(E-book) BAIT #TEVA เทวาล่าเหยือ (เทวากินเด็ก)

ตอนที่ 28 : BAIT TEVA #เทวากินเด็ก : 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    20 มี.ค. 62


เทวากินเด็ก 

27

หลายวันต่อมา

และแล้ววันนี้มันก็มาถึง มันเป็นวันที่ฉันต้องมาสะสางกับพี่เซนให้รู้เรื่องเพราะถ้าขืนปล่อยไว้นานกว่านี้มันยิ่งจะเป็นหารทำลายพี่เซนมากขึ้นกว่าเดิม  ซึ่งวันนี้มันเป็นวันที่เหมาะเพราะทั้งฉันและพี่เซนต่างก็สอบกันเสร็จแล้วและหลังจากนี้ก็จะปิดเทอมเพื่อจะได้เตรียมความพร้อมขึ้นปีสอง ส่วนพี่เซนก็จะเรียนจบ ฉันไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลยคิดว่าวันนี้นี่แหละฉันต้องปล่อยให้พี่เซนไปเป็นอิสระสักที

“ดา”

ฉันเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสนิทของตัวเองในระหว่างที่เรากำลังเดินออกมาจากห้องสอบ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ฉันเรียกเธอเสียงดังไปหรือเปล่าดาถึงได้สะดุ้งขึ้นมาแบบนั้น

“มะ มีอะไรเหรอ”

ดูเหมือนว่าเธอจะยังคงอาการตกใจที่ฉันเรียกเธอเมื่อกี้แต่ฉันว่าฉันไม่ได้เรียกดังไปนะ

“ตกใจเหรอ”

“เอ่อ พอดีเราใจลอยไปหน่อยนะ”

งั้นเหรอ ฉันรู้สึกว่าช่วงหลังมานี้ดาทำตัวแปลกๆไปจากเดิม เธอดูใจลอยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแถมยังดูไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนอีก เป็นอะไรไปหรือเปล่านะ

“แล้วมีอะไรหรือเปล่า”

“อืม พอดีอัญอยากให้ดาไปเป็นเพื่อนอัญหน่อยนะ”

ตอนนี้ฉันมันขี้ขลาดฉันจึงไม่กล้าที่จะไปพบกับพี่เซนคนเดียว  แต่การมีดาไปด้วยมันก็ดีเหมือนกันเพราะฉันจะได้ลดอาการประหม่าของตัวเองลงไปได้บ้าง ก็แถวคณะที่พี่เซนเรียกอยู่นะมีแต่พวกผู้ชายทั้งนั้น ครั้งที่แล้วที่ฉันไปกว่าฉันจะรวบรวมความกล้าได้ก็เล่นเอานานเหมือนกัน และอีกอย่างวันนี้ดาก็อยู่ด้วยแนจึงคิดว่าให้เธอไปเป็นเพื่อนฉันน่าจะดีกว่า

“ไปไหนเหรอ”

“ไปหาพี่เซนที่คณะนะ พอดีเรามีเรื่องอยากจะคุยกับพี่เซนสักหน่อย แต่อัญไม่กล้าไปคนเดียว”

ฉันบอกแล้วก็หน้าซีดลงไปทันทีฉันก็ไม่ได้แปลกใจอะไรหรอกที่ดาทำสีหน้าแบบนี้ แบบว่าดาไม่ค่อยสนิทกับพี่เซนนะ ถึงฉันจะคบกับพี่เซนมานานแล้วก็เถอะแต่ดาจะเลี่ยงหนีไปทุกครั้งที่พี่เซนมาหาฉัน แต่วันนี้เธอจะหาข้ออ้างไปไหนไม่ได้เพราะเธอบอกกับฉันแล้วว่าเธอว่าง ฉันไม่อยากจะฝืนใจดาหรอกนะแต่ตอนนี้ฉันอยากให้เธอไปเป็นเพื่อนฉันก็เท่านั้นเพื่อความสบายใจของฉันนะ

“อืม ก็ได้ แต่ดาขอรออยู่ห่างๆนะ”

“ขอบคุณนะดาที่ไปเป็นเพื่อนอัญ”

แล้วหลังจากนั้นพวกฉันก็ย้ายตัวเองมาที่ตึกคณะที่พี่เซนเรียนอยู่ทันที เนื่องจากพี่ซนเป็นผู้ชายที่คค่อนข้างโดดเด่นจึงทำให้ฉันหาเขาเจอในเวลาเพียงไม่กี่นาที

“ดารอตรงนี้นะ”

ดาเอ่ยก่อนที่จะนั่งรอตรงม้านั่งตัวหนึ่งที่ยังว่างอยู่ ฉันพยักหน้าให้เธอก่อนที่จะเดินตรงไปหาพี่เซนทันที เฮ้อ เอาวะวันี้ฉันตรงพูดออกมาให้ได้ ฉันตัดสินใจแล้ว

“พี่เซนคะ”

ฉันเอ่ยเรียกพี่เซนแล้วพี่เซนก็หันมามองฉันทันทีก่อนที่เขาจะแสดงสีหน้าหงุดหงิดออกาแล้วจ้องมาที่ฉันตาเขม่ง

“อัญ พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาแถวนี้ผู้ชายมันเยอะ”

ที่หงุดหงิดนี่คงเป็นเพราะฉันฝืนข้อห้ามของเขาสินะ แต่นั่นมันไม่ใช่ประเด็นเพราะสิ่งที่สำคัญสำหรับตอนนี้คือคำพูดของฉันต่างหากละ

“อัญมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่เซนค่ะ”

ฉันเอ่ยแล้วพี่เซนก็ลากฉันออกมาจากกลุ่มเพื่อนของเขาเพื่อที่จะได้มายืนคุยกันสองคน

“มีอะไรเหรอ”

พี่เซนถามแล้วจ้องหน้าฉันด้วยสายตาที่กำลังคาดหวังเอาคำตอบ ฉันจับมือของตัวเองไว้แน่นจนมันชื้นเหงื่อขึ้นมาด้วยความประหม่า แต่ฉันจะถอยไม่ได้เพราะเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วและฉันไม่อยากให้มันไปไกลไปมากกว่านี้ พี่เซนควรที่จะมีอิสระสักที

“พี่เซนรู้ตัวไหมว่าตัวพี่เซนเองไม่ใช่คนที่ไม่ดีอะไร พี่เซนเป็นผู้ชายที่ดีมากสำหรับอัญ ขอบคุณนะคะที่ดูแลอัญมาโดยตลอด”

ฉันเอ่ยแล้วจ้องไปที่ใบหน้าที่หล่อเหล่าของพี่เซนไปซึ่งเขากำลังทำหน้าสงสัยอยู่ว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไปนั้นมันหมายความว่าอะไรกันแน่

“จู่ๆก็พูดแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”

“เราเลิกกันเถอะค่ะ”

ฉันตัดสินใจพูดออกไปแล้วมองหน้าพี่เซนไปทั้งน้ำตา ฉันรู้สึกผิดที่ฉันทำตัวเป็นแฟนที่ดีให้กับพี่เซนไม่ได้ ความรักที่เขาให้ฉันมาฉันคงรับมันไว้ไม่ไหวเพราะฉันนั้นไม่ได้รักเขาเลย ความรู้สึกจริงๆที่ฉันมีต่อเขามาโดยตลอดมันคือความรู้สึกของพี่ชายและน้องสาวเท่านั้น แต่คนที่ฉันรักจริงๆไม่ใช่เขาแต่เป้นพี่เทวามาโดยตลอด ฉันมันเลวจริงๆที่ไปตกลงคบกับเขาทั้งที่รักคนอื่นอยู่แบบนี้

หมับ!

“อัญนี่อัญกำลังพูดอะไร รู้ตัวบ้างไหม อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ”

พี่เซนจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้แน่นแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ดูเหมือนไม่เชื่อกับคำพูดของฉันเมื่อกี้ แต่น้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของฉันนั้นมันทำให้เขานิ่งไปทันที นิ่งเหมือนคนกำลังช็อก

“อัญขอโทษ ฮึก อัญไม่ได้รักพี่เซน อัญขอโทษอัญ ฮึก”

ฉันเอ่ยคำขอโทษออกไปพร้อมกับสะอื้นไห้ออกไปด้วย มือของพี่เซนที่จับไหล่ของฉันไว้แน่นเมื่อกี้ก็กำไหล่ของฉันไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม จนฉันเริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นมา

“ทำไม หรือว่ามีใครไปเป่าหูอัญมาอย่างนั้นเหรอ”

“เปล่าค่ะ ฮึก อัญตัดสินใจดีแล้ว ถ้าอัญคบกับพี่เซนต่อไปมีแต่ทำร้ายพี่เซนเปล่าๆ เพราะอัญไม่ได้รักพี่เซน อัญควรปล่อยพี่เซนให้ไปเจอคนที่ดีๆกว่าอัญ”

“ไม่ ไม่นะอัญ พี่รักอัญ อัญก็รู้และอัญก็รักพี่ใช่ไหม”

ฮึก พี่เซนอัญขอโทษอัญรักพี่เทวา

“ฮึก พี่เซน”

ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงดีแต่สิ่งที่ฉันทำได้คือร้องไห้ออกมาเผื่อว่าน้ำตาของฉันมันจะสามารถชำระล้างของเจ็บปวดของพี่เซนที่กำลังแสดงออกมาตอนนี้นั้นได้

หมับ!

แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิดต่อพี่เซนอยู่นั้นร่างกายของฉันที่อยู่ในการเกาะกุมของพี่เซนเมื่อกี้ก็ถูกกระชากออกมาจนหลุดออกจากการเกาะกุมของพี่เซนด้วยฝีมือของคนมาใหม่ ฉันเงยหน้ามองเขจ้าของมือที่จับมือของฉันตอนนี้ทั้งน้ำตา ถึงจะมองเห็นเขาไม่ค่อยชัดแต่ฉันก็จำได้ว่าเขาคือใคร พี่เทวา

“อัญไม่ได้รักมึง”

ทันทีที่พี่เทวามาถึงเขาก็เอ่ยพูดกับพีเซนด้วยน้ำเสียงดุดัน ผู้ชายสองคนกำลังยืนจ้องหน้ากันด้วยสายตาดุเดือดมันทำให้บรรยากาศตรงนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอึดอัดใจ ฉันได้แต่ยืนร้องไห้เหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรพูดหรือทำอะไรต่อไปดี หัวฉันมัว่างไปหมด แต่มืออุ่นๆของพี่เทวาที่กุมมือของฉันไว้แน่นตอนนี้มันบ่งบอกกับฉันว่าเขาจะอยู่ข้างๆฉันตรงนี้ไม่ไปไหน

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึง”

“หึ เกี่ยวกับกูเต็มๆเลยละเพราะผู้หญิงที่มึงพยายามบอกรักอยู่ตอนนี้คือเมียกู”

“อัญ”

“อย่าอยู่กับเมียกูอีก อย่าหาว่ากูไม่เตือน ต่อจากนี้ไปมึงไม่มีสิทธิ์อีกต่อไปเพราะมึงไม่ใช่แฟนอัญแล้ว”

“พี่เทวา ขออัญคุยกับพี่เซนก่อนได้ไหม”

ฉันจับแขนของพี่เทวาไว้เพราะฉันอยากใช้เวลาพูดกับพี่เซนอีกสัหน่อย เพราะสายตาที่เขาใช้มองมาที่ฉันตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างเห็นได้ชัด ฉันไม่อยากให้พี่เซนเสียใจเพราะมีฉันเป็นต้นเหตุ อย่างน้อยเราสองคนก็ผูกพันธ์กันมานานฉันไม่อยากให้การเลิกลาของเราสองคนมันต็มไปด้วยความเจ็บปวด ถ้าให้มันเจ็บขอให้เป็นฉันเถอะที่ต้องเจ็บ คนดีๆอย่างพี่เซนไม่ควรมาเจอกับอะไรแบบนี้ เขาจะเกลียดฉัน ฉันไม่ว่าแต่ขอร้องอย่าเจ็บเพราะฉันเลย

“พี่เซน อัญขอโทษ”

ฉันบอกแล้วมองหน้าคนตรงหน้าด้วยควารู้สึกผิดหลังจากที่พี่เทวาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้ฉันได้คุยกับพี่เซน

“อัญ”

“พี่เซนต้องได้เจอคนที่ดีและคู่ควรกว่าอัญแน่คะ อัญขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ พี่เซนจะเกลียดอัญก็ได้ แต่อัญขออย่างหนึ่งก็คือ อย่าโทษตัวเองเพราะทุกอย่างอัญเป็นคนผิดเอง อัญขอโทษนะคะพี่เซน”

ฉันเอ่ยเพียงแค่นั้นก็ถูกพี่เทวาลากออกมาโดยปล่อยให้พี่เซนยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว จบแล้วสินะ เรื่องของเราสองคนมันจบลงไปแล้วสินะ ฉันหวังว่าพี่เซนต้องไปพบคนที่ดีและคู่ควรกับเขาอย่างแน่นอน ฉันเชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้น

เซน Talk

ผมได้แต่ยืนนิ่งๆเหมือนคนที่ถูกแช่แข็งสายตาของผมยังคงมองไปยังทางที่อัญชันเดินจากผมไปพร้อมกับไอ้เทวาอยู่  ผมไม่คิดว่าวันนี้มันจะมาถึง วันที่อัญเดินจากผมไป หัวใจของผมเหมือนถูกทำลายลงตรงนั้น ผมพูดไม่ออกว่าควรจะยื้ออัญชันเอาไว้ด้วยประโยคไหน มันอยู่ในหัวของผมแต่ผมไม่สามารถที่จะเปล่งมันออกมาเป็นเสียงได้ แต่เสียงที่ผมเปล่งออกมาได้นั้นดันเป็นเพียงชื่อของอัญชันเท่านั้น

ตลอดเวลาที่เราคบกันมามันช่างเปนชช่วงเวลาที่มีความสุขเลยก็ว่าได้ ชีวิตที่เคยมืดมนของผมมันเริ่มมีสีสันขึ้นมาเมื่อผมได้เจอกับอํยชัน ใครจะเชื่อละว่าผู้ชายเลวๆอย่างมจะได้คบกับคนดีๆอย่างอัญชันเข้า และทุกคนก็ต่างอัจฉาที่ผมได้เธอมาเป็นแฟนจริงๆ แต่..มันจบแล้วเธอเลิกกับผมแล้ว ผมไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรได้อีกต่อไปแล้ว

“อ่า”

ผมครางออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าขอบตาของผมมันเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา คนที่ทุกคนคิดว่าเป็นคนที่แข็งกระด้างไม่รู้สึกอะไรอย่างผมตอนนี้กำลังรู้สึกอยากจะร้องไห้ ใช่ ตอนนี้ผมไม่ได้แค่รู้สึกอยากร้องไห้แต่น้ำตาของผมมันไหลลงมาอาบแก้มของผมแล้ว

“หึ หน้าสมเพชสิ้นดี”

ใช่สภาพผมตอนนี้มันน่าสมเพช และผมก็กำลังหัวเราะเยาะให้กับความน่าสมเพชของตัเวองตอนนี้ยังไงละ ผมถูกทิ้งในวันที่ผมคิดว่าเป็นวันที่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนรักขอผมทิ้งผมไปพร้อมกับพี่ชายคิดไม่ซื่อของเธอ แต่ผมก็ต้องยอมรับเพราะใช่ว่าผมจะไม่รู้ว่าตอนนี้อัญชันรู้สึกยังไงกับผม

ผมรู้แต่ผมเอาแต่หลอกตัวเองว่าเธอรักผมเหมือนที่ผมรักเธอ แต่สายตาที่เธอใช้มองไอ้เหี้ยนั่นมันช่างเต็มไปด้วยความรักจริงๆ มันเป็นสายตาที่ผมเคยได้มันจากเธอมาก่อน ผมเตรียมใจสำหรับเรื่องนี้มาสักพักแล้วแต่มันก็ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ให้เสียใจไม่ได้อยู่ดี

ถามว่าผมโกรธไหมที่ผมถูกทิ้งไปแบบนี้ ไม่หรอก ผมไม่โกรธเธอเลยสักนิด ผมแค่รู้สึกเสียใจที่คนที่เธอรักมันไม่ใช่ผมคนนี้ ถ้าหากเธอรักผม ผมคงจะรู้สึกดีกว่านี้มาก แต่มันก็เป็นแค่ความหวังลมๆแล้งของผมก็เท่านั้นเพราะคนที่เธอเลือกจริงๆคือไอ้เทวานั่นตากหากละ

ผมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่แก้มของตัวเองที่ไหลลงมาหยดหนึ่งเมื่อกี้ออกจนหมดไม่ให้เหลือร่องรอยก่อนที่จะปรับสีหน้าให้มันเป็นปกติเหมือนเดิม ในเมื่อตอนนี้ผมร้องไห้ไปมันก็ไม่ทำให้อะไรมันดีขึ้น อัญชันเธอไม่กลับมาหาผมหรอก  และตอนนี้ผมอยากเมา เมาให้มันลืมความรู้สึกเหี้ยๆตอนนี้ให้หมดไปซะ

ผมคิดกับตัวเองบบนั้นแล้วเดินกลับไปที่ตำแหน่งที่รถของผมจอดอยู่เพื่อที่จะไปหาอะไรดื่มย้อมใจสักหน่อย  แต่สายตาของผมมันดันไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้ตึกคณะของผมพอดี สายตาของเธอตอนนี้กำลังชะเง้อมองหาอะไรบางอย่างอยู่ แต่ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อ่า คงมากับอัญชันสินะ แต่อัญชันตอนนี้ถูกไอ้เทวาลากกลับไปแล้วนิ ยัยนี่ไม่รู้ตัวเหรอ

แต่ทันทีที่เธอสังเกตเห็นผมเธอก็ทำสีหน้าตกใจเหมือนกับเห็นว่าผมเป็นตัวประหลาดก่อนที่เธอจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไปทันที เฮ้อ ยัยนี่ก็อีกคน ผมชักหงุดหงิดกับท่าทางของเธอแล้วสิ จะเกลียดขี้หน้ากันอะไรกันขนาดนั้น ช่างแม่ง ไปหาเหล้ากินดีกว่าไม่สนแม่งละ

อัญชัน Talk

ฉันกลับมาถึงห้องมาในสภาพที่อ่อนแรงเนื่องจากฉันพึ่ง่านการร้องไห้อย่างหนักมาเมื่อกี้ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของพี่เซนตอนนี้ยังฉายให้ฉันเห็นอยู่อย่างชัดเจน ฉันทำร้ายผู้ชายที่แสนดีและรักฉันคนนั้นไปได้ยังไงกันนะ ฉันนี่มันเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวจริงๆที่ใฝ่หาความสุขให้ตัวเองโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้ ป่านนี้ไม่รู้ว่าพี่เวนจะเป็นยังไงบ้างนะ ฉันห่วงเขาจริงๆนะ ห่วงในฐานะของคนที่เคยคบกันมาก่อนนะ

“อัญ”

เสียงของพี่เทวาเรียกชื่อของฉันดังขึ้นมาทำให้ฉันที่นั่งเหม่ออยู่ตรงกลางห้องต้องหันไปมองหน้าคนที่เรียกชื่อฉันเมื่อกี้ช้าๆอย่างใจลอย

“โอเคนะ”

พี่เทวามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด พอเห็นว่าเขาเป็นห่วงฉันแบบนั้นฉันก็น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งทันทีก่อนที่จะส่ายหน้าแทนคำตอบ

“ฮึก อัญรู้สึกไม่ดีเลย”

ฉันตอบแล้วร่างของฉันก็ถูกพี่เทวาดึงไปกอดไว้หลวมๆก่อนที่เขาจะใช้มือลูบหัวฉันไปด้วยเป็นเชิงปลอบใจฉัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นขึ้นมาว่า...

“ไม่เป็นไร พี่อยู่ตรงนี้แล้ว”

“ฮึก อัญรู้สึกผิดกับพี่เซนจังคะ”

“ไม่เป็นไร มันคงรู้แล้วหละว่าอัญรู้สึกยังไงกับมันคงเพราะไม่อย่างนั้นมันคงไม่ปล่อยให้อัญเดินมากับพี่ง่ายๆแบบนี้หรอก”

ฉันรู้ว่าพี่เซนเป็นคนยังไงฉันจึงเชื่อว่าที่พี่เทวาพูดมาแบบนั้นมันคงจะเป็นแบบนั้นจริงๆ คนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆอย่างพี่เซนกลับยอมปล่อยมือของฉันไปโดยไม่พูดอะไรสักคำแบบนั้น เขาได้แค่มองฉันด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกเหมือนปล่อยวางจากบางสิ่งบางอย่าง ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ฉันขอให้พี่เซนกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมเร็วๆก็แล้วกัน ส่วนกรรมทั้งหมดที่ฉันทำกับพี่เขาไว้ฉันจะรับมันไว้คนเดียวเอง

“ถ้ายังร้องไห้ให้มันแบบนี้ต่อไปละก็ พี่จะเป็นฝ่ายโกรธอัญแทนแล้วนะ”

น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดของพี่เทวาดัวขึ้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของเขาทันที ซึ่งเจ้าตัวก็กำลังทำสีหน้างอนๆส่งมาให้ฉันอยู่ แต่ฉันสงสัยอะไรบาองย่างอยู่ว่าพี่เทวาไปโผล่ที่ตึกคณะของพี่เวนได้ยังไงปกติเขาจะรอฉันที่ตึกเรียนของฉันซึ่งอยู่ห่างจากตึกคณะของพี่เซนค่อนข้างมากนะ พี่เทวารู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นั่นกัน

“พี่เทวาไปที่นั่นได้ยังไงคะ”

แนเอ่ยถามไปด้วยความสงสัยพร้อมๆกับมือของพี่เทวายกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ฉันด้วยความเบามือไปด้วย

“ก็เดินตามไป..”

“...”

“ตั้งแต่แรก”

อ่า ที่พี่เทวาเดินตามฉันมาตั้งแต่ตึกเรียนแล้วอย่างนั้นเหรอ ถึงว่าทำไมพี่เทวาถึงได้ตามฉันไปถูกทั้งๆที่เขาไม่เคยไปที่นั่นแท้ๆ

“ก็เห็นอัญเดินไปกับเพื่อนพี่ก็เลยตามไปเงียบๆ”

เพื่อน? เพื่อนงั้นเหรรอ ตายละฉันลืมยัยดาไปซะสนิทเลย เพราะเกิดเรื่องขึ้นมากมายแท้ๆฉันเลยลืมไปว่าฉันทิ้งเพื่อนสนิทของตัวเองไว้ที่คระที่พี่เซนเรียนอยู่ ป่านนี้ยัยดาจะเป็นยังไงบ้างแล้วเนี้ย ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงได้เป็นคนขี้ลืมแบบนี้กันนะ

“มีอะไรเหรอ”

พี่เทวาเห็นท่าทางของฉันแปลกๆไปก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อัยแค่ลืมว่าอัญทิ้งยัยดาไว้ที่นั่น อัญขอตัวไปโทรหายัยดาก่อนนะคะ”

“อืม”

เมื่อบอกพี่เทวาเสร้จแล้วฉันก็รีบต่อสายหาเพื่อนสนิททันทีและฉันก็รอสายไม่นานคนปลายสายก็กดรับ

“ดา”

(อัญ)

“ดา อัญขอโทษนะ ตอนนี้ดาอยู่ไหน กลับยัง”

แนรีบถามใถ่อาการทันทีด้วยความเป็นห่วง เพราะดาเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆไม่ต่างจากฉันนักเธธเป็นคนที่บอบบางถูกทิ้งไว้แบบนั้นดาต้องกลัวมากแน่ๆเลย ฮือ ฉันไม่น่าลืมเพื่อนสนิทของตัวเองไปแบบนั้นเลย

(เรากลับมาแล้วนะ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ)

พอได้ยินแบบนั้นฉันก็โล่งอกที่เธอกลับมาจากที่ตรงนั้นแล้วเพราะถ้าขืนยังอยู่แนคงรู้สึกผิดต่อเธอมากแน่ๆเลย ให้เธอมาปเนเพื่อนแท้ๆแต่ดันทิ้งเพื่อนไว้แบบนั้น ฉันนี่มันแย่จริงๆ

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยนะ พี่ทเวาเลยพาเรากลับมาก่อน ขอโทษนะ”

(อืม ดาไม่เป็นไร กเดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ)

เนื่องจากดาเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทเพียงคนเดียวฉันจึงตัดสินใจพูดออกไปว่า

“พอดีเราเลิกกับพี่เซนแล้วนะ”

(ห๊ะ ว่าไงน่ะ)




งืออออ สงสารพี่เซน

มาซบอกไรต์เร๊ววววว 

ตอนหน้าไรต์อัพให้อ่านเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ
ที่เหลือไปตามในรูปเล่มเอาเน้อ
เรื่องนี้จะมีอยู่ 40 ตอนกว่าๆนะคะ ยาวเหมือนกัน

โปรดติดตามต่อตอนหน้าค่ะ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ikon junhoe gif

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

367 ความคิดเห็น

  1. #365 yo254288 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 01:21
    ชอบการบรรยายความเจ็บปวดของเซนมากอ่ะ เข้าถึงมาก ชอบๆ
    #365
    0
  2. #353 firstzy93 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 22:00
    สงสารพี่เซน
    #353
    0
  3. #352 Water33 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:38
    บอกเลิกพี่เซนใช่มั๊ย
    #352
    0
  4. #351 Rinka_Tokamei (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 12:54
    โอ้ยยย แค่อ่านคำโปรยก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น งื้อออออออออออ
    #351
    0
  5. #350 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:32
    เจิมจ้าาาาาา
    #350
    0
  6. #349 kaekae2526 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:06
    เจิมมมม
    #349
    0
  7. #348 firstzy93 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:03
    เจิมมมมม
    #348
    0