หวั่นฝูหรง [芙蓉] [เลือน] สนพ.รักคุณ ปิดตอน 15/2/2562

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 469,594 Views

  • 4,503 Comments

  • 8,772 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    93,908

    Overall
    469,594

ตอนที่ 9 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1517 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

หยางชิงอี้เป็นลูกสาวที่หยางหลี่เซวียนโปรดมากที่สุดคนหนึ่ง อาจด้วยเพราะมารดาของนางเป็นหนึ่งในบุปผางามน่าทะนุถนอมตราบจนช่วงสุดท้ายของชีวิต จึงมิใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับคนในวังหลวงที่จะเห็นโอรสสวรรค์จับจูงองค์หญิงรองเดินไปไหนด้วยกัน

ฝูหรงยกมือขึ้นเท้าคางมองสองพ่อลูกที่หยอกล้อกันไปมา ผูกขาดบทสนทนาโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือช่องว่างให้นางเข้าแทรกแต่อย่างใด

“ชิงอี้ ไยเจ้าไม่ยอมพูดกับเสด็จแม่ของเจ้าสักคำ”หลี่เซวียนผู้ตระหนักถึงความจริงข้อนี้เอ่ยขึ้น พลางยกมือขึ้นลูบไปตามเรือนผมดำขลับของลูกสาว ชิงอี้ชำเลืองมองหน้านางครั้งหนึ่งก่อนจะเมินเฉยไปอย่างไม่ไยดี

“นางไม่ใช่เสด็จแม่ของลูก”

“เจ้ามิควรกล่าวเยี่ยงนี้”เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ดึงร่างเล็กของชิงอี้เข้ามาใกล้ “เกิดนางเสียใจขึ้นมาจะทำอย่างไร”

และนี่อาจเป็นครั้งที่นางได้เห็นพระสวามีของตนในอีกด้านหนึ่ง อย่างน้อยหยางหลี่เซวียนก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง เขามักอ่อนโยนกับบรรดาลูกๆของเขาเสมอ โดยมิสนว่ามารดาของพวกเขาจะเป็นคนเช่นไร

คนโดนดุหลบตาลงต่ำกล่าวเสียงอู้อี้ “นางเป็นคนบอกลูกเอง เสด็จพ่อมิอาจหยิบยกเรื่องนี้มาตำหนิลูกได้”

หลี่เซวียนตวัดตามองนางเสมือนต้องการคำยืนยันในถ้อยคำของชิงอี้

ฝูหรงพยักหน้าแทนคำตอบ “หม่อมฉันมิอยากปดนาง อย่างไรหม่อมฉันก็จดจำนางมิได้ ยังจะนับนางเป็นลูกสาวได้อีกงั้นหรือ”

หยางชิงอี้รีบหันขวับมามองนางทันใด ใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้นแสดงถึงความดื้อรั้น “ลูกต้องการเสด็จแม่คนเดิม”

ผู้เป็นบิดาทำได้เพียงถอนหายใจยาวเหยียด บางครั้งหวั่นฝูหรงก็เถรตรงเกินไป ยิ่งมิต้องพูดถึงนิสัยของชิงอี้ หากเข้ากันได้แต่แรกคงนับว่าแปลก ทว่าไฉนตอนนั้นถึงได้เข้ากันได้ตั้งแต่แรกพบ อาจเป็นเพราะฝูหรงเป็นคนแรกที่จับจูงมือของชิงอี้ออกไปยังโลกที่แสงสว่างส่องถึง

“ชิงอี้ นางคือเสด็จแม่ของเจ้า”

องค์หญิงชิงอี้ส่ายหน้า หาได้มีทีท่าว่าจะยอมรับในตัวนางแม้แต่น้อย กระนั้นแล้วหวั่นฝูหรงก็ยังสามารถฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาได้  นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัยรวมถึงหวาดระแวงในรอยยิ้มนั้น

“สิ่งที่ทำให้เปิ่นกงเป็นเสด็จแม่ของเจ้า มิใช่ความทรงจำทว่าเป็นความผูกพันระหว่างพวกเรา”นางเอ่ยเสียงนุ่มนวล ชั่วขณะหนึ่งดวงตาของพวกเขาสบเข้าหากัน หลี่เซวียนยกยิ้มก่อนจะส่งตัวชิงอี้ให้แก่นาง

ร่างเล็กถูกดึงรั้งเข้าสู่อ้อมกอด องค์หญิงชิงอี้ดิ้นขลุกขลักอย่างน่าชัง “ปล่อยข้านะ”

ฝูหรงกดจูบลงบนหน้าผากกระจ่างใสของเด็กหญิงก่อนมองเข้าไปภายในดวงตาคู่นั้น ปลายนิ้วมือเรียวยาวสัมผัสลงบนข้างแก้ม “เปิ่นกงจะไม่คาดคั้นเจ้า ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เปิ่นกงจะดูแลเจ้า อยู่ข้างกายเจ้า ยืนอยู่ในที่ที่เจ้าสามารถมองหาเปิ่นกงพบ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีแดงระเรื่อ หยางชิงอี้กำลังเขินอาย เด็กหญิงหลบตาลงต่ำลอบชำเลืองมองบิดาและมันช่างเป็นท่าทางน่ารักน่าชัง ดังนั้นนางจึงกดจูบลงบนหน้าผากของเด็กหญิงอีกครั้ง

“อย่าทำเหมือนข้าเป็นเด็กนะ ห้ามทำ !

“เชื้อพระวงศ์ไม่ส่งเสียงกรีดร้องเช่นนั้น ชิงอี้”หลี่เซวียนเอ่ยปรามบุตรี แต่ไหนแต่ไรชิงอี้มิต่างจากตัวซุกซนจอมดื้อรั้น ดีขึ้นมาหน่อยก็ตอนที่ได้หวั่นฝูหรงเลี้ยงดู

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเช่นนั้นของบิดามีหรือที่องค์หญิงน้อยจะกล้าแสดงกิริยาเช่นนั้นอีก หยางชิงอี้สูดหายใจเข้าหลายครา ก่อนหันไปบอกกับบิดาด้วยน้ำเสียงสั่นไหวเจือไปด้วยความเขินอาย

“ละลูกขอทูลลาเพคะ”

เหมือนกับคราก่อน ชิงอี้มิรั้งรอให้อีกใครได้ขานตอบ ร่างเล็กคว้ามือของแม่นมประจำตัวแล้ววิ่งหายออกไปจากตำหนักเหอซินอย่างรวดเร็ว ฝูหลงเหลียวหลังกลับไปมอง เรียวคิ้วของนางขมวดเข้าหากัน

“หม่อมฉันนึกว่าท่านจะพานางมานอนที่นี้”

“แต่แรกเจิ้นก็คิดไว้เช่นนั้น แต่ดูนางจะเขินอายจนหนีกลับไปก่อน”เขากล่าวคล้ายกับว่ามันเป็นเรื่องชินชา “เจ้ามิต้องเป็นห่วงมีราชองครักษ์คอยอารักขาชิงอี้อยู่ตลอด มิเป็นไรหรอก”

“กระนั้นหรือ”ฝูหรงหรี่ตาลงอย่างไม่แน่ใจนัก

หลี่เซวียนพยักหน้าครั้งหนึ่งแทนคำยืนยัน “เจ้าชอบนางหรือไม่”

“หม่อมฉันเอ็นดูนางเพคะ”

นัยน์ตาคู่คมฉายแววสับสนก่อนจะเผยรอยยิ้มบางเบาออกมาประดับใบหน้าคมคาย หยางหลี่เซวียนขยับลุกเดินออกมาหานาง เรียวนิ้วสัมผัสลงบนข้างแก้ม ด้วยระยะเพียงน้อยนิด ฝูหรงได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจของเขา

“รู้หรือไม่ ครั้งแรกที่เจิ้นถาม เจ้าก็ตอบกลับมาเช่นนี้”

“ปีนั้นเจ้าเป็นคนจับจูงมือของชิงอี้ออกมาจากตำหนักอันหยวน แล้วเจ้าก็บอกกับเจิ้นว่าจะเป็นคนเลี้ยงดูนาง”ร่างสูงใหญ่ของเขาทาบผ่านลงมาบดบังแสงไฟจากตะเกียงภายในตำหนัก “หวั่นฝูหรง บางครั้งเจ้าก็เป็นคนเข้าใจยาก”

นางกะพริบตาคาดเดาว่าหยางหลี่เซวียนอาจเปลี่ยนสถานที่การละเล่นใต้ผืนผ้าห่ม นัยน์ตาดำขลับช้อนขึ้นมองเขา อะไรบางอย่างสะท้อนอยู่ภายในดวงตาของหลี่เซวียน และมันคือสิ่งที่นางมิอาจเข้าใจ

“ไม่ว่าช่วงเวลาไหนเจ้าก็เป็นคนเข้าใจยาก”เขาเชยคางของนางขึ้นในระดับสายตา เพียงชั่วพริบตาอะไรหลายอย่างผันเปลี่ยนไป “บนหลังอาชาทมิฬ ภายใต้ท้องฟ้ากว้างใหญ่ในช่วงเวลานั้น ภรรยาของเจิ้นแย้มยิ้มสดใสราวกับฤดูใบไม้ผลิ”

บางทีนี่อาจเป็นเรื่องเกินความคาดหมาย เป็นครั้งที่สองนับตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ริมฝีปากของนางถูกเขาช่วงชิงไปอย่างเร่าร้อน ท่ามกลางความปรารถนาที่เด่นชัดขึ้นมากลางใจ ฝูหรงจิกเล็บลงบนอาภรณ์ของอีกฝ่าย

ภาพฝันนั้นช่างเลือนรางนัก เลือนไปจากความทรงจำอันแสนยาวนาน

 

ไห่เกาจงลอบชำเลืองมองสีพระพักตร์ของโอรสสวรรค์อยู่เป็นระยะ หลังจากทรงเสด็จออกมาจากตำหนักเหอซิน หยางหลี่เซวียนฮ่องเต้ก็ทรงแย้มพระสรวลกว้างขึ้นกว่าปรกติเล็กน้อย ทว่าในฐานะของขันทีผู้คอยถวายการรับใช้กับฝ่าบาทนับตั้งแต่ยังเป็นเพียงท่านอ๋อง ย่อมรู้ดีว่านี่เป็นเรื่องพิเศษกว่าปรกติเพียงใด

“ไห่เกาจง เกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“กราบทูลฝ่าบาทหลิงผินลงโทษอี๋กุ้ยเหรินให้เดินบนเศษกระเบื้อง ทว่าฮองเฮาทรงประทานดอกหอมหมื่นลี้ให้หลิงผินจึงได้ยกเลิกคำสั่ง แต่อี๋กุ้ยเหรินเองก็เดินไปแล้ว คาดว่าตอนนี้น่าจะตามหมอหลวงมาดูอาการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เซวียนขมวดคิ้ว “อี๋กุ้ยเหริน”

ใครกัน

ไห่เกาจงได้ยินดังนั้นจึงรีบกราบทูลต่อโอรสสวรรค์ “บุตรีของเสนาบดีกรมคลังพ่ะย่ะค่ะ ครึ่งเดือนก่อนนางก่อเรื่องวิวาทจนถูกฮองเฮาลงโทษ กระหม่อมจึงต้องนำป้ายของนางออกพ่ะย่ะค่ะ”

มหาขันทีประจำวังหลวงลอบสังเกตสีพระพักตร์ของเจ้านาย มันยังคงเรียบเฉยหาได้มีสิ่งใดแปรเปลี่ยน เห็นดังนี้เขาจึงได้กล้ากราบทูลต่ออีกเรื่อง “เหอกุ้ยเฟยเองก็จะออกจากพระอารามวันนี้ ส่วนแคว้นเป่ยส่งเครื่องราชบรรณาการมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เซวียนหรี่ตาลงเล็กน้อยก้าวขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีของรุ่งสาง บุตรีของเสนาบดีกรมคลัง เหอเหยาหวั่นเองก็จะออกจากพระอาราม

ดูท่าแล้วหลังว่าราชการเช้าอาจต้องไปเยี่ยมเยียนเสด็จแม่เสียหน่อย

แม้นเจ้าจะเป็นโอรสสวรรค์ทว่าเจ้าก็เป็นบุตรชายของอ้ายเจีย อ้ายเจียยอมให้แคว้นหยางสำคัญกว่าอ้ายเจียได้ แต่ไม่มีวันยอมให้สิ่งอื่น

เขาปิดเปลือกตาลง ขยับหมุนลูกประคำในมือไปมาอย่างครุ่นคิด เสียงแหลมของไห่เกาจงเงียบหายไป เหลือเพียงแค่เสียงของสายลมที่พัดผ่าน ใบไม้ไหว เพียงพริบตาเดียวดอกพุดตานเปลี่ยนสีไปถึงสามครา

“ไห่เกาจง เจ้าจงนำดอกกล้วยไม้ไปมอบให้เหอกุ้ยเฟย”

ยามเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของโอรสสวรรค์ก็เปลี่ยนไปอีกครา เช่นเดียวกับพระทัยอันยากจะหยั่งถึง ขันทีวัยกลางคนหลบตาลงต่ำขานตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พ่ะย่ะค่ะ”

 

หวั่นฝูหรงฮองเฮายังคงนิ่งสงบไร้การเคลื่อนไหวใด ข่าวการพระราชทานดอกกล้วยไม้ให้แก่เหอกุ้ยเฟยของฝ่าบาท คล้ายกับเป็นการจงใจตบหน้าฮองเฮากลับ ด้วยเหตุนี้เหล่านางสนมผู้ว่างงานทั้งหลายจึงได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาสนทนาการสนุกปาก

กระนั้นแล้วฮองเฮาก็หาได้แยแสมันไม่ เสมือนกับว่ามันกลายเป็นเรื่องคุ้นชิน

“ฮองเฮาไม่ทรงสนพระทัยหน่อยหรือเพคะ”กลายเป็นอาหนิงที่รู้สึกเป็นห่วงจนต้องเอ่ยถาม ทว่ามันก็เป็นเช่นเดิม ตัวหมากสีขาวถูกวางลงไปตามด้วยตัวหมากสีดำ ฮองเฮาชำเลืองมองมาที่นาง

“มีอันใดให้เปิ่นกงต้องใส่ใจ”ฝูหรงกล่าวเสียงเรียบเฉย ยอมละสายตาจากกระดานหมากล้อมในที่สุด “ฝ่าบาททรงพระราชทานดอกกล้วยไม้ให้แก่เหอกุ้ยเฟยนับเป็นเรื่องใหญ่ถึงกระนั้นเชียว”

“หม่อมฉัน

“เพียงแค่ดอกไม้ไม่กี่ดอกกับคำลวงเพียงไม่กี่คำ”ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้มเย็นชา “เปิ่นกงผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์หงส์ต้องแยแสมันด้วยหรืออย่างไร”

อย่างไรก็ตามมันคือเรื่องปรกติที่เกิดขึ้น ตอนนางเป็นไท่จื่อเฟย หยางหลี่เซวียนคนบัดซบนั้นก็ตบหน้านาง เพื่อปลอบประโลมเหล่านางสนมของเขาเสียหลายครั้ง อันหนังหนาของนางคงด้านชาเสียกระมัง

อาหนิงเบิกตากว้างขึ้นราวกับพึ่งตระหนักได้ ครู่ต่อมา นางกำนัลวัยกลางคนอดฉุกคิดไม่ได้เลยว่าหวั่นฝูหรงฮองเฮาที่สูญเสียความทรงจำในช่วงหกปี ย่อมต้องเป็นเพียงดรุณีวัยสิบแปด

ไฉนเล่าจึงได้สุขมและลุ่มลึกเกินช่วงวัยเช่นนี้

“แต่เอาเถอะ ได้ยินเช่นนี้เปิ่นกงก็พอคิดเรื่องอะไรขึ้นมาได้”ร่างอรชรขยับตัวลุกขึ้น เห็นดังนี้อาหนิงจึงได้รีบเข้ามาประคองเจ้านายของตนไว้ “พระราชทานให้เหอกุ้ยเฟยเพียงผู้เดียวก็คงแลดูลำเอียงกับผู้อื่น”

“ให้คนนำดอกกล้วยไม้ไปมอบให้นางสนมตั้งแต่ขั้นกุ้ยเหรินขึ้นไปทุกคน”น้ำเสียงหวานขาดห้วงไป ฝูหรงโบกมือไปมาก่อนจะกล่าวต่อ “นำดอกโบตั๋นและดอกเบญจมาศไปมอบให้แก่เหอกุ้ยเฟย กล่าวได้ว่า เหอกุ้ยเฟยเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมทั้งยังทำคุณงามความดีให้แก่แผ่นดิน นับว่าเป็นยอดบุปผางาม”

เปิ่นกงอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะจัดการกับความริษยาของอิสตรีเช่นไร

เหอเหยาหวั่น

 

 

***อาจดูช้าเล็กน้อย ตอนหน้าจะไวแล้วค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.517K ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #1902 bb4732 (@bb4732) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 22:48
    นิยายไรท์นี่มีสไตล์ทุกเรื่องจริงๆ
    #1902
    0
  2. #1852 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 04:10
    โอ้ยย ผัวเมียคู่นี้น่ากลัวอ่ะ
    #1852
    0
  3. #1484 porporjb (@porporjb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:28
    สองสามีภรรยคู่นี้เนาะ 555
    #1484
    0
  4. #1062 MOMOJIs (@MOMOJIs) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 15:59
    เป็นนิยายที่ค่อนข้างล้ำลึกมากกก 55555
    #1062
    0
  5. #762 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:36
    เอาสิ ชอบการเล่นสงครามความคิดของทั้งสองมาก เหมือนดูคนฉลาดเขาจัดการกัน ไรท์เก่งมากๆค่ะ
    #762
    0
  6. #617 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 16:35
    อ่านเรื่องนี้แล้วยังจะทำให้มุมมองการได้รับหรึอให้ดอกไม้เปลี่ยนไป 555
    #617
    0
  7. #377 winanya19 (@winanya19) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 12:35
    สงสัยต้องไปหาความหมายของดอกไม้เสียหน่อย มอบดอกไม้ ให้เยอะเกิ๊น
    #377
    0
  8. #349 จิล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 01:26

    น่าจะมีหมายเหตุเฉพาะไว้เกี่ยวกับดอกไม้ข้างล่าง เพราะบางคนเค้าอ่านแล้วงงว่าตกลงคือหมายความว่าไง แรกๆเข้ามาอ่านก็งงๆหลังๆถึงจะพอจับได้ว่าต้องการจะสื่ออะไร

    #349
    0
  9. #338 BW35419 (@35419) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 08:08
    คาดเดาใจไรต์ไม่ได้เลยจริงๆ 55555 ชอบตอนฮ่องเฮาบอก ฮ่องเต้เลวบัดซบอ่ะ555555รู้สึกสะใจไงไม่รู้?
    #338
    0
  10. #153 เจ้าทองน้อย (@piccolo_oro) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:43
    ชอบนิยายของไรท์ตรงที่เดาเรื่องไม่ค่อยจะได้นี่แหละค่ะ 555555 เรื่องนี้ขอสวยๆนะไรท์นะ ลู่เอินทำเราน้ำตาแตกหลายรอบมากเลยจ้า
    #153
    0
  11. #152 chatchaomn (@chatchaomn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 12:52
    รีบมาต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #152
    0
  12. #150 imbellz29 (@imbellz29) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:57
    รอต่อไปเลยยย วิ้ว
    #150
    0
  13. #149 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:39
    รีบมาต่อนะไรท์
    #149
    0
  14. #148 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 05:39

    เป็นตอนแรกที่นางคิดเกี่ยวกับพระเอกลับหลังไม่มีใครรู้

    ว่าอย่างน้อยมีข้อดีอยู่บ้าง มักอ่อนโยนกับบรรดาลูกๆเสมอๆ

    พอไม่ถูกพาดพิงในใจถึงความเลว-บัดซบก็ตบหน้าฮองเฮา

    ด้วยการส่งดอกกล้วยไม้ให้แก่เหอกุ้ยเฟยเลยนะ จึงต้องโดนเข้าให้

    อยู่ดีไม่มีเว้นซักตอน ขอบคุณ

    #148
    0
  15. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 04:43
    เหมือนฮ่องเต้โหยหาฝูหรงตอนเป็นไท่จื่อเฟยเลยอ่ะ
    #147
    0
  16. #146 SuwannaBL (@SuwannaBL) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 01:58
    ถ้าเราเป็นฮองเฮา เราจะลาออกแล้วไปบวช อือหือ เเค่จำความหมายของดอกไม้ก็เล่นไปทั้งสมองละ ใหนจะต้องรับมือกับผัวเเล้สบรรดากิ๊กๆ อีก ปวดหัวเเทนนาง
    #146
    1
    • #146-1 Thaiwa17180 (@Thaiwa17180) (จากตอนที่ 9)
      1 ตุลาคม 2561 / 06:28
      เราไม่เข้าใจภาษาดอกไม้อะบอกหน่อย
      #146-1
  17. #144 Prangpraty !~ (@maprng_za_na) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 00:31
    อ่านมาถึงตอนนี้ฮ่องเต้มีใจให้ฮองเฮาแน่ๆ แล้วเรื่องที่ความทรงจำหายคงเป็นเรื่องร้ายแรงและเต้มีส่วนเกี่ยวข้อง มั้ง 55555555555​
    #144
    0
  18. #143 นุช นุชติยา (@455524021) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 00:22
    สงสัยต้องทำตารางแปลความหมายดอกไม้..จะได้เข้าใจว่าฝูหรง จะส่งอะไร ยังไง..เนอะ..ชอบอ่ะดอกไม้เต็มไปหมด...
    #143
    0
  19. #142 นุช นุชติยา (@455524021) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 23:54
    ดูท่าตัวตนฝูหรงที่ความจำเสื่อมคงร้ายน่าดู ถึงเลี้ยงชิงอี้ออกมาแบบนี้ได้...ความทรงจำที่หายไปคงมีความดราม่าพอตัว....
    #142
    0
  20. #141 khomkiew (@khomkiew) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:06
    ท้ายที่สุดแล้ว ฝ่าบาทคงจะชื่นชอบหรงฮองเฮาที่สดใสแน่นอน
    #141
    0
  21. #140 chaleawhc (@chaleawhc) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:57
    ชอบนางเอกตามพระเอกทันตลอด
    #140
    0
  22. #139 Kung 11906 (@kung11906) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:50
    โดยส่วนตัวแล้ว รีดไม่สามารถคาดเดาเรื่องราวนิยายของไรท์ได้เลย มีการหักมุมตลอด

    แต่จากเนื้อเรื่องที่มาถึงตรงนี้ คิดว่าฮ่องเต้มีใจรักฝูหรงจริง และปกป้องฝูหรงจากไทเฮาและเหล่าสนมนางอื่นๆ ด้วยการเฉยชาก้อเป็นได้

    แอบคิดบวกให้กับพี่เต้นิดนึง 5555

    แต่เหมือนที่บอก นิยายของไรท์ไม่สามารถเดาทางได้ถูกเลย รอตอนต่อไปนะคะ
    #139
    0
  23. #138 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:42
    ผัวเมียเค้าทันกัน
    #138
    0
  24. #137 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:24
    รอออคร๊
    #137
    0
  25. #136 pchacha (@praewachanojuti) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:10
    เราคิดว่าฝูหรงจำเรื่องราวได้นะ ชอบตัวละครฝูหรงมากเลย องค์หญิงก็ชอบ ส่วนตัวละครหลักตัวอื่นให้ตายยกวังก็ได้นะค่ะ 5555555 ไทเฮานี้ดูแล้วน่าจะเป็นตัวปัญหาใหญ่อยู่เหมือนกันนะเนี้ย
    #136
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น