หวั่นฝูหรง [芙蓉] [เลือน] สนพ.รักคุณ ปิดตอน 15/2/2562

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 475,575 Views

  • 4,515 Comments

  • 7,955 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,097

    Overall
    475,575

ตอนที่ 3 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1837 ครั้ง
    5 ต.ค. 61

เจินเฟยเป็นสตรีรูปร่างบอบบางควรค่าแก่การทะนุถนอมมิแตกต่างจากกลีบบุปผา ดังนั้นยามเมื่อต้องคุกเข่าหน้าตำหนักเหอซินเป็นเวลานานถึงสองชั่วยาม[1] ใบหน้างดงามของนางจึงซีดเซียวลงแลดูน่าสงสารยิ่งนัก หยาดเหงื่อมากมายผุดพรายไหลซึมลงมาตามไรผม ถึงกระนั้นหวั่นฝูหรงฮองเฮาก็เพียงทอดสายตามองด้วยความเฉยชา

อาหนิงลอบสำรวจสีพระพักตร์เรียบเฉยของนางพญาหงส์ ก่อนชำเลืองมองร่างบอบบางของเจินเฟยด้วยความเวทนา แม้นว่าฮองเฮาจะมิใช่คนโหดร้าย หากแต่ก็มิได้หมายความว่าจะใจดีดุจเทพเซียน นางกำนัลวัยกลางคนถอนหายใจ อย่างไรก็ตามเป็นเจินเฟยที่หาเรื่องเข้าตัวจะโทษใครได้เล่า

“ฮองเฮาเพคะ”เจินซื่อเหนียนครางเสียงแผ่ว แหงนหน้าขึ้นมองพระพักตร์ของฮองเฮา ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเช่นเดียวกับสติที่กำลังจะถูกพรากจากไป นางกำนัลคนสนิทเห็นเช่นนั้นจึงรีบประคองพระสนมของตนเอาไว้ กันมิให้ล้มลงไปนอนกับพื้น

ฝูหรงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ราวกับรู้งาน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคางด้วยท่วงท่าแสนสุขสบายเจือปนไปด้วยความเกียจคร้าน  นัยน์ตาเรียวดั่งหงส์ทอดมองอีกฝ่าย ริมฝีอวบอิ่มนั้นซีดเผือดลง กระทั่งใบหน้าเองก็ยังไร้สีเลือด แสงแดดจากดวงอาทิตย์สาดส่องลงมา แม้นนางจะนั่งอยู่ในตำหนักยังสามารถรู้สึกได้เลยถึงความร้อนระอุ

“เจินเฟย เจ้าน่าจะตระหนักถึงสาเหตุที่เปิ่นกงลงโทษเจ้า”ฝูหรงกล่าวเสียงเรียบเฉย หันไปรับถ้วยชาจากอาหนิงมาถือไว้ “อย่าได้มองเปิ่นกงด้วยสายตาเช่นนั้น”

ดวงตาที่ตวัดมองนางหลบต่ำลงในทันที ฝูหรงเหยียดยิ้มบางเบา จากความทรงจำของนาง เจินซื่อเหนียงยังคงเป็นเพียงเหลียงตี้ที่หลี่เซวียนตบแต่งเข้ามาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ความประพฤตินับว่าเรียบร้อยมิได้ก่อความวุ่นวายได้ แต่ก็มิรู้ว่าบัดนี้ดำรงตำแหน่งเป็นถึงพระสนมขั้นเฟย ความประพฤติจะยังเรียบร้อยน่าทะนุถนอมเช่นเดิมหรือไม่

“เจ้าเป็นเจ้าของตำหนักร่วนอี้ หากทว่ากลับมิอาจควบคุมดูแลความเรียบร้อยของนางสนมร่วมตำหนักได้ ปล่อยให้ไปทะเลาะวิวาทกันแถวตำหนักไท่หยาง เกิดไปรบกวนความสงบของไทเฮาจนทรงพิโรธขึ้นมาจะทำอย่างไร”

ฝูหรงยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก พลันหรี่ตาลงมองนางกำนัลของเจินเฟยที่ยังคงจับจ้องนางอย่างมิหวั่นเกรง เป็นอย่างที่คิดเอาไว้มิมีผิด อำนาจแท้จริงในการปกครองวังหลวงมิได้อยู่ในกำมือของนาง หวั่นฝูหรงก่อนหน้านี้เป็นเช่นไรกัน ถึงปล่อยให้เหอกุ้ยเฟยขึ้นมาช่วงชิงอำนาจ เวลานี้กระทั่งนางกำนัลของสนมขั้นเฟยยังมิยำเกรงนาง

น่าหงุดหงิดใจเสียจริง

“ดูเจ้ามีเรื่องอยากจะพูดกับเปิ่นกง”น้ำเสียงของนางเย็นเฉียบ พอจะสร้างความหวาดหวั่นให้แก่นางกำนัลผู้นั้นบ้างมิมากก็น้อย นัยน์ตาของอีกฝ่ายเบิกกว้างขึ้นราวกับคาดไม่ถึง เช่นเดียวกับเจินเฟยที่ดูจะตื่นตกใจมิต่างกัน

“เมื่อครู่เจ้าตวัดตามองเปิ่นกงอย่างไร้มารยาท เกรงว่าคงอึดอัดอยากจะพูดกับเปิ่นกงเต็มที”ฝูหรงวางถ้วยชาลง หันไปหาอาหนิงที่ยืนขนาบอยู่ข้างกาย “อาหนิง เจ้ารับใช้เปิ่นกงมาระยะเวลาหนึ่ง เปิ่นกงเป็นเช่นไรช่วยบอกแก่นางกำนัลผู้นั้นให้รับรู้ หาไม่แล้วนางคงหวาดกลัวเปิ่นกงจนมิยอมเปิดปากพูด”

อาหนิงยกยิ้มเสมือนเข้าใจความนัยของฮองเฮา นางกำนัลวัยกลางคนก้าวลงไปจากตำหนัก ร่างอวบยืนอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสอง พลางกล่าวเสียงนุ่มนวล “หวั่นฝูหรงฮองเฮาทรงมีพระเมตตามากล้น อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมจริยธรรม หากเจ้าจะทูลฮองเฮาด้วยเรื่องใดก็จงว่าออกมาเสีย”

เจินเฟยหรี่ตาลงด้วยความหวาดระแวง อิงซั่วผู้เป็นนางกำนัลประจำกายเจินเฟยรีบเอาร่างของตนมาบดบังพระสนมคนงามเอาไว้ ราวกับว่าฮองเฮาและนางกำนัลวัยกลางคนเบื้องหน้าเป็นปีศาจร้ายที่น่าหวาดกลัว

“กราบทูลฮองเฮาเพคะ แม้นว่าพระสนมจะเป็นเจ้าของตำหนักร่วนอี้ หากแต่ก็มิได้หมายความว่าพระสนมเป็นเจ้าของชีวิตของผู้ใด หมิงกุ้ยเหรินและอี๋กุ้ยเหรินจะกระทำสิ่งใดเกี่ยวข้องกับอะไรกับพระสนมด้วยหรือเพคะ”อิงซั่วกราบทูลเสียงแข็ง คล้ายกับว่าความหวาดกลัวก่อนหน้านี้เลือนหายไป

แม้นเจินเฟยเองก็ยังคาดไม่ถึงว่านางกำนัลของตนจะใจเด็ดเพียงนี้ ดวงตาของนางเจือไปด้วยความพึงพอใจแต่ก็มลายหายไป ยามตระหนักถึงฐานะของตนและฐานะของฮองเฮา ยิ่งมิต้องเปรียบเทียบกับฐานะของนากำนัลต่ำต้อยผู้หนึ่ง

ถ้อยคำที่หลุดลอดออกมานั้นทำเอาริ้วความโกรธโลดแล่นไปทั่วทั้งร่างของอาหนิง ทว่าฮองเฮาก็ยังคงเป็นเช่นเดิมนิ่งสงบเสียใจน่ากลัว ปลอกเล็บสีทองครูดไปกับถ้วยชาสร้างเสียงดังแผ่วเบานำมาซึ่งความหวาดหวั่นอีกครา เสียงหวานติดเย็นชาดังลอดออกมาจากลำคอระหง

“หมายความต่อให้นางสนมหรือนางกำนัลภายในวังหลังกระทำสิ่งใดผิดก็มิเกี่ยวข้องกับเปิ่นกงผู้มีหน้าที่ดูแลหกตำหนักงั้นหรือ เหมือนกับที่เจินเฟยมิเกี่ยวข้องอันใดกับหมิงกุ้ยเหรินและอี๋กุ้ยเหริน ต่อให้เจินเฟยจะอยู่ร่วมในเหตุการณ์ด้วยก็ตามที”

รอยยิ้มของฝูหรงเหยียดกว้างขึ้น จะอย่างไรก็ลงโทษเจินเฟยไปพอสมควร เกรงว่าถ้าทำมากกว่านี้จะเป็นการรังแกบุปผางามมากเกินไป อีกทั้งหลี่เซวียนเองอาจจะย้อนกลับมาตำหนิติเตียนนางได้ เอาเถอะ ครั้งนี้แค่ตักเตือนก็พอ ตอนนี้นางเองก็ยังรู้อะไรมิมากนัก

อย่างไรเสียก็คงมากพอให้เหล่าข้ารับใช้ในวังหลวงตระหนักและยำเกรงนาง

“เจ้ามิตอบคงแสดงว่าหมายความตามนั้น”ร่างอรชรเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูงมิรั้งรอให้ใครได้เอ่ยปากพูดสิ่งใดก็รีบเดินเข้าไปภายในตำหนัก โดยมิลืมทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเฉยชา “นายทำผิดแต่บ่าวไพร่มิทักท้วงนับเป็นความผิด โบยนางกำนัลผู้นี้สามสิบไม้จากนั้นส่งไปทำงานที่หอซักล้าง ส่วนเจินเฟยให้กลับไปคัดคุณธรรมของสนมมาให้เปิ่นกงร้อยจบ”

“พระสนมช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ พระสนม !

เจินเฟยเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึงมองร่างของอิงซั่วที่กำลังถูกลากออกไปโดยฝีมือของเหล่ากงกง สลับกับร่างระหงของฮองเฮา นางส่งเสียงกรีดร้อง “ฮองเฮาเพคะ ฮองเฮา !

แต่ถึงกระนั้นแล้วก็หาได้มีทีท่าว่าหวั่นฝูหรงฮองเฮาจะไยดีแต่อย่างใด อาหนิงทอดมองทุกอย่างด้วยสายตาเรียบเฉยมิต่างจากผู้เป็นนายก่อนจะหมุนตัวกลับเดินเข้าไปในตำหนักเหอซินทันใด เหลือทิ้งไว้เพียงเจินเฟยผู้กำลังตื่นตกใจ

 

ระยะเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามข่าวลือเรื่องพวกนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลังอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าย่อมต้องรู้ถึงพระกรรณของฝ่าบาทหากแต่ก็ไร้การเคลื่อนไหวใดจากโอรสสวรรค์ ดับสิ้นความหวังของผู้รอชมละครฉากใหญ่ หนึ่งวันที่กำลังผ่านพ้นไป ฮองเฮากระทำสิ่งใดไปมากพอสมควรแม้นจะมิถึงขั้นหนักหนา หากแต่ก็สร้างความแตกตื่นให้ผู้อื่นมิใช่น้อย

แผ่นหลังบอบบางเหยียดตรง เรือนผมดำขลับถูกปล่อยยาวลงมาโดยมีอาหนิงคอยแปลงผมให้แก่นาง ฝูหรงทอดสายตามองเงาสะท้อนในกระจก ริมฝีปากอวบอิ่มขบเข้าหากัน “อาหนิง หวั่นฝูหรงฮองเฮาที่เจ้ารู้จักเป็นเช่นไร”

อาหนิงกะพริบครั้งหนึ่งมองเงาสะท้อนพระพักตร์ในกระจกทองเหลืองของฮองเฮาคล้ายกับว่ามิเข้าใจคำถาม ก่อนจะตอบกลับออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ทรงเป็นฮองเฮาที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมและทรงเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทเพคะ”

นางโคลงหัวลง ถอดปลอกเล็บทองฉลุลายเมฆาออก อาหนิงวางหวีพลางช่วยพยุงนางขึ้น ชายอาภรณ์โปร่งบางพลิ้วไหวไปตามการขยับกาย ฝูหรงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้มองดูถ้วยยาที่กำลังถูกอาหนิงยกเข้ามาด้านใน กลิ่นของมันมิน่าพิศมัยนักเฉกเช่นเดียวกับรสชาติ

วันนั้นตอนตื่นขึ้นมา นางเคยถามหลี่เซวียนว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเพียงแค่ยกยิ้มบางเบาที่ชวนลุ่มหลงแล้วลูบหัวนางครั้งหนึ่ง บอกเพียงแค่ว่าไม่เป็นไรทั้งนั้น หวั่นฝูหรงฮองเฮาเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้นก่อนลืมตาตื่นขึ้นมายังโลกแห่งความจริง เหล่าข้ารับใช้ในตำหนักเหอซินต่างมิพูดถึงเรื่องนี้

กระทั่งนางกำนัลคนสนิทสมัยเป็นไท่จื่อเฟยยังหายไป หลี่เซวียนบอกว่านางประทานนางกำนัลผู้นั้นให้แก่ราชองครักษ์ขั้นสาม บัดนี้จึงเหลือเพียงอาหนิงที่คอยถวายการรับใช้อย่างใกล้ชิด

“วันนี้ฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักใด”

“กราบทูลฮองเฮา ฝ่าบาทยังมิได้พลิกป้ายเพคะ”อาหนิงตอบขณะยกถ้วยยาของนางขึ้น “มิแน่ว่าคืนนี้อาจจะทรงไม่เสด็จไปตำหนักใดเลยก็ได้นะเพคะ”

“กระนั้นหรือ”ฝูหรงแค่นเสียงพูดอย่างเฉยชา รับเอาถ้วยยาจากอาหนิงมาถือไว้ก่อนจะยกมันจรดริมฝีปาก ปล่อยให้มันไหลผ่านลงไปในลำคอ

แต่ไหนแต่ไรมาเท่าที่จำได้ทุกครั้งที่นางลงมือหลี่เซวียนจะเสด็จไปยังเรือนของบรรดาเหลียงตี้เหล่านั้น เพื่อปลอบประโลมพวกนาง เขามอบอำนาจและความโปรดปรานให้แก่นางก็จริง แต่ในขณะเดียวกันก็มิได้ปล่อยให้มันอยู่นอกเหนือการควบคุม

ระยะเวลาสามปีที่ดำรงตำแหน่งเป็นไท่จื่อเฟยสมองของนางถูกใช้ขบคิดเรื่องมากมาย เพราะพระทัยของโอรสสวรรค์นั้นสุดยากจะหยั่งถึง สตรีข้างกายเช่นนางจึงมิอาจวางใจได้โดยง่าย

“อาหนิง ไปเอากระดานหมากล้อมมาให้เปิ่นกง”

ข้ามิเชื่อหรอกว่าท่านจะเอ็นดูข้า

 

ผิดจากที่คาดการณ์เอาไว้มาก หลี่เซวียนมิได้ไปค้างคืนที่ตำหนักใดอีกทั้งรุ่งเช้าวันถัดมายังปรากฏกายขึ้นภายในตำหนักเหอซิน หวั่นฝูหรงกะพริบตาหลายครั้งเสมือนว่ามิเชื่อถือสายตาของตน ตามปรกติแล้วเขาควรรีบไปปลอบประโลมเจินเฟยหรือไม่ก็เหอกุ้ยเฟย

ไห่กงกงมิได้รายงานเรื่องราวในวังหลังแก่เขาหรืออย่างไร

อย่างไรก็ตามแม้นจะผิดจากที่คาดคิดเอาไว้มาก แต่เพื่อมิให้เขาสังเกตเห็นถึงความผิดปรกติ ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มหวานอ่อนน้อมก่อนย่อตัวลงอย่างงดงาม วันนี้หลี่เซวียนอยู่ในชุดอาภรณ์สีครามปักลายมังกรเหินฟ้า ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาเหมือนทุกครั้ง

“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

“ลุกขึ้นเถอะ”เขาเอื้อมมือมาพยุงนางขึ้น ก่อนจะประคองนางเข้าไปด้านในทำราวกับตนเองเป็นเจ้าของตำหนักเหอซิน กว่าจะทันได้ตั้งตัวอีกทีนางก็ยังอยู่บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยสำรับสำหรับมื้อเช้าพร้อมกับเขาเสียแล้ว กลิ่นกำยานภายในตำหนักลอยออกมาปะปนกับกลิ่นของอาหาร

“อาหนิงบอกเจิ้นว่าเมื่อคืนเจ้าเล่นหมากล้อมจนดึกดื่นค่อนคืนก็ยังมิยอมหลับนอน”

“เพคะ”น้ำเสียงของนางสั่น ความหวาดระแวงมากมายก่อตัวขึ้นแต่นั่นเทียบมิได้เลยกับความประหลาดใจ

หยางหลี่เซวียน เขาเป็นบุรุษหน้าตายที่เห็นอิสตรีเป็นเพียงเครื่องมือในกระดานหมาก ครั้งหนึ่งเขายังเคยหักหน้านางเพื่อเอาใจเหอเหลียงตี้ ถึงแม้นว่าวันถัดมาจะกลับมาเอาใจนางดั่งเดิมก็ตามที จะอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเป็นเช่นนี้

พระสวามีของนางไม่เพียงแค่เลวระยำ อีกทั้งยังบัดซบสิ้นดี !

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่งั้นหรือ”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียวนิ้วสัมผัสลงบนข้างแก้มของนาง “เจิ้นอยากรู้นักว่าเจ้าคิดสิ่งใดอยู่”

เสมือนว่าความมั่นใจสูงเสียดฟ้าของฝูหรงทลายลง นางกะพริบตาอีกหลายครั้งมิแน่ใจว่าบุรุษที่ดูแสนดีราวกับเทพเซียนเบื้องหน้าคือความจริงหรือความฝันกันแน่ หากเป็นไปได้นางจะขยับตัวออกห่างจากเขา ทว่าหลี่เซวียนคล้ายรู้ทันความคิดนาง เรียวแขนแข็งโอบกอดรอบเอวบอบบางเอาไว้

“หม่อมฉันเพียงแค่กำลังคิดว่าไฉนวันนี้จึงมิเห็นข้าวต้มเม็ดบัวบนโต๊ะ”ฝูหรงทำหน้าฉงนพลางหักเหความสนใจของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน “ต่อมาจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าหม่อมฉันพึ่งทานมันไปเมื่อไม่กี่วันก่อน”

“เช่นนั้นหรอกหรือ”หลี่เซวียนกล่าวเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบให้นางและตนเอง ใบหน้าคมคายยังคงกระจ่างใสแสดงว่าเมื่อคืนเขามิได้โหมงานหนักจนมิได้หลับมิได้นอน “หากเจ้าอยากทานขอเพียงบอกโรงครัว พวกเขาจะรีบจัดการมันทันที”

ฝูหรงพยักหน้า แม้นว่าความมั่นใจจะยังมิกลับมาทว่านางก็พอจะตั้งสติแล้วปรับตัวขึ้นมาได้บ้าง ด้วยฐานะของนางจะอย่างไรก็ไม่มีทางถูกทอดทิ้ง ต่อให้เป็นที่โปรดปรานของโอรสสวรรค์ก็ตาม หากแต่นี่ก็ออกจะเกินหน้าเกินตาไปเสียหน่อย เขากำลังคิดจะทำอะไรกัน

“ไฉนเจ้าทำสีหน้าเช่นนั้นเล่า”

“หม่อมฉันกำลังซาบซึ้งในความห่วงใยของฝ่าบาทเพคะ”นางตอบแหงนหน้าขึ้นสบเข้าไปภายในดวงตาคู่คมของเขาเพื่อมองหาบางสิ่งบางอย่างทว่าก็มิพบอะไรนอกเสียจากความอบอุ่นที่เจืออยู่ภายในนั้น

“เจิ้นเคยบอกว่ามันเป็นเพียงฝันร้ายหนึ่งตื่น ยามเมื่อเจ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเจ้าจะเห็นเจิ้นยืนอยู่ข้างกายเจ้า”

กล่าวกันว่าคารมของบุรุษมิแตกต่างจากมารยาร้อยเล่มเกวียนของอิสตรี หวั่นฝูหรงขยับยิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อย ทาบฝ่ามือลงบนข้างแก้มของเขา นัยน์ตาเป็นประกายแพรวพราว การเอาตัวรอดในตำหนักบูรพาท่ามกลางนางสนมและการกลั่นแกล้งของหลี่เซวียนสอนอะไรนางหลายอย่าง

หากเขาต้องการบทละครลวงโลก นางก็จะให้เขา

“ข้างกายของหม่อมฉันหรือเพคะ”

หลี่เซวียนกดจูบลงบนหน้าผากของนางครั้งหนึ่งก่อนจะครางตอบเสียงอ่อนโยน “ใช่ ข้างกายของฝูหรง”

 

และในคืนนั้นเองหยางหลี่เซวียนก็พลิกป้ายตำหนักร่วนอี้ของเจินเฟย มือขาวเนียนที่กำลังยกขึ้นวางตัวหมากลงบนกระดานชักค้างกลางอากาศ หลังจากได้ยินคำรายงานจากอาหนิง ฝูหรงก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิดเรียวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม ดูท่าหยางหลี่เซวียนในร่างของโอรสสวรรค์จะซับซ้อนและยุ่งยากกว่าเก่าพอควร

แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว….

พระสวามีของนางก็ยังคงรักษาความเลวระยำและบัดซบได้มิเสื่อมคล้าย

“หม่อมฉันละนับถือพระองค์จริงๆ”นางกล่าวเสียงแผ่วเบาก่อนวางตัวหมากสีดำลงบนกระดานแล้วหยิบตัวหมากสีขาววางตามลงไป เรียวขาทั้งสองเหยียดยาวออกไปด้วยความเกียจคร้าน

ในที่สุดนางก็ค้นพบพัฒนาการของหยางหลี่เซวียน นอกเสียจากเลวระยำแล้ว ใบหน้าของเขาก็เหมือนจะหนาขึ้นอีกด้วย เมื่อเช้าปากบอกว่าอยู่ข้างกายนาง ทว่าตกดึกตัวกลับไปโลดแล่นอยู่บนเตียงกับเจินซื่อเหนียง

“อาหนิง เจ้าต้องจำเอาไว้ให้ดี อันหนังหน้าของบุรุษหนาเสียยิ่งกว่าอิสตรี”

 

[1] หนึ่งชั่วยามเท่ากับสองชั่วโมง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.837K ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #2910 Ohdang (@massatom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:22
    สนุกมากค่ะ
    #2910
    0
  2. #2582 SlowlifeSloth (@SlowlifeSloth) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:54
    อิเต้ต้องทำร้ายจิตใจนางหนักมากแน่ๆ. ส่วนนางกำนัลที่ว่ายกให้องครักษ์ ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วเหรอ
    #2582
    0
  3. #2017 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 20:19
    เหมือนเล่นสงครามประสาท
    #2017
    0
  4. #1846 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 02:56
    เหมือนผัวเมียคู่นี้เขาเล่นสงครามประสาทกันอ่ะ
    #1846
    0
  5. #1624 p_ple2 (@P_ple) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 00:59
    ไอชอบเรื่องแบบนี้ย์
    #1624
    0
  6. #1594 PLOYSOIYXX (@ployyy567) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 18:26
    จริงๆที่ฮองเฮาหลับไปครึ่งปีนี้ฝีมือฮองเต้ปะ
    #1594
    0
  7. #1281 นัท (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 01:06

    เต้เหมือนไม่มีความจริงใจให้ใครทั้งนั้น

    #1281
    0
  8. #1157 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:13
    เห็นด้วยกับพระนางเพค่ะ
    #1157
    0
  9. #1006 Jacky Pan (@Alice1089) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 02:36
    ชอบประโยคท้ายมาก5555+(เพราะมันจริง)=_=
    #1006
    1
    • #1006-1 11111997 (@11111997) (จากตอนที่ 3)
      15 ตุลาคม 2561 / 14:32
      55555เห็นด้วยอย่างแรง
      #1006-1
  10. #749 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:31
    เอาสิฝ่าบาท ไหลลื่นขนาดนี้ ฝูหรงต้องสู้ๆ
    #749
    0
  11. #621 miwmiw55210 (@miwmiw55210) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 18:29
    ทำไมเราสงสารฝูหลง
    #621
    0
  12. วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 10:02
    เกลียดคารมอีเต้มากอ่ะ
    #603
    0
  13. #583 Honery (@Miramarin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:45
    ข้างกายฝูหรง(เกลียดมากคำนี้ อิน555)
    #583
    0
  14. #357 winanya19 (@winanya19) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 10:20
    ป่าคอนกรีตยังเรียกพี่ หน้าอิเต้
    #357
    0
  15. #113 poykhao (@poykhao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:26
    ฮองเฮาด่าฮ่องเต้5555555
    #113
    0
  16. #92 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 23:29
    อู้ย ทั้งรักทั้งชังใช่รึไม่
    #92
    0
  17. #53 Lis33 (@Lis33) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:08
    ชอบว่ะ 'อันหนังหน้าจองบุรุษหน้าเท่าสตรี'5555
    #53
    0
  18. #21 menority (@menorityy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 17:42
    ชอบมากค่ะไรท์
    #21
    0
  19. #20 MashiroKR (@MashiroKR) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 09:19
    อู้ยยยมันแน่
    #20
    0
  20. #19 My'z Biscuit (@nuutgamol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 01:42
    อ๋อยยยย เรื่องนู้นก็อยากต่อ เรื่องนี่ก็อยากรู้ แต่ทำไมถึงเดาว่าเรื่องนี้ พระเอกน่าจะทำผิดกับนางเอกมากๆ จนนางตรอมใจหรืออะไรซักอย่างอาจจะมีคนทำร้ายหรืออะไรก้ว่าไปจนหลับไปร่วมครึ่งปี ช่วงระหว่างนั้นอิเต้ถึงเพิ่งรู้ตัวว่านางเอกสำคัญ พอนางฟื้นขึ้นมาเลยพยายามทำทุกอย่างไม่ให้นางเอกรู้ว่าเรื่องก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง
    #19
    2
    • #19-1 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 3)
      23 กันยายน 2561 / 19:33
      คิดว่าพระเอกไม่ได้เปลี่ยนวิธีการนะก็ยังโหดนิ่มๆเหมือนเดิม ซับซ้อนซ่อนคมเหมือนเดิม

      เพราะยังโปรดปรานนางเอกเหมือมเดิมและไปปลอบใจคนทึ่นางลงโทษเหมือนเดิมตั้งแต่

      ตอนที่นางอยู่วังตะวันออก แต่คราวนี้เว้นวันเท่านั้น ทำให้นางเอกทรมานต่อการคาดเดา

      เพิ่มอีกหนึ่งวัน อ่านแล้วเจ็บกว่าเดิม แต่หวังว่าตอนต่อไปนางเอกจะแก้เกมไม่เหมือนเดิม



      ขอบคุณ
      #19-1
  21. #18 19871112 (@19871112) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 01:28

    เราอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น....มาต่อเร็วๆเด้อ.
    #18
    0
  22. #17 Prangpraty !~ (@maprng_za_na) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 00:26
    นี่ว่ามีลับลมคมในแปลกๆ
    #17
    0
  23. #16 chatchaomn (@chatchaomn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 22:01
    มาต่อเร็วนะคะ รออ่านนะ
    #16
    0
  24. #15 โดเรมีพันตัน (@-Deatiny-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:10
    นี่ว่านางกำนัลคนก่อนไม่ได้ถูกประทานจริงๆหรอก5555
    #15
    0
  25. #14 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 18:29

    อ่านแล้วหน่วง แทบไม่มีแรงเม้นท์ แต่ชอบ ขอบคุณ

    #14
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น