สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 12 : เริ่มงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

           ผมล่ะงงกับสัญญาเมื่อวาน นั้นเรียกสัญญาจริงเหรอ แต่ถามว่าผมจะเอาเปรียบพวกเขาไม ตอบเลยว่าไม่อย่างแน่นอน เมื่อวานผมขอเบอร์คุณฝางชิงไว้แล้ว และใช่ครับวันนี้เริ่มงานวันแรก ผมมีถ่ายงานลงให้กับหนังสือชื่อดังเล่นหนึ่ง โดยงานนี้ผมไม่ต้องเจอใครเลยนอกจากคุณฝางกับผมเท่านั้น แต่ผมชอบนะและงานถ่ายผลิตภัณฑ์ 


"สวัสดีครับคุณเซียวจ้าน วันนี้อยู่กับผมสองคนมีอะไรให้ช่วยบอกผมได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจผมจะช่วยอย่างเต็มที่ครับ" 

ผมมองหน้คุณฝางชิงคือเด็กคนนี้น่ารักมากเลยนะครับ และมีน้ำใจมากด้วย ผมยิ้มให้เขาและแค่พยักหน้า

"เรียกผมพี่ต้านก็ได้ครับคุณฝางชิง" ????

"ครับ ถ้างั้นพี่จ้านเรียกผมว่าชิงชิง ได้นะครับเราสนิทกันแล้ว ที่บ้านก็เรียกผมแบบนี้ครับ" ????


"ชิงชิงเหรอ ชื่อน่ารักมากๆเลยนะ " เรายืนหัวเราะกันสักพักประตูก็เปิดออก ใช่ครับคนที่ผมไม่อยากเจอ มาทำไมเนี้ยคนจะทำงาน


#หวังอี้ป๋อ

อะไร ทำไมต้องมองแบบนั้น ผมแค่มาดูการทำงานไม่ได้เหรอ

 "ผมมาดูการถ่ายงานของคุณ ผมนั่งตรงนี่นะ คุณก็ทำงานไป" 


#เซียวจ้าน

อะไรของเขาผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย จะดูก็ดูไปสิ บริษัทคุณนิแต่ตารางงานวันนี้ มีแค่ผมกับชิงชิงนิ ชิ

 จากนั่นผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาอีก ผมเริ่มจากการจัดผลิตภัณฑ์วางลงตรงดอกไม้ ใช่ครับผมถ่ายครีมยี่ห้อหนึ่งที่ดังมากทั้งในประเทศและต่างประเทศ

ตรงตัดฉากให้ดูดีและดูหรูแต่ไม่เวอร์จนเกินไป

 "ชิงชิง ช่วยหยิบดอกไม้ตรงนั้นมาให้พี่หน่อยครับ"


"ครับพี่จ้าน ต้องการเยอะไหมครับ คือเอาทุกสีไหมครับหรือว่สเฉพาะสีครับ"

"เอามาให้พี่ทุกสีเลยครับ แต่ต่างขนาดกันนะ"

"ครับๆ" ผมหันไปยิ้มให้น้องชายคนใหม่แต่ตาดันไปเจอกับอีกคนที่นัั่งหน้านิ่งมาก อะไรของเขามานั่งให้รู้สึกอึดอัดทำไม งานการไม่มีทำเหรอ


#หวังอี้ป๋อ

หึที่กับเราหน้ายังกับเหม็นอะไรที่คุยกับคนอื่นนี่ยิ้มแก้มแทบแตก มันน่าน้อยใจมากเลย อะไรเห็นนะว่าแอบมองมา วันนี้ไม่ให้กลับบ้านง่ายๆหรอกนะเซียวจ้าน หึหึ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ฉันไม่ยอมโดนนายเมินหรอกนะ เจ้าเด็กขี้แย ????


เวลาผ่านไปสักพักผมถ่ายเสร็จหมดทุกเซ็ตที่มางบริษทได้ระบุไว้แล้ว และกำลังจะเก็ยอุปกรณ์กล้องเพื่อจะกลับบ้าน แต่แล้วเสียงหนึ่งก็พูดขึ้นมา


"คุณเซียวจ้านครับ มีงานด่วนมากอีกงานแบะต้องไปเดียวนี่"

ผมหันไปมองหน้าเขาและแบบอ้าวเหรอ 


"ที่ไหนครับบอกมาได้เลยเดียวผมขับรถไปครับ เร่งมากหรือเปล่าผมเก็บใกล้เสร็จแล้วครับ"

"ผมจะเป็นคนพาไปเอง เพราะงานนี้คนนอกเข้าไม่ได้"


ผมยิ่งงเข้าไปใหญ่ "ให้ชิงชิงไปก็ได้นะครับผมเกรงใจคุณ เพราะคุณมีงานเยอะไม่ใช่เหรอครับ"


#ฝางชิง

ผมมองหน้าเฮียป๋อและแบบงานด่วนไรของเฮียว่ะ ไม่เห็นมีในรายการที่ผมจดเลย ผมเปิดดูในรายการกี่รอบก็ไม่เห็นจึงเงยหน้ามองเฮีย เท่านั่นแหละครับรู้เลย แหม่มเฮียเล่นเอางานมาอ้างแบบนี้ผมจะฟ้องอาเจียเอ๋อนะพูดเลย แต่ก็นะเข้าใจแหละ อิอิ ตามหาเขามาตั้งนานแล้วนินะ 


"เออพี่จ้านครับผมคงไปไม่ได้หรอกครับงานนี้ ต้องให้ท่านประธานพาไปดท่านั้นครับ. งานผมยังไม่เสร็จด้วยครับ รบกวบท่านช่วยไปส่งพี่จ้านให้ถึงงานด้วยนะครับ"

จากนั่นผมโค้งให้และเดินออกมาจากตรงนั่นเลย

????????????????


ผมมองหน้าประธานหวังและแบบนิ่งใหเได้ตลอดนะ ผมรับเก็บอุปกรณ์ให้เร็วด้วยที่ว่างานเร่งของเขานั้นแหละครับ จากนั้นผมลงลิฟท์มาพร้อมเขา สายตาทุกคนมองผมแปลกๆๆ แต่ผมไม่สนหรอก ผมมาทำงานนิ เราเดินไปตรงที่จอดรถผมกำลังจะไปตรงที่จอดรถผม แต่ยังไม่ทันได้เดินไป ข้อมือผมก็ถูกคนทีาเดินมาด้วยดึงไว้ ผมหยุดชะงักทันทีและมองมือที่จีบข้อมือผมไว้

"เออๆประธานหวังครับ ป  ปล่อยมือผมด้วยครับ"


ผมบอกเขาไปแต่เขายังไม่ยอมปล่อยแต่กลับลากผมไปอีกทาง โดยที่ผมไม่สามารถแกะมือเขาออกได้ 

"คุณปล่อยผมก่อนครับ ผม ผม ช่วยปล่อยก่อน คุณก็รู้ว่าผม ให้ใครโดนตัวไม่ได้ ผมบอกไปในสัญญาแล้วนิครับว่าผมเป็นโรคที่ ใครก็โดนตัวผมไม่ได้ ป ปล่อยผมเถอะนะครับคุณหวัง"


"ผมรู้ว่าคุณเป็นอะไร และจะมีอาการแบบไหนแต่จะไม่เป็นกับผมอย่างแน่นอน ไม่งั้นตอนนี้ผมคงต้ส่งคุณไปโรงพยาบาลแล้วถูกไหมครับคุณเซียวจ้าน"


ผมมองหน้าเขา มันก็จริงทำไมเราไม่มีอาการอะไรกับเขาเลยล่ะ อาเจียงก็ไม่บอกอะไรกับเราเลย แต่กับคนอื่นทำไมถึงเป็นผมไม่เข้าใจ เขาต้องมีอะไรที่ไม่ได้บอกผมแน่ๆ หรือไม่อาต้องมีเรื่องปิดบังผมหรือเปล่า อาต้องรู้สิเพราะเขาสองคนคุยกันวันนั้น


#สัมผัสแห่งรัก

ตอนนี้ไม่ค่อยมีอะไรมากนะ แค่ป๋อตี้มาเฝ้าแควนนนนเฉยๆๆหวงนะดูออก แต่หวงกะฝางชิงไม่ได้นะลูกก อิอิ 

ฝากทุกคนด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

58 ความคิดเห็น