ว่าด้วยเรื่องภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งของตัวร้าย สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 580% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,355,447 Views

  • 14,312 Comments

  • 17,680 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    261,271

    Overall
    1,355,447

ตอนที่ 7 : บทหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4010 ครั้ง
    26 มี.ค. 62


ท่านหมอหลวงหานบอกว่าอาการของเหอรุ่ยเตียนค่อนข้างน่าเป็นห่วง ทว่ามิเกินรับมือ แต่ต้องติดตามอาการอย่างใกล้ชิด ด้วยเหตุนี้สองพ่อลูกตระกูลหานจึงปรากฎตัวให้เห็นอยู่ทุกวัน หลันซือซือคร้านจะใส่ใจอีก เพราะอาการนอนมิหลับ ทำให้ตอนกลางวันต้องเก็บตัวอยู่ในเรือน เพื่อนอนให้เต็มที กระทั่งแขกเรือส่วนใหญ่ยังถูกไล่กลับไป 

จินซิ่นเป็นห่วงอาการของพระชายาอยู่มิใช่น้อย กระนั้นพระชายาก็หาได้แสดงท่าทีผิดปรกติอันใด มากกว่าการหลับนอน นางเกลี่ยเส้นผมซึ่งปรกดวงหน้างดงามออก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมออกมา พลันพระชายาปรือตาขึ้น 

“หม่อมฉันทำให้พระชายาตื่นหรือเพคะ”จินซิ่นหน้าถอดสี รีบโขกหัวลงกับพื้น “หม่อมฉันสมควรตาย”

หลันซือซือกะพริบตาปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจน “เปิ่นหวางเฟยหิวแล้ว”

จินซิ่นชะงัก “เพคะ?”

“ในนี้อากาศร้อนยิ่งนัก ให้คนจัดสำรับที่ศาลา”นางตวัดเรียวขาลงบนพื้น โดยมีจินซิ่นช่วยพยุง “ว่าแต่มีจดหมายจากท่านอ๋องส่งมาหรือไม่”

ข้ารับใช้สาวส่ายหน้า นึกว่าจะได้เห็นสีหน้ามิสู้ดีของพระชายา ทว่ามันกลับเรียบเฉยเช่นเดิม ทีท่าแสดงออกปรกติ หาได้มีอะไรผิดแปลก 

“ให้ท่านหมอหลวงหานมาดูอาการของพระชายาเสียหน่อยดีไหมเพคะ”นางเอ่ย ลอบสังเกตสีหน้าของพระชายา “ทรงนอนมิหลับมาหลายวันแล้ว”

“แค่นอนมิตรงเวลา หากเป็นห่วงก็ให้เขาจัดยานอนหลับให้เปิ่นหวางเฟย”

“เพคะ”

ยามมาถึงศาลาสำรับอาหารถูกเตรียมไว้เรียบร้อย หลันซือซือยกยิ้มพอใจ บอกให้ไห่กงกงตบรางวัลให้โรงครัว รสชาติของอาหารของที่นี่ดีพอสมควร แม้นจะติดมัน เค็ม รวมถึงจืดอยู่บ้าง หากก็มิได้แย่เท่าไหร่ เมื่อกินเสร็จก็มีคนคอยเก็บล้างให้ มิต้องทำอะไรด้วยตนเอง

ชีวิตอันแสนสุขสบาย แต่เต็มไปด้วยเรื่องน่าปวดหัว

“ว่าแต่อาการของเหอรุ่ยเตียนเป็นอย่างไร”

“ท่านหมอหลวงบอกว่ามิดีมิแย่ อาการทรงตัวเพคะ”

นางพยักหน้า ก่อนปิดเปลือกตาลง “เปิ่นหวางเฟยว่าจะนอนอีกสักหน่อย”

“เช่นนั้นหม่อมฉันจะพาพระชายากลับเรือน”

หลันซือซือโบกมือไปมา “ในเรือนอากาศร้อนยิ่ง นอนมิหลับหรอก”

ศาลาริมน้ำเย็นกว่าเป็นไหน ๆ เงียบสงบ—

“ฮ่า ๆ”

เปลือกตาปรือขึ้นอย่างรวดเร็ว ยามได้ยินเสียงใสของกลุ่มคนซึ่งรบกวนการหลับนอน จินซิ่นหันขวับไปทางต้นเสียง ก่อนหรี่ตาลง ปรากฏเป็นภาพกลุ่มนางกำนัลที่กำลังวิ่งเล่นกับบุตรีของท่านหมอหลวงหาน  

“หม่อมฉันจะไปจัดการ อย่างไรนี่ก็จวนอ๋อง หาใช่ที่เล่นไม่”สีหน้าของจินซิ่นเย็นชาถึงขีดสุด กระนั้นพระชายากลับยังนิ่งสงบ ดวงตาว่างเปล่าไร้อารมณ์

“ปล่อยหานฉินซานไป แต่จงโบยนางกำนัลพวกนั้นคนละยี่สิบไม้ จากนั้นส่งไปทำงานซักล้าง ด้วยสติปัญญาของหานฉินซาน นางคงตระหนักได้เองว่าต้นเหตุเกิดจากตนเอง”ว่าแล้วก็ปิดเปลือกตาลงอีกรอบ “นางก็แค่เด็กน้อย”

จินซิ่นกัดปากอย่างมิพอใจ 

“เปิ่นหวางเฟยมิอยากเสียเวลาฟังบิดาของนางโขกหัว อ้อนวอน อีกอย่างเหอรุ่ยเตียนยังต้องพึ่งพาฝีมือการรักษาของเขา อนาคตเปิ่นหวางเฟยก็อาจต้องพึ่งพาเขา เพราะมันมิใช่ว่าทุกคนจะแยกแยะได้”

“พระชายา...”

“ดังนั้นสิ่งใดทำให้มันง่ายได้ก็ทำไป อะไรละวางได้ก็ละวาง”

.

.

.

เสวียนหลวนเหยาเหยียดยิ้ม ขณะปรายตามองเนื้อความในใจจดหมายที่ถูกส่งมาจากโอรสสวรรค์ หรือพี่ชายร่วมมารดา ทว่ามันก็เหมือนทุกคราหาได้มีสิ่งใดแปลกใหม่ เขาเผามันกับเปลวเพลิง มองดูมันมอดไหม้ด้วยสายตาว่างเปล่า

“ต่อจากนี้หากเป็นจดหมายจากฝ่าบาทให้เผาทิ้งทั้งหมด”เสวียนหลวนเหยากล่าวเสียงเรียบ พลางเอนตัวพิงกับพนักด้านหลัง “อย่างน้อยก็ช่วงนี้”

เยี่ยนหย่งเหอผู้เป็นกุนซือข้างกายขมวดคิ้ว มิเห็นด้วย “ถ้าฝ่าบาททรงรู้เข้าคงมิดีแน่พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

“นั่นต่างจากปรกติอย่างไร ทรงเป็นเด็กเอาแต่ใจ ไร้ความสามารถและทำได้เพียงเขียนจดหมายเห่าหอน”นัยน์ตาดำขลับหรี่ลง เลื่อนมือออกไปหยิบจดหมายจากแม่ทัพประจิมขึ้นมาถือระดับสายตา “เนื้อความในจดหมายของแม่ทัพประจิมยังดูมีสาระมากกว่า อย่างไรเสียเขาก็เขียนมันเพื่อให้เปิ่นหวาง [1] เหลียวแลบุตรีของเขา หลันซือซือ”

กุนซือวัยกลางคนถอนหายใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องในที่สุด “ว่าแต่ท่านอ๋องจะแวะไปหาพระชายาไหมพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรเสียซีโจวอยู่มิห่างจากเมืองหลวงมากนัก ทั้งแม่ทัพประจิมเองก็มิพอใจนักกับการทอดทิ้งพระชายา”

“เปิ่นหวางทิ้งชายแดนมาซีโจวก็เพื่อจัดการเรื่องอาวุธ หากรั้งรอฝ่าบาทคงได้ตายกันทั้งกองทัพ พวกนอกด่านก็รุนแรงขึ้นทุกวัน น่าสลดใจยิ่งที่โอรสสวรรค์เอาแต่คิดกำจัดเปิ่นหวาง มิเหลียวแลส่วนรวม”เขาขยับลุกขึ้น พลางแหวกผ้าม่านผืนบางออก กวาดสายตาดูตัวเมือง “ทั้งนี่ยังมิถึงเวลาจะกลับไปด้วย”

ดูเหมือนว่าสำหรับเสวียนหลวนเหยาผลประโยชน์จะสำคัญเหนืออื่นใด คราก่อนที่พระชายาเขียนจดหมายตำหนิ ท่านอ๋องก็เพียงแย้มยิ้มอย่างมิใส่ใจ ทั้งยังมิมีทีท่าจะเขียนจดหมายกลับไปหรืออะไร 

คำกล่าวที่ว่าตวนอ๋องไร้ใจ ยังคงใช้ได้จนถึงปัจจุบัน

“ใกล้จะถึงเทศกาลตวนอู่แล้วงั้นหรือ”เสวียนหลวนเหยาเปรยขึ้น พลางหมุนตัวกลับ หยิบพู่กันร่างลงบนกระดาษขาว “ในจดหมายของหลันซือซือมีประโยคหนึ่งที่เปิ่นหวางติดใจ ผู้ที่คิดว่าตนเองดีแล้ว คือผู้ดีไม่พอ”

“ประโยคนี้ลึกซึ้งเกินความคิดเด็กสาว กระหม่อมคิดว่าพระชายาน่าจะลอกมาจากคำพูดของนักปราชญ์”เยี่ยนหย่งเหอว่าเสียงเรียบ “แต่กระหม่อมกลับมิเคยได้ยิน”

ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มมุมปาก “จินซิ่นบอกว่าหลันซือซือพึ่งจะอ่านออกเขียนได้”

“ท่านอ๋อง...”

“หลันซือซือเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ของสวย ๆ งาม ๆ นางคงมีนับมิถ้วน”น้ำเสียงทุ้มต่ำขาดห้วง นัยน์ตาทอประกายวาววาบ “หมายความว่าหลักคำสอนของสตรีนางคงมิเคยอ่าน ต้องเรียกว่าอ่านมิออกเสียมากกว่า”

เห็นทีท่านอ๋องเองก็แค้นเคืองจดหมายของพระชายาเอกอยู่มิใช่น้อย... 

“เขียนจดหมายบอกจินซิ่นมอบเครื่องประดับจากไข่มุกดำแก่ชายารองสกุลเหอ ส่วนพระชายาเอกให้นางคัดหลักคำสอนสตรีและปรัชญาของจีเอ๋อกั่วหนึ่งร้อยจบ”

แค้นเคืองมากทีเดียว

“อ่อ ต้องคัดให้เสร็จก่อนเทศกาลตวนอู่ด้วย มิเช่นนั้นห้ามพระชายาออกนอกเรือนเป็นอันขาด ถ้าผ่านพ้นเทศกาลตวนอู่ไปแล้ว นางยังคัดมิเสร็จ ให้นางคัดเพิ่มอีกพันจบ ห้ามข้ารับใช้คนใดช่วยทั้งสิ้น หาไม่แล้วจงโบยคนผู้นั้นให้ตาย”

เยี่ยนหย่งเหอลอบกลืนน้ำลายลงในลำคอ “พ่ะย่ะค่ะ...”

.

.

.


เสวียนหลวนเหยามีนิสัยเหมือนบุรุษทั่วไปในยุคนี้—ยุคที่สตรีเป็นเพียงฐานอำนาจและเครื่องมือผลิตลูกในสายตาของบุรุษรวมถึงคนในครอบครัว

หลันซือซือเพียงกวาดตามองเนื้อความในจดหมายด้วยสายตาราบเรียบ เรียวคิ้วขมวดเป็นปม ก่อนจะส่งมันให้กับจินซิ่น ซึ่งเหมือนจะรู้เนื้อความแต่แรก 

ต้วร้ายค่อนข้างจะโกรธอยู่มิใช่น้อยกับจดหมายที่เขียนบรรยายความเฮงซวยของเขา หากนั่นมิใช่เรื่องเหนือความคาดหมายนัก ดูเหมือนว่าในสายตาเสวียนหลวนเหยา ผลประโยชน์นับเป็นที่สุดเสมอ หาไม่เขาคงลงโทษนางมากกว่านี้ 

“เจ้านำเครื่องประดับพวกนี้ไปมอบให้เหอรุ่ยเตียน”นางกล่าว แสร้งตีหน้าเศร้า “ท่านอ๋องให้เปิ่นหวางเฟยคัดคำสอนสตรีกับปรัชญาหนึ่งร้อยจบ ห้ามออกจากเรือนด้วย”

จินซิ่นลูบหลังนางเพื่อปลอบโยน “หม่อมฉันจะช่วยเองเพคะ”

“เขาบอกห้ามข้ารับใช้คนใดช่วย หาไม่แล้วจะโบยให้ตาย”หลันซือซือยกมือกอดจินซิ่น นัยน์ตาวูบไหว “จินซิ่น ท่านอ๋องโกรธเปิ่นหวางเฟยมากแน่”

“พระชายาของหม่อมฉัน”

แท้จริงแล้วการคัดหนึ่งร้อยจบมันมิใช่เรื่องยากนัก ห้ามข้ารับใช้ช่วยก็จริงอยู่ แต่มิได้บอกว่าห้ามมิตรสหายหรือคนภายนอกช่วย ทว่าบางทีนี่อาจเป็นกลลวง เขาคงจงใจดูว่านางคิดท้าทายเขาหรือไม่ เมื่อถึงเวลานั้นตัวร้ายคงเล่นงานนางคืนยิ่งกว่าเดิม

นางลอบกลอกตา ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลริน ทั้งที่ภายในใจเฉยชาเป็นที่สุด “ฮึก จินซิ่น”

ด้วยอายุรวมกับความเป็นสตรี เสวียนหลวนเหยาผู้นั้นคงยอมละมือ เหลือก็แค่ให้จินซิ่นรายงานสภาพน่าสงสารของนางแก่เขา อีกอย่างเขามิได้มีคุณค่ามากพอให้นางต้องไปนั่งสนใจ 

อย่างไรตอนนี้ก็ได้ข้อสรุปแล้วว่า ตราบเท่าที่แม่ทัพประจิมยังมีอำนาจ หลันซือซือจะทำตัวเหลวแหลกเพียงใด เสวียนหลวนเหยาก็มิมีทางปลดนางจากตำแหน่งพระชายาเอก 

คิดได้ดังนั้นก็เปล่งเสียงร้องดังกว่าเดิม “ฮือ ท่านอ๋องมิไยดีข้า ฮือ ท่านอ๋องโกรธข้าแล้ว ฮือ”

มันช่างหาความจริงใจมิได้เลยจริง ๆ

.

.

.

ยามเทศกาลตวนอู่มาถึง หลันซือซือยังคงคัดคำสอนสตรีกับหลักปรัชญามิเสร็จ กระนั้นนางก็มิได้คาดหวังแต่แรกว่ามันจะเสร็จทัน ระยะเวลาเพียงสองวัน เห็นได้ชัดว่าเสวียนหลวนเหยาจงใจกลั่นแกล้งนาง แต่เขาคงลืมคิดไปว่านางว่างงานเพียงใด จะให้คัดอีกสักพันจบ นับเป็นอะไร 

อย่างไรก็ตามจินซิ่นกลับพยายามทำให้จวนมีบรรยากาศมิต่างจากงานเทศกาลตวนอู่ เพื่อปลอบใจนาง ทั้งยังจับนางสวมอาภรณ์สีแดงปักลายนกกระยาง เรือนผมก็เกล้าเป็นมวยปักปิ่นระย้า กล่าวได้ว่าเป็นครั้งแรกในฤดูร้อนที่นางประทินโฉมมากเพียงนี้ 

นอกจากพยายามปลอบใจนาง มันอาจเป็นผลมากจากการที่เสวียนหลวนเหยาลำเอียงกับนาง มอบเครื่องประดับให้พระชายารอง แต่สั่งพระชายาเอกนั่งคัดคำสอนสตรีและปรัชญา ไหกงกงถึงขั้นส่งคนมารายงาน ว่าจินซิ่นสายตาเย็นชาแค่ไหนตอนกวาดมองเหอรุ่ยเตียน ส่งผลให้อีกฝ่ายมิกล้าออกจากเรือน เอาแต่เก็บตัวเงียบ

ดวงอาทิตย์กำลังเลือนหายไปจากท้องนภา แล้วถูกแทนที่ด้วยดวงจันทรานวลลออ หลันซือซือตัดสินใจวางพู่กันลง เหลืออีกราวห้าสิบจบ ทว่ามันมิได้สำคัญนัก อย่างไรเสียมันก็คงมิทันอยู่ดี

นางเปิดประตูออกไปนอกเรือน เดินตรงไปยังศาลาริมน้ำที่สั่งจินซิ่นไปจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมตั้งแต่เมื่อสองชั่วยามก่อน ทั้งสุราชั้นดี ขนมบ๊ะจ่าง รวมถึงขนมกินเล่นมากมาย 

“ถวายพระพรพระชายาเพคะ”จินซิ่นและเหล่านางกำนัลย่อตัวลง หลันซือซือฉีกยิ้มบอกให้พวกนางลุกขึ้น

ปรกติแล้วจินซิ่นจะมิยอมให้นางดื่มสุรา หากนี่ถือเป็นกรณียกเว้น ในงานเทศกาลตวนอู่นอกจากขนมบ๊ะจ่างแล้วก็ต้องสุราชั้นดี !

เรียวขางามเหยียดกว้างออกไป แผนหลังเอนพิงกับพนัก มือถือจอกสุราด้วยสายตาว่างเปล่า “เจ้าก็ดื่มด้วยกันสิ”นางบอกจินซิ่น “ยิ่งมากคนยิ่งสนุกนะ”

จินซิ่นหลุบตาลงอย่างครุ่นคิด แม้นพระชายาจะเป็นฝ่ายเปิดปาก แต่นั่นย่อมเป็นการมิสมควร ด้วยเหตุนี้นางจึงส่ายหน้า พระชายาขยับยิ้มกว้างอีกหน่อย มิได้บีบบังคับนางแต่อย่างใด 

เมื่อเป็นเช่นนี้ทุกอย่างจึงดำเนินไปอย่างเงียบสงบ มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนดวงหน้าของพระชายากับเสียงเปรยถึงบทกวีอย่างแผ่วเบาเท่านั้น 

สุราจอกแล้วจอกเล่าถูกยกขึ้นดื่มอย่างมิน่าเชื่อว่านี่จะเป็นครั้งแรก จินซิ่นกัดปากมิสบายใจนัก รีบส่งสายตาให้นางกำนัลในการปกครองสับเปลี่ยนกาสุราเป็นกาน้ำชา 

“พวกเจ้าจุดดอกไม้ไฟแค่ในเทศกาลหยวนเซียว[2]งั้นหรือ”

จินซิ่นขมวดคิ้ว เหมือนว่าโลกนี้จะมิรู้จักดอกไม้ไฟ “มันคือสิ่งใดเพคะ”

“มิรู้จักหรอกรึ”นางเอ่ย ปรับเปลี่ยนท่านั่ง “มันคือดอกไม้ที่เบ่งบานบนท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างไรเล่า”

ดูจินซิ่นจะยังมิเข้าใจ เรียวขมวดเป็นปมมิคลาย เห็นดังนั้นนางจึงเปล่งเสียงหัวเราะ ผินหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้าแทน 

“แล้วเรื่องคัดคำสอนสตรีกับปรัชญาจะทำเช่นไรเพคะ”จินซิ่นถาม พลางรินน้ำชาลงในถ้วย

“คงต้องคัดไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็คงเสร็จ”หลันซือซือตอบเสียงเรียบ “อีกอย่างเปิ่นหวางเฟยมีเวลาว่างทั้งวัน”

“ท่านอ๋องล่ะเพคะ”

“หากเขายังโกรธก็คงต้องปล่อยไป”

ต่อให้คิดอีกร้อยรอบ การเอาเวลาไปทุ่มให้กับการเอาคืนเสวียนหลวนเหยาก็ยังนับว่าไร้ค่าอยู่ดี เขาอยากกลั่นแกล้งนางก็กลั่นแกล้งไป สู้เอาเวลาไปมอบให้กับการอ่านบทกวียังดูคุ้มค่าเสียกว่า

เป้าหมายของนางคือการหย่ากับเขา แน่นอนว่าการสร้างสัมพันธ์นับเป็นเรื่องไร้สาระ 

“ว่าแต่เรื่องการหลับนอนของพระชายา...”

วันก่อนท่านหมอหลวงหานก็จัดยาให้ หากแต่พระชายาก็ยังคงสะดุ้งขึ้นมาอยู่ดี ถือว่าดีขึ้นบ้างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 

ชั่วขณะดวงตากลมโตหม่นแสงลง เรียวนิ้วมือสั่นระริก “เมื่อก่อนข้าเคยทำผิดกับใครหลายคน เพื่อความก้าวหน้าข้าละทิ้งพวกเขา หักหลังพวกเขา ทุกวันนี้จึงถูกมันตามหลอกหลอน แต่ก็สมควรแล้ว”

“พระชายายังเยาว์วัยนัก จะทำอันใดกันเพคะ”

นางหัวเราะอีกรอบ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในร่างหลันซือซือนางก็ทำหลายสิ่ง ทั้งหลอกลวง เล่นละคร และใช้ประโยชน์จากคนรอบตัว อนาคตคงทำยิ่งกว่านี้ 

ค่อนคืนผ่านไปทุกอย่างเงียบลงกว่าเดิม จินซิ่นหลับสนิท หัวพิงกับต้นเสา ขณะที่นางกำนัลคนอื่นมีสภาพมิต่างกัน เหลือก็แค่ไหกงกงซึ่งยืนนิ่ง มิรู้ว่าหลับไปหรือยัง 

นัยน์ตาดำขลับกวาดมองรอบ ๆ เหลือก็แค่นางที่ยังแหงนมองดวงจันทร์ พลันอดนึกถึงบทกวีของหลี่ไป๋ [3] ขึ้นมามิได้

“ท่ามกลางมวลบุปผากับสุราหนึ่งไห นั่งดื่มเดียวดายไร้คนเคียงข้าง ยกจอกขึ้นเชิญชวนจันทร์นวลเด่น เกิดเป็นเงาตรงข้ามของสามคน”

อ้างว้างและเดี่ยวดาย...

.

.

.

หลันซือซือใช้เวลาร่วมเดือนกว่าจะคัดคำสอนสตรีกับปรัชญาเสร็จ แล้วส่งให้จินซิ่นจัดการ โดยอีกฝ่ายยังถามอีกรอบว่านางจะทำอะไรกับตวนอ๋อง ทว่านางกลับส่ายหน้า ขยับยิ้มใสซื่อ 

ทั้งที่คาดว่าเสวียนหลวนเหยาน่าจะลามือ แต่แล้วอีกสิบห้าวันต่อมา เขากลับสั่งให้นางคัดบทกวีของเฉียนป๋ายอีกร้อยจบ และเมื่อนางคัดเสร็จ เขากลับยังบอกว่าให้คัดบทกวีของต้าจี่สองร้อยจบ 

อย่างไรก็ตามหากคุณค่าของเสวียวหลวนเหยายังมิเพิ่มขึ้น นางก็จะเพียงฉีกยิ้ม คัดต่อไปโดยมิไยดีเขา 

“ข้ามิเสียเวลาสู้รบกับท่านแน่ ตวนอ๋อง”

ท้ายที่สุดแล้วจินซิ่นคุกเข่าลงพร้อมโขกหัวไปมา หมายให้นางแสดงความเกรี้ยวกราดใส่เขา หลันซือซือกลอกตา คาดเดามิถูกว่าบุรุษผู้นั้นต้องการสิ่งใด เพื่อเห็นแก่จินซิ่น นางเลยเอ่ยเสียงเรียบมิใส่ใจนัก “ข้าโกรธท่าน”

จินซิ่นรีบฉีกยิ้มน้ำตาไหลพราก “พระชายาเพคะ”

สิบห้าวันต่อ เสวียนหลวนเหยาเขียนจดหมาย พร้อมบอกให้นางคัดคำสอนสตรีอีกสองพันจบ

“...”

เฮงซวยยิ่ง !




[1] ตัวข้าผู้เป็นอ๋อง

[2] เทศกาลโคมไฟ

[3] กวีสมัยราชวงศ์ถัง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.01K ครั้ง

172 ความคิดเห็น

  1. #14312 Venus1122 (@Venus1122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 01:11
    ชอบบทกวีที่นางเอกท่องอ่ะ
    #14312
    0
  2. #14277 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:18
    คัดจนมือหงิก
    #14277
    0
  3. #13527 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:37
    ลิ้นกับฟัน พบกัลทีไรก็เรื่องใหญ่ 5555555เวท
    #13527
    0
  4. #12575 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:50

    ต่อไปนางเอกจะเขียนหนังสือเก่ง​ 5555

    #12575
    0
  5. #9509 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:01
    เอ้าาาาาา อิอ๋อง
    #9509
    0
  6. #9377 luxaky (@luxaky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:58
    ขิงก็รามากค่าาาา
    #9377
    0
  7. #9348 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:08
    กวนตี_เจ้าค่ะ - -
    #9348
    0
  8. #9201 SupapornKaewno (@SupapornKaewno) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 18:51
    อย่าแกล้งน้องง
    #9201
    0
  9. #8524 มากิริจัง (@mikiri) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 06:15
    ท่านอ๋องหวังดีให้นางเขียนคล่องๆ​ จริงๆเชื่อเถอะ​ อิอิ
    #8524
    0
  10. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:13
    เฮงซวยจริง555
    #8496
    0
  11. #8352 zego (@zego) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:24
    ชอบหน้าตอนท้าย55555555
    #8352
    0
  12. #8254 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 13:38
    เขียนออกมาได้เฮงซวย!!! เหนื่อยแทนเลย
    #8254
    0
  13. #7075 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 22:19
    ลองสั่งให้นางคัดหนังสือหย่าห้าพันจบ แล้วจะลงนามหย่าให้ ดูสิท่าน รีดว่าน่าจะคัดจบภายในหนึ่งวันเลยที่เดียว 555
    #7075
    1
  14. #7046 piyadamai (@piyadamai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:10
    เลวจิงๆ ผัวอะไรเนี่ยสั่งเมียคัดอักษร ว่างมากหรอ
    #7046
    0
  15. #7045 little_thank (@littlethank) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:05
    ชอบรูปภาพหน้าโกธรประกอบคำพูด 5555
    #7045
    0
  16. #7044 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 19:05
    โหดดเกิน
    #7044
    0
  17. #7042 mildy919 (@mildy919myfriend) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:41
    ท่านอ๋องต้องการอะไรรรรรร
    #7042
    0
  18. #7041 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:53

    ให้น้องคัดจดหมายหย่าสามีสัก100จบแล้วส่งให้สามีทุกวัน 5555

    #7041
    0
  19. #7040 TeruTeru (@varujung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:07
    ไม่เข้าใจ ทำไมตเองให้คัด
    #7040
    0
  20. #7039 19041980 (@19041980) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:43
    ความแกล้งภรรยานี้..ท่านอ๋องงงง ท่าเป็นเด็กใช่มั้ยยย
    #7039
    0
  21. #7037 Notty Home (@na-na08) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:33

    อืม ตัวร้ายไม่ใยดี แต่ใส่ใจ รอวันน้องขออย่า

    #7037
    0
  22. #7035 Madame_Lee (@iamchaba) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 06:50
    สงสัยมีเครื่องดักฟัง 5555
    #7035
    0
  23. #7034 นางฟ้ามายา (@bybytuy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 06:43
    เค้าจะรักกันได้ใช่ไหม ดูแกล้งกันสิ 5555
    #7034
    0
  24. #7033 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:16

    นี่มันอ๋องโรคจิตแน่ๆ..สนุกๆๆ
    #7033
    0
  25. #7032 I.D.K (@kukoky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:33
    สนุกจริงๆ
    #7032
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น