สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 17 : ปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    18 ก.ย. 62

 ผมได้ข่าวคนในบริษัทว่าผมต้องไปทำงานกับ หวังฮ่าวภายในเดือนหน้า แต่ถ้าผมลาออกก่อนที่จะไปทำได้ไหม ไม่ชอบเลยต้องทำยังไงไปคุยกับประธานหวังเองดีไหม หรือคุยกับคุณเจียเอ๋อโดยตรงดี ผมนั่งคิดเพลินๆๆจนเหมือนมีคนเดินเข้ามาใกล้โดยที่ผมก็ไม่รู้ตัว

 "จ้านจ้าน นั่งรออะไรอยู่ยังไงเหรอ" ผมสะดุ้งสุดตัวและมันคือปฏิกิริยาที่ออกมาเองคือการถอยออกจากตรงนั้น แต่เขาก็ไม่ลดความรังควานผม ผมจะทำยังไงดีผมมองหาคนที่จะช่วยแต่กลับไม่มีใครเลย อาชิงก็ไม่รู้ไปไหนผมจะทำยังไงดี

"จะถอยหนีทำไมเราเคยรู้จักกันไง นายจำฉันไม่ได้เหรอจ้านจ้านทำไมนายต้องทำท่ารังเกลียดฉันด้วยทำไมนายให้มันแตะตัวนายได้ทีกับฉันนายทำท่ารังเกลียดขนาดนี้เลยเหรอ" ผมไม่อยากคุยกับเขาไม่อยากมองหน้าเขา เขาเอามือมาจะจับผม ผมต้องตายแน่ๆ ไม่นะ!!ใครก็ได้ช่วยผมทีน้ำตาผมเริ่มไหลออกมา ผมเหมือนได้ยินเสียงเปิดประตู


"ออกไปให้ไกลจากคนของฉัน หวังฮ่าว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนและตรงนี้คือพื้นที่ของบริษัทฉันคนนอกอย่างนายออกไปเดียวนี้!!" ผมเงยหน้าขึ้นมามองคือตอนนี้ประธานหวังเขาจับมือของคนนั้นไว้ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี กระเป๋าผมคือวางไว้ตรงมุมห้องถ้าอาการผมกำเริบขึ้นมาผมคงตายแน่ๆ พอประธานหวังพูดแบบนั้น คนนั้นก็ถอยออกไปและตอนนี้ประธานหวังมายืนตรงหน้าผมแทน ผมไม่รู้จะทำไงได้แต่จับปลายเสื้อของประธานหวังเอาไว้ จับไว้จนแน่นมาก กลัวคนนั้นจะเดินมาหาผมอีก


#หวังอี้ป๋อ

ผมเข้ามาหาเซียวจ้าน แต่ต้องตกใจเพราะไอ้ฮ่าวมันกำลังจะเดินไปจับตัวเซียวจ้าน ผมโกรธมากมันไม่มีสิทธิ์มาจับหรือแตะตัวคนของผม ผมเลยเดินไม่จับมือมันที่กำลังจะถึงตัวเซียวจ้านอีกเพียงนิดเดียว ผมเลยดึงมันออกมาและเอาตัวผมบังเซียวจ้านเอาไว้ เท่านั่นแหละผมมีความรู้สึกเหมือนเซียวจ้าน กำชายเสื้อผมแน่นมาก และผมยิ่งโกรธมันมากกว่าเดิมเพราะได้ยินเสียงสะอื้นของเซียวจ้าน ผมอยากจะฆ่ามันจริงๆๆ

"เซียวจ้าน นายเป็นอะไรไหม ไหนเงยหน้ามามองกันหน่อยได้ไหม" คือเซียวจ้านก้มหน้าตลอดเลย


"มันไปแล้วนายไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้ไง" พอผมพูดคำนี้จบเซียวจ้านซบหน้าลงตรงอกผมและร้องไห้ออกมาจนทำให้ผมตกใจมากกว่าเดิม และเขาก็ไม่ยอมปล่อยเสื้อที่กำเอาไว้แน่นเลย ผมเลยกอดปลอบเขาสักพักนั้นแหละจึงหายและยอมพูด


#เซียวจ้าน


"ประธานหวัง เออคืออี้ป๋อขอบคุณนะที่เข้ามาช่วย ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้นายฉันตายแน่ๆยาก็อยู่ไกลมาก กลัวจะหยิบมากินไม่ทัน" ผมพูดกับเขาแค่เรียกประธานแค่นี้ก็มองตาขวางใส่แล้ว คนไรเอาแต่ใจจัง


"อี้ป๋อแล้วชิงชิงไปไหนเหรอครับ บอกผมว่าจะไปเอาตารางงานแต่หายไปเลย วันนี้ผมมีถ่ายงานอะไรเหรอ "ผมมองหน้าอี้ป๋อเพื่อรอคำตอบ


"วันนี้นายมีถ่ายงานกับฉันนี้แหละ ถ่ายรูปโปรโมรรถและฉัน" ผมพยักหน้าเข้าใจไม่น่าล่ะอี้ป๋อถึงเข้ามาดีจัง ผมก้มหน้าคิดอะไรเพลินๆๆและเหมือนได้ยินใครเรียกจึงเงยหน้าขึ้นมา คือมันใกล้ไปและจะก้มหน้าลงมาหาผมทำไม ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นี้ เขาสื่อให้ผมรู้ว่าห่วงผม ทำไมล่ะ


"ใกล้ ใกล้ ไปแล้วนะอี้ป๋อ นายถอยออกไปหน่อยได้ไหม " ผมใช่มือดันเขาออกแต่เขากับจับมือผมเเละเลื่อนลงมาตรงหัวใจของเขา ผมไม่กลายมองหน้าเขาเลยต้องก้มหน้าลง แต่ผมรู้สึกเหมือนเขาขยับเข้ามาใกล้ผมอีก 

"นายเงยหน้ามองฉันหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องจะพูดกับนายถ้านายเอาแต่ก้มหน้าเราจะคุยกันไม่ได้นะ จ้านจ้าน" ผมเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่เขาเรียกผมแบบนั้น ผิด ผมไม่น่าหลงกลเขาเลย การที่เงยหน้ามาแบบนั้น ทำให้จมูกเราชนกันและผมหลบไม่ได้


"นายรู้อะไรไหมว่าทำไมฉันถึงแตะตัวนายได้"

ผมกำลังอ้าปากพูดแต่ผมก็ไม่ได้พูด เขาจูบผมโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัวเลย ปากเขาค่อยๆขยับเข้ามาเขาจับผมเอียงหน้าให้ได้องศาในการจูบ เราจูบกันแบบนั้นไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ผมเริ่มเหมือนหายใจไม่ทันเลยต้องทุบหลังเขา และเขาค่อยๆๆปล่อยปากออกจากปากผม "เสียดาย"

นี้คือคำที่หลุดอแกมาจากปากเขา ผมหน้าแดง หูแดงไปหมด จะอะไรล่ะครับมันน่าอายไม่ใช่เหรอ มาโดนผู้ชายจูบแบบนี้


"เออคือผม ผม จะต้องไปเตรียมกล้องก่อน เดียว เดียวจะมา" ผมยังพูดไม่จบแต่ต้องรีบเดินไปจากตรงนี้สายตาอี้ป๋อผมแบบนั้นใครจะกล้ามองล่ะ นึ้คนนะไม่ใช่ของกิน นายมันร้ายกาจมาก

ก๊อกๆๆๆ. ผมได้ยินเหมือนคนเคาะประตูเลยหันหน้าไปมอง ผมไม่รู้จักหรอกครับมากันสองคน หน้าตาดีกันทั้งคู่เลย และผู้ชายคนตัวเล็กๆๆก็วิ่งไปกอดอี้ป๋อ กอดแน่นมาก 

"อาตี้ของ คิดถึงจังเลยไม่เจอกันนานมากเลยนะ ป๋อตี้ไม่คิดถึงแบมบ้างเหรอครับ" 

ผมได้ยินบทสนทนานั่นเลยหยุดทุกอย่างและสนใจคนสองคนคุยกัน พอพูดจบคนตัวเล็กที่ชื่อแบมนั่นหอมแก้มอี้ป๋อทั้งข้างซ้ายและขวา ผมตกใจมากหรือว่าคนนี้คือแฟนอี้ป๋อ ถ้าเป็นเช่นนั้นจะมาจูบผมทำไม ทำแบบนี้กับผมทำไมกัน 


"แบมครับทำแบบนั้นไม่ได้นะคนดี ดูนั่นสิหน้าหงึแล้วเห็นไหมที่รักเดียวเขาทะเลาะกัน" ผู้ขายอีกคนพูดผมเลยหันกลับมาสนใจกล้องผมต่อ แต่ผมก็ฟังนะแต่เหมือนเสียงจะเหมือนใกล้มาก


"สวัสดีครับคุณเซียวจ้าน ผมแบมแบมครับยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" 

ผมไม่ได้พูดอะไรแค่โค้งให้ เท่านั้น


#สัมผัสแห่งรัก

ขอโทษที่แต่งช้านะคะงานยุ่งมากจริงๆๆ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ ขอตัดจบตรงนี้ก่อนเหมือนจะยาวไปจริงๆๆ 5555. ฝากทุกคนด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:06
    อิอิ!! ป๋อตี้ร้ายนะเราอ่ะ จ้านจ้านน่ารักจนอดใจไม่ไหวใช่ไหมอ่ะ
    #11
    0