(REWRITE ) MADDEN LOVE # ผู้ชายคลั่งรัก (พันแสง vs ซอล)

ตอนที่ 8 : MADDEN LOVE : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    4 ก.ย. 62




7


 True Friend





หลายวันต่อมา

“ไอ้ซอลมึงแบกของพวกนั้นไปก่อนนะ เดี๋ยวพวกกูตามไป เคลียร์กับอาจารย์แม่ก่อน”

ไอ้เชี่ยวเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้าห้องห้องหนึ่งพร้อมกับไอ้วนแล้วทิ้งของต่างๆ มากมายให้ฉันแบกกลับคนเดียว นี่มันเห็นฉันเป็นผู้หญิงอยู่หรือเปล่าวะ เหตุผลที่มันให้ฉันไปก่อนก็เป็นเพราะว่าพวกมันโดนแก้งานกันทั้งคู่เลยต้องไปพบอาจารย์โดยตรง และอาจารย์ที่พวกมันไปพลเป็นอาจารย์ที่ขี้บ่นสุดๆ อีกนานคงปล่อยพวกแฝดออกมา มันเลยให้ฉันไปรอที่โต๊ะประจำก่อน โดยทิ้งงานไว้ให้ฉัน

ฉันยืนมองม้วนกระดาษเขียนแบบหลายอันกับกระดานรองวาดรูปแผ่นใหญ่สามแผ่นแล้วเหลือบตามองบน พร้อมกับคิดในใจว่า กูจะแบกไปไงวะ ทิ้งของพวกนี้ให้กูหมด แล้วตัวเองเดินตัวเปล่า บรรเจิดจริงเพื่อนรักฉัน ฉันใช้มือข้างหนึ่งถือกระดานไม้สามแผ่นส่วนมืออีกข้างกอดม้วนกระดาษเขียนแบบไว้หลายม้วน ก่อนที่จะเดินหน้าไปยังที่หมายด้วยความยากลำบาก

ตอนนี้พวกเราพึ่งเลิกเรียนของทุกอย่างเลยมากองอยู่ที่ฉันหมด ดีที่ไม่มีเรียนต่อ ฉันเลยจะไปนั่งพักเหนื่อยที่โต๊ะประจำ แต่จะว่าไปโต๊ะแม่งอยู่ไกลวะ เหนื่อยก็เหนื่อยเพลียก็เพลียไม่ได้นอนมาหลายวันมัวแต่ปั่นงานส่งอาจารย์นี่แหละ ดีที่งานของฉันออกมาดีเลยไม่ได้แก้เหมือนพวกแฝดนั่น ป่านนี้คงโดนเทศหูชาแล้วละ

“อ้าวซอล หนักไหมนั่น”

จู่ๆ ก็มีผู้ชายสองคนที่ดูคุ้นตาเดินเข้ามาทางฉันพอดี คนที่เดินเข้ามานั่นก็คือเฮียซันกับไอ้พันแสง ฉันไม่ได้สองมาตรฐานเลยนะ จริงๆ

“หนักดิถามได้”

ฉันพูดออกมาเหนื่อยๆ

“มาๆ เฮียช่วย”

รอคำนี้นานแหละ เฮียซันเลยแย่งกระดานไม้ทั้งสามอันไปถือให้ฉัน หลังจากที่กระดานไม้ทั้งสามอันถูกแย่งไปร่างกายของฉันที่หนักอึ้งเมื่อกี้ก็เบาขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันบอกก่อนยิ้มบางๆ ให้เฮียพันแล้วลากสายตาไปจิกกัดคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เฮียซันครั้งหนึ่ง คนอะไรไม่เห็นมีน้ำใจเหมือนเพื่อนของเขาเลย ชิ

“แล้วเชี่ยวกับวนละ”

เฮียซันถามพร้อมกับกวาดสายตามองหาพวกแฝดไปด้วย

“โดนแก้งานอะ ป่านนี้คงโดนอาจารย์แม่บ่นหูชาอยู่แน่”

ฉันพูดพร้อมกับเดินนำพวกเฮียซันไปที่โต๊ะประจำของพวกฉัน ก่อนที่ฉันจะวางของทั้งหมดลงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางเหนื่อยๆ

“แล้วซอลไม่โดนด้วยเหรอ”

“ซอลเก่งไง ไม่โง่เหมือนพวกนั้นหรอก”

ฉันบ่นอุบอิบแล้วฟุบหน้าลงบนโต๊ะด้วยท่าทางเหนื่อยๆ แล้วต่อมาพวกเฮียเขาก็ลงมานั่งร่วมโต๊ะกับฉัน เขาไม่มีธุระที่อื่นกันหรือไงฉันจะนอน

“ไม่ได้นอนตั้งหลายวันเหนื่อยจะตายอยู่เนี้ย”

ฉันกล่าวแล้วตะแคงหน้าที่แนบอยู่กับโต๊ะหันไปมองคนข้างๆ ตอนแรกฉันนึกว่าเฮียซันจะนั่งตรงนี้แต่มันกลับผิดคาดคนที่นั่งข้างฉันดันเป็นไอ้พันแสงโรคจิตนั่นไง

“มานั่งอะไรตรงนี้เสียอารมณ์คนจะนอน”

ฉันจิกกัดเขาไปทั้งๆ ที่หน้าตัวเองยังแนบอยู่บนโต๊ะแล้วตะแคงข้างมองหน้าเขาอยู่ ตอนนี้หัวฉันมันหนักยกไม่ขึ้นแล้วละ ตาก็ปรือจนลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว เมื่อไหร่พวกนั้นจะมากันนะ จะได้กลับไปนอนสักที

“ก็นอนไปสิ เกี่ยวไรด้วย”

ไอ้พันแสงโรคจิตพูดแล้วหันหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่สนใจอะไร เออดี ฉันก็ไม่อยากมองหน้ามันเหมือนกันแหละ เดี๋ยวได้ฝันร้ายกันพอดี

“พวกเฮียไม่มีธุระที่ไหนกันเหรอ”

ฉันเอ่ยถามเสียงงัวเงียทั้งๆ ที่นอนอยู่อย่างนั้น

“ไม่มีหรอก เลิกเรียนแล้ว”

เฮียซันที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันเอ่ยขึ้น

“อ่อ งั้นนั่งเฝ้าหน่อยได้ไหม ซอลของีบแป๊บนะ”

“ได้ครับ ตามสบาย”

ฉันได้ยินอย่างนั้นก็หลับตาที่ปรือๆ ของตัวเองลง ก่อนที่จะหลับลงไปสู่ห้วงนิทรา

พันแสง Talk

คนที่นั่งข้างๆ ผมเงียบไปได้สักพักแล้ว ผมเลยหันไปมองซีกหน้าของเธอที่หันมาทางผมก็ปรากฏว่ายัยเตี้ยข้างๆ ผมได้หลับไปแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะเหนื่อยพอสมควรใบหน้าของเธอบอกให้เห็นได้ว่าเธอเพลียมากแค่ไหน ให้เธอนอนไปเหอะ เห็นพูดว่าไม่ได้นอนตั้งหลายวันไม่ใช่หรือไง

“หลับยังวะ”

ไอ้ซันที่นั่งอยู่ตรงข้ามยัยเตี้ยถามขึ้นเสียเบาเพราะกลัวว่าคนที่กำลังหลับอยู่ตื่นเอา ผมเลยพยักหน้าแทนคำตอบแล้วไอ้ซันก็ยิ้มออกมาพร้อมกับมองไปที่ยัยเตี้ยนั่นด้วยท่าทางเอ็นดู สายตาที่มันใช้มองเอาซะผมที่นั่งอยู่ข้างๆ ขนลุกแทนเลยวะ สายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่แบบนี้ไม่ใช่แนวของไอ้พันเอาเสียเลย

“ขอร้องละ อย่ามองแบบนั้นกูขนลุก”

ผมเอ่ยเสียงเรียบ

“ก็กูชอบน้องเขานี่น่า”

ไอ้ซันพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของมันขึ้นมาแล้วเอื้อมมาถ่ายรูปใบหน้าที่กำลังหลับใหลของยัยเตี้ยนี่

“มึงทำอะไรวะ”

ผมเอ่ยถามมันด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่

“กูแค่อยากเก็บรูปของซอลไว้ดูก็เท่านั้นเอง”

มันบอกพร้อมกับมองดูผลงานของตัวเองที่อยู่ในมือไปยิ้มไปเหมือนกับคนโรคจิต

“ถ้าน้องเขารู้เข้ามึงแย่เอานะ”

“ถ้ามึงไม่บอกก็ไม่มีใครรู้หรอก อย่าหวงไปหน่อยน่า”

ใครว่าผมหวงยัยเตี้ยนี่ ไม่เลยแค่รู้สึกว่าสิ่งที่เพื่อนผมกำลังทำมันดูไม่สมควรต่างหากเล่า

“ยัยนี่ก็น้องกูปะวะ”

“เอาน่า แค่นี้เอง”

ผมเลยไม่มีอะไรจะพูดกับมันต่อ เลยหันหน้าหนีไปมองทางอื่นเพราะจู่ๆ ก็รู้สึกไม่พอใจเพื่อนตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเกิดมองหน้ามันนานกว่านี้ผมกลัวว่าตัวเองจะถลาไปชกมันเข้านี่สิ ชิ ทำไมรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้วะ

“อ้าว พวกเฮียมาอยู่นี่ได้ไง”

ไอ้เชี่ยวที่เดินมาพร้อมกับไอ้วนเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนที่จะเดินเข้ามาหาพวกผม ผมหันไปสบตาไอ้วนครั้งหนึ่งก่อนที่จะหันไปมองทางอื่น

“ผ่านมานะแล้วเห็นซอลแบกของอยู่พอดีเลยช่วย”

ไอ้ซันตอบ

“อ่อ ไอ้ซอลหลับเหรอ”

“อืม แล้วเป็นไงแก้งานผ่านยัง”

ไอ้ซันถามไถ่ส่วนผมก็เอาแต่นั่งหลบหน้าไอ้วนที่กำลังจ้องมาที่ผมกับซอลสลับไปมา ที่ผมหลบหน้าก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ไอ้เด็กวนคนนี้มันกุมความลับของผมไว้ยังไงละ ก็มันไปบังเอิญเห็นผมเดินเข้าห้องที่ยัยเตี้ยนี่นอนอยู่เข้าพอดี ทั้งๆ ที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่าห้องนั้นห้ามเข้า แล้วเป็นไงละทีนี้ ผมไม่คิดเลยว่าจะมีคนเห็นเข้าแบบนี้ เลยทำตัวไม่ถูกยังไงละ

“ผ่านแล้วครับแทบตาย”

ไอ้เชี่ยวที่แตกต่างจากไอ้วนเอาแต่ผมไม่หยุดไม่หย่อน ส่วนอีกคนก็เอาแต่นั่งเงียบเหมือนไม่ได้เอาปากมาจากบ้านแล้วก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าผมเหมือนกำลังจับผิดผมอยู่

“อะไร”

แล้วผมก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ ก็สายตาที่มันมองมามันรู้สึกกดดันแปลกๆ นี่สิ

“เปล่าครับ”

มันพูดแล้วยิ้มมุมปากเบาๆ ไอ้เด็กนี่กำลังคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่วะ ผมนี่อยากรู้จริงๆ

“แล้วนี่จะไปไหนกันต่อเหรอ”

ไอ้ซันถามเหมือนกับอย่างรู้อยากเห็นอะไรทุกอย่าง ผมรู้ที่มันสนใจก็ตัวยัยเตี้ยนั่นต่างหาก มันก็ถามไปงั้นแหละ

“กลับห้องไปนอนครับ”

ไอ้เชี่ยวบอกพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วย สงสัยพวกนี้คงทำงานกันทั้งคืนแล้วอดหลับอดนอนกันมากแน่ๆ ไม่คิดเลยว่าคณะนี่จะเรียนหนักขนาดนี้

“แล้วซอลละ”

“อ่อ วันนี้มันจะไปนอนที่ห้องพวกผมนี่แหละ พวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ง่วงเหลือเกิน ไอ้วนไปอุ้มไอ้ซอลดิ”

ไอ้เชี่ยวหันไปพูดกับไอ้ซันก่อนที่จะหันไปบอกแฝดของตัวเองให้ไปอุ้มยัยเตี้ยนั่น แต่ทำไมต้องเป็นไอ้วนตลอดที่ต้องเป็นคนคอยอุ้มคอยให้ยัยนั่นซบ สองคนนั้นเป็นอะไรกันแน่วะ ความสัมพันธ์เกินเพื่อนนี่มันอะไร แล้วที่จะไปนอนห้องผู้ชายมันใช่เรื่องด้วยเหรอวะ

“พาผู้หญิงไปนอนห้องผู้ชายมันใช่เหรอวะ”

ไอ้ซันที่ดูเหมือนสงสัยไม่ต่างจากผมเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่ ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาอย่างพึ่งหวงเกินหน้าเกินตา เพื่อน

“อย่าห่วงเลยเฮีย ไอ้ซอลนอนที่ห้องพวกผมบ่อยกว่าบ้านมันเสียอีก”

ไอ้เชี่ยวพูดแล้วไอ้วนก็เดินอ้อมมาอุ้มร่างเล็กๆ ของยัยเตี้ยนั่นขึ้นแนบอกด้วยท่าทางสบายๆ ส่วนยัยเตี้ยนั่นที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆ ก็ซุกใบหน้าของตัวเองลงบนอกไอ้วนอย่างกับรู้งาน

“พวกผมไปนะ”

ไอ้เชี่ยวบอกก่อนจะเก็บข้าวของของทันไปไว้ในมือก่อนที่จะเดินนำหน้าไอ้วนไป ก่อนที่ไอ้วนจะเดินออกไปมันหันมามองหน้าผมที่กำลังจ้องหน้ามันอยู่พอดีด้วยสายตาที่ผมเองก็อ่านไม่ออก ก่อนที่จะเดินจากไป อะไรของมันวะ

“นี่ ไอ้พันพวกนั้นมันเป็นเพื่อนกันจริงหรือเปล่าวะ”

ไอ้ซันถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแต่ตาของมันยังมองไปยังทิศทางที่เด็กพวกนั้นเดินไปอยู่

“กูจะไปรู้เหรอวะ”

ผมตอบออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนที่จะเดินหนีมันมาก่อน

“อะไรของมึงวะ จะรีบไปไหน”

ผมไม่สนใจว่าไอ้ซันจะพูดอะไรต่อจากนี้เพราะตอนนี้ผมแค่ออกจากที่นี่ได้ก่อนก็พอแล้ว

ตกดึก

“อืม”

เสียงครางที่เต็มไปด้วยความพอใจของผู้หญิงหุ่นเซ็กซี่ที่กำลังจูบผมอยู่ที่หน้าห้องน้ำที่ผับแห่งหนึ่ง ผมยืนให้เธอบดริมฝีปากของผมอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขัดขืนอะไร เสียงเพลงที่ดังรอบๆ ข้างพวกผมมันไม่สามารถทำให้เธอคนนี้หยุดจูบผมได้เลย ไม่ว่าจะมีสายตาหลายคู่มองมาที่พวกเรา แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของผับที่ต้องมีเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว ผมเลยไม่สนใจว่าสายตาที่มองมานั้นจะมองมาที่ผมแบบไหน

“อ่า พันแสงเราไปต่อที่ห้องฉันดีไหม”

ผู้หญิงคนนั้นที่ผมไม่รู้ชื่อ และไม่คิดอยากจะจำด้วย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร้อมกับค่อยๆ ใช้มือของเธอลูบแผงอกผมด้วยท่าทางยั่วยวน

“ไม่มีอารมณ์วะ”

ผมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ พร้อมกับจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยท่าทางใจเย็น

“เดี๋ยวฉันทำให้มีอารมณ์นะ”

เธอบอกก่อนที่จะชิงริมฝีปากของผมไปบดจูบอีกครั้ง ครั้งนี้มันดูดดื่มกว่าเดิมแต่มันยังจืดชืดไปสำหรับผมอยู่ดี ไม่รู้ทำไมช่วงนี้จูบใครก็รู้สึกว่ามันไม่มีรสชาติเอาเสียเลย น่าเบื่อไปหมด ผมเลยเบื้องหน้าหนีสัมผัสที่ผู้หญิงหุ่นเซ็กซี่นี่ยัดเหยียดให้ผมด้วยท่าทางรำคาญ

“เบื่อวะ ไปไหนก็ไป”

ผมบอกแล้วยกบุหรี่ขึ้นมาดูดต่อแล้วพ่นลมออกมากด้วยท่าทางสบายๆ

“แต่..”

“ไป!”

ผมบอกแล้วใช้สายตาดุๆ ของตัวเองมองไปที่ใบหน้าของเธอด้วยความรำคาญ แล้วต่อมาเธอก็เดินสะบัดหน้าหนีจากไป ผู้หญิงแบบนี้แม่งน่าเบื่อ เมื่อไหร่กูจะมีเมียน่ารักๆ เหมือนพวกแก๊งไอ้ภูเบศซะทีวะ อยากรู้จักว่าอาการติดเมียที่พวกมันเป็นอยู่แม่งรู้สึกยังไง แต่ความเบื่อง่ายของผมที่เป็นอยู่ตอนนี้ คงยากวะ ขนาดความรักผมยังไม่รู้เลยว่ามันเป็นยังไง แม่งน่าเบื่อ

ผมบ่นกับตัวเองในใจก่อนที่จะทิ้งบุหรี่ที่สูบหมดมวลลงบนพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้มันไปด้วยท่าทางหงุดหงิด วันนี้ผมมาเที่ยวคนเดียวตามประสาชีวิตชายโสดทั่วไป ไม่ใช่ว่าเพื่อนไม่มี ผมมีแต่ไม่อยากชวน อยากมากินเหล้าคนเดียวเงียบๆ ไม่มีพวกมันคอยถามมันสงบกว่ากันเยอะเลย แต่ตอนนี้กลับไปนอนที่ห้องดีกว่า เบื่อวะ

“เฮีย”

ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกจากผับก็มีเสียงเสียงหนึ่งเรียกผมไว้เสียก่อน ไม่รู้ว่าเรียกผมหรือเปล่าแต่ผมก็หันไปอยู่ดี แต่ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เรียกผมเมื่อกี้กลับเป็นไอ้วนจอมเงียบนั่นเอง มาทำอะไรที่นี่วะ ไหนว่าเหนื่อยอยากนอนแต่ตกดึกก็มาโผล่ที่ผับเฉยเลย

“เออ มีไร”

ผมเอ่ยกลับไปเหมือนว่าไอ้วนมีเรื่องจะพูดกับผมเลย ผมเลยเดินเข้าไปหามันเผื่อว่ามันจะพูดอะไรบางอย่างออกมา นับว่าเป็นสิ่งหายากที่ไอ้วนมันจะพูดวะ

“ฝากไอ้ซอลกลับด้วยหน่อยดิ”

ไอ้วนพูดพร้อมกับผลักยัยเตี้ยนั่นมาหาผม ผมเลยรับมาด้วยท่าทางงงๆ ไม่รู้ว่าไอ้เด็กนี่กำลังคิดที่จะทำอะไรอยู่กันแน่ แล้วยัยนี่จะเมาอะไรขนาดนี้วะ

“เฮียไม่ได้กลับบ้าน จะกลับคอนโด”

ผมบอก เพราะไอ้วนมันอาจกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่ก็ได้

“ก็นั่นแหละพามันไปด้วย”

ตอนนี้ผมงงเป็นไก่ตาแตก ตามเด็กนี่ไม่ทัน ยิ่งมันพูดยิ่งทำให้งงหนักกว่าเดิมเสียอีก

“แล้วทำไมพวกมึงถึงไม่พายัยนี่กลับด้วยวะ ไหนว่าจะพากันไปนอนที่ห้องมึงไม่ใช่หรอ”

แล้วมันมายัดเหยียดยัยเตี้ยนี่ให้ผมทำไมกัน

“คืนนี้จะไปเอากับหญิงวะเฮีย ฝากมันหน่อย ผมอยากให้เพื่อนมีผัว ไม่ใช่เฮียไม่ให้นะเนี้ย ไปละ อย่าลืมใส่ถุง”

ผมได้แต่อึ้งทำอะไรไม่ถูก นี่มันอะไรกันวะ พอมันจะพูดมันก็พูดซะยาวเหยียด แล้วไอ้ที่อยากให้เพื่อนมันมีผัวแล้วมันยัดยัยนี่มาให้ผมนี่มันอะไรกัน ไอ้เด็กนี่มันกำลังเล่นอะไร ผมไม่ทันที่จะกล่าวปฏิเสธมันไอ้วนก็หายเข้าไปในกลีบเมฆเสียแล้ว แล้วต่อไปผมจะทำยังไงดีกับยัยเตี้ยขี้เมานี้ดี

“กูเพลีย”

ผมบ่นกับตัวเองก่อนที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย พร้อมกับมองร่างเล็กที่ซบอยู่บนอกตัวเองด้วยความเหนื่อยใจก่อนที่จะช้อนร่างของเธอขึ้นมาแนบอกแล้วอุ้มเธอเดินออกไปนอกผับ ก่อนที่จะเดินมุ่งหน้าไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลในเวลาต่อมา






วนลูกคิดจะทำอะไรกันแน่

เพื่อนที่หาผัวให้เพื่อนนี่มันเรียกว่าเพื่อนดีหรือเปล่าวะ

ติดตามได้ในตอนต่อไปค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

376 ความคิดเห็น

  1. #376 J-U-N (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 00:47
    -วน!!!!!!!!
    -จะทำแบบนี้กับเพื่อนไม่ได้5555
    #376
    0
  2. #375 มาย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 09:55

    ชอบวนจริงเลย การหาผัวให้เพื่อนเนี้ย555555

    #375
    0
  3. #373 aum_chan2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 17:48
    เผลออ่าน --วน เป็น ไออ้วน ตลอดเลยอ่าาาาาา
    #373
    0
  4. #346 0814235132 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 02:28
    ล้อคอ้างื้อ
    #346
    0
  5. #204 2304023040 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 07:02
    ทีมเฮียพันก็มา555
    #204
    0
  6. #87 noodao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:30
    วนจ๊ะ..อยากให้เพื่อนมีผัวเลยพามาให้พี่พัน ถามเพื่อนยังจ๊ะว่าอยากมีผัวเป็นพี่พันไหม
    #87
    0
  7. #7 thipfyzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 10:50
    ชอบน้ำวนจัง 555 เฮียพันจัดเลยหรือเปล่า55
    #7
    0