สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 10 : จอบบงการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    20 ต.ค. 62

               ผมมองหน้าเลขาของคุณหวังแล้วแบบ ช่วยฟังผมก่อน  

"เออคุณเลขาครับ ผมยังเซ็นสัญญานี้ไม่ได้หรอกครับ"

นั้นไงหันมามองทำหน้านิ่งใส่อีก เฮ้ย ผมล่ะเหนื่อยใจ

"ที่ผมพูดไปเมื่อกี้คือแค่กำลังจะบอกว่า คุณจะรับข้อเสนอของผมได้จริงๆเหรอแบบนั้น ผมมองว่ามันเยอะเกินไป เหมือนผมเอาเปรียบพวกคุณ"


ผมพูดไปก็มองหน้าประธานหวังไป เดียวนะจะมานั่งจ้องทำไม ไม่เข้าใจหรือผมพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ ผมไม่อยากเอาเปรียบใครหรอกนะ


"จ้านจ้านฮับ หลิงหลิงหิวข้าวฮับ" 

หลานชายผมจับมือผมไปมาเพื่อบอกว่าเขาไม่ไหวแล้ว คือหลิงหลิงเป็นเด็กที่รู้ความมาก ถ้ารู้ว่าผู้ใหญ่คุยกันเขาจะไม่กวนเด็ดขาดยกเว้นว่า เขาจะไม่ไหวจริงๆนั้นแหละก็จะมาจับมือผมหรือไม่ก็อาเจียงเพื่อบอกว่าเขาไม่ไหวจริงๆ และตอนนี้ก็เช่นกัน 


"ขอโทษนะครับผมขอตัวพาหลิงหลิงไปทานข้าวก่อน แต่เรื่องสัญญาผมคงยังไม่เซ็นตอนนี้อย่างแน่นอน"


"แต่คุณจะเซ็นกับบริษัทผมใช่ไหม แต่ถ้าคุณไม่ตกลงผมคงต้องให้คุณเซ็นตอนนี้ และเรื่องอื่นๆค่อยมาคุยกันต่อก็ได้ ผมรับข้อเสนอของคุณทุกอย่างแค่คุณเซ็นเท่านั้นพอ"


#อาเจียง

        คือตั้งแต่ที่จ้านเดินลงมาผมสังเกตุว่า ประธานหวังนี้มองหลานผมตาไม่กระพริบเลยนะ และข้อเสนอนั้นคือแบบไม่ต้องทำงานก็ได้หรือจะทำก็ได้ ยังไงก็ได้เงินอย่างแน่นอน มีจริงเหรอข้อเสนอแบบนี้บนโลกโดยไม่หวังอะไรมากกว่านั้น แล้วคิดว่าผมจะยอมให้หลานผมไปทำงานที่มันดูแปลกๆๆแบบนั้นจริงเหรอ ไม่มีทางหรอก ผมยังสงสัยอะไรอีกหลายอย่าง ยังไงก็คงต้องถาม แต่ผมจะคุยกับประธานหวังแค่สองคนเท่านั้น 


 "จ้านพาอาหลิงไปกินข้าวก่อนไป เดียวอาคุยต่อให้เอง  หลิงหลิงคนเก่งต้องกินข้าวเยอะๆนะครับ ห้ามอมข้าวด้วยไม่งั้นอากับจ้านจ้านจะไม่พาไปสวนสนุกนะครับ" 

  ผมพูดจบก็ลูบหัวหลิงหลิงอย่างเอ็นดูและพยักหน้าให้ จ้านจ้านพาเข้าไปด้านใน 

 "อาหลิงไปกับจ้านนะครับ กินข้าวกันคนเก่ง"


ผมหันกลับมามองประธานหวัง เหมือนเขาคงรู้ว่าผมต้องการคุยกับเขาแค่สองคน เป็นคนที่ฉลาดมาก


"ฝ่านชิง คุณกลับไปก่อนได้เลย จัดการเอกสารให้พร้อม" 

 "ครับท่านประธาน"

ผมมองหน้าประธานหวังและคิดว่าจะเริ่มแบบไหนดี


 "คุณอามีเรื่องจะพูดอะไรกับผมใช่ไหมครับ พูดได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ แต่ก่อนที่คุณอาจะพูดผมขอพูดสิ่งหนึ่งก่อนนะครับ การที่ผมเสนอแบบนั้นคือทางออกที่ดีสำหรับเซียวจ้านนะครับคุณอา เพราะตัวเขาเองมีข้อกำหนดในการทำงาน คุณอาน่าจะทราบดีว่าคือเรื่องอะไร และถ้าเขามาทำงานกับทางบริษัทเราข้อกำหนดที่เขาตั้งไว้นั้นทางเรายินดีทุกข้อที่เขาจะเสนอมาอย่างแน่นอนครับ"


ผมนั่งฟังในส่วนของที่ประธานพูดออกมา ทำให้รู้สึกอะไรบ้างอย่าง ทั้งความใส่ใจ และยิ่งทำให้ผมสงสัยหนักกว่าเดิมอีกจนผมคงต้องถามเขาตรงๆ


 "คุณหวังครับ ผมจะไม่อ้อมที่จะถามคุณ คุณคือคนที่ช่วยเซียวจ้านตอนนั้นใช่ไหมครับ"


พอพูดจบผมมองหน้าเขาเพื่อรอคำตอบ และสิ่งที่ผมได้คือการที่เขาพยักหน้าให้ผม ถามว่าผมรู้สึกอย่างไร ตัวผมเองยังคงไม่ไว้ใจใครที่เข้าใกล้จ้านจ้านทั้งนั้น 


 "งั้นผมขอถามอีกข้อหนึ่ง คุณรู้สึกอย่างไรกับหลานของผม แค่สงสาร แค่ของเล่น " 

ผมยังพูดไม่จบเขาก็พูดขึ้นมา


 "ผมรู้สึกดีกับเซียวจ้าน อยากให้เขาได้สิ่งที่ดี ได้เจออะไรดีๆถ้าลึกกว่านั้นผมคงยังตอบอะไรกับคุณอาไม่ได้ แต่ผมไม่ได้คิดร้ายอย่างแน่นอนครับ ผมแค่อยากให้คุณเชื่อใจผม ได้ไหม"

  "ผมจะลองเชื่อคุณนะครับประธานหวัง"


จากการที่ได้คุยกับประธานหวังคนนี้ ผมคงตอบไม่ได้ว่าเชื่อใจเขาได้เต็มร้อย แต่ผมจะรอดูว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมันจริงไหม แค่คำพูดใครก็คงพูดได้ แต่การ

กระทำล่ะจะทำได้อย่างที่พูดไหม

 

"ประธานหวังครับทานข้าวด้วยกันก่อนไหม"

ผมชวนเขากินข้าวแต่ไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลง เพราะจากการที่ดูแล้ว เขาคงกินข้าวแบบบ้านๆไม่น่าได้ 

"คุงอาฮับ กินกินข้าวฮับ ปุ๊กๆๆ" เจ้าหลิงหลิงตบเก้าอี้ที่ผมนั่งประจำเพื่อให้นั่งด้วย และดูสิใครป้อนใครกันแน่

"ทำไมกินเลอะแบบนี้ล่ะ ไหนบอกอาสิว่าใครป้อนใครกันแน่ จ้านจ้านเอ้ยโตแล้วนะเรานะ"


#เซียวจ้าน

 "อาครับเขายังไม่กลับอีกเหรอครับ"

 กระซิบถามอา

ผมหันไปมองหน้าคุณหวังแล้วแบบ ทำไมยังไม่กลับอีกงงมาก กลับๆไปได้แหละเถอะ 

"อาชวนประธานหวังกินข้าวด้วย จ้านอย่าเสียมารยาทสิ" 

ผมเตือนหลานไม่อยากให้ประธานมองไม่ดี 


#หวังอี้ป๋อ

 นั้นไงตาจิกมาทางผมอีก คือผมยังไม่รู้เลยว่าไปทำอะไรให้เซียวจ้านไม่ชอบหน้า ทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้ทำไรนะ คิดหลายรอบแล้วยังไม่เข้าใจเลย จะไล่อะไรผมหนักน่า


#สัมผัสแห่งรัก

ขอตัดตรงนี้นะคะเพราะเหมือนจะยาวไป เดียวมาต่อให้น่าาาา ฝากทุกคนด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

77 ความคิดเห็น