ว่าด้วยเรื่องของ ‘จักรพรรดินี’

ตอนที่ 3 : บทสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 607 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

ในอดีตหวังฮองเฮาเคยงดงามเหนือกาลเวลา ทว่าตอนนี้กลับไม่ใช่อีกแล้ว 

สตรีผู้ถูกจองจำในตำหนักเย็นตรงหน้าไม่หลงเหลือเค้าความงามเฉกเช่นในอดีตอีกต่อไป ภาพที่สะท้อนในแววตาของข้ามีแต่ความโรยรา

ดุจบุปผางามซึ่งร่วงโรย เหลือเพียงกิ่งก้านที่เหี่ยวเฉา

“ฮองเฮา...”

ขันทีข้างกายเอ่ยทัดทาน ยามข้าเตรียมจะก้าวขาเข้าไปด้านใน ไม่เพียงเท่านั้น นางกำนัลของข้าก็มองมาด้วยสายตาหวาดหวั่น

“อย่าเข้าไปเลยนะเพคะ”นางกล่าวเสียงแผ่ว “ฝ่าบาทไม่ชอบให้ผู้ใดมายุ่งกับอดีตฮองเฮา ทั้งฮองเฮาตอนนี้ก็ไม่ได้รับความโปรดปรานเช่นเดิม—”

เสียงของนางขาดหาย ยามเห็นข้ายกนิ้วจรดริมฝีปากอวบอิ่ม “เมื่อครู่เปิ่นกงพึ่งฝันถึงเรื่องในสมัยเป็นพระชายาอ๋อง ทำให้จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่านางกำนัลข้างกายของเปิ่นกงคนแรกจบชีวิตลงอย่างไร”

จำได้ด้วยว่าเมื่อก่อนข้าเป็นเด็กดีของเขามากเพียงใด เชื่อฟังอาเยี่ย ให้เขาเป็นทุกสิ่งในชีวิต

“เปิ่นกงจำได้ว่าปากของนางพูดมากเหมือนเจ้าไม่มีผิดตอนนั้นฝ่าบาทจะลงโทษนางโดยการจับถ่วงน้ำทั้งเป็น”ครึ่งค่อนประโยคน้ำเสียงของข้าแผ่วเบาลงจนเหมือนจะไม่ได้ยิน แต่เชื่อว่ามันคงเด่นชัดในหัวพวกเขา “เปิ่นกงนึกสงสารจึงร้องขอฝ่าบาท แต่นั่นมันก็นานมากแล้ว”

“ฮองเฮา...”

เอาตัวคนไร้ประโยชน์ผู้นี้ออกไปโบยให้ตาย”

มันนานมาก เสียจนข้ายังไม่ได้เรียนรู้ถึงการใช้อำนาจ วันเวลาผ่านไป ข้าได้รู้ซึงเป็นอย่างดีถึงรสชาติของชีวิต รสชาติอันฝาดขม


ได้ยินเสียงดังนอกตำหนัก ข้าก็รู้ว่าต้องเป็นเจ้า”

ข้ายังคงเกลียดประโยคทักทายของอดีตฮองเฮาอยู่ร่ำไป อันที่จริงอาจเป็นน้ำเสียงราบเรียบและแววตาเย้ยหยันที่มอบให้ข้า 

“ผ่านมานานหลายสิบปี หลานสาวของข้ารู้จักพรากเอาชีวิตคนอื่นแล้ว”อดีตฮองเฮาค่อย ๆ แย้มยิ้ม “ควรนับเป็นเรื่องน่ายินดีหรือไม่”

นากำลังเยาะเย้ยข้าอีกแล้ว แน่นอนว่าข้าจะไม่แยแสมัน 

“ท่านป้า”ข้าเรียกนางด้วยเสียงไร้อารมณ์ พลางมองหาเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ หนึ่งตัว แล้วให้ขันทีนำมันมา

“ถึงกับต้องหาเก้าอี้นั่ง หวั่นหวั่นจะอยู่นานหรอกหรือ”

ข้ายิ้ม ก่อนวางมือลงบนฝ่ามือหยาบกร้านของขันทีแล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงช้า ๆ

“เจ้าเหมือนคนชรา ทั้งที่อายุพึ่งจะสามสิบปลาย ๆ”อดีตฮองเฮาว่า

“สุขภาพขาข้าไม่ดีนัก ยืนนานไม่ค่อยได้”ข้าตอบกลับ ค่อย ๆ หุบยิ้มลง “ยิ่งปีก่อนต้องคุกเข่าหน้าตำหนักหยางซินนานหลายวัน ต้องขออภัยในความไม่เหมาะสมของข้าด้วย”

นางหรี่ตาลง จดจ้องข้าอย่างพินิจ “อาเยี่ยเป็นคนทำงั้นหรือ”

ข้ายกยิ้ม ไม่ตอบอะไรกลับไป จากนั้นก้มมองปลอกเล็บสีทองที่สวมอยู่ ก่อนจะถอมันออก แล้วกอบกุมไว้ในมือ

ไปเตรียมน้ำชามา”คล้ายว่านี่คือคำสั่งให้ทุกคนออกไป เหล่าข้ารับใช้ต่างหายออกไปจากตำหนักเย็นอย่างรวดเร็ว กระนั้นแล้วขันทีข้างกายข้ากลับไม่ยอมขยับตัว 

“กระหม่อมจะอยู่เป็นเพื่อนฮองเฮา”เขายืนกรานเสียงแข็ง แต่มีหรือจะเอาชนะความต้องการของข้าได้

“ออกไปเอาน้ำชาเถอะ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจะได้กลับกันเสียที”

“พ่ะย่ะค่ะ...”

ทุกการกระทำของข้าอยู่ในสายตาของอดีตฮองเฮา นั่นทำให้นางกระตุกยิ้มขึ้นทันทีที่ขันทีผู้นั้นหายออกไป 

“อะไร”ข้าถาม รู้สึกเกลียดชังสายตาและรอยยิ้มเช่นนั้นของนางเป็นที่สุด

“เจ้ากับขันทีนั่นหรือว่า...”

ข้าหัวเราะ “รู้หรือไม่ ในวันที่ลูกชายข้าตาย ข้ามีเพียงขันทีกับนางกำนัล ฝ่าบาทไม่เคยโผล่หัวมาให้ข้าเห็น

“ดูเหมือนลูกชายข้าจะทอดทิ้งเจ้า”

“บุปผางามที่โรยราล้วนไม่เคยถูกจดจ้อง”ข้ากล่าว “ยิ่งในวังหลังมีสาวงามมากมาย ข้ายิ่งต้องยอมรับความจริงข้อนั้น แต่ว่าความอดทนของข้าเองก็มีขีดจำกัด

“เจ้าจะทำอะไร”

ข้าเมินเฉยต่อคำถามนั้น แล้วขยับลุกขึ้นเดินอ้อมไปด้านหลังนาง “ก่อนมานี่ข้าฝันด้วย ถึงเรื่องราวในปีนั้นจุดเริ่มต้นของมัน”

ยามปลายนิ้วของข้าเลื่อนลงสัมผัสลำคอระหง ข้ารู้ได้ว่าผิวกายของนางสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

“เห็นอะไรบ้างล่ะ...”

“ลูกชายของท่าน ไม่สิ ลูกชายที่ท่านแย่งมาจากสนมคนหนึ่ง ตอนอาเยี่ยอายุได้ไม่กี่ปีท่านฆ่านางทิ้ง แล้วเอาเขามาเลี้ยง เพราะว่าท่านไม่สามารถมีลูกได้ ข้าเข้าใจถูกหรือไม่?”

“ไปรู้มาจากไหน”อดีตฮองเฮาถามกลับ

“และดูเหมือนว่าสนมผู้นั้นจะเป็นดวงใจของอดีตฮ่องเต้ น่าเสียดายที่มันผ่านมานานจนหลักฐานเหลือไม่มากพอ เหตุนี้หลังจากปีนั้นอดีตฮ่องเต้เลยปลดท่านลงด้วยข้อหาใช้มนต์ดำ หลักฐานหรือตุ๊กตาที่พบในตำหนักท่านก็เป็นฝีมือของเขา ฝ่าบาทกับอดีตฮ่องเต้ร่วมมือกันกำจัดท่าน นี่ความจริง”

อดีตฮองเฮาสูดหายใจเข้า มองข้าอย่างอดกลั้น “หมายความว่าอย่างไร”

“ตระกูลบอกกับข้าอีกแบบหนึ่งเกี่ยวกับความจริงทั้งหมด พวกเขาป้ายสีความผิดทั้งหมดไปให้ท่าน ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้ว หนึ่งในเหตุผลที่ท่านกระทำเช่นนั้นก็เพื่อความมั่นคงของตระกูลอาจไม่ใช่ทั้งหมดแต่ก็มีส่วน”

เรียวนิ้วมือของนางค่อย ๆ กำแน่น กระทั่งดวงตาที่ใช้มองข้าก็ทอประกายวาวโรจน์ พอข้าไม่มีประโยชน์ก็คิดเฉดหัวข้าทิ้ง !”

“นั่นเป็นสัจธรรมของตระกูลเรา ทั้งข้าและท่านแต่งงานกับโอรสสวรรค์ก็เพื่อเป็นฐานอำนาจรวมถึงความมั่นคง ถึงแม้นตอนแรกข้าจะคิดว่าตนเองโชคดีที่อย่างน้อยเขารักข้าก็ตาม”

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูนอกตำหนักเย็นก็ดังขึ้น ขัดการสนทนา 

“เหมือนว่าน้ำชาจะได้แล้ว” ข้าผละมือออก ค่อย ๆ เดินออกไปรับถ้วยน้ำชาจากข้ารับใช้ พลันรู้สึกได้ว่าเรียวขาทั้งสองเริ่มปวดร้าวขึ้นมานิด ๆ 

“ให้คนเตรียมเกี้ยวรอได้เลย เปิ่นกงจะกลับแล้ว”ข้าบอกกับขันที เขาพยักหน้ารีบทำตามคำสั่ง 

ทว่ายามหันกลับไป ร่างของอดีตฮองเฮากลับหายไปจากตำแหน่งเดิม ก่อนพบว่านางยืนอยู่ข้างเสาซึ่งใกล้ตัวข้ามากที่สุด

ข้าปรายตามองนางครั้งหนึ่ง แล้วก้มลงหยิบบางสิ่งที่ซุกซ่อนในปลอกเล็บทองใส่ไปในน้ำชา พลางกล่าว “ผู้นำตระกูลหวังต้องการให้ท่านตาย การคงอยู่ของท่านจะทำให้ฝ่าบาทไม่ไว้วางใจตระกูลหวัง

“ผู้นำตระกูลหวังก็บิดาเจ้า !”นางเย้ยหยัน

“บิดาข้าป่วยตายไปเมื่อปีก่อน แล้วข้าก็ไม่ได้ทำตามคำสั่งของพวกเขาด้วย ฝ่าบาทต้องการทรมานท่านจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิต เขาคงแทบอยากบีบคอข้าให้ตาย ถ้ารู้ว่าข้าปล่อยให้ท่านไปสบาย”กล่าวจบข้าก็ยื่นถ้วยน้ำชาออกไป “ไม่ต้องห่วง ท่านจะไม่ทรมานแม้แต่น้อย”

เมื่อความตายใกล้มาถึง แม้แต่อดีตฮองเฮาเองก็ซ่อนความหวาดกลัวไว้ไม่ได้ นางแค่นยิ้ม “ข้าจะมั่นใจได้อย่างไร”

“อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้ชังท่าน ทั้งยังใช้ท่านเป็นเครื่องมือทำร้ายฝ่าบาท ข้าจะทำลายทุกสิ่งที่เขาปรารถนา”

“...”

“ข้าน่ะไม่เหมือนท่านหรอกนะ”

ความอดทนของข้ามีขีดจำกัดเสมอ

 

  

ยามกลับถึงตำหนักข้ารู้สึกปวดขาจนทนไม่ไหว หากไม่มีขันทีค่อยพยุงเห็นทีข้าอาจต้องคลานเอาไป และนั่นคงเป็นสภาพอันน่าเวทนาของข้าที่สุด นอกเหนือจากการไปคุกเข่าอ้อนวอนโอรสสวรรค์หน้าตำหนักหยางซินในปีนั้น

“ให้กระหม่อมตามหมอหลวงดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ตามมาก็คงเหมือนเดิม ยาพวกนั้นไร้ประโยชน์”ข้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา พลางโบกมือไปมาให้เหล่านางกำนัลออกไป แล้วเอื้อมมือปิดผ้าม่านผืนบาง “แค่มีเจ้าข้าก็รู้สึกดีแล้ว อาเยี่ย”

กล่าวจบข้าค่อย ๆ แย้มยิ้ม แล้วซุกดวงหน้าลงบนแผ่นอกอุ่นของอีกฝ่าย เขายังคงแข็งขืนกับปฏิกิริยาของข้าเช่นเคย  สีหน้านั้นกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนน่าขบขัน

“กอดข้าซะ”ข้ากระซิบเสียงแหบพร่า “มอบความอบอุ่นจากกายเจ้าให้ข้า”

“ฮองเฮา กระหม่อมไม่ใช่ฝ่าบาท”เขาเอ่ยเสียงแข็ง กระนั้นมือกลับสอดเข้าไปใต้เรือนผมของข้า อีกไม่นานเขาจะฉุดกระชากมันออกมา “ไม่ใช่...อาเยี่ยของท่าน”

ชายผู้นี้ยังคงโง่เขลาเหมือนทุกครา เขาไม่เข้าใจ แต่นั่นคงเป็นเรื่องดี ชีวิตข้าหลังจากขึ้นเป็นไท่จื่อเฟยก็ไม่เคยมีใครเป็นอาเยี่ยของข้าทั้งนั้น 

พวกเขาก็แค่ตัวค่าเวลา ในเมื่อสามีข้ายังไม่แยแส ไยข้าจะต้องเสียสละและโรยราในตำหนักอ้างว้างแห่งนี้ตามลำพัง 

“เจ้าว่าฝ่าบาทจะทำอะไรกับข้า”ข้าถาม ขณะปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนลง “ข้าพึ่งประทานความตายอันแสนสุขสบายแก่สตรีที่เขาชังที่สุดในชีวิต แล้วตอนนี้ข้าก็กำลังเสพสุขกับขันทีในตำหนักที่เขามอบให้ข้า ในวังของเขา

“อือ...ฮองเฮา”

ฝ่ายตรงข้ามเริ่มเปล่งเสียงคราง ยามข้าเลื่อนมือสัมผัสตัวตนของเขาอย่างอ่อนโยน ก่อนออกแรงขย้ำ รับรู้ได้ว่ามันกำลังผงาด

ใช่ ขันทีผู้นี้ยังไม่ถูกตอน เขายังมีสิ่งนั้นอยู่

“ให้ข้าเดาอีกราวหนึ่งเค่อ ฝ่าบาทคงโผล่หัวมา จากนั้นเขาก็จะเห็นพวกเรา”

แม้นข้าจะพูดแบบนั้น แต่ข้ากลับไม่หยุดที่ยะเคลื่อนไหวนิ้วมือของตนบนแก่นกายอีกฝ่าย 

“ฮองเฮา...หวั่นหวั่น”เขาเปล่งเสียงครางไม่หยุด ก่อนขาดหายไปยามเห็นว่าข้าจดจ้องเขาอยู่ 

“หวั่นหวั่น...”

ข้าผละมือออก ท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของข้ารับใช้ รอยยิ้มที่เคยประดับบนดวงหน้าเองก็ค่อย ๆ หุบลงเช่นกัน

“เจ้าไม่อาจเรียกเปิ่นกงด้วยนามเช่นนั้นได้”

เพลิงปรารถนาในดวงตาของเขายังคงลุกช่วง แตกต่างกับข้าที่ความต้องการค่อย ๆ เลือนหายไป

แต่ว่าข้ายังต้องใช้พลังอีกมาก เพื่อทำสงครามประสาทกับสามีอันเป็นที่รักซึ่งอีกไม่นานจะมาถึง

ข้าทิ้งตัวลงนั่งบนบัลลังก์หงส์ จากนั้นใช้เรียวขางามสัมผัสลงบนปลายจมูกของเขา ชั่วขณะข้าไม่อาจจิตนาการได้เลยว่าดวงตาของข้าเย็นเพียงใด หรือว่าน้ำเสียงนั้นว่างเปล่าหรือไม่

หวั่นหวั่น ข้าปรารถนาเพียงเจ้า

งั้นหรือ ไฉนเล่าเหล่าสนมของท่านถึงได้มีบุตรมากมายยิ่งกว่าข้า 

“หวั่—ฮองเฮา”

“มอบความสุขให้เปิ่นกงที”

ข้าน่ะไม่แยแสท่านมานานแล้ว

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 607 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #61 เจ้าแกะที่รัก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 13:36
    อยากให้มาต่อเรื่องนี้จังงง
    #61
    0
  2. #59 aey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 10:39

    แซบมาก

    #59
    0
  3. #58 PRF. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 18:31
    รอออออ ชอบบบ
    #58
    0
  4. #56 Littlebear_blue (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 09:46
    ชอบมากเเซ่บไม่หยุดรีบมาต่อนะคะ
    #56
    0
  5. #55 shuuma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 16:28
    ชอบบบบบบบมากก แซ่บ
    #55
    0
  6. #53 apzcrm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:58
    กรี๊ดดดฮองเฮาแซ่บมากค่ะ
    #53
    0
  7. #52 Disk Nara (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:53
    ฆ่าเวลา***
    #52
    0
  8. #51 EngEnglish (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 11:58
    นางเอกแซบมาก นิยายเนื้อหาแบบโคตรจัดจ้าน ติดตามค่ะไรท์
    #51
    0
  9. #50 adjifern (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 11:01
    โอ้ แหวกแนวดีมากค่ะ อยากอ่ายแนวแบบนี้มานานแล้ว รอติดตามนะคะ
    #50
    0
  10. #49 เจ้าแกะที่รัก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 08:45
    แหวกแนวดีค่ะ ชอบบ
    #49
    0
  11. #48 To-toey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 01:05
    สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #48
    0
  12. #47 Libravitula (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:50

    เรื่องนี้เกินคาดมาก
    #47
    0
  13. #46 Gift Metawadee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 16:09
    โหดมากกกกกก เรียลมากกกกกกกกก กรีดร้องงงงงงงวว
    #46
    0
  14. #45 Prangpraty !~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:59
    กรี๊ดดดดด ดาร์กมาก
    #45
    0
  15. #44 SupachaneeVichit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:25
    พอถึงตอนนี้ไม่แปลกใจกับชื่อเรื่อง เปิดมาน่าสนใจ ภาษาดีเหมือนเดิม ติดตามค่ะ
    #44
    0
  16. #43 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:05
    คราวนี้ไรท์มาแปลกนะคะ ปกติเห็นแต่นางเอกปักใจรักพระเอกเพียงคนเดียว ไม่เคยนอกใจ นี่เป็นเรื่องแรกที่เห็นนางเอกนอกใจ แต่ๆๆ ชอบค่ะ แหวกแนวดี อยากเห็นไรท์แต่งหลายๆแนวแบบหลากหลาย นางเอกหลายๆแบบบ้าง
    ชอบความไม่แยแสของนางเอก ‘ข้าน่ะไม่แยแสท่านมานานแล้ว’ ท่านมีนางสนมได้ ข้าก็มีได้ เอาซี่
    #43
    0
  17. #42 Libravitula (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 20:41
    รู้ทั้งรู้ว่าอ่านนิยายไรท์แล้วมันต้องทำลายตับกันไปบ้าง555555 แต่นิยายที่ไรท์แต่งมีสเน่ห์นะ ถ้าได้อ่านก็จะรู้เลยว่าเป็นไรท์ ต้องตามอ่านทุกเรื่องเลย
    #42
    0
  18. #41 MasneeKolaeh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:15
    ฉันนะอยากให้ตอนจบเรื่องนี้เป็นแบบให้พระเอกเจ็บแบบหนักมากๆๆให้ใช้ชีวิตแบบรู้สึกผิดจนวันตายเลยยย
    #41
    0
  19. #40 kittykat13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 17:32
    รอค่าาาาา
    #40
    0
  20. #38 jannisa boonyaprapa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 06:19
    เอาเลยค่ะ เอาคืนให้สาสม! อินๆ 555
    #38
    0
  21. #37 Suangsykung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 22:13
    ไม่น่าเบื่อค่ะ มีความแปลกดีค่ะ
    #37
    0
  22. #36 หนิงเหอ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 19:06
    แอบ งงนิดหน่อยค่ะไรท์
    #36
    0
  23. #35 คุณแม่อะตอม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 18:06
    ไม่น่าเบื่อค่ะ แต่งง
    #35
    0
  24. #34 อีดำตัวน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 14:26
    ไม่น่าเบื่อ ดูมีปมดีคร้า
    #34
    0
  25. #33 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 08:51
    ไม่น่าเบื่อค่ะ รออ่านนะคะ
    #33
    0