สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 8 : อดีต(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

ผมขึ้นมานั่งบนรถ แล้วหันไปมองหน้าเด็กคนนั่น เขายังคงนั่งก้มหน้าไม่มองมาทางผม ผมไม่ค่อยชอบคุยกับใครและไม่ชอบเข้าหาใครก่อนแต่กับเด็นคนนี้ทำไมผมถึงรู้สึกแตกต่างออกไป ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"บ้านอยู่ตรงไหนเดียวไปส่ง" ผมพูดแค่นั่นเขาเงยหน้ามาและชี้ตรงหน้า ผมงงมากแต่ก็ขับออกไปโดยไม่ได้ถามอะไรเขา เขาบอกทางผมโดยการขี้บอกเท่านั้น ผมแค่ขับออกไปไม่ได้ถามอะไรเขาอีก

รถติดไฟแดงผมเหลือบมองเขา เพราะรู้สึกว่าเงียบเกินไปจนต้องเริ่มหันไปมอง คือเด็กคนนั้นเขาหลับไปแล้ว ผมจึงหันไปมองเขาแบบเต็มตา ทั้งโครงหน้าหวานๆนั้น ตาบวมแดงเพราะเกิดจากการร้องไห้อย่างหนัก โดยรวมคือหน้าหวานมาก (น่ารักมากด้วย)

ผมคิดในใจว่าและจะขับไปต่อยังไงในเมื่อเด็กนี้หลับไปแล้ว เอาไงดีทำให้ผมต้องหันรถกลับไปอีกทาง เพราะเหมือนจะใกล้โรงแรมที่ผมรู้จัก คงต้องรอให้เด็กคนนี้ตื่นก่อน ผมไม่รู้จักบ้านเขาจะขับไปยังไง จากนั้นผมขับวนไปอีกทางก็ถคอนโดของผม

ผมจอดตรงใกล้ๆด้านหน้าโรงแรมแต่ปัญหาต่อมาคือเด็กคนนี้หลับแล้วผมจะทำอะไรต่อได้ ลุงยามที่อยู่หน้าประตูเดินมาทางผม แกคงงงมากทำไมผมไม่ลงจากรถสักที ผมลดกระจกลงและบอกแกว่า

"ผมขอจอดตรงนี้ก่อนนะครับลุง จอดได้ไหมครับถ้าไม่ได้เดียวผม" คือผมยังพูดไม่ทันจบลุงแกรีบบอกผม "ได้คับคุณอี้ป๋อ ตรงนี้เป็นที่จอดประจำของคุณหวังครับ" ใช่คับตรงนี้คือทีจอดประจำของเฮีย ครับทุกคนโรงแรมของเฮียผมเอง

ผมขอบคุณลุงยามและปิดกระจกลง พอหันมาอีกทีคือเด็กนั้นนอนกอดตัวเองยิ่งกว่าเดิม คงเพราะแอร์ที่ผมเปิดมันแรงไป ผมจึงลดแอร์ลงมาและเแาเสื้อคลุมอีกตัวที่อยู่หลังเบาะมาคลุมให้ผมเลยต้โทรกลับหาเฮีย

"เฮีย ผมอยู่หน้าโรงแรมเฮียนะ ไม่ๆใช่เด็กคนนี้ไม่ตื่นจะไปส่งยังไง เลยมาจอดโรงแรมเฮียก่อนไงคงใกล้บ้านเขามั่ง งั้นแค่นี้แหละ ครับเฮีย"
 

จากนั้นผมก็ได้แต่นั่งมองคนหลับอยู่แบบนี้ ผมไม่เข้าใจทำไมไม่สู้ ยอมพวกนั้นทำไม ผมได้แต่คิดในใจ เวลาผ่านไปสักพักเด็กคนนี่เริ่มขยับตัว ผมจึงแกล้งนั่งหลับตาเฉยๆๆอยากรู้ว่าเขาตะกล้าเรียกผมไหม :-)

 

#เซียวจ้าน

    ผมรู้สึกตัวแบะมองรอบๆๆที่นี้คือที่ไหน พอผมหันมามอง อ้าวคนที่ช่วยเรานิแล้วเราอยู่ไหน จะกลับบ้านยังไง เขาหลับอยู่ จะปลุกดีไหม หรือจะกลับเองแต่ยังไงต้องบอกเขาก่อนสิ้ ผมคิดวนไปมาจะยังไงดี จึงตัดสินใจปลุกคนใจดีที่มาช่วยผมดีกว่า

 ผมเอื้อมมือไปแตะตัวเอาและเริ่มโนกตัวเขาเบาๆๆ


"คุณครับ คุณคือผมจะกลับบ้านแล้วนะครับ ขอบคุณที่ช่วยผมนะครับ " จากนั่นผมกำลังจะเปิดประตูรถเพื่อกลับบ้าน ไม่รู้ไปยังไงแต่เดียวค่อยหาวิธีดีกว่า

แต่ยังไม่ทันเปิด ข้อมือผมก็ถูกจับเอาไว้


#หวังอี้ป๋อ


ผมได้ยินเสียงเขาเรียกนะแต่ผมยังคงแกล้งหลับ ดูสิจะทำไงต่อ เมื่อจะเงียบไปแล้ว หึหึ ผมจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา เป็นตังหวะที่เด็กคนนี้กำลังจะลงจากรถ อะไรของเขาว่ะ 

"ไปไหน เดียวไปส่งบอกทางมา"


ผมล่ะเชื่อเลยจริงๆๆคนอะไรหลับง่าย. พอตื่นมาก็จะไปแหละใครจะยอมเล่า จากนั่นเด็กนี้ก็บอกทางจนมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่ไม่ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ไม่เล็กจนน่าเกลียดเกินไป


"เออถึงบ้านผมแล้วขอบคุณที่มาส่งนะครับ"

ผมตบกลับไปแค่ว่า "อืม" เท่านั้น ผมมองเขาเดินเข้าไปในบ้านถามว่าผมอยากคุยอะไรกับเขาอีกไหมใช่ แต่มันผิดที่ปากผมมันหนักเกินไปเท่านั้นเอง


เช้าอีกวัน


ผมขับรถมาตรงที่เดิมเผื่อจะได้เจอกับเขาอีก แต่ไม่เลย ไม่เคยได้เจอกับเขาเลย ชื่อผมยังไม่เคยได้ถาม รู้จักแค่ทางไปบ้านเขาเท่านั่น ถามว่สผมกล้าพอไหมที่จะเดินไปหาเขา ไม่เคยกล้าเลยจนตอนนี้ ความกล้าผมก็ยังไม่มี 


#สัมผัสแห่งรัก

ยาวไปอีกกับตอนนี้แต่แค่อยากให้จบกับภาคอดีตของทั้งคู่ นี้อาจจะเป็นเหตุผลที่อี้ป๋อสามารถแคะตัวจ้านได้หรือเปล่านะ ????????????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

62 ความคิดเห็น