หวั่นฝูหรง [] [เลือน] สนพ.รักคุณ ปิดตอน 15/2/2562

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 470,443 Views

  • 4,507 Comments

  • 8,700 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    94,757

    Overall
    470,443

ตอนที่ 11 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1250 ครั้ง
    2 ต.ค. 61

ข่าวการตั้งครรภ์ของหลิงผินแพร่กระจายไปทั่วทั้งวังหลังอย่างรวดเร็ว อีกทั้งฝ่าบาทเองก็มีกระแสรับสั่งให้ดูแลหลิงผินอย่างดี และมันช่างเป็นอะไรที่เกินความคาดหมาย ไม่เว้นแม้กระทั่งกับตวนเฟยผู้รักสงบ

เจินซื่อเหนียนยกมือขึ้นเท้าคาง ขณะเหม่อมองดอกพุดตานในแจกันของตวนเฟย หลันเจาอวี้ผู้เป็นเจ้าของตำหนักเพียงแค่เหยียดตัวอย่างเกียจคร้าน มิได้มีทีท่าต่างจากปรกติแต่อย่างใด

“ตวนเฟยนึกชมชอบดอกพุดตานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

หลันเจาอวี้ปรายตามองร่างบอบบางของเจินเฟยด้วยความเฉยชา พลางยกมือขึ้นสัมผัสไปตามกลีบของดอกพุดตาน “ฮองเฮาประทานมันให้ข้า ดูไปแล้วมันก็สวยดี เจินเฟยเองก็ได้รับดอกเบญจมาศไม่ใช่หรืออย่างไร”

เมื่อกล่าวถึงดอกเบญจมาศสีหน้าของเจินซื่อเหนียนแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าไม่ชอบดอกเบญจมาศ มิรู้ว่าฮองเฮาจงใจกลั่นแกล้งข้าหรือไม่”

ตวนเฟยพยักหน้าแล้วโบกมือไปมา “เรื่องนั้นคงไม่สำคัญเท่ากับหลิงผินตั้งครรภ์”

ริมฝีปากที่จะขยับพูดต่อของเจินเฟยหยุดชะงักไป นัยน์ตาดอกท้อหรี่ลงอย่างครุ่นคิด น้ำเสียงหวานเอ่ยพึมพำแผ่วเบา “จะสำคัญหรือไม่ เหอกุ้ยเฟยก็คงอยู่ไม่สุขเป็นแน่”

ทั้งที่คิดไว้ว่าถุงหอมนั่นช่างเถอะ

“ปรกติแล้ว เหอกุ้ยเฟยไม่น่าจะปล่อยเอาไว้”

“อาจต้องยอมรับว่าสำหรับเรื่องพวกนี้ หวั่นฝูหรงฮองเฮามีน้ำใจมากพอสมควร นางไม่เคยลงมือกับเด็กไร้เดียงสา ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหนก็ตาม”

เจินซื่อเหนียนเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่ต่อความกับอีกฝ่ายก่อนจะทอดสายตามองดอกพุดตายในแจกัน ชั่วขณะหนึ่งนางอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปบดขยี้ไม่แยแสซึ่งความบอบบางของมัน

 “ตอนนี้เหอกุ้ยเฟยกำลังไปเข้าเฝ้าไทเฮา วันพรุ่งคงมีเรื่องน่าสนุกให้ได้ชม”

“งั้นหรือ”

 

เซี่ยวฉุนเยี่ยนไทเฮาทรงมีกระแสรับสั่งให้ฮองเฮาเป็นผู้ดูแลครรภ์มังกรของหลิงผิน  

เรื่องนี้สร้างความสนุกสนานให้แก่เหล่านางสนมทั้งหลายมิใช่น้อยเลย นี่ไม่เท่ากับว่าไทเฮาจงใจตบหน้าฮองเฮาที่ไร้บุตรงั้นหรือ กระนั้นแล้วนอกเหนือจากรอยยิ้มอ่อนหวาน หวั่นฝูหรงฮองเฮาก็มิได้ตอบโต้อะไรกลับไป เป็นอีกครั้งที่พวกนางผู้ตั้งตารอเรื่องสนุกนั่นอดผิดหวังมิได้

อาหนิงสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ลงบนร่างอรชรของฮองเฮา ก่อนช่วยพยุงอีกฝ่ายขึ้นเดินออกไปนอกตำหนักเหอซิน  หลังจากไทเฮาทรงมีกระแสรับสั่งเช่นนั้น หว่างคิ้วของฮองเฮาก็มักขมวดเข้าหากันเป็นปมราวกับว่านั้นคือเรื่องยุ่งยากยิ่งกว่าสิ่งใด

ฤดูหนาวเวียนมาถึงแล้วอีกครา หยาดหิมะขาวโพลนโปรยปรายลงมา หมู่เมฆก่อตัวหนาทึบบดบังแสงอาทิตย์ หวั่นฝูหรงสูดหายใจเข้า นัยน์ตาเรียวดั่งหงส์ทอดมองออกไปด้วยความเฉยชา

“ฮองเฮาทรงวิตกกังวลหรือเพคะ”อาหนิงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ขณะกางร่มแล้วเดินขนาบข้างกายเจ้านายของตน

“ไม่เชิงเสียทีเดียว”

สำหรับไทเฮาแล้วมันก็คงเป็นเพียงแค่การกลั่นแกล้งตบหน้านางตามปรกติ ทว่าจุดประสงค์แท้จริงแล้วของเหอกุ้ยเฟยคงต้องการหาเรื่องกำจัดนาง หากเกิดอะไรขึ้นกับหลิงผินคนแรกที่จะต้องถูกสอบสวนหรือรับผิดชอบย่อมเป็นนาง

ดูท่าแล้วการกลั่นแกล้งครานี้ของไทเฮาจะรุนแรงเกินไปมิใช่น้อย

“มันเป็นเพียงเรื่องยุ่งยากที่เจ้าไม่เข้าใจ”

อาหนิงนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะกล่าวบางสิ่งออกมาท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ร่วงโรย “หม่อมฉันเป็นห่วงพระองค์นะเพคะ”

และมันก็มีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังตอบกลับมาเท่านั้น หวั่นฝูหรงฮองเฮายังคงขยับปลายเท้า เหยียบย้ำลงไปบนหยาดหิมะพวกนั้น ชายเสื้อคลุมขนสัตว์สีเข้มขยับสั่นไหว แม้นกระทั่งน้ำเสียงที่หลุดออกมาก็ยังแสนจะเฉยชา

“เจ้ามิจำเป็นห่วงเปิ่นกงแม้แต่น้อย ต่อให้สนมกว่าครึ่งวังตั้งครรภ์เปิ่นกงก็ยังมีความสุขเช่นเดิม”นัยน์ตาเรียวดั่งหงส์หรี่ลง เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม “ในเมื่อโอรสสวรรค์เองก็เป็นเช่นนี้ หากเปิ่นกงมัวแต่ยึดติดกับภาพฝันอันงมงาย คงต้องหวังพึ่งแพรขาวสามฉื่อ[1]แล้วกระมัง”

หลายปีที่ผ่านมาในฐานะไท่จื่อเฟยได้ประจักษ์แจ้งแก่นางแล้วว่า หยางหลี่เซวียนคนนั้นจากไปแล้ว หากนางยังมานั่งทุกข์ทนกับพฤติกรรมของเขา เห็นทีชีวิตนี้คงต้องหวังพึ่งแพรขาวสามฉื่อ และท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างนั้นก็กลายเป็นความเฉยชา

ท่านก็มีชีวิตของท่าน ส่วนข้าก็มีชีวิตของข้า ทว่าพวกเราก็ยังคงเป็นสามีภรรยาของกันและกันอยู่ดี

 

หยางชิงอี้ขบริมฝีปากที่แตกแห้งของตนเอง ก่อนจะกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ให้แน่นขึ้น โดยมีแม่นมคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ผ่านไปเพียงไม่นานนัก ร่างระหงของหวั่นฝูหรงฮองเฮาก็ปรากฏขึ้นสู่สายตา

โดยปรกติแล้วสมควรเป็นองค์หญิงเช่นนางที่ต้องเป็นฝ่ายไปหาฮองเฮา หากแต่สตรีผู้นี้กลับมิได้เคร่งครัดถึงเพียงนั้น กลายเป็นคนมาหานางด้วยตนเอง

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

หวั่นฝูหรงเลิกคิ้วสูง นึกแปลกใจในความอ่อนน้อมขององค์หญิงชิงอี้มิใช่น้อย ดูเหมือนหยางหลี่เซวียนหรือไม่ก็บรรดาแม่นมจะทำอะไรบางอย่างกับชิงอี้

มือขาวเนียนเอื้อมออกไปพยุงอีกฝ่ายขึ้น “เข้าไปในตำหนักกันเถอะ”

ชิงอี้พยักหน้าช่างแลดูว่าง่ายยิ่งนัก

องค์หญิงชิงอี้เป็นหนึ่งในลูกสาวผู้เป็นที่โปรดปรานของหลี่เซวียน แม้นว่าหลี่เซวียนจะมีลูกสาวรวมกันราวสี่คนก็ตาม นับดูแล้วเขาก็มีลูกไม่มากเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกชาย นอกจากองค์ชายใหญ่ของเหอกุ้ยเฟยกับองค์ชายรองของเจียเฟยที่ไม่มีใครอีก ทั้งองค์ชายรองเองก็มีร่างกายอ่อนแอมิต่างจากมารดา

คิดดูแล้วคนที่มีสิทธิ์จะได้บัลลังก์ต่อจากหลี่เซวียนก็คงเป็นองค์ชายใหญ่

“ท่านดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไร”ชิงอี้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเปิดบทสนทนา นัยน์ตากลมโตไล่สำรวจไปตามดวงหน้างดงาม “แต่ก็ไม่แปลกอะไร เสด็จแม่ของข้าเองก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับเรื่องพวกนี้”

ชิงอี้เป็นแค่เด็กหญิงอายุไม่กี่ปี ไฉนนางถึงได้หวั่นฝูหรงคนนั้นเลี้ยงอีกฝ่ายมาแบบไหนกันแน่

“เจ้าเป็นแค่เด็กไยจึงพูดเรื่องพวกนี้ แม่นมเล่าให้เจ้าฟังหรืออย่างไร”ร่างอรชรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ชิงอี้ชำเลืองมองนางก่อนขยับตัวเข้ามาใกล้ แล้วยกมือขึ้น เป็นเชิงให้นางอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตักอุ่นของตน

“หาไม่”ชิงอี้ส่ายหนาพลางเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง“แต่ข้าก็อยู่ในวังมานาน เห็นเสด็จแม่สู้รบกับนางสนมมาหลายคราก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง”

ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มหวาน เรียวนิ้วมือจิ้มลงบนพ่วงแก้มแดงเรื่อ “ชิงอี้ หลายอย่างในวังหลังไม่ได้น่าชมนัก เจ้ารับรู้ถึงมันได้ แต่ก็ควรไตร่ตรองมันให้ดีด้วย”

องค์หญิงชิงอี้หลบตาลงต่ำกล่าวเสียงอู้อี้ “ข้ารู้แล้วน่า ท่านจะไม่ทำเหมือนพวกนางใช่ไหม”

“ทำเช่นไรล่ะ”

หยางชิงอี้ไม่ตอบแต่กลับซุกใบหน้าลงกับเนินอกของนาง ฝูหรงโคลงหัวลงหนึ่งยกมือขึ้นลูบไปตามเรือนผมดำขลับ “เจ้าต้องเข้าใจก่อนว่าวังหลังมิใช่สรวงสวรรค์ แต่มันคือสนามรบของอิสตรี โอรสสวรรค์เองก็มิใช่วีรบุรุษ เปิ่นกงเข้าใจเหตุผลและจุดยืนของพวกนาง ในขณะเดียวกันก็เข้าใจตนเองมิต่างกัน”

“ชิงอี้ ใต้หล้านี้ยังมีอะไรอีกมากในเจ้าต้องเรียนรู้ และมันก็มิใช่ว่าเราจะมีทางเลือกมากนัก”เจ้าของร่างเล็กยกมือขึ้นโอบกอดนางเอาไว้แน่น ฝูหรงกดจูบลงศีรษะของเด็กหญิง “เพราะเปิ่นกงเป็นฮองเฮาไม่ว่าจะอย่างไร ต่อให้ไร้บุตร เปิ่นกงก็ยังได้ขึ้นเป็นไทเฮาและเปิ่นกงพึงพอใจกับสิ่งที่ได้รับแล้ว”

“แล้วถ้าท่านมิได้เป็นฮองเฮา ท่านจะทำเหมือนกับพวกนางหรือไม่”

หวั่นฝูหรงเลือกที่จะขยับยิ้มกว้างขึ้นมิตอบสิ่งใดกลับไป ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน “ว่าแต่ทำไมเจ้าไม่ออกไปเล่นในอุทยานหลวง ได้ยินแม่นมหรงบอกว่าเจ้าชอบออกไปเล่นที่นั่น”

เมื่อนางกล่าวถึงเรื่องนี้องค์หญิงชิงอี้ผลักตัวออกแทบจะทันที ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย “ข้าแค่ไม่อยากฟังหลิงผินพูดถึงครรภ์มังกรของนาง”

“หือ”

หยางชิงอี้กลอกตาเล็กน้อย “ให้ตายเถอะ ! ตอนเหอกุ้ยเฟยตั้งครรภ์น้องสี่ นางยังไม่พูดมากเท่าหลิงผิน ทำตัวโอ้อวดไปทั่วทั้งวังหลวง คิดว่าอุทยานหลวงเป็นของนางเพียงผู้เดียวหรืออย่างไร !

โอ้ หยางชิงอี้กำลังเกรี้ยวโกรธ

“ข้าจะทูลฟ้องเสด็จพ่อให้ตำหนินาง”

ร่างเล็กผละตัวออกมาขยับปลายเท้าเดินไปมาไม่หยุด ทั้งยังส่งเสียงบ่นพึมพำไม่ต่างจากหยางหลี่เซวียนผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย “เฮอะ ! ข้าเป็นลูกของเสด็จพ่อ แต่นางเป็นแค่สนมขั้นผิน คอยดูเถอะ

ชั่วขณะหนึ่งหวั่นฝูหรงอดคิดไม่ได้เลยว่าความร้ายกาจของหยางชิงอี้นั้นมีต้นแบบมาจากใครกัน

แท้จริงแล้วตัวนางในตอนนี้เลี้ยงชิงอี้มาแบบไหนกันแน่นะ

 

ไทเฮาทรงพระราชทานยาบำรุงครรภ์ให้แก่หลิงผิน แน่นอนว่าฮองเฮาเช่นนางผู้มีหน้าที่ดูแลครรภ์นี้ย่อมต้องประทานให้ไม่ต่างกัน หยาดหิมะยังคงร่วงโรยลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตลอดระยะเวลาร่วมเดือนที่ผ่านมา

สถานการณ์รอบด้านปรกติดี จะแปลกหน่อยก็ตรงที่หยางหลี่เซวียนไม่ได้เวียนไปตำหนักหลิงผินบ่อยนัก แต่ก็มิได้ละเลยหรือทอดทิ้งแต่อย่างใด

หลายวันมานี้นางเลือกจะขลุกตัวอยู่ภายในตำหนักเหอซินมากกว่าการออกไปเผชิญกับหิมะหนาวเย็น ทว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องออกไปอยู่ดี วันเฉลิมฉลองพระชมน์พรรษาของไทเฮาใกล้มาถึงแล้ว เหล่านางสนมทั้งหลายต่างเลือกเข้าไปสวดมนต์ขอพรพระพุทธองค์ แน่นอนว่าฮองเฮาเช่นนางย่อมต้องเป็นคนนำทัพ

ภาพสะท้อนกระจกปรากฏเป็นร่างระหงของสตรีสูงค่า เรือนผมถูกเกล้าขึ้นเป็นทรงสูงปักด้วยปิ่นระย้า ฝูหรงหยิบปลอกเล็บสีทองฉลุลายดอกพุดตานขึ้นสวม ก่อนหมุนตัวและก้าวเดินออกไป

บรรดาบุปผางามทั้งหลายต่างสวมอาภรณ์สีสันสดใส ใบหน้าของพวกนางประดับด้วยรอยยิ้ม ที่ดูโดดเด่นสุดคงไม่พ้นหลิงเจียหยูผู้กำลังตั้งครรภ์มังกร เสียงแหลมบาดหูของนางที่โอ้อวดเรื่องของตนนั้นยังดังมาให้นางได้ยิน

ช่างมีความสามารถในการสร้างเสียงน่ารำคาญเสียจริง

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”สนมบางส่วนที่สังเกตเห็นนางรีบย่อตัวลงแสดงความเคารพย้ำเกรง

“ลุกขึ้นเถอะ”

ฝูหรงยกยิ้มบางเบาให้แก่เหอกุ้ยเฟย วันนี้กระทั่งตวนเฟยเองก็ด้วย และยังคงขาดเจียเฟยเช่นเดิม นางหมุนลูกประคำสีนิลในมือก่อนขยับก้าวขาไปตามขั้นบันได พระอารามตั้งสง่าอยู่ตรงหน้า และนางไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำ

ในวันที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้สมควรอย่างยิ่งสำหรับการขลุกตัวอยู่ภายในตำหนัก

“ข้ามั่นใจว่าเขาจะต้องเป็นบุรุษ”เสียงของหลิงผินยังคงพูดไม่หยุดแม้ว่าจะเข้ามาในพระอารามหลวงแล้วก็ตามที ฝูหรงลอบกลอกตาด้วยความรำคาญ ไม่แปลกเลยว่าทำไมชิงอี้ถึงกล่าวเยี่ยงนั้น

“หลิงผิน หากเจ้าไม่ยอมอยู่ในความสงบก็จงออกไปเสีย”นางเอ่ยเสียงเรียบเฉย และตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หลิงเจียหยูกลายเป็นคนโอหัง อีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจใส่นางแล้วปรายตามองไปทางอื่น

ฝูหรงเลือกปิดตาลงข้างหนึ่งทำเสมือนไม่เห็นกิริยานั้นของอีกฝ่าย รอก่อนเถอะ หากเด็กออกจากท้องของนางเมื่อไหร่ หลิงเจียหยู อย่าหวังเลยว่าจะรอดมือนางไปได้

รูปปั้นของพระพุทธองค์ตั้งสง่าอยู่ด้านหน้า ทุกคนต่างคุกเข่าลงก่อนจะเริ่มสวดมนต์ ลูกประคำในมือถูกหมุนไปครั้งแล้วครั้งเล่า หัวสมองของนางยังคงขบคิดอะไรมากมาย มิได้นิ่งสงบเลยแม้แต่น้อย

ตอบตามตรง นางต้องการให้ลูกของหลิงผินออกมาเป็นบุรุษ จะได้ใช้เด็กคนนี้คานอำนาจของกุ้ยเฟย อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าสมดุลอำนาจของวังหลังก็ยังอยู่ในมือนาง เมื่อมีลูกชาย หลิงผินคงไม่เข้าฝั่งกับเหอกุ้ยเฟยเป็นแน่

แต่ถ้าเป็นสตรี ฐานะของหลิงผินก็จะมั่นคงขึ้นและนางก็คงเข้ากับเหอกุ้ยเฟย จะใช้วิธีไหนทำให้พวกนางแตกกันดี หวั่นฝูหรงฮองเฮาในตอนนี้ ต้องขบคิดเรื่องน่าปวดหัวถึงเพียงนี้เชียว

เนิ่นนานเท่าไหร่มิอาจรู้ได้ ทว่ายามเมื่อปรือตาขึ้นมาอีกครั้งทุกอย่างได้จบลง อาหนิงเข้ามาช่วยพยุงนางขึ้น ฝูหรงกะพริบตา รู้สึกได้เลยว่าหว่างคิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว

เมื่อออกมานอกพระอารามหลวงอีกครั้ง หิมะหยุดตกแล้ว ถึงกระนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีขาวโพลนราวกับเส้นผมของหญิงชรา ร่างบอบบางของหลิงผินจงใจเดินนำหน้านางก้าวหนึ่งอย่างไร้มารยาท เพียงเท่านี้อารมณ์ของอีกฝ่ายก็ทอประกายด้วยความพึงพอใจราวกับว่าตนเป็นเพียงเด็กน้อย

อารมณ์ของคนท้องหรืออย่างไร

เจินซื่อเหนียนยังทำหน้าที่คอยเสี้ยมให้ผู้อื่นแตกกันได้เป็นอย่างดี “ฮองเฮามิตักเตือนนางหน่อยหรือเพคะ”

“เปิ่นกงตักเตือนนางไปแล้วครั้งหนึ่ง เห็นทีว่า”น้ำเสียงหวานขาดห้วงไป ยามเมื่อเสียงหวีดร้องแหลมบาดหูของหลิงผินดังขึ้น

“กรี๊ด !

ร่างบอบบางของอีกฝ่ายกำลังจะเสียหลักตกลงไปตามขั้นบันได ฝูหรงเบิกตากว้างขึ้นเช่นเดียวกับเหล่าสนมทั้งหลายที่หวีดร้องด้วยความแตกตื่น นางเป็นเพียงผู้เดียวที่อยู่ใกล้หลิงผินมากที่สุด ชั่วขณะหนึ่งความลังเลใจมากมายก่อตัวขึ้น หากปล่อยนางตกลงไป ด้วยอายุครรภ์ของนางแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้ก็มิต้องวิตกกังวลเรื่องเหล่านั้นอีก แค่เพียงปล่อยให้หลิงเจียหยูตกลงไปซะ อย่างไรมันก็เป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครตำหนินางทั้งนั้น

เจิ้นอยากให้เจ้าละเว้นหลิงผิน

ต่อให้หลิงผินแท้ง สุดท้ายมันก็เท่านั้น หยางหลี่เซวียนต้องหาคนใหม่ขึ้นมาแทน แล้วมันก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ฝูหรงขบริมฝีปากของตนแน่นตัดสินใจยื่นมือออกไปดึงรั้งร่างของหลิงผินเอาไว้ หากแต่ชั่วพริบตานั้น นัยน์ตาเรียวดั่งหงส์เบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม ยามเมื่อมือของใครบางคนกำลังผลักนางตกลงไป

ร่างอรชรลอยเคว้งกลางอากาศ หนึ่งเสียงหวีดร้องดังลอดออกมาจากลำคอระหง

บัดซบเถอะ

 

[1] เป็นแพรขาวยาว ๓ ฉื่อ (หน่วยวัดของจีน มีขนาดประมาณ ๑ ใน ๓ เมตรปัจจุบัน) ฮ่องเต้มักประทานให้นางสนมที่ทำผิดผูกคอตาย


****ขอเปลี่ยนจำนวนลูกพระเอกจากสิบคนเหลือหกคนค่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.25K ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #2892 Bëa.K. (@kalojiaki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:43
    โอ้ยยย ใครผลักน้องหลงงงงง
    อ่านมาถึงตรงนี้คือแบบ ทำไมน้องถึงไม่ท้องบ้าง อันนี้ต้องมีปม ขนาดกุ้ยเฟยยังมีลูกตั้ง 2 คนเลยนะ
    #2892
    0
  2. #1854 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 04:35
    โดนอีกแล้ววววว บ้าเอ้ย
    #1854
    0
  3. #1375 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 13:07
    ถุงหอมใส่สมุนไพรต้านครรภ์สิน่ะ
    #1375
    0
  4. #901 p-nam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 01:27

    ตกลง ตวนเฟย กับ หลันเจาอวี้ เป็นคนเดียวกันรึเปล่า ถ้าใช่ก็น่าจะใช้ยศใดยศหนึ่งก็พอ ไม่ต้องควบสองตำแหน่ง

    #901
    0
  5. #764 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:54
    โอ้ยใจจะวาย ฝูหรงๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #764
    0
  6. #379 winanya19 (@winanya19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 13:23
    อ้าวทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ จะมีใครที่จะมาอยู่ข้างๆฝูหรงมั๊ย นางน่าสงสาร
    #379
    0
  7. #279 Hani_021 (@smile21natnicha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:17

    อ่านเรื่องนี้ซิทคอมตอนฝูหรงด่าฮ่องเต้มาก ไรท์เตอร์เขียนได้ดีอีกแล้ววว ติดตามอ่านและติดตามผลงานของไรท์นะคะ
    #279
    0
  8. #276 nujeab2547 (@nujeab2547) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 21:08
    รออยู่น้าาาาาาา
    ยังค้างไม่หาย โอ๊ยฝูหรงของฉันนนนนน
    #276
    0
  9. #274 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 20:46
    นิยายไรท์ไม่ว่าเรื่องไหน มักจะทำให้อารมณ์จากดีๆอยู่ ดิ่งลงทันที กว่าจะหายก็ต้องซัดซีรี่ย์ไปหลายตอนเลย ขอคารวะ

    m(__)m
    #274
    0
  10. #273 ผู้เห็นพื่อน (@pkmy200) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 18:09
    ถ้าฝูหรงตกลงไปแล้วความทรงจำจะกลับมาไหมอ่าาาา อีฮ่องเต้ทำอะไรสักอย่างหน่อยสิฟะะะะ!
    #273
    0
  11. #272 Paree2504 (@Paree2504) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 18:08
    ค้างเด้
    #272
    0
  12. #271 tcin (@cin_teechul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 17:17
    รอ รอ รอ อยากเห็นฮองเต้เสียใจบ้าง อยากเห็นนางเอกมีตัวเลือกอื่นบ้างนอกจากสภาวะจำยอม
    #271
    0
  13. #270 rubymoona (@rubymoona) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 11:52
    อ๊าค!!!จบตรงนี้ ใจร้ายมากค่ะ!!!แงงงงงงงง
    #270
    0
  14. #268 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 10:12
    เมื่อไหร่ฮองเฮาจะแก้เกมได้สักทีรออยู่
    #268
    0
  15. #266 -Kkanoiz- (@savna) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 09:04
    เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่อยากให้จบแบบที่ใจคิด แต่พอคิดแล้วก็จาร้องอะมันเศร้าฮืออออออ มันจะจบแบบไหนกันนะทำได้แค่คิดรูทไว้เยอะๆฮอลลล
    #266
    0
  16. #264 14jitra2002 (@14jitra2002) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 05:04
    น่าสนใจดี อ่านนิยายแนวนี้เป็นเรื่องแรกเลย
    #264
    0
  17. #261 gameminmin (@gameminmin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:39
    อยากบีบคอ อีตาฮ่องเต้แล้วเขย่าๆๆๆๆ
    #261
    0
  18. #260 A_wass (@A_wass) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:24

    รีบมานะคะ
    #260
    0
  19. #258 sawaneerung (@sawaneerung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:10

    ลุ้นๆๆๆมาต่อไวๆนะคะ... รอๆๆคร้า

    #258
    0
  20. #257 khomkiew (@khomkiew) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:09
    โห วุ่นวายจริงเชียว คนเดียวเหนื่อยตายเลย
    #257
    0
  21. #256 Pr_kodcool (@Pr_kodcool) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:49
    เรื่องนี้ขอเรือแคบๆให้น้องหรงคนเดียวได้มั้ยเอ่ย 5555 เดี๋ยวเราพายให้
    #256
    0
  22. #255 111Panida (@111Panida) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:47
    ชอบการเขียนของไรท์มากๆเลยค่ะ ตามมาจากลู่เอิน ทุกอย่างดูมีมิติน่าค้นหา น่าติดตาม ดูจริง เป็นความรู้สึกเป็นความคิดที่จริงมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ รอติดตามต่อไป^^
    #255
    0
  23. #254 MashiroJP (@MashiroJP) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:30
    ตกลงไปแล้วก็กลับมาพร้อมความทรงจำช่วงเป็นฮองเฮา//งงนิดคือไทเฮานี่ตั้งใจจะแกล้งฮองเฮาหรือปกป้องหลินผิงกันแน่เพราะถ้าบอกตั้งใจแกล้งฮองเฮานี่มันแลโง่มากนะเพราะผัวเลวของฮองเฮาก็บอกอยู่อำนาจตระกูลเหอมากเกินไปแล้วทำอย่างนี้ถ้าตามที่ฝูหรงบอกไม่เท่ากับเป็นการเพิ่มอำนาจให้ตระกูลเหออีกหรอ หรือไทเฮาแค่อยากขัดลูกกันแน่
    #254
    1
    • #254-1 MashiroJP (@MashiroJP) (จากตอนที่ 11)
      2 ตุลาคม 2561 / 23:32
      ว่าแต่ใครถีบนางว่ะ อย่าให้นางรอดกลับมานะ//อินจัด ไม่สุภาพตรงไหนหรือไม่พอใจตรงไหนขอโทษ
      #254-1
  24. #253 bo-i (@bo-i) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:17

    ความจำจงมา ไรท์จ๋าา รีดเครียด555

    ไม่ชอบทุกคนเลยอ่ะ ความรุ้สึกเหมือนใครจะเป็นไรก็ช่าง ไม่กระทบความรุ้สึกชั้น ชั้นแคร์แค่ฮองเฮา555

    #253
    0
  25. #252 Nanthatidafm (@Nanthatidafm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:13
    ไรท์!! ค้างอ่ะค้างงงงงง!!
    #252
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น