน!!!!

 




 

ร่างเล็กที่อยู่ๆก็รู้สึกปวดหัวเพราะจู่ๆก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้น... ที่ชื่อว่า เอเลน

 




 

ร่างเจ้า... ข้าของนะ

 






 

ท่านเอเลน... ท่านจงตื่นขึ้นมาเทิด จนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  มาเปลี่ยนแปลงโลกที่แสนเน่าเหม็นนี่ซะ!!! ”

 

 

 

 

อาจารย์คิมจับที่ศีรษะของแดฮยอนเอาไว้ก่อนจะออกแรงบีบและเริ่มสวดอะไรบางอย่างที่แดฮยอนไม่เคยได้ยินมาก่อนภาษาที่ฟังยังไงๆก็รู้ว่าไม่ใช่ภาษาของคนแน่ๆ  ฝ่ามือหนาของอาจารย์คิมบีบเข้าที่ลำคอก่อนจะยกแดฮยอนขึ้นทั้งตัวแล้วกระแทกลงกับโต๊ะทำงานอย่างแรง  ก่อนที่ห้องทั้งห้องจะกลายเป็นเหมือนห้องในบ้านร้าง แดฮยอนที่อยู่ในอาการหวาดกลัวทำให้จิตใจตอนนี้อาจจะโดนเข้าควบคุมได้ง่ายๆ ซึ่งนั่นคือจุดประสงค์ที่เอเลนต้องการ...

 

 




 

อาจารย์คิมคือทาสของเธอที่เธอสั่งให้คอยจับตาดูแดฮยอนเอาไว้ ใครๆตามคิดว่าเอเลนตายไปแล้วซึ่งนั่นก็เป็นความจริงหากแต่เศษเสี้ยวของวิญญาณเอเลนยังอยู่ในร่างของแดฮยอน ซึ่งเหมือนแดฮยอนอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ พลังของเธอก็จะเพิ่มเพิ่มมากขึ้นเช่นกันเพราะดวงจิตของแดฮยอนนั่นกำลังอ่อนแอและหวาดกลัวเพราะต้องโดยใครต่อใครจ้องจะเอาชีวิตและรังเกียจ เพียงแค่เพราะแดฮยอนคือชาติปัจจุบันของเอเลนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

 

 
 

 

ข้าขอปลดปล่อยท่านเอเลน  ข้าขอปลดปล่อยท่านจากวิญญาณน่าสังเวชดวงนี้ ข้าขอปลดปล่อยท่าน!  ”

มือเรียวยาวของเอเลนออกมาจากปากของแดฮยอนก่อนจะตามมาด้วยแขนนิ้วเรียวสวยค่อยๆกดลงที่เบ้าตาทั้งสองข้างของแดฮยอน

 

 








 

เพล้ง!

 

 






 

 

กระจกหน้าต่างแตกออกก่อนจะปรากฏร่างของ

 






 

ออกมาห่างๆแดฮยอนซะ

เอามือสกปรกๆของแกออกไปจากคอแดฮยอน! ”

ฮิมชานและยองแจที่รู้สึกถึงลางสังหรณ์อะไรบางอย่างที่ผิดปกติทั้งยังเพราะวันนี้คือวันเกิดของแดฮยอนที่อายุครบยี่สิบปีพวกเขาคิดไม่ผิดจริงๆและไม่นึกเลยว่าจะมีปีศาจอีกตนที่อยู่ใกล้ๆแดฮยอนมาตลอด

 

 





 

ทำไมพวกเขาถึงไม่เคยรู้เลย...

 

 





 

จะต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็นแน่ๆ

 




 

 

อาจารย์คิมปล่อยมือออกก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับคนทั้งสอง ร่างของแดฮยอนที่นอนอยู่กำลังดิ้นทุรนทุรายแขนยาวนั่นค่อยๆกับเข้าไปในปากของแดฮยอนอีกครั้ง โดยที่นิ้วเรียวพยายามตะเกียกตะกายจะออกมาจากปากของแดฮยอนแต่ก็ไม่สำเร็จ ก่อนที่แดฮยอนจะแน่นิ่งไป

 

 

 


 

 

แกต้องการอะไรจากแดฮยอน! ”

ร่างของมัน! ดวงวิญญาณของมัน!! ”

ฮิมชานเข้าไปปะทะกับอาจารย์คิมที่ตอนแรกดูเหมือนมนุษย์ทั่วไปแต่ตอนนี้ใบหน้าซีกนึงเริ่มละลายและเน่าเปื่อยเรื่อยๆ ฮิมชานจับเข้าที่คอของปีศาจตนนี้ก่อนจะจุดไฟเผาหากแต่ปีศาจตนนี้กลับแสยะยิ้มพุ่งตัวดันฮิมชานออกไปจนกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจังจนล้มลงไปกองกับพื้น

 





 

หลังจากฮิมชานพุ่งไปเผชิญหน้ากับปีศาจตนนั้นยองแจรีบเข้าไปโอบอุ้มร่างของแดฮยอนเอาไว้เพื่อพาไปในที่ๆปลอดภัยก่อนหากแต่เมื่อวินาทีมือของตนนั้นสัมผัสเข้ากับร่างของแดฮยอน ร่างของแดฮยอนตรงหน้าหายไปกับตาโดยที่เขายังไม่ได้กับอะไร

 











 

ฉึก!

 









 

แดฮยอนที่ตอนนี้โดนเอเลนสิงร่างอยู่โผล่มาทางด้านหลังยองแจด้วยความรวดเร็วก่อนจะใช้มือแทงเข้ากลางหัวยองแจจนทะลุมาอีกด้าน

 



 

หึ ไอ้เทพกระจอกอย่างเจ้า อย่าบังอาจมาแตะต้องข้า

แดฮยอนพูดแต่เสียงนั่นกับไม่ใช่เสียงของแดฮยอนดวงตากลมโตบัดนี้กลับกลายเป็นสีโลหิต

 


 

ย ยองแจ!!!! ”

ฮิมชานที่เห็นภาพตรงหน้าก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง  ยองแจล้มทั้งยืนก่อนที่ร่างจะกลายเป็นผงสีทองแล้วหายไป

 


 

แกเป็นใคร!!! ”

ฮิมชานบ้าคลั่งจนแทบเสียสติเขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงหน้านี้คือแดฮยอน  และมันก็ใช่จริงๆไม่ใช่แดฮยอน...

 






 

แล้วเป็นใครกัน!!!

 





 

เจ้าไม่รู้จักข้างั้นหรอ? หึ ไอ้อดีตเทพน่าสังเวช

แดฮยอนพุ่งเข้าหาฮิมชานแต่อยู่ดีๆร่างของแดอยอนก็ล้มลงไปกองกับพื้น

 

 

ท่านเอเลน! ”

ปีศาจตนนั้นหันหลังไปเรียกเอเลนที่อยู่ในร่างของแดฮยอน นั้นจึงเป็นการเปิดโอกาสให้กับฮิมชาน  ฮิมชานรุกขึ้นก่อนจะกระโดดขึ้นเหยียบหลังปีศาจตนนั้นไว้ขาข้างนึงเหยียบอยู่ที่ไหล่ของมันมือทั้งสองข้างจับง้างปากของปีศาจตนนั้นแหกมันจนฉีกออก ฮิมชานเพ่งสมาธิอีกครั้งใช้ฝ่ามือควบคุมให้ร่างปีศาจตนนั้นลอยขึ้นมาจากพื้นยกฝ่ามืออีกข้างนึงขึ้นสูงก่อนจะตบมืออีกข้างนึงลงมา เกิดลูกไฟใหญ่กำลังครอบร่างของปีศาจตนนั่นเอานั่นรูปทรงคล้ายแก้วกลมก่อนที่จะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆเพราะฮิมชานขยายมือออก ลูกไฟกลมใหญ่นั่นกระจายระเบิดออกพร้อมกับฮิมชานและแดฮยอนที่กระเด็นไปคนละมุมห้อง ฮิมชานหายใจหอบถี่เอามือกุมท้องของตัวเองเอาไว้ ในขณะที่ร่างของแดฮยอนที่กระเด็นไปอยู่อีกมุมห้องยังคงนิ่งสนิท  ฮิมชานพยายามประคองตัวขึ้นแต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงอ่อนแอไปหมด ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง ฮิมชานค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า

 

 

 




 

ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้าแต่กลับปกป้องไม่ได้...

 




 

 

 

ฮิมชาน... ฮิมชาน

ท ท่านพ่อ

เช่นไรเจ้าถึงช่วยเด็กนั่น... ทำไมไม่ปล่อยให้เขาตายไปซะ เจ้าไม่รู้อะไรเด็กนั่นน่ะ

ผมอยากช่วยเขา...  พ่อก็รู้ว่าดวงวิญญาณนั้นบริสุทธ์แค่ไหน  อีกอย่าง...  ข้ารักเขา

แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้

ท่านพ่อ... ข้ามีสิ่งนึงที่อยากจะขอกับท่าน

หากไม่เกิดสิ่งที่ข้าทำได้  ข้าจะทำ

ข้าขอแลกความเป็นเทพของข้ากับการที่จะให้ท่านฟื้นคืนชีวิตให้ยองแจ

เจ้าจะกลายเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆนะ! ”

หากมันแลกกับการได้ยองแจคืนมาข้ายอม

เพราะเหตุใดเจ้าถึงต้องการเช่นนั้น

แดฮยอน... ข้าเชื่อว่าตอนที่เอเลนสิงร่างแดฮยอน แดฮยอนรับรู้ทุกอย่างแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ผมคิดว่าเขากำลังทรมานเพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนฆ่ายองแจและนั่นจะทำให้เธอ... ยึดร่างของแดฮยอนได้ใช่ไหม

ข้าจะเล่าเรื่องของเอเลนให้เจ้าฟังเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย... ก่อนที่เจ้าจะกลายเป็นแค่มนุษย์เดินดินธรรมดาทั่วไป ยองแจที่ฟื้นคืนชีพอีกครั้งเช่นกันจะเป็นเพียงแค่มนุษย์ และต่อจากนี้เจ้าที่ไม่ได้เป็นเทพ... ก็ไม่ใช่ลูกของข้า ลาก่อน

 

 

 










 

 

TBC.

_______________________________________________________________________

มาต่อแล้วววว ยังมีใครรออยู่ไหม? เขาผิดไปแล้วยอมรับว่าดองเพราะไปปั่นฟิคอันหลักกับเรื่องใหม่ TT

เขาเป็นเองอย่าทิ้งเขาน้าาาา จะกลับมาอัพๆไม่หายไปนานๆอีกแล้วววว เป็นกำลังให้เขาแต่งฟิคเรื่องนี้จนจบด้วยน้าาาา

ฝันดีจ้า #เค้ามาแก้คำผิดอ่ะ ไม่รูว่ามีตกหล่นอีกไหม >< ขอโทษนะคะ #ใกล้ได้ลงล่ะ =,.= 







Duck-       ร้านค้าแจกธีมบทความFly

97 ความคิดเห็น

  1. #91 Waritsara Thongmai (@nicky-1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 21:38
    ตอนที่เอเลนออกมาจากร่างน้องแด้ ไม่อยากจะพูด เอเลนทำไมร้ายกาจแบบนี้เพราะความเบื่อทำให้ทุกคนต้องวุ่นวายต่างพากันหมายตัวเพื่อฆ่า เอเลนเคยเป็นคนรักของยงกุกมาก่อนแล้วจุนฮงล่ะรักเหมือนกันสินะ ใครจะได้น้องแด้ไปครอง
    #91
    0
  2. #84 bmydaelo (@maiizzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 14:27
    เค้าเพิ่งเจอฟิคเรื่องนี้ สนุกมาก มาแต่งต่อเร็วๆนะไรท์
    #84
    0
  3. #80 dreammono (@dreamworldland) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 02:36
    แงง แด้รอดแต่แจ้กับฮิมต้องเป็นมนุษย์หรอเนี่ย
    แล้วยังปกป้องแด้ได้อยู่มั้ยเนี่ย
    นึกภาพตอนเอเลนออกมาแล้วสยองง่ะ
    #80
    0
  4. #78 As time goes by (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 18:19
    เรารออยู่นะ สนุกอ่ะ แบบว่าอธิบายไม่ถูก แล้วต่อไปจะเป็นไง โล่กับแด้สมหวังใช่ไหม

    #78
    0
  5. #76 คาราเมล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 00:45
    โอย สงสารแจ สงสารแด้

    ช่วยฝืนยองแจกลับมาเถอะ TT

    ทำไมเอเลนน่ากลัวแบบนี้เนี่ย
    #76
    0
  6. #75 new (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 21:01
    ย้ากกกกกกกกกกก

    เค้ารออยู่นะไต์ ไฟติ่งเน้อสู้

    เอเลนไม่ดีเลย ชั่วร้ายฝุดๆ =.,=

    ทำไมรู้สึกอยากให้ตอนจบแดฮยอนตายแล้วไม่กลับมาเกิดอีก... #โดนไรต์กะรีดเดอร์คนอื่นตบ

    แต่ถ้าไม่ตาย ต้องคู่กับโล่นะ #เดี๋ยว
    #75
    0
  7. #62 BVbobbg (@oil-cpn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:45
    ไม่มั้ง แด้ไม่ได้เป็นคนไม่ดีหรอก แต่จะโดนครอบงำมากกว่า
    โล่ไม่ได้เป็นซาตานใช่มั๊ย ???
    #62
    0
  8. #61 oBabyzo (@yingtkk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:31
    ทำไมชาติที่แล้วแดฮยอนเป็นคนแบบนี้ โหดร้ายย ฆ่าได้แม้กระทั่งผู้บริสุทธิ์

    ตอนนี้ ทั้งเทพ ทั้งปีศาจรุมแย่งชิงแดฮยอนกันหมดเยยย อิจฉาา #สิงแด้รัวๆ #เดี๋ยวๆๆๆๆ
    #61
    0
  9. #60 PrimiePrim (@primielamlam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:15
    เค้ารออยู่นะ 555
    เค้าก็กำลังอยู่ในช่วงสอบเหมือนกัน
    ไรต์สู้ๆนะคะ รอได้ๆ
    #60
    0
  10. #58 M.M. O-ing (@mookoing) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:00
    เค้ารออยู่นะไรต์ :))

    ตั้งใจสอบเน้อ  ^^
    #58
    0