[B.A.P] Bloody Cross ชะตากรรมเเห่งตราบาป LODAE

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 ทูตสวรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 57








บทที่ 4 ทูตสวรรค์










 















 

 


ร่างเล็กที่กำลังหายใจเข้าออกเสมอต้นเสมอปลาย ตากลมโตที่ปิดสนิท ใบหน้าเล็กที่หวานและหล่อในเวลาเดียวกันครึ่งนึงหายจมลงไปกับหมอนนุ่มสีขาวอยู่บนเตียงในห้องของตนเอง บัดนี้ถูกสายตาบางคู่จับจ้องมองใบหน้ายามที่ร่างเล็กกำลังได้พักผ่อนหลับอย่างสบาย โดยที่ไม่มีสิ่งชั่วร้ายที่มาคอยตามหลอกหลอนเฉกเช่นทุกคืนยาม ให้ต้องฝันร้ายอยู่ทุกคืนวัน ร่างที่หากไม่ยอมปรากฏให้เห็นก็คงไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ใกล้เพียงนิดขนาดนี้ อยู่ด้วยความห่วงใย หากแต่มันไม่ใช่ความรักขอให้เป็นแบบนั้น

 

 




ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงจิตชั่วร้ายที่จ้องเล่นงานร่างเล็กเป็นเวลานานมากแล้วเพียงแต่รอเวลาซึ่งก็อีกไม่กี่วันนี้แล้ว แต่ยังแสร้งทำตัวเป็นมนุษย์ที่แสนดีเป็นป้าที่รักหลานของตัวเอง ทั้งๆที่เคยเป็นจิตชั่วร้ายธรรมดาที่ไล่กินจิตใจของมนุษย์จากด้านมืดของจิตใจจนตอนนี้ได้กลายเป็นปีศาจไปแล้ว ไม่เหลือแม้กระทั้งจิตวิญญาณที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อนด้วยซ้ำ ส่วนบรรดาพวกมนุษย์ที่โดนกลืนกินวิญญาณไปจนไม่เหลือแล้วโดนปีศาจตนนี้ยึดร่างไปในที่สุด ส่วนเหล่าวิญญาณพวกนั้นที่ถูกกลืนกินจิตใจไปจนสิ้นวิญญาณดวงนั้นก็จะไม่สามารถที่จะไปเกิดที่ภพภูมิไหนได้ทั้งนั้น แต่จะโทษปีศาจตนนี้ทีเดียวก็ไม่ได้เพราะที่ได้รู้มาเหล่าวิญญาณที่มีจิตชั่วทั่วนั้นที่จะโดนควบคุมจิตใจในด้านมืดได้จนทำให้ปีศาจตนนี้ยึดร่างไป หากคิดที่จะสงสารก็คงไม่พ้นร่างบางที่บัดนี้นอนหลับสนิทอย่างสบายใจ หากแต่ก็คงอีกไม่นาน

 

 




ชีวิตที่แสนสงบสุขก็จะหมดไป...




 


ด แดฮยอนอา... แดฮยอน จะบ่ายแล้วนะ ตื่นลงมากินข้าวเร็ว เดี๋ยวป้าจะออกไปข้างนอกหน่อยนะ

เสียงของป้าแดฮยอนดังขึ้นปลุกให้ร่างเล็กที่บัดนี้กำลังนอนหลับอยู่ในนินทรา ลืมตาตื่นขึ้นเพราะนี่มันบ่ายกว่าแล้ว หากแต่ร่างเล็กก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงและยังคงนอนอยู่อย่างนั้น ทั้งๆที่ปกติแล้วหลานชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนที่ตื่นสายแบบนี้

 



อ อืม... ครับป้า เดี๋ยวผมจะลงไปครับ...

แสงแดดของดวงอาทิตย์ยามบ่ายส่องแสงสว่างชวนแสบตามาให้คนที่หลับอยู่ต้องลืมตาตื่นขึ้น ตากลมโตกระพริบถี่เพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่างที่ได้รับ มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้าก่อนจะถอนให้หายเฮือกใหญ่ ลูบไปที่ใบหน้าของตนเอง หยิบนาฬิกาที่หัวเตียงขึ้นมาดูว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว

 

 

 



1 : 28  PM



 

 



เฮ้อ... รอบนี้ฝันเหมือนจริงเกินไปหรือป่าวนะ... รู้สึกเหมือน... กำลังจะตายจริงๆ

ร่างเล็กบ่นพรำพร่ำพลางขยี้หัวตัวเองจนยุ่งไม่เป็นทรงปนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกออกจากเตียงเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 




คิดว่าเป็นความฝัน? คิดในแง่ดีเกินไปแล้ว...

 






หลังจากที่ยองแจรักษาแดฮยอนจนร่างกายหายเป็นปกติ ก็นำตัวแดฮยอนมาส่งที่บ้าน โดยแดฮยอนเองก็หลับไปนานเลยทีเดียว ยองแจก็เพียงแค่เฝ้าดูจนกว่าร่างเล็กนี่จะตื่นก็เท่านั้น แล้วไอที่บอกว่าฝันเนี่ยหมายความว่ายังไงกัน เป็นมนุษย์ที่คิดในแง่ดีเกินไปจนน่ากลัวเลยทีเดียวนะ มนุษย์คนนี้ ถ้าเป็นแบบนี้จะอยู่ห่างไม่ได้เลยใช่มั๊ย จองแดฮยอน

 

 

 



_________________________________________________________________________________________
 

 

 

 

 

ยองแจข้ามีอะไรอยากจะคุยกับเจ้า...

เฮ้อ ว่าแต่ท่านฮิมชานมีอะไรกันนะ ถึงได้เรียกกันทั้งๆที่พึ่งแยกจากกันเมื่อไม่นานนี่เอง แต่ก็นะ อย่างท่านฮิมชานก็คงจะไม่พ้นเรื่องของมนุษย์คนนี้อยู่ดี ยองแจคิดดังนั่นก่อนจะหายตัวไปยังที่ๆฮิมชานอยู่

 

 





ถ้าในเมื่อคิดว่าเป็นความฝันไปแล้ว ก็ขอให้ข้าได้ดูแลเจ้า โดยไม่ต้องเจอกับความฝันแบบนั้นอีกแล้วกัน...




 

  

 

ท่านฮิมชาน ทำไมถึงได้เรียกข้ามาที่นี่กัน... ท่านก็รู้ว่าข้า

ที่ๆตอนนี้ซึ่งทั้งอดีตเทพ ซาตานและทูตสวรรค์อย่างพวกเขากำลังอยู่กันนั้นมันเป็นเพียงมิติหรือภพที่ว่างเปล่า ภพแห่งนี้เป็นภพที่เกิดมาจากการที่ใครก็ได้หากแต่มีอำนาจมากพอที่จะสร้างมันขึ้นมาเพื่อหลีกหนีจากทุกสิ่ง



“ ข้ารู้... ว่าหากเจ้าถูกจับได้ว่ามาอยู่กับข้า เจ้าอาจจะถูกขับไล่ไม่ต่างจากข้า และนั่นคือสิ่งที่ข้าไม่ต้องการ ข้ายังต้องการให้เจ้าอยู่บนสวรรค์ต่อไป เพื่อคอยจับตาดูเหล่าเทพทั้งหลายแทนข้า...




บรรยากาศโดยรอบของภพแห่งความว่างเปล่านี่ที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยท่านฮิมชาน ทำให้ภพนี้ที่ปกติแล้วควรจะมีแต่สีดำที่ชวนหดหู่ทั่วอาณาบริเวณ หากแต่คงเพราะท่านฮิมชานเป็นคนสร้างมิตินี้ขึ้นมาทั่วบริเวณเลยมีแต่สีขาวชวนสะอาดตาและชวนให้จิตใจสงบอยู่ไม่น้อย ใช่สำหรับอดีตเทพหรือทูตสวรรค์อย่างพวกเขาเท่านั้นล่ะนะ

 

 

 



มีอะไรก็รีบคุยมา... ข้าไม่ได้มีเวลามากพอขนาดนั้น

ซาตานเจปป์พูดขึ้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมั่วขึ้นเรื่อยๆ เพราะซาตานไม่ถูกกับสถานที่เป็นนี้นักหรอกนะ หรืออาจจะเพราะซาตานตนนี้ชอบที่จะอยู่กับบรรยากาศท้องฟ้าสีดำเทาแสนเศร้าชวนอิดโรย หากแต่นั้นแหละที่ซาตานตนนี้ต้องการมากกว่าในตอนนี้ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ที่เห็นร่างเล็กที่ร่างกายเป็นไปด้วยเลือดเมื่อตอนนั้นก็ยิ่งอาจจะไปจัดการ ไอเด็กปีศาจนั้น อยากฆ่าให้ตายคามือนัก ทั้งไอคนทำและไอคนออกคำสั่ง แถมยังไม่ได้เป็นคนรักษาร่างเล็กเองด้วยซ้ำ เพราะร่างเล็กถูกพาไปยังที่ๆเขาไม่อาจจะเข้าไปได้ โดยเป็นมิติที่ยองแจสร้างเอาไว้ในส่วนที่ใกล้สวรรค์มากที่สุด หากแต่ก็ไม่มีใครได้รับรู้ถึงการที่ร่างเล็กเข้าอยู่ไปด้วยเช่นกัน ตอนนี้ร่างเล็กที่ซาตานตนนี้กำลังเป็นห่วงความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นหากแต่กลับชัดเจนภายในจิตใจที่อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุด

 

 



งั้นก็มาพูดกันตรงๆไปเลย เจ้าต้องการจะฆ่าหรือปกป้องแดฮยอนกันแน่...

เพียงแค่ประโยคแรกที่ออกมาจากปากของฮิมชานที่เริ่มต้นตรงๆโดยไม่อ้อมค้อมใดๆ ทำให้บรรยากาศโดยรอบตอนนี้เริ่มเกิดความตึงเครียดขึ้นมาแล้ว จนยองแจที่ตอนนี้ยืนอยู่ระหว่างทั้งท่านฮิมชานและซาตานรู้สึกหวั่นๆว่าไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้ ยอมรับถึงเขาจะเป็นทูตสวรรค์แต่ถ้าให้สู้กันจริงจัง เขาคงสู้ท่านฮิมชานและซาตานตนนี้ไม่ได้หรอก เพราะเขามีหน้าที่เพียงแค่คอยนำทางให้กับมนุษย์และคอยชี้ทาง ถึงจะมีพลังอำนาจอยู่บ้างแต่ก็ไม่เท่าท่านฮิมชานและซาตานตนนี้เป็นแน่ แต่หากแดฮยอนต้องตกอยู่ในอันตรายอีกเขาก็ไม่ลังเลที่จะเข้าไปช่วยต่อให้ต้องตายก็ตาม

 




แล้วเรื่องอะไรที่ข้าจะต้องตอบเจ้า... 

 




 

 

...ต่อ...

 









ยังไง ชีวิต ของเขาก็ต้องเป็นขอข้า... คนเดียวเท่านั้น

พูดทิ้งไว้ให้ฮิมชานได้หงุดหงิดใจเล่นก่อนจะห่างไป โดยไม่อยู่คุยกันให้รู้เรื่องรู้ราวอะไร ทั้งยังทำใหเฮิมชานอดีตเทพผู้ที่เคยเงียบครึมเย็นชาราวกับน้ำแข็งแทบลุกโชติช่วงเป็นไฟในบัดดล

 

 

ยองแจ ถ้าเป็นไม่ได้ ข้าอยากให้เจ้าคอยจับตาดูซาตานตนนี้ไว้...  ข้าว่าคงไม่ได้เป็น มิตร ที่ดีนักหรอก

 







 

____________________________________________________________________________________________

 









 

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว แดฮยอนก็ลงมาทานข้าวที่ป้าทำเตรียมไว้ให้แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ป้าไม่อยู่แล้วทิ้งไว้เพียงโน้ตว่า  ป้าคงกลับดึกไม่ต้องรอนะจ๊ะ หลานรัก อ่านโน้ตจบก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้กับความน่ารักของป้าตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้าพันคอกับกระเป๋าเป้สีน้ำตาลอ่อนใบเก่งของตัวเองที่มีหนังสือสำหรับติว ไม่ใช่ว่าร่างเล็กกำลังจะไปเรียนอะไรเพียงแต่ ทุกๆวันเสาร์ตอนบ่ายสามแดฮยอนต้องไปติวให้เด็กที่อยู่ตรงข้ามบ้านตัวเอง แค่ทำเพราะไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว อีกอย่างเด็กคนนั้นก็เป็นคนหัวดีอยู่แล้วเลยไม่ใช่งานหนักอะไร พ่อแม่ของเด็กคนนั้นไปทำงานที่ต่างประเทศบ่อย เด็กคนนั้นเลยอยู่บ้านกับพี่ชายที่เป็นญาติกันอีกคนนึง แต่พี่ชายเขาก็รุ่นน้องผมอยู่ดี

 




ตอนนี้ร่างเล็กเดินออกมาจนถึงหน้าบ้านของตัวเองมือข้างนึงดันเปิดประตูรั้ว ส่วนมืออีกข้างจับผ้าพันคอผืนใหญ่สีแดงให้ดึงขึ้นมาปิดจมูกเล็กน้อยเพราะตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็นอยู่ๆอากาศก็เปลี่ยน ตอนนี้ร่างเล็กรู้สึกได้เลยว่าหายใจแล้วแสบจมูกนิดหน่อย ร่างเล็กคิดใจในว่าคิดถูกจริงๆที่ใส่ออกมาด้วย ถึงจะมาแค่บ้านตรงข้ามก็จริงเถอะ แต่อากาศมันก็หนาวจริงๆ อีกอย่างร่างเล็กคนนี้ไม่ค่อยชอบอากาศเย็นสักเท่าไหร่ เพราะมักจะเป็นหวัดได้ง่ายเสมอ ซึ่งตัวแดฮยอนเองก็ไม่ได้ ชอบมันเลยสักนิดเพราะมันเหมือนกับว่า เขาเป็นคนอ่อนแอ

 

 

 “ แดฮยอนฮยองงงง  มาสักทีคิดถึงจัง  

เด็กนั่นเดินเข้ามาหาผมก่อนจะเดินเข้ามาหาผมก่อนจะจับมือผมแล้วเดินเข้าไปในบ้านของตัวเอง ไม่ต้องรอให้กดกริ๊งเลยด้วยซ้ำเด็กคนนี้ก็มักจะออกมารับที่หน้าประตูก่อนเสมอ เป็นเด็กที่ตรงต่อเวลาดีผมคิดว่าแบบนั้น บางวันที่ไปก็ไม่ได้สอนอะไรด้วยซ้ำเหมือนไปนั่งเล่นซะมากกว่า บอกแล้วว่าเด็กคนนี้หัวดีอยู่แล้ว

 


ฮันบิน... ให้มันน้อยๆหน่อย แดฮยอนฮยองเอาชาหน่อยมั๊ยครับ

คนนี้คือ คิมจีวอน พี่ชายญาติห่างๆของเด็กคนนี้ แล้วเด็กคนนี้ที่ผมพูดถึงชื่อ คิมฮันบิน ทั้งสองคนพึ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี่ก็น่าจะประมาณครึ่งปีด้วยถ้าผมจำไม่ผิด ในขนาดนี้ร่างเล็กกำลังคิดอะไรเพลินก็ต้องสะดุดตกใจ เพราะความร้อนอุ่นๆที่เข้ามาแนบที่แก้มซ้าย

 


ชาไม่อร่อยหรอกฮยอง กินนมร้อนดีกว่าฮะ อย่างฮยองน่ะ...

ฮันบินพูดแล้วส่งแก้วที่ใส่น้ำร้อนมายืนมันให้แดฮยอน แดฮยอนก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรนมร้อนก็ดีเหมือนกัน ตัวเขาเองก็ชอบดื่มนมมากกว่านิดหน่อยด้วยล่ะมั้ง

 


ไม่ค่อยจะฉีกหน้ากันเลยนะ ฮันบิน

จีวอนที่เดินออกมาจะครัวบ่นฮันบินนิดหน่อยก่อนจะนั่งลงที่โซฟาข้างๆแดฮยอน ที่นั่งเหม่อมองนมร้อนในแก้วอยู่ ก่อนจะยื่นหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ๆคนร่างเล็ก ก่อนจะกระซิบที่หูว่า

 






จองแดฮยอน ข้าคิดถึงเจ้า...

 






ร่างเล็กตกใจจนเผลอปล่อยแก้วในมือลงด้วยความลืมตัว แต่โชคยังดีที่แก้วไม่แตกเพราะความสูงจากพื้นที่ไม่มากนัก

แต่ที่ร่างเล็กตกใจมากไม่ใช่เพราะจีวอนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ แต่ที่ตกใจเพราะเสียงนั่น...

 








มันไม่ใช่เสียงของคิมจีวอน!!!

 

 









แดฮยอนฮยอง!! เป็นอะไรหรือป่าวฮะ!! เล่นอะไรเนี่ย ย๊า จีวอน!! ”

 

ฮยองเป็นพี่นายนะฮันบิน...

 

ก็แค่ปีเดียว!! ”

 

ในขณะที่ทั้งสองพี่น้องกำลังทะเลาะกันอยู่แดฮยอนที่กำลังจะเข้าไปห้ามก็ได้ยินเสียงนั่นดังขึ้นมากอีก

 









อยากเจอ อยากสัมผัส ที่รักของข้า...

 









 

แดฮยอนฮยอง เป็นอะไรหรือป่าวครับ อยู่ๆก็หน้าซีด... ไม่สบายหรอครับ

จีวอนที่ไม่อย่าต่อปากต่อคำกับฮันบินหันมาหาแดฮยอนที่อยู่ก็หน้าซีดไปซะอย่างงั้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาแต่แดฮยอนกับมีอาการท่าทีที่ตกใจมากกว่าเดิมแล้วก็รีบของตัวกลับบ้านไปซะดื้อๆ โดนไม่ฟังทั้งเสียงของฮันบินหรือจีวอนด้วยซ้ำ


 

ไงล่ะ!! ฮยองเขาไปเลย นายมันน่ากลัวจริงๆ

ฮันบิน... หยุดพูดสักที

แล้วจีวอนก็เอามือของตัวเองปิดปากฮันบินให้หยุดพูดแต่สายตาก็ยังมองออกไปนอกหน้าต่าง มันแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่อยู่ก็รีบออกไปซะดื้อๆ ก่อนจะเห็นภาพซ้อนบ้างอย่าง คล้ายกับคนก็ไม่เชิงรู้แต่ว่ามีสีดำปกคลุมไปทั่ว มันเหมือนแดฮยอนกำลังโดนความมืดนั่นกลืนกิน ไม่ใช่ว่าจีวอนไม่เชื่อเรื่องพวกนี่เพียงแค่ เขาไม่กลัวมากกว่า...

 

 



ร่างเล็กที่พอออกมาจากบ้านก็รีบเปิดประตูรั้วเข้าบ้านขึ้นห้องทันที ตอนนี้เขายังรู้สึกตกใจไม่หน้า ถามว่าตกใจอะไร ก็คงจะเป็นเพราะตอนที่จีวอนเข้ามาใกล้เขา เขาเห็นใครบ้างคนที่ไม่เคยรู้จักแต่กลับมีนัยน์ตาสีดำสนิทที่ดูแล้วช่วงเศร้าจนแทบอยากร้องไห้ เหมือนเค้ากำลังโหยหายใครสักคน ซึ่ง...  มันคือผม

 


ตอนที่จะสัมผัสตัวผมได้ผมก็รีบออกมาเลย เค้าดูไม่ได้เลวร้ายหรืออันตราย แต่อยากจะเพราะพวกความฝันบ้าๆพวกนั่น มันทำให้ผมกลายเป็นคนขี้แวง ถึงพยายามจะเปิดใจหลายครั้ง ทุกๆครั้งความฝันพวกนั้นจะเข้ามาไม่เว้นวัน จนบางครั้งผมก็ไม่อยากนอน ไม่อยากแม้กระทำกระหลับตา



 

ร่างเล็กไม่อยากคิดอะไรมาก เพราะพลานแต่จะทำให้อยากคิดมากยิ่งขึ้น คิดถึงใบหน้าของคนๆนั้น  คุณเป็นใครกันนะ

 

 


ร่างเล็กรู้สึกว่าว่าอยู่ๆก็เหมือนจะเป็นหวัดขึ้นมาซะอย่างงั้น เลยลงมาข้างล่างไปหยิบน้ำในครัวแล้วหากินมากิน ตอนนี้ใส่ยาเข้าไปในปากก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ดื่มไปได้ไม่ถึงครึ่งเพราะอยู่ดีๆน้ำก็เปลี่ยนสีอื่น ทั้งรสชาติและกลิ่นคาวของ  เลือด





 



 

เพล้ง!!!



 







แก้วในมือล่วงหล่นลงสู่พื้นแตกกระจายพร้อมกับน้ำในแก้วที่ตอนนี้ไม่ได้กลายเป็นเลือดแล้ว ตอนนี้เป็นแค่น้ำดื่มธรรมดารวมทั้งรสชาติกลิ่นคาวคลุ้งเมื่อครู่เองก็หายไปด้วยเช่นกัน บางทีร่างเล็กก็เคยคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นโรคประสาทหรือกำลังจะเป็นบ้าก็ได้ เพียงแต่เพราะครั้งที่จะไปหาหมอด้วยเรื่องแบบนี้หรือจะหายาเกี่ยวกับโรคประสาทกินก็มักจะกินอะไรแปลกเสมอ มันเลยทำให้ร่างเล็กถอดใจในเรื่องนี้

  




ร่างเล็กก้มลงเก็บเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่กับพื้นหยิบมันอย่างระมัดระวังทีละชิ้นกำลังจะนำไปทิ้งเพียงแต่...






แบนมือไม่ได้ทั้งยังเหมือนโดนใครบ้างคนกำลังมือทั้งสองข้างไว้แน่น เจ็บ คำเดียวที่พูดได้เลยตอนนี้เพราะเศษแก้วมากมายชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ที่อยู่ในมือกำลังบาดลงบนฝ่ามือเลือดเริ่มซึมไหลออกมาจากฝ่ามือเล็ก และอยู่ๆก็สามารถแบนมือออกได้ซะดื้อๆ แดฮยอนเลยรีบโยนเศษแก้วพวกนั้นลงถังขยะ แล้วไปหยิบไม้กวาดมากวาดเศษแก้วที่เหลือถามว่าทำไมไม่ไปทำแผลก่อน คงเป็นเพราะว่าถ้าเก็บเศษแก้วไม่หมดแล้วป้าโดนบาดขึ้นมาจะทำยังไง แดฮยอนมักจะเป็นห่วงป้าของตัวเองเสมอไม่ว่าจะทำอะไรแดฮยอนจะคิดถึงป้าของตัวเองก่อนเสมอ เพราะแดอยอนรักป้าของตัวเองมาก

 




พอเก็บกว่าเสร็จแล้วแดฮยอนที่ตอนแรกว่าจะไปอาบน้ำเพราะเนื้อตัวไม่ได้สกปรกอะไรแต่พอเป็นแผลแบบนี้ก็เลยไปทำแผล ก่อนจะไปเปิดน้ำในอ่างให้เป็นน้ำอุ่นเอาไว้เตรียมแช่ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่โซฟารอเวลาจะแช่น้ำแล้วผลอยหลับไปในที่สุด

 

 







ข้าจะไม่รออีกแล้ว ข้าจะขึ้นมาอยู่กับเจ้า จะดูแลเจ้าเอง...

 

 




ด้วยมือคู่นี้ของข้า  มือที่เจ้าเคยละทิ้งมันไป...














TBC.
 

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________





 

 

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ หลังๆนี้สัญญาว่าจะอัพให้เร็วขึ้นกว่านี้คะ ^^


ขอบคุณที่เม้นและการติดตามนะคะ  ยังต้องการกำลังใจเหมือนเดิมนะคะ .////.

 


ปล. สำหรับคนที่ชอบโล่แด้ เราสัญญาว่าจะหักมุมนิดหน่อยและสัญญาว่าจะไม่ใด้ดราม่า (แต่ไม่ขอรับปากนะคะ เเต่รับลองว่าโล่เเด้อาจมีลุ้น #หรือป่าว ^^ )






 

Duck-       ร้านค้าแจกธีมบทความFly

97 ความคิดเห็น

  1. #88 Waritsara Thongmai (@nicky-1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 10:37
    ที่น้องแด้ต้องเจ็บตัวเพราะลูกน้องของจุนฮงใช่มั้ยยงกุกเลยมาปกป้องดูแล ชาติที่แล้วคงทำบาปไว้มากเกิดมาเลยมีปีศาจมีซาตานทูตคอยปกป้องดูแลอยู่ห่างๆอย่างหวงๆ
    #88
    0
  2. #72 new (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 20:31
    อร้ายยยยยย ออลแดของแท้เลยแอบเขิน -\\\-

    แต่เชียร์โล่แด้นะคิคิ

    ก็นะ ถ้าเป็นชีวิตจริง แด้คงกลายเป็นบ้าแล้วอ่ะ ถถถถถถ #โดนตบ
    #72
    0
  3. #56 M.M. O-ing (@mookoing) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:29
    มันจะกลายเป็นบังแดแล้วนะไรต์ 5555

    เรื่องนี้เหมือน all dae ยกเว้นอิจู เฮิ่มม !!
    #56
    0
  4. #49 As time goes by (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:41
    ใครอ่ะ รอรอคะรอ^^
    #49
    0
  5. #36 nan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 03:55
    แด้ไม่ต้องกลัวนะ บังจะปกป้องแด้เอง
    #36
    0
  6. #30 oBabyzo (@yingtkk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 16:15
    ใครกันที่ตามแด้อยู่ ;___;


    #30
    0
  7. #29 Sea palita (@czalover) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 14:39
    อ้ากกกกกก ไรท์มาอัพแล้ว >< //แด้ได้ยินเสียงของใครอ่ะ แล้วแด้ปล่อยมือใครไป โล่หรอ? ดูคล้ายโล่จังประโยค"ข้าจะขึ้นมาอยู่กับเจ้า" โอ้ยยย เรื่องนี้มีปมมากมาย แต่ก็สนุกมว๊ากกก // โล่แด้มีลุ้นหรอ? เย่!!! อยากให้เป็นคู่หลักอ่ะ //กลับมาอัพต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆนะคะไรท์
    #29
    0
  8. #28 BVbobbg (@oil-cpn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 09:34
    พี่บัง ตอบแบบกวนอ่ะ
    แต่ไม่ต้องถามก็รู้นี่ ว่าพี่บังปกป้องแด้อยู่แล้ว
    แจ้หลงรักแด้รึไง
    #28
    0
  9. #24 oBabyzo (@yingtkk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 20:57
    แด้ทำผิดอารายย ทำไมมีแต่คนจะจ้องทำร้าย ;___;
    #24
    0