สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 16 : ปะทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    15 ก.ย. 62

#บริษัทหวังโฟโต้เอ็นเตอร์เทนเมน


 วันนี้มีการประชุมผู้ถือหุ้นในสายงานของบริษัท และใช่ครับ หวังฮ่าวก็เข้าร่วมด้วย แต่วันนี้ทุกคนในบอร์ดบริหารมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะวันนี้ประธานใหญ่เข้าร่วมด้วย ใช่ครับพ่อผมเอง


"วันนี้ผมอยากทราบงบประมาณของสามเดือนที่ผ่านมา ใครจะเสนอก่อนครับ เชิญ"

พ่อผมพูดจบทุกคนนี้คือหน้าซีดกันทุกคนเพราะสามเดือนมานี้ยอดของแต่ล่ะบริษัทเหมือนจะตกแต่ไม่มาก ท่านแค่อยากทราบปัญหา จะได้หาทางแก้ไขรวมกันแต่คนอื่นๆอาจคิดว่าท่านมาตำนิ 


"ท่านประธานครับยอดของทางฝั่งฮ่องกง ลดลงจากที่ตั้งไว้ 2% เพราะช่วงนี้รอคอลเล็คชั่นใหม่ออกมาทำให้การขายอาจลดลงแต่ไม่มากเท่าที่ควร คาดว่าถ้าสินค้าออกมาใหม่ยอดขายจะพุงขึ้นอย่างแน่นอน ท่านไม่ต้องกังวล" 

อาเอิ้นประเดิมมาแบบนี้คือทางฝั่งอาขายดีอยู่แล้วทำให้ไม่กระทบอะไรกับฝั่งอาเท่าไร


"ฝั่งทางด้านโฆษณา ถ่ายภาพช่วงนี้ยอดคงที่เพราะเรายังไม่ได้ปล่อยรูปงานตัวล่าสุดออกมา แต่คิดว่า

ยอดขายของสินค้าที่เราเป็นคนถ่ายให้น่าจะทำยอดขายได้ดี ด้วยทางเราได้ตากล้องระดับเทพมารวมงานด้วยครับ ผลงานของตากล้องคนนี้ ถ่ายสินค้าให้กับใครยอดขายทะลุเป้าอย่างแน่นอนครับ"

ฝั่งเฮียก็ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ

"ตากล้องระดับเทพเหรอ คนไหนล่ะทำไมฉันไม่เคยได้ยินวันนี้เข้ามาประชุมด้วยไหม" พ่อมองผมทำไม


ผมกำลังจะบอกส่วนของผมบ้างแต่กลับถูกตัดหน้าด้วยคนที่ผมไม่ชอบหน้ามากตอนนี้

"คุณลุงครับทางด้านฝั่งการออกแบบ ตกแต่งช่วงนี้ค่อนข้างเงียบมากลูกค้าหายจากเดิม 10% แต่ผมมีข้อเสนอเพื่อเพิ่มผลกำไรครับคุณลุง"

"ข้อเสนออะไรว่ามา" พ่อผมมองหวังฮ่าว

"ผมอยากได้คุณเซียวจ้านมาร่วมงานด้วย เพราะผมทราบมาว่าเขาจบด้านนี้มา อาจจะมีวิธีในการคิดเพื่อเพิ่มยอดขายทางฝั่งการออกแบบตกแต่งนะครับคุณลุง" ผมตบโต๊ะและยืนขึ้น ปึก


"ผมไม่ให้คนของผมครับพ่อ ตากล้องคนนี้ผมเป็นคนหามาทำไมต้องให้ไปช่วยในส่วนของคนอื่นด้วย ถ้าทำยอดขายไม่ได้ควรพิจารณาตัวเองหรือไม่ก็ยุบบริษัทที่ตัวเองไม่มีความสามารถบริหารให้กับคนที่คู่ควรไปซะ ว่าไหมหวังฮ่าว"

 ผมมองหน้ามันอย่างเอาเรื่อง

"ทำไมเหรออี้ป๋อก็แค่ลูกจ้างคนเดียว ทำไมนายให้มาช่วยฉันไม่ได้" หึหึ


"เฮียครับ ผมเห็นด้วยกับอี้ป๋อนะ ถ้าเกิดว่าอาฮ่าวบริหารยอดตกแบบนี้เราควรลองเปลี่ยนผู้บริหารคนใหม่ดีไหม เพื่อยอดขายดีขึ้น" อาเอิ้นออกความคิดทำให้ในที่ประชุมไม่กล้าพูดอะไรแม้กระทั้งพ่อของหวังฮ่าว

"ผมเห็นด้วยนะ ถ้าอาฮ่าวบริหารจนถึงปลายเดือนนี้แล้วยอดยังตกแบบนี้เปลี่ยนเถอะครับทุกคนว่าไง"


เฮียเจียเอ๋อเอยขึ้นอีกคนนี้ยิ่งสร้างแรงกดดันให้กับการประชุมในครั้งนี้ถึงเฮียแกจะยิ้มๆแต่ทุกคนรู้ดีว่ายิ้มแบบนี้ไม่เคยธรรมดาอย่างแน่นอน

"อืม แล้วแกล่ะอี้ป๋อยอดขายรถแกเป็นยังไงบ้าง" พ่อถามผม ผมแค่ยิ้มมุมปากเท่านั้นทำไมเหรอครับยอดขายผมไม่เคยตกลงเลยสักครั้งมีแต่จะเพิ่มมากขึ้น

" ยอดขายผมในรอบนี้เพิ่มจากเดิมที่ตั้งไว้ 40% ครับและจะยังไม่หยุดเพิ่มขึ้นต้องรอดูผลปลายปีดีกว่าครับว่าจะเท่าไร"

"อืมทำได้ดี งั้นวันนี้แค่นี้ก่อนส่วนเรื่องที่จะเปลี่ยนผู้บริหารฝั่งออกแบบไหมฉันขอคิดก่อน ทุกคนออกไปได้ แต่พวกแกอยูู่ก่อนฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"


หลังจากที่หุ้นส่วนออกไปแล้วก็เหลือแค่ญาติที่อยู่ในห้องนี้ คนที่เปิดประเด็นก่อนไม่ใข่ผมอย่างแน่นอนครับ จะเป็นใครไปได้ล่ะครับพวกร้อนตัว

"คุณลุงทำแบบนี้ไม่ได้นะครับจะมาเปลี่ยนคนอื่นบริหารงานแทนผม ผมไม่ยอมแค่ยอดคนเข้ามาใช่บริการการออกแบบของผมน้อยลงนิดเดียวเองไม่ใข่ความผิดผม" หวังฮ่าวยังคงพูดกับพ่อผม โดยที่ท่านแค่นั่งฟังเฉยๆๆยังไม่มีการตอบกับอย่างไร


"การที่แกทำยอดตกขนาดนั้นแกยังบอกว่าน้อยเหรอ ห่ะถ้าแกบริหารไม่เป็นหรือไม่ได้ภายในสิ้นเดือนนี้ยอดยังตกอยู่ลุงคงต้องเปลี่ยนแกว่าไงอายง"

พ่อของหวังฮ่าวแค่พยักหน้า ไม่กล้าที่จะพูดอะไรเพราะรู้จักนิสัยพ่อผมดีอยู่แล้ว 


"พวกแกสองคนทีปัญหาอะไรกัน" พ่อมองผมและมองไปที่หวังฮ่าว ผมไม่ตอบ

"แกสองคนเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ต้องรักกันไม่ใข่มากัดกันต่อหน้าคนอื่นแบบนี้"


"คุณลุงต้องบอกอี้ป๋อ มาหักหน้าผมในที่ประชุมแบบนี้เป็นใครก็ไม่ชอบทั้งนั้น"

"หึ หักหน้าตรงไหนฉันแค่พูดความจริงแกบริหารไม่เป็น ควรให้คนอื่นทำไม่ใช่ยังตะหน้าด่านทำต่อและทำให้มันพังกว่าเดิม ฉันหักหน้าตรงไหน"

"พอๆๆกันทั้งสองคนเลย"  


"คุณลุงครับเรื่องที่ผมจอในที่ประชุมให้คุณเซียวจ้านมาทำงานกับผมล่ะครับจะว่ายังไง"

"ผมไม่ให้และก็จะไม่มีการให้ด้วย" ผมลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหวังฮ่าว "แกยังไม่หยุดใช่ไหม"


"หยุด!!! ทั้งคู่เลยฉันจะพิจารณาเองใครก็ห้ามขัดฉัน" ผมมองพ่อ "พ่ออ"

"งั้นให้ใครนะ เซียวจ้านไปทำงานที่บริษัทฝั่งออกแบบในเดือนหน้า แค่นี้แหละออกไปได้แล้ว"

พอพ่อพูดจบหวังฮ่าวมันยิ้มเยาะเย้ยผม ผมกำมือแน่นและไม่ได้ออกไปไหน จนอาเอิ้นเดินมาดึงผม

"ผมไม่ยอมให้เซียวจ้านไปทำกับมัน ผมไม่ยอมพ่อคอยดูแล้วกัน"  จากนั้นผมเดินออกไปจากห้องเหมือนคนอื่นๆๆ 

"เอิ้นอย่าเพิ่งไป แกด้วยอาเอ๋อ อยู่ก่อนฉันมีเรื่องจะถาม ปวดหัวจริงๆกับไอ้ลูกชายคนนี้ เด็นคนนั่นเป็นใครทำไมอี้ป๋อต้องออกตัวขนาดนี้ แกสองคนมีเรื่องอะไรที่ยังไม่บอกฉัน"


#สัมผัสแห่งรัก

 ช่วงนี้งานเยอะเลยแต่งช้ามาก แต่ฝากคิดตามด้วยนะคะ ความรุนแรงยังไม่หมดอย่างแน่นอน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 กันยายน 2562 / 07:04

    มาครับ ป๋อจะปกป้องจ้านได้เหมือนเดิมไหม อยากอ่านแล้ว
    #10
    0