[B.A.P] Bloody Cross ชะตากรรมเเห่งตราบาป LODAE

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 นักบวชปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 57










บทที่ 4 นักบวชปีศาจ









 


























เสียงกรีดร้องของเหล่าอีกา เสียงกระพือปีกของเหล่าค้างคาว เหล่าต้นไม้ที่คล้ายว่ามีชีวิต เสียงสายลมที่พัดผ่านในดินแดนแห่งรัตติกาลที่ไม่มีใครอาจอย่างถึง อากาศหนาวจับจิตให้ชวนสัมผัส ความรู้สึกหดหู่ที่ไม่ว่าใครก็มิอาจนึกถึง ปนเสียงร้องของความเจ็บปวดของเหล่าดวงจิตที่ทุกข์ทรมาน ความวิปริตและความบิดเบี้ยว

 



ปราสาทเก่าสีดำรัตติกาลปกคลุมให้บรรยากาศโดนรอบไม่น่าอภิรมย์นัก ศูนย์รวมแห่งความชั่วร้าย เหล่าปีศาจมากมายหรือภูตผีวิญญาณร้ายที่โดนกักขังเป็นทาสลองเท้าของเหล่าปีศาจ

 



ลูกชายของข้า... มันดื้ออีกแล้วสินะ หึหึ



 

เสียงของจอมราชันย์แด่เหล่าปีศาจทั้งหลายดังขึ้น เมื่อรับรู้ได้ว่าลูกชายคนโปรดของตนกำลังจะกลับกลายไปเป็นดั่งเดิม กลายไปเป็นจิตของลูกคนที่ตนแสนเกลียดชั่ง

 



อย่ากังวลไปเลยท่าน ชเวซึงฮยอน...  เจ้าชายเซโล่จะไม่กลับไปเป็นแบบนั้นอีก

 



เสียงของลูกน้องคนโปรดหรือคนที่จอมราชันย์แสนไว้วางใจ ในการจัดการศัตรูที่คอยขว้างทาง นามว่า คริส

ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกที่สามารถหลอกใครต่อใครให้หลงเชื่อได้ว่าเป็นดั่งเทพ หากแต่มันเป็นเพียงหน้ากากที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทาบทับจิตใจและความร้ายกาจปานสัตว์ร้ายผู้แสนหิวโหยเองไว้

 




เจ้าพูดแบบนี้...  ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า  เจ้าคุมลูกข้าไม่ได้!!! 

 




จอมราชันย์แผดเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณโดยรอบของปราสาท ด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวทำให้จอมราชันย์หงุดหงิดจนอยากจะฆ่าตัวปัญหาให้รู้แล้วรู้รอดไป ให้จบหมดเรื่องสักที

 

 

จะกลับมาเกิดอีกทำไม...  ต้องการให้ทุกอย่างพินาศให้หมดสินะ จองแดฮยอน!!!

 




จอมราชันย์คิดเพียงในใจ ใช่ตอนนี้ ต้นเหตุของความโกลาหล ทั้งหมดคือ จองแดฮยอน





เดิมทีแล้ว เซโล่ ไม่ใช่ลูกชายโดยตรงทางสายเลือดเพราะแท้จริงแล้ว เซโล่ คือบุตรองค์เล็กของเทพเจ้า นานว่า ชเวซีวอน ศัตรูตลอดกาลของตน จอมราชันย์ได้ทำการนำเลือดของตนเองจะจิตแห่งความชั่วร้ายเข้าครอบงำเซโล่ที่เป็นบุตรของเทพเจ้า และทำสำเร็จในที่สุด โดยการที่เซโล่ไปฆ่าผู้เป็นพี่ชายของตนเอง บุตรอีกคนของเทพเจ้า นามว่า ชเวมินโฮ  และในที่สุดเซโล่ก็กลายมาเป็นลูกของเขา เจ้าเด็กนั่นชั่วร้ายและแสนร้ายกาจทั้งยังอยู่ในวัยบ้าเลือดชอบเกมส์ที่เกี่ยวกับชีวิต ความทรมานแสนสาหัส ความเจ็บปวดที่อยากเห็นให้ประจักษ์แก่สายตา

 


 

หากเพียงแต่เมื่อคืนนี้...

 




ลูกชายของเขาแทนที่จะไปฆ่าไอเด็กนั่น แต่กลับปล่อยไปง่ายๆ ทั้งยังมีไอตัวเกะกะอย่างที่ริอาจมาต่อต้านกับตน เสมอซาตานแสนโง่งมตนนั้น ตามไม่เลิกจริงๆ ทั้งที่เจ้าเองก็อยากจะฆ่ามันคามือแต่ทำไมถึงไม่ทำอะไรสักทีกัน





 
คริส ส่งทาสรับใช้ของเจ้าไป ข้าอยากให้พวกมัน...  ไปจัดการฆ่า จองแดฮยอนซะ!!!

 




คริสก้มหัวน้อมรับคำบัญชา ก่อนจะหายตัวไปในความมืดแห่งรัตติกาล พร้อมส่งเสียงไปหาคนของตน...

 

 



เจ้าได้ยินแล้วสินะ...

 

 







 

_____________________________________________________________________________________________________






 

 




เฮือกกกก

 


ร่างโปร่งสะดุ้งตื่นขึ้น ร่างกายที่บัดนี้คล้ายถูกไฟเผาร่างกายหากแต่ไร้ซึ่งความเจ็บปวดใดๆ

 


จงออบ...  เจ้าควรตามข้ามา เดี๋ยวนี้เลย ”

เสียงของบาปหลวงที่ดูแลจงออบอยู่ รับรู้ได้ถึงดวงจิตชั่วร้ายที่ออกมาทุกคราเมื่อยามที่จงออบหลับไหลไปเสมอ

 
 

มุนจงออบ หากภายนอกแล้วก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป  เพียงแต่แท้จริงแล้วหากจากจะเป็นนักบวชที่ออกล่ากำจัดปีศาจแล้ว ยังเป็นมนุษย์ครึ่งปีศาจอีกด้วย ใช่... มุนจงออบ เรียกง่ายๆว่าเขาไม่ใช่คนเพียงแต่ไม่เคยทำอะไรที่ดูอันตรายต่อมนุษย์ เพียงแต่หลังๆมานี้ ที่บาปหลวงเฝ้าดูอาการศิษย์ของเจ้าตัวมา ที่ครั้งที่ มุนจงออบหลับก็จะกลายเป็นปีศาจอีกตนตื่นขึ้นมา

 


อ อีกแล้ว... หรอครับ

ใช่และจงออบเองก็รู้เรื่องที่ร่างกายตนเองมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในตัวเช่นกัน

 


เมื่อคืน... เจ้าออกไปฆ่าใครมาหรือป่าว

บาปหลวงถามขึ้นมองมาที่จงออบก่อนจะเดินไปยังห้องพิธีที่ทำขึ้นมาสำหรับจงออบ เวลาที่กำลังจะกลายเป็นปีศาจเต็มตัว

 


จงออบตกใจ เมื่อมองมาที่มือของตนเองเเละตามเนื้อตัวเสื้อผ้าที่เคยเป็นสีขาวสะอาด บัดนี้กับถูกแต่งเเต้มด้วยสีแดงสดของโลหิต สียังคงมีกลิ่นคาวคลุ้งสดใหม่ทั้งยังมีเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มที่นอนของเขาเอง แสดงว่าเมื่อไม่นานนี้สินะ จงออบเริ่มชินกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงแต่เขาไม่อาจรู้ได้เลย ว่าได้ฆ่าคนหรือฆ่าปีศาจมากันแน่ เเละนั่นคือสิ่งที่จงออบกลัวทุกครั้งเหมือนต้องหลับตานอนลงทุกค่ำคืน



จงออบลงจากเตียงก่อนจะเดินไปยังเเท่นพิธีไม่ใช่เเค่คุมสัตว์ร้ายบางอย่างที่อยู่ในตัว เพียงเเต่ก็เป็นพิธีกำจัดบาปให้กับเขาด้วยเช่นกัน  ถึงบางทีมันอาจจะไม่ได้ช่วยอะไรให้เขาดูสูงส่งขึ้นมาเลยก็ได้ เเละนั่นคือสิ่งที่จงออบคิดเสมอ

 


 


 






 

_____________________________________________________________________________________________________






 

 

 

 

ร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ที่โซฟา เริ่มหดตัวเพราะความหนาวที่ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ก่อนที่จะมีเงาสูงใหญ่ที่ตอนนี้กลายมาอยู่ในร่างมนุษย์ มองร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา ก่อนจะมองไปที่ฝ่ามือเล็กที่มีผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมออกมา ร่างสูงเดินไปนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กก่อนจะจัดการดึงผ้าพันแผลออกอย่างแผ่วเบา เขาไม่ต้องการให้ร่างเล็กตื่นขึ้นมาในตอนนี้หรอก ก่อนจะเห็นบาดแผลที่ฝ่ามือเล็ก ที่เลือดยังคงไหลไม่หยุด ก้มลงจูบที่แผลบนฝ่ามือของร่างเล็กอย่างแผ่วเบา ก่อนที่แผลจะเริ่มสมานกันและหายไป ก่อนที่ปลายลิ้มจะโลมเลียเลือด ที่ติดอยู่บริเวณฝ่ามือ สองมืออุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วเดินขึ้นไปยังห้องของร่างเล็กในอ้อมกอดของตน น้ำในห้องน้ำที่เต็มอ่างจนล้นไหลออกมาส่งเสียงได้ดังทีเดียวในยามค่ำคืนที่เงียบงันแบบนี้ ร่างสูงจับการหลับตาสักพักก่อนที่น้ำจะหยุดไหลและน้ำในอ่างเริ่มลดลงและหายไป ร่างสูงจัดการวางร่างเล็กลงกับเตียงดึงคลุมร่างเล็กที่บัดนี้ คงกำลังอยู่ในโลกแห่งความฝัน ใบหน้าหวานที่แม้ว่าเป็นชายแต่มันกลับไปเปลี่ยนไปเลยสักนิดเมื่อเปรียบเทียบกับคนรักของตนเมื่อก่อนนี้  หากแต่ยังคงชวนหลงใหลไม่เปลี่ยนแปลง ร่างเล็กขยับตัวก่อนจะซุกหน้าเข้ากับหมอนเหลือใบหน้าเพียงครึ่งเดียวให้ได้มอง

 






 

ย ยงกุก... ยงกุก







 

ร่างสูงผงะนิดหน่อยกับสิ่งที่ได้ยินหากแต่แม้ร่างเล็กจะละเมออยู่ก็ตาม แต่แค่นี้ก็ดีแล้วมันทำให้เขารู้ว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านนานแค่ไหน ภายในจิตใจเบื้องลึกของร่างเล็ก ก็ยังคงเหลือเศษเสี้ยวของเขาอยู่






 

 

ทรมานกันได้ ทั้งยามอยู่และยามตายเลยนะ...




 

 


ร่างสูงก้มลงกดจูบที่หน้าผากของร่างเล็กที่หลับใหลอยู่บนเตียง ก่อนจะจ้องมองใบหน้าของร่างเล็กอยู่ไปห่าง นิ้วมือเรียวสวยลูบที่แก้มใสเบาๆ ไล้ลงมาสัมผัสที่ริมฝีปากที่เผยอออกน้อยๆ ร่างสูงมองร่างเล็กที่บัดนี้ก็ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง ทั้งน่าเอ็นดูเหมือนเด็กน้อย และก็น่าหงุดหงิดเพราะถ้ามีใครมาทำแบบนี้ล่ะ หรือมากกว่านี้จะเป็นยังไง

 








 

ปล่อยไม่ได้เลย จริงๆสินะ...

 










พูดทิ้งไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วหายไปในความมืดของรัตติกาลในยามค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์

 

 




 

50%

____________________________________________________________________________________________________________

 








 

 

 

มืด...

 












มืดไปหมด ม มองไม่เห็น ไม่ชอบเลย...












 



เกลียดความมืดแบบนี้...

 

















ใครก็ได้ช่วยผมที...

 

 

 












ร่างเล็กที่กำลังเดินอยู่ในความมืดมิด ที่ไร้แสงใดให้มองเห็น มีดวงตาที่มองได้ทุกอย่างเพียงแต่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดดำคล้ายคนตาบอด เค้าเพียงแค่พึ่งพาสัญชาตญาณเดินตรงไปข้างหน้า หากแต่เริ่มเหนื่อยแต่ก็ไม่อยากหยุดร่างกายและสมองต่างทำงานด้วยการสั่งให้เดินต่อไปเรื่อยแบบไร้จุดหมาย ไม่ใช่ว่าไม่เคยฝันอะไรแปลกๆแบบนี้หากแต่ เพราะการหลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะหนีออกจากโลกแห่งความเป็นจริงได้เพียงแต่บางครั้ง ก็ยังคงตามไปหลอกหลอนแม้กระทั่งยามหลับ แทบไม่มีสักครั้งที่จะหลับสนิทแบบไม่คิดอะไร ฝันดีหรอ คนอย่างเค้าไม่รู้จักคำนี้ด้วยซ้ำ

 




แต่ก่อนหน้านี้ที่จะเดินเข้ามาอยู่ในความฝันสีดำสนิทนี้ เค้าคิดถึงคน คิดถึงจนเศร้าจนรู้สึกผิดอยู่ในใจ อยากปลอบแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าคนๆนั้นคือใคร เพียงแต่ปากกับขยับพูดชื่อที่ไม่เคยคุ้นหูออกมากว่า  ยงกุก



คำถามแรกในหัวคนๆนั้นคือใคร แล้วทำไมถึงได้ดูเศร้านัก ถึงจะมองเห็นเพียงด้านหลัง แต่ก็อยากเข้าไปปลอบ อยากเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง ที่ดูว่าเหมือนมันจะนานแสนนานแล้วที่ไม่ได้เจอกับคนๆนี้

 


แต่ก่อนที่จะได้เดินเข้าไปใกล้โอบกอดคนๆนั้นด้วยความห่วงหาที่มีหากแต่ทุกอย่างกับดำมืดไปจนปัจจุบันตัวเค้าก็ยังไม่ตื่นแล้วกำลังเดินเรื่อย จนเริ่มเต็มที ทั้งๆที่กำลังฝันหากแต่กับรู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจคล้ายร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง

 

 










เดินมาหาผมสิ...  ผมอยู่ตรงนี้  ได้ยินผมไหม  ผ ผมต้องการคุณ...

 













คุณเป็นคนเดียวที่จะช่วยผมได้นะ...  แดฮยอน




 


ค ใครน่ะ!!  ถึงผมจะไม่ใช่คนหูดีแต่ผมมั่นใจ ว่ามีเสียงคนจริงๆ และเค้ารู้จักผม เค้าต้องผมงั้นหรอ!!!

 



น นายเป็นใคร!! ออกมาสิ อย่ามาแบบนี้นะ!!! ฉันไม่ชอบ

แดฮยอนตะโกนสุดเสียง เพียงเพื่อต้องการที่จะหลบซ่อนความกลัวภายในใจที่บัดนี้  เริ่มก่อตัวมากขึ้นทุกที...

 

 






ผมจะไม่ทำร้ายคุณ...  ผมสัญญา  ผมรักคุณนะ...  แดฮยอน







 

 


ผมรอคุณมานาน  ไม่ต่างจากเขาคนนั้นเลย...

 

 









และผมไม่ได้คิดไปเอง ผมรู้สึกเหมือนมีคนกำลังกอดผมจากด้านหลัง แต่มันอบอุ่น อบอุ่นแบบที่ผมเคยต้องการในยามที่หวาดกลัว หรือในยามที่ต้องทำตัวเข้มแข็ง ผมไม่ได้เป็นคนอ่อนแอ เพียงแต่ผมก็แค่อยากมีใครสักคนที่เข้ามาปลอบผม แค่เพียงในยามที่ผมไม่เหลือใครในเวลาที่ผมต้องการใครสักคน ขอแค่นี้ได้มั้ยนะ

 


แต่ก่อนที่ผมจะได้คิดอะไรเพียงไม่นาน อยู่ๆร่างของผมทั้งร่างก็โดนไฟลุกท่วมตัวภายในไม่กี่นาทีหลังจากที่เขาเข้ามากอดผมเอาไว้

 








ร้อน

 









ทรมาน








 

ร่างเล็กกำลังดิ้นทุรนทราย รู้สึกได้ว่าเนื้อหนังของตนเองกำลังโดนไฟสีแดงสดสวยหากแต่ตอนนี้มันกำลังจากฆ่าตนให้ตายทั้งเป็น จนไม่เหลือชิ้นดี กลิ่นไหม้และกลิ่นคาวเลือดเล็กน้อย แตะสัมผัสเข้าที่จมูกไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นตัวเองตายในสภาพแบบนี้ มันทรมานกว่าการจมน้ำหรือแข็งตายเป็นไหนๆ ร่างเล็กล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะได้ยินเสียงๆนึง ของคนที่พึ่งกอดตนเองแต่มันกับดังชัดเจนในสมองและจิตใจ

 





ผมขอโทษ  ผมห้ามตัวเองไม่ได้...

 

 

และก่อนที่ตาจะปิดลง เขาก็ได้เห็นใบหน้าของคนๆนั้น หากแต่ไม่ชัดเจนกับเลือนรางด้วยสติที่เหลือน้อยลงทุกที

 





ใบหน้าที่ดูจะอ่อนวัยกว่าเค้า  หากแต่กลับเหมือนมีคนสองคนในร่างเดียว ทั้งๆที่มีหน้าตาเหมือนกันหากแต่ใบหน้าข้างนึงของเด็กหนุ่มกำลังร้องไห้ ใช่... ร้องไห้  ที่กำลังเห็นตัวเค้ากำลังทรมาน แต่ใบหน้าอีกด้านกับดูยิ้มและกำลังสนุกที่เห็นเค้าทรมานทั้งเป็น

 

 










นายเป็นใครกัน...








 


TBC.
 

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

 

การบรรยายเริ่มด้อยคุณภาพ เราขอโทษษษษษ   เเละขอโทษที่หายไปเลย...  คือมันยุ่งๆๆๆๆๆๆ มากจริงๆคะ
เเล้วก็ขอโทษน้าาาา ที่ตอนนี้มันออกจะสั้นไปนิด...

ขอบคุณสำหรับเม้นและการติดตามนะคะ ที่เราพิมพ์ผิดก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

เรายังไม่มีโอกาสกลับไปเช็คดูเลย  ต้องขอโทษจริงๆคะ

แล้วก็...  บทที่ 6 จะลงวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้นะคะ  อาจจะลงให้ก่อน...  ฝันดีล่วงหน้านะคะ










 

Duck-       ร้านค้าแจกธีมบทความFly

97 ความคิดเห็น

  1. #89 Waritsara Thongmai (@nicky-1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 20:59
    จงออบไปฆ่าใครมาเหรอ ยงกุกดูแลน้องแด้ไม่ห่างเลย ใช่จงออบรึเปล่าที่กอดน้องแด้ด้านหลังน่ะเพราะจงออบเป็นนักบวชตอนหลับเป็นปีศาจมี2อารมณ์ ใช่จงออบมั้ยนะ
    #89
    0
  2. #73 new (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 20:39
    จูนงใช่อ่าาาาาาาาาาาา

    ออบไปช่วยโดยไม่รู้ตัว?_?

    สนุกสุดๆ รักไรเตอร์จุบุ
    #73
    0
  3. #57 M.M. O-ing (@mookoing) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:42
    โล่ป่าวฟ่ะ ?

    ขอให้เป็นจูเถอะ :)))
    #57
    0
  4. #50 As time goes by (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:58
    น้องแด้ทำผิดมากสินะถึงไดจะโดนกำจัดตลอด ม่ายยยยยยย เค้าจะไปฆ่ามันก่อนดีไหมก่อนมันฆ่าน้องแด้T^T
    #50
    0
  5. #41 Chinese Cabbage (@kimuji-kimji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 22:26
    คนนั้นจงออบเเน่เลย ไรเตอร์มาต่อเร็วๆๆน่าคร่าาา
    #41
    0
  6. #40 oBabyzo (@yingtkk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 21:34
    คนๆนั้นคือจงออบหรือเปล่า?
    #40
    0
  7. #39 MooWhan TOEY (@platoo93) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 00:36
    ชอบ มากๆเลยค่าา งื้ออ รอติดตามอยู่นะค่ะ
    #39
    0
  8. #32 Chinese Cabbage (@kimuji-kimji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 22:20
    สนุกดีคร้าาาไรเตอร์สุ้ๆๆ
    #32
    0
  9. #31 BVbobbg (@oil-cpn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 19:58
    ออบไปฆ่าใครมาอ่ะ
    แด้นี่ทำให้ทุกคนหลงหมดเลย
    จะโดนกำจัดเพราะเป็นต้นเหตุของความวุ่นวาย น่าสงสาร
    #31
    0