(E-book) BAIT #TEVA เทวาล่าเหยือ (เทวากินเด็ก)

ตอนที่ 25 : BAIT TEVA #เทวากินเด็ก : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    26 ต.ค. 61

เทวากินเด็ก

24​


(อย่ายุ่งกับอัญอีก เพราะครั้งหน้ากูเอาถึงตาย)

เสียงที่บ่งบอกว่าเอาจริงดังออกมาจากปลายสายก่อนที่ทางนั้นจะเป็นฝ่ายตัดสายทิ้งไป ผมว่ามันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆเพราะปกติอัญจะรับสายผมตลอดแต่นี่มัน มันผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมติดต่อแฟนของผมไม่ได้ แต่วันนี้หลังจากที่ผมกระหนำโทรอัญชันก็กดรับแต่คนที่พูดโต้ตอบกลับมาดันเป็นเสียงของไอ้เทวา ไอ้คนที่ยำผมเละจนผมไม่กล้าโผล่หน้าไปให้อัญเห็น ไอ้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายของแฟนผม

“คิดว่ากูจะอยู่เฉยๆหรือไง”

ผมพึมพำขึ้นก่อนที่จะเดินไปหยิบเอากุญแจรถของตัวเองเพื่อที่จะไปที่ที่หนึ่ง ใช่ ผมจะบุกไปหามันถึงที่แล้วแย่งอัญชันมาจากมัน นั่นแฟนผม ผมจะกลับไปทวงคืน

แกรก!

พอดีกับที่ผมเปิดประตูห้องออกไปประตูห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับผมก็เปิดออกมาพร้อมกันอย่างกับนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า ผมชะงักฝีเท้าของตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูห้องออกมานั้นเป็นใคร

ดา

เป็นเพื่อนสนิทของอัญชันแฟนผมที่เป็นคนเปิดประตูออกมาพร้อมผมพอดี เธอดูตกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกันที่เห็นผม ผมเองก็ตกใจและทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะทำหน้าแบบไหนจะทักก็คงไม่เหมาะ ไม่รู้เลยจริงๆว่าจะทำหน้าแบบไหนกับคนที่พึ่งมีอะไรด้วย

ใช่ ผมมีอะไรกับเพื่อนสนิทของแฟนตัวเองมันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่ผมได้ทำลงไป ตอนนั้นผมเมาแต่ผมพอมีสติแต่เนื่องด้วยผมโกรธและผมห้ามร่างกายตัวเองไม่ได้ เรื่องมันเลยเลวร้ายแบบนี้ ผมทำเลวๆกับอัญ ผมหักหลังเธอด้วยการที่นอนกับเพื่อนสนิทของเธอ ทำไมผมถึงได้กลายเป็นแฟนที่เลวแบบนี้กันนะ

ผมเลวก็จริง แต่ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงเอาแต่ยืนจ้องหน้าผู้หญิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผมแบบนี้ แทนที่ผมจะรีบไปหาอัญชันแล้วเคลียร์กันให้รู้เรื่อง แต่ขาของผมมันไม่ยอมก้าวออกจากห้องเลย มันไม่แม้แต่ขยับ ตาของผมก็เอาแต่จ้องใบหน้าที่เรียบตึงของเธอคนนั้นอย่างไม่วางตา ริมฝีปากของเธอเม้มไว้แน่นเหมือนกำลังข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ ตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผมเลยแม้แต่น้อย

“ออกไป ดาไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก”

จู่ๆคำพูดที่เธอเคยพูดกับผมก็ดังขึ้นมาให้ผมได้ยิน และมันก็ทำให้ผมหายสงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่มองหน้าผม ก็คงเป็นเพราะเธอเกลียดผมสินะ ถึงไม่อยากมองหน้ากันแบบนี้

“เดินไหวไหมเนี้ย ให้พี่อุ้มเปล่า”

เสียงของผู้ชายดังขึ้นมาทำให้ผมละสายตาไปจากใบหน้าของเธอแล้วเพ่งสายตามองไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากห้องตามหลังเธอมาติดๆ พาผู้ชายเข้าห้องดึกๆแบบนี้ แก่แดดกว่าที่คิดอีกแฮะ

“ดาไหว”

น้ำเสียงที่เอ่ยกับผู้ชายคนนั้นดูสนิทสนมมากกว่าที่เธอเคยพูดกับผม แต่ตอนนี้มันค่อนข้างแหบและดูไม่มีเรี่ยวแรงมันเลยทำให้ผมเบนสายตาไปมองใบหน้าของเธออีกครั้ง ตอนแรกผมลืมสังเกตว่าผู้หญิงคนนี้หน้าซีด หน้าซีดมากจนผมอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า หรือว่าป่วย

“ไหวที่ไหน หน้าซีดขนาดนี้ ดื้อจริงๆเลย”

เสียงของผู้ชายคนนั้นบ่นขึ้นมาผมเลยหันไปจ้องหน้าของมันอีกครั้ง ผมไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนเลย สงสัยจะไม่ได้เรียนที่เดียวกับพวกผม ใบหน้าที่ดูเย้อหยิ่งแต่สายตาของมันแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเวลาที่มันใช้มองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ใคร? แฟนยัยนี่เหรอ?

“รอก่อนนะ พี่ล็อกห้องก่อน”

ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนที่มันจะหันไปล็อกประตูห้องอย่างที่พูด แต่สายตาของผมดันไปสังเกตเห็นว่าในมือของมันมีกระเป๋าใบหนึ่งอยู่ และดูเหมือนว่าผมจะจ้องมันนานไปเลยทำให้เจ้าตัวหันมาสบตากับผม

“คนรู้จักเหรอ เห็นมองหน้าเรานานแล้วนะ”

“เปล่าค่ะ ไปกันเถอะ ดาเหนื่อย”

เธอไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมเลยแม้แต่น้อยแต่เธอดันเอื้อมมือไปจับมือของผู้ชายคนนั้นไว้แล้วออกแรงดึงให้เดินไปตามแรงเธอ ทำไมวะ ทำไมผมต้องมองด้วย ทำไมผมต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเขาจับมือกัน  นี่ผมเป็นเหี้ยอะไรของผมเนี้ย

“พี่เดลไปกันเถอะ ดาง่วงแล้ว”

เมื่อผู้ชายคนนี้ไม่ยอมเดินตามแรงเธอไปเธอเลยหันมาพูดกับผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ทั้งๆที่ผมก็อยู่ในสายตาเธอแต่ดันถูกมองข้ามไปแบบนั้น มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกหักหน้า และมันก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบใจเลยจริงๆ

“อะ ครับๆ ถึงห้องแล้วค่อยนอนนะ หรือถ้าง่วงมากก็หลับบนรถเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่อุ้มเราขึ้นห้องเอง”

แล้วทั้งสองคนก็เดินจากไป พื้นที่ตรงนี้เลยเหลือแค่ผมไว้แค่คนเดียว แต่ประโยคที่ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นมาให้ได้ยินมันทำให้ผมต้องกำหมัดของตัวเองไว้แน่น ก่อนที่ผมจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องของตัวเองแล้วปิดประตูดังลั่นโดยไม่สนใจเลยว่ามันจะพังหรือเปล่า ช่างแม่ง ตอนนี้หมดอารมณ์แล้ว ไม่ยากออกไปไหนทั้งนั้นแล้ว เรื่องของอัญชันค่อยจัดการวันหลังเพราะผมรู้ดีว่าถ้าไปตอนนี้ผมก็ไม่ได้เจอเธออยู่ดี วันหลังก็แล้วกัน วันนี้หมดอารมณ์

ดา Talk

เฮ้อ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆหลังจากที่เดินพ้นจากผู้ชายคนนั้นมาได้แล้ว มันผ่านมาสองวันแล้วที่เรื่องบ้าๆนั้นเกิดขึ้น แต่ฉันรู้สึกเหมือนมันพึ่งผ่านไปแค่กี่นาทีนี่เอง จิตใจฉันบอบช้ำเหมือนๆกับร่างกายของฉันที่ไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้ที่น่าเจ็บใจไปมากกว่านั้นคือนอกจากฉันจะเสียงตัวฉันยังป่วยอีก ป่วยแบบไม่สามารถไปไหนมาไหนเองได้ แต่ดีหน่อยที่ฉันยังมีพี่ชายที่คอยเป็นห่วงฉันอยู่ตลอดเวลาคอยมาเฝ้าไข้ฉัน และตอนนี้ฉันก็กำลังเดินทางไปค้างที่ห้องของพี่ชาย เนื่องจากพรุ่งนี้พี่ฉันมีสอบเช้าเลยอยู่เฝ้าฉันที่ห้องไม่ได้เลยลากฉันไปนอนที่ห้องของตัวเองด้วยเพราะเขาไม่ยอมปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว

“ง่วงก็หลับเลยนะ เดี๋ยวถึงห้องพี่จะปลุกเอง”

เสียงของพี่ชายของฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราขับรถออกมาจากคอนโดกันแล้ว พี่ชายฉันชื่อเดล เราอยู่คนละมหาลัยกัน ตอนนี้พี่เขาเรียนก็ใกล้จะจบแล้ว เขาเป็นหนุ่มหล่อที่สาวๆหมายตาและเป็นพี่ชายที่แสนดีสำหรับน้องสาวคนนี้

“ค่ะ”

ฉันตอบไปแบบนั้นก็เถอะ เพราะก่อนหน้านี้ฉันบอกว่าง่วงก็จริงแต่หลังจากที่ได้เจอกับพี่เซนที่หน้าห้องความง่วงของฉันมันก็หายไปหมด ฉันไม่รู้ว่าเขามองหน้าฉันด้วยสายตาแบบไหนเพราะฉันไม่อยากมองหน้าเขา เพราะถ้าฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของเขาละก็น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้มันคงไหลออกมาแน่ๆ

และเรื่องที่ฉันป่วยก็ไม่เป็นที่สงสัยของพี่ชายฉันเลยสักนิด เพราะเวลาฉันป่วยฉันจะนอนซมแบบนี้ทุกที เพราะแบบนี้พี่เดลเลยไม่รู้ว่าจริงๆสาเหตุที่ฉันป่วยเกิดจากการเสียตัวมาต่างหากละ

“ไม่ง่วงแล้วเหรอ”

ท่ามกลางความเงียบในยามกลางคืนพี่ชายฉันที่นั่งประจำที่คนขับก็เอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าฉันยังไม่หลับ

“หายง่วงแล้วค่ะ”

ฉันตอบไปแล้วพยายามส่งยิ้มไปให้พี่ชายเพื่อที่จะได้ให้เขาหายห่วง

“อยากทานอะไรไหม พี่จะได้แวะซื้อให้”

ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบเพราตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์ทานอะไรแล้วทั้งนั้น มันกินไม่ลงนะ

“อืม โอเค แต่พี่ถามอะไรหน่อยสิ”

“อะไรคะ”

“ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามห้องเรา ไม่รู้จักกันจริงเหรอ”

จู่ๆพี่เดลก็เอ่ยถามถึงพี่เซนขึ้นมาแบบไม่บอกไม่กล่าว และมันก็ทำให้ฉันเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความตกใจเพราะคิดว่าพี่ชายของฉันต้องจับผิดอะไรบางอย่างได้แน่ หรือว่าพี่เดลจะรู้ว่าฉันกับพี่เซนมีอะไรกัน บ้าน่า คงไม่ใช่หรอกมั้ง

“ทำไมคะ”

“ก็พี่เห็นมันจ้องเราไม่วางตาแบบนั้น ก็นึกว่ารู้จักกันซะอีก”

“ไม่ค่ะ ดาไม่รู้จัก”

ฉันปฏิเสธไปทันทีด้วยความร้อนรนและมันก็ทำให้พี่เดลหันมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่คำถามพวกนั้นก็หายไปเมื่อพี่ชายฉันส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นมาให้แทน

“ไม่รู้จักก็ดีแล้ว แต่ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน มันท่าทางอันตราย”

“ค่ะ ดาจะระวังตัว”

เฮ้อ ฉันก็คิดนะ ว่าฉันควรย้ายออกมาจากคอนโดนั้นดีหรือเปล่า การที่ต้องมาอยู่ห้องตรงข้ามกับพี่เซนแบบนี้มันทำให้ฉันอึดอัดใจจริงๆ ถึงฉันจะพยายามลืมเรื่องที่เราสองคนนอนด้วยกันไปแล้วก็เถอะ แต่พอมาเจอหน้ากันแบบนี้เรื่องทั้งหมดที่ฉันพยายามลืมมันก็ไหลย้อนกลับมาอีกครั้ง พร้อมๆกับความรู้สึกผิดที่ฉันมีต่ออัญ ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี แบบนี้ฉันจะมีหน้าไปเจออัญได้ยังไง ใครก็ได้บอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไงดี

อัญชัน Talk

“หนูอัญคะ ตื่นได้แล้วค่ะ เดี๋ยวสายพี่ไม่รู้ด้วยนะ”

เสียงที่แสนคุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาทของฉันทำให้ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทันทีด้วยความงัวเงียก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมาสู้กับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในห้องในยามเช้าแบบนี้ และทันทีที่ฉันลืมตาตื่นเต็มตาสิ่งแรกที่ฉันเห็นก็คือใบหน้าที่แสนจะหล่อเหล่าของพี่เทวาที่อยู่ห่างจากใบหน้าของฉันไม่กี่เซน

“อรุณสวัสดิ์คะ”

พี่เทวาเอ่ยทักก่อนที่จะส่งยิ้มที่แสนสดใสมาให้ฉัน

“กี่โมงแล้วคะ”

ฉันเอ่ยถามพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วยพี่เทวาที่มองหน้าฉันอยู่ตลอดก็อมยิ้มกับตัวเองก่อนที่จะก้มหน้าของเขาลงมาหอมแก้มฉันเบาๆครั้งหนึ่ง

“ยังพอมีเวลาค่ะ”

พี่เทวาตอบแล้วหอมฉันมาอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้งจนแก้มของฉันมันช้ำไปหมด แต่ฉันก็ต้องหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าพี่ชายของฉันตอนนี้ใส่เพียงแค่กางเกงบ็อกเซอร์เพียงแค่ตัวเดียวและกำลังยืนอวดหุ่นที่แสนจะเซ็กซี่ของตัวเองท้าทายกับแสงแดด

“อัญนึกว่าสายแล้วซะอีก”

ฉันพึมพำตอบไปก่อนที่จะยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความเกียจคร้าน แต่..

“พี่เทวาจะทำอะไรคะ”

ฉันเอ่ยถามด้วยความตกใจที่จู่ๆคนที่ยืนอวดหุ่นอยู่เมื่อกี้ก็เดินเข้ามาหาฉันก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างของเขากุมใบหน้าของฉันด้วยฝามือทั้งสองข้างของเขา

“Morning kiss ไงคะ”

พี่เทวาไม่เหลือเวลาให้ฉันได้ตกใจกับคำตอบของเขาเลยเพราะเขากดริมฝีปากของเขาลงมาทันทีที่เอ่ยจบโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เรียวลิ้นของพี่เทวากำลังหยอกเย้ากับลิ้นของฉันอยู่ในปากของฉันนี่แหละ

“อื้อ”

ฉันครางประท้วงขึ้นมาด้วยความตกใจที่จู่ๆก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังลูบไล้อยู่ในเสื้อของฉัน มันคือมือ มือที่แสนร้ายกาจมันไต่เขามาในเสื้อของฉันตั้งแต่ตอนไหน

“อ่า อัญ เรามีเวลาครึ่งชั่วโมง พี่ว่ายังทันนะคะ”

ฉันไม่รู้ว่าพี่เทวาหมายถึงอะไร แต่ต่อมาฉันก็รู้คำตอบทันที่เมื่อพี่เทวาผลักให้ฉันนอนลงบนเตียงอีกครั้งก่อนที่เขาจะขึ้นมาคร่อมร่างของฉันไว้ให้อยู่ในการเกาะกุมของเขาทั้งๆที่ปากของเขายังคงบดจูบฉันอยู่อย่างเร่าร้อน เฮ้ แบบนี้ไม่ดีแล้วนะ ฉันว่ามันชักจะอันตรายแล้วนะ

“อื้อ ไม่เอาพี่เทวา ตอนนี้อัญยังไม่พร้อม”

ฉันบอกแล้วเบี่ยงใบหน้าหลบจูบของพี่เทวาที่พยามยมก้มลงมาจูบฉันอีกครั้ง นี่พี่เขาคึกอะไรแต่เช้าเนี้ย เมื่อวานเราสองคนยังมองหน้ากันไม่ติดเลย วันนี้ทำไมถึงได้มาหื่นใส่ฉันเนี้ย

“เดี๋ยวพี่ทำให้อัญพร้อมเอง”

พี่เทวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแหบพร่าพร้อมกับบดจูบไปตามกรอบหน้าฉันไปด้วย เสียงจูบที่ดังออกมาให้ได้ยินทำให้ฉันรู้สึกร้อนไปทั้งหน้า ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมานอนทำอะไรกับพี่เทวาแบบนี้ ไม่เคยคิดภาพแบบนี้ไว้เลยจริงๆ การที่เราเลื่อนสถานะมาเป็นมากกว่าพี่น้องฉันรู้สึกว่าฉันเสียเปรียบยังไงไม่รู้สิ

“ไม่นะคะพี่เทวา อัญไม่พร้อมจริงๆ”

“...”

“อัญขอ รอให้อัญพร้อมก่อนนะคะ”

ฉันบอกแล้วยื่นมือไปจับใบหน้าของพี่เทวาไว้แล้วจ้องเขาไปด้วยสายตาอ้อนวอน และต่อมาฉันก็ได้ยินเสียงของพี่เทวาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“โอเค ไว้พร้อมแล้วค่อยทำก็ได้ พี่รออัญได้เสมอ”

“....”

“รอมาหลายปีแล้ว รออีกหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกเนาะ”

พี่เทวาเอ่ยแล้วส่งยิ้มมาให้ฉันฉันเลยยิ้มตอบกลับไป

เวลาต่อมา

“ตอนเย็นเดี๋ยวพี่มารับ”

เสียงของพี่เทวาย้ำขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่พี่เขาขับรถมาส่งฉันถึงหน้าตึกคณะ วันนี้ฉันมีเรียนทั้งวันเลยต้องมาเรียนหลังจากที่ขาดเรียนไปช่วงหนึ่งฉันเลยต้องรีบตามเก็บเวลาเข้าเรียนแล้วเดี๋ยวเรียนตามเพื่อนไม่ทันมันจะแย่เอา

“ค่ะ อัญไปก่อนนะคะ”

ฉันตอบแล้วเอื้อมมือไปหมายที่จะเปิดประตูแล้วลงจากรถแต่มือของพี่เทวาเอื้อมมาจับแขนฉันไว้ก่อนเลยทำให้ฉันชะงักไปทันทีแล้วหันกลับมามองใบหน้าที่แสนหล่อเหลาของพี่เทวาอีกครั้ง

“มีอะไรคะ”

“ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่น พี่หวง”

ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไรร้ายแรงซะอีก เห็นทำสีหน้าจริงจังแบบนั้นไอ้ฉันก็รู้สึกใจหายหมด

“ห้ามยิ้มให้ใคร ห้ามคุยเลยก็ดี”

เอ๋ มาห้ามฉันยิ้มกับคุยนี่มันจะไม่ยากเกินไปเหรอ ฉันเป็นคนที่ยิ้มง่ายและยิ้มตลอดเวลาอยู่แล้วด้วยส่วนเรื่องคุยนั้นก็อีกเรื่อง ทำไมพี่เทวาถึงได้ห้ามนั่นห้ามนี่ฉันอยู่เรื่อยเลย น้องเริ่มชักจะไม่พอใจแล้วนะ จะเอาแต่ใจตัวเองมากไปแล้วนะ

“และสุดท้าย หนูอัญลืมอะไรไปหรือเปล่า”

“อัญลืมอะไรหรือคะ”

ฉันเอ่ยถามแล้วตรวจดูของในกระเป๋าตัวเองว่ามีอะไรขาดหายไปหรือเปล่า แต่ปรากฏว่าไม่มีอะไรหายไปเลยแม้แต่อย่างเดียว ของทุอย่างอยู่ครบ แต่พอฉันเลื่อนสายตาออกมาจากกระเป๋าของตัวเองแล้วเลยหน้าขึ้นไปมองหน้าพี่เทวาเท่านั้นแหละ ฉันก็รู้เลยว่าสิ่งที่ฉันลืมมันคืออะไร ก็ตอนนี้พี่เทวากำลังทำแก้มป่องยื่นใบหน้ามาให้ฉันด้วยท่าทางน่ารักอยู่ยังไงละ

ฉันอมยิ้มกับท่าทางของพี่เทวาก่อนที่จะยื่นใบหน้าของตัวเองไปหอมแก้มคนตัวโตที่นั่งประจำที่คนขับเร็วๆก่อนที่จะรีบลงมาจากรถทันทีด้วยความเขินอาย อ่า เมื่อก่อนไม่เห็นจะรู้สึกอายแบบนี้เลย แต่ทำไมวันนี้ฉันถึงได้อายแบบนี้กันเนี้ย โอ๊ย ไม่รู้ด้วยแล้ว

หลังจากนั้นฉันก็เดินมาที่ห้องเรียนทันทีแต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจขึ้นมาก็คือวันนี้ฉันไม่เห็นเพื่อนสนิทของฉันนั่งรออยู่ในห้องเลย เพราะปกติดาจะมานั่งรอฉันในห้องก่อนเรียนทุกวัน แต่วันนี้ไม่เห็นดานั่งรอเลย เป็นอะไรหรือเปล่านะ ฉันรู้สึกห่วงเพื่อนขึ้นมาทันทีก่อนที่จะหยิบเอาโทรศัพท์ต่อสายหาเพื่อนสนิทของตัวเองทันทีด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

(อัญมีอะไรหรือเปล่า)

ฉันรอสายไม่นานคนปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็รู้ว่าคนปลายสายต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ถึงเราสองคนจะพึ่งเป็นเพื่อนที่ยังคบกันไม่นานแต่ฉันก็รู้นิสัยของดาดีว่าเป็นคนยังไง น้ำเสียงที่เคยร่างเริงสดใสตอนนี้มันดูเครียดๆยังไงไม่รู้สิ

“ดา เป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้อัญไม่เห็นดามาเรียนเลย”

ฉันเอ่ยถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง วันก่อนที่ฉันขาดเรียนฉันก็ได้โทรบอกดาให้ลาอาจารย์ให้เนื่องด้วยฉันป่วยแต่สาเหตุจริงๆก็คือฉันไม่กล้าออกมาสู้ต่อโลกภายนอกเพราะความรู้สึกผิด แต่ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้วเลยมาเรียนได้อย่างสบายใจ แต่ไม่คิดว่าจะต้องมานั่งเรียนคนเดียวแบบนี้ รู้สึกเหงาจังเวลาที่ไม่มีดาอยู่ด้วยแบบนี้

(พอดีเราป่วยนะ เลยไปเรียนไม่ได้)

“เป็นไรมากหรือเปล่า ให้เราไปหาไหม”

(ไม่เป็นไร ตอนนี้เราอยู่ที่ห้องพี่ชายนะ เลยอยู่ได้)

อ่อ ที่แท้ก็มีคนคอยดูแลอยู่แล้วนี่เอง ที่ฉันต้องเป็นห่วงแบบนั้นก็เป็นเพราะว่าดาอยู่คอนโดคนเดียวเลยกลัวว่าไม่มีคนช่วยดูแล แต่พอรู้แบบนี้ฉันก็หายห่วงได้

“เฮ้อ ค่อยหายห่วงหน่อย”

(อัญ)

“มีอะไรเหรอ ทำเสียงซะเครียดเชียว”

ฉันว่าวันนี้ดาดูแปลกไปหรือว่าอาจจะเป็นเพราะเธอป่วยกันแน่นะ มันถึงทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้น

(พี่เซนนะ)

ชื่อของพี่เซนถูกเอ่ยขึ้นมาทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้ง ตอนแรกฉันว่าจะมาปรึกษาเรื่องนี้กับดาแต่พอรู้ว่าวันนี้เธอไม่มาเรียนฉันแลยวาจะหาโอกาสปรึกษากับเธอทีหลังดีกว่า ช่วงนี้ก็หลบๆหน้าพี่เซนไปก่อนก็แล้วกัน เพราะฉันไม่มีความกล้าพอที่จะสู้หน้าเขาได้หรอก เฮ้อ ทำไมฉันถึงได้เลวแบบนี้กันนะ

“อืม เราว่าจะปรึกษาอยู่พอดี ไว้ดาหายดีเราค่อยคุยกันนะ”

(พี่เซนรักอัญมากนะ ตอนนี้เขาห่วงอัญมากเลย ดาว่าอัญน่าจะติดต่อพี่เซนบ้างนะ)

ปกติดาไม่พูดเรื่องพี่เวนกับฉันเลยสักครั้ง แต่ทำไมวันนี้ถึงมาแปลกจู่ๆก็พูดถึงพี่เซน หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”

(เปล่านะ เราแค่ห่วงเพราะเห็นว่าช่วงนี้อัญกับพี่เซนไม่ค่อยได้เจอกัน)

“อืม ไว้เราพร้อมเมื่อไหร่เราจะติดต่อพี่เซนไปเองแหละ”

(อืม)

“หายเร็วๆนะดา อัญเป็นห่วง”

(อืม)

แล้วดาก็วางสายไปแต่ทำฉันถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงของดามันแปลกๆไปนะ หรือฉันคิดมากไปเอง ช่างเถอะ ฉันว่าฉันมาคิดเรื่องที่ของพี่เซนกับพี่เทวาดีกว่าว่าฉันจะทำยังไงกับผู้ชายสองคนนี้ดี โอ๊ย ทำไมถึงวุ่นวายแบบนี้กันเนี้ย






​ 



โอ๊ย รู้สึกหน่วง

เมื่อไหร่จะลงเอ่ยแบบหวานๆกันสักทีน่าาาาา

โปรดติดตามตอนต่อไป

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

367 ความคิดเห็น

  1. #333 PattieNarak (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 11:41

    รอคร้าาาาาาาาาา
    #333
    0
  2. #332 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 01:18
    สนุกมากเลยค่ะ รอลุ้นคู่ดากะพี่เซน เหม็นคนมีความรัก ชิช่ะ
    #332
    0
  3. #331 firstzy93 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 20:14
    สงสารดา
    #331
    0
  4. #329 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 22:09
    เจิมจ้าาาาา
    #329
    0
  5. #328 som_kiki (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:54
    เจิมมมม
    #328
    0
  6. #327 Tia_Tia (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:03
    รอดาค่ะ ^^
    #327
    0
  7. #326 boomslsk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:59

    เจิมมมม
    #326
    0
  8. #325 firstzy93 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:58
    เจิมมมมม รอค่า
    #325
    0
  9. #324 Light_Star (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:52
    เจิมมมมมม
    #324
    0
  10. #323 kaekae2526 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:39
    เจิมมมม
    #323
    0
  11. #322 minmin_world (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:38

    เจิมมม รอค่าาา
    อยากอ่านเเล้ววง่ะ
    #322
    0