ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 687,557 Views

  • 6,319 Comments

  • 14,024 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    66,564

    Overall
    687,557

ตอนที่ 23 : บทที่ยี่สิบสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4390 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

ไป๋อวี้หลันใช้เวลาราวสองชั่วยามสำหรับการสงบสติอารมณ์ นางยกมือเท้าคางจดจ้องเยี่ยนหลงเยี่ย ซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียงภายในกระโจมหลังใหญ่ เหล่าหมอหลวงกลับไปตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อน เช่นเดียวกับเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ที่เสด็จกลับไป เพื่อออกรับหน้ารวมถึงจัดการกับทีมพระเอก

 

กล่าวถึงหมิงอี้เหอ รายนั้นรู้ดีว่าควรทำอย่างไร คาดว่าไม่น่าเป็นห่วงเสียเท่าไหร่

 

แสงไฟภายในกระโจมวูบไหว ไม่ต่างจากนัยน์ตาของนาง อีกไม่นานเยี่ยนหลงเยี่ยควรจะตื่นขึ้น เพราะบริเวณที่นางยิงเขาหาใช่จุดสำคัญบนร่างกายไม่ เขาเพียงบาดเจ็บพอสมควร แต่นั่นไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต นางกะพริบตาถี่รัว สมองนึกประมวลผลถึงเรื่องราวมากมาย ก่อนเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา

 

“เรื่องที่ควรรู้กลับตระหนักถึงได้น้อยที่สุด ช่างน่าขบขัน”เสียงหวานพึมพำกับตน ครั้นเห็นว่าเปลือกตาของเขาคล้ายปรือเปิดขึ้น จึงขยับตัวไปนั่งลงข้างเตียง ฝ่ามืออุ่นร้อนขนาบลงบนข้างแก้มของเยี่ยนหลงเยี่ย ดวงเนตรดำขลับดูเลื่อนลอยกระนั้นกลับจ้องนางไม่ละสายตา

 

นางแย้มยิ้มอ่อนหวาน หันไปหยิบถ้วยน้ำชา พลางเอ่ยเสียงเรียบ “ดื่มชาสักหน่อย”

 

ดวงหน้าคมคายเหยเกด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย ยามยกเรียวแขนขึ้นหมายสัมผัสพวงแก้มของนาง เยี่ยนหลงเยี่ยกัดปาก ก่อนถอนหายใจยาวเหยียด คล้ายกับว่าสมองกำลังประเมินสถานการณ์เบื้องต้น อย่างไรก็ตามทั้งที่คิดว่าเขาอาจถามถึงความเป็นไปของแผนการเป็นลำดับแรก ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

 

“หมิงอี้เหอดูแลเจ้าอย่างดี มิเป็นไรใช่หรือไม่”

 

“ไม่เป็นไร”นางตอบสั้น ๆ หากนั่นสร้างรอยยิ้มบางเบาบนดวงหน้าของเขา ตัวร้ายยกมือขึ้นแตะบริเวณหัวไหล่ด้านซ้ายซึ่งถูกพันด้วยผ้าขาวบาง นัยน์ตาของพวกเขาสบเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย เขาขยับยิ้มกว้างขึ้นแลดูอ่อนโยนดุจแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ

 

“ข้าก็ไม่เป็นไร”เขาบอก พยายามเหยียดตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล กระนั้นแล้วไป๋อวี้หลันกลับยืนนิ่งไม่คิดจะเข้าไปช่วยเข้าแต่อย่างใด “เพียงข้อผิดพลาดบางประกาย เจ้ามิต้องเป็นห่วงไป”

 

มือเรียวกำชายอาภรณ์สีชาดปักลายนกกระยางแน่น นางสูดหายใจเข้า ผละตัวออกมาจากเขา แล้วทอดสายตามองเยี่ยนหลงเยี่ยอย่างไร้อารมณ์เป็นครั้งแรก นับแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในวันนั้น เสมือนเป็นอีกคนที่เขาไม่เคยรู้จัก ไม่ใช่ทั้งภรรยาผู้เชื่อฟัง หรือไป๋อวี้หลันคนนั้น

 

“อวี้หลัน”น้ำเสียงของเขาขาดห้วงไป เยี่ยนหลงเยี่ยหลบตาลงต่ำ “ไป๋อวี้หลัน ข้าไม่เป็นไร”

 

ณ ตอนนั้นนางเหยียดยิ้มเฉยชา แผ่นหลังบอบบางเหยียดตรง

 

“มีสองเหตุผลที่หม่อมฉันยิงท่าน”

 

แน่นอนว่าเยี่ยนหลงเยี่ยพึ่งตื่นขึ้นมา ต่อให้ฉลาดเพียงใด เขาก็ไม่มีทางประเมินสถานการณ์ได้รวดเร็วขนาดนี้ ดังนั้นดวงตาคู่คมจึงเบิกตากว้าง แล้วหรี่ลงอย่างหวาดระแวงทันที ชั่วขณะหนึ่งนัยน์ตาดอกท้อหม่นแสงลง

 

“เหตุผลข้อแรกเพื่อทำให้แผนการของท่านสมบูรณ์แบบมากที่สุด มั่นได้ว่าหนึ่งในศัตรูของท่านจะต้องย่อยยับสักคน”ไป๋อวี้หลันกำชายอาภรณ์แน่นขึ้นเรื่อย ๆ “อีกทั้งหม่อมฉันยังนับเป็นบุคคลซึ่งมิควรสงสัย อย่างไรเสียพวกเขาคงคิดถึงหม่อมฉันเป็นคนสุดท้าย และด้วยทักษะการตลบตะแลงของหมิงอี้เหอ พวกเขาคงสาวมิถึงตัวหม่อมฉัน”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยยังคงเงียบ ทำตัวเป็นผู้รับฟังที่ดี

 

“สุดท้ายหม่อมฉันไม่มีทางโง่เขลาขนาดยิงลูกธนูหรือเหลืออะไรไว้เพื่อให้ศัตรูตลบกลับ”

 

“หมิงอี้เหอเป็นคนบอกให้เจ้ายิงงั้นหรือ”

 

ไป๋อวี้หลันส่ายหน้า “หมิงอี้เหอหรือจะกล้า เขาเทิดทูนบูชาท่านเสียยิ่งกว่าอะไร เป็นหม่อมฉันที่คิดคำนวณไว้แล้ว ถึงได้เลือกทำเช่นนี้”

 

เขานั่งนิ่งไปชั่วครู่ ภายใต้ความสงบนิ่งนั้น เยี่ยนหลงเยี่ยคงกำลังคำนวณอะไรหลายอย่าง ขณะเดียวกันนางสาวเท้าเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง ก่อนหยิบถ้วยน้ำชาเทรดลงบนตะเกียงไฟ ส่งผลให้ทุกอย่างมืดสลัวลงฉับพลัน ตัวร้ายหันซ้ายมองขวา ไม่อาจเข้าใจในตัวของภรรยาเวลานี้ได้แม้แต่น้อย

 

“เจ้าจะทำอะไร”

 

นางเลือกไม่ตอบคำถามของเขา “เหตุผลที่สองก็เพื่อทดสอบความรู้สึกของเยี่ยนจิ่นเหอที่มีต่อท่าน”

 

 

“หลายวันมานี้หม่อมฉันพยายามตามหาเหตุผล และความเป็นไปได้มากมาย ทว่านั่นดูไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง”ไม่ทันให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว เรียวขางามก้าวประชิดตัว ปลายนิ้วมือสอดเข้าไปตามเรือนผมของสามี “ท่านน่าจะตระหนักดีกว่าใครถึงเหตุผลของการถูกแต่งตั้งเป็นองค์ไท่จื่อ ขณะเดียวกันย่อมควรรู้ถึงสาเหตุการคงอยู่ของไป๋อวี้หลัน”

 

แม้นท่ามกลางความมืดสลัว เยี่ยนหลงเยี่ยก็ยังหลบเลี่ยงสายตาของนาง เขาก้าวถอยหลังราวหลีกหนี “ดูเจ้าจะรู้หลายสิ่ง อีกเดี๋ยวเสด็จพ่อต้องเรียกพบข้า”

 

“ตอนนี้หมิงอี้เหออยู่ที่นั้น เขาคงกำลังทำหน้าที่เป็นตัวเสี้ยมใส่ไฟองค์ชายรอง”นางเมินเฉยต่อท่าทีของเขา ยิ่งเขาขยับนางก็ยิ่งตามติด จนเยี่ยนหลงเยี่ยเริ่มรู้ว่าควรทำอย่างไร เขาอยู่นิ่งยินยอมให้นางสวมกอด “ท่านถูกแต่งตั้งเป็นองค์ไท่จื่อเพราะเหตุผลการทางเมือง เพราะพระอัยยิกาของท่านคือเป่ยหนานฉางฮ่องเต้ ไม่มีวิธีใดง่ายต่อการควบคุมสองแคว้นไปมากกว่านี้ แต่งตั้งเป็นองค์ไท่จื่อให้ตายใจ จากนั้นปลดตั้งคนจริงมาแทนที่ซะ หม่อมฉันพูดถูกหรือไม่”

 

เขาพยักหน้า “นอกจากรู้มากแล้ว ข้อมูลยังเป็นความจริงเสียด้วย”

 

“สาเหตุการคงอยู่ของหม่อมฉัน เพื่อเป็นตัวช่วยของท่านสำหรับการลงจากตำแหน่งองค์ไท่จื่อ”นางเขย่งตัวขึ้น บีบบังคบให้เขาสบตาตนในที่สุด “องค์ไท่จื่อซึ่งถูกปลดออกจากตำแหน่ง จุดจบของพวกเขาเป็นเช่นไรในหน้าประวัติศาสตร์มีให้เห็นมากมาย กลับกันหากหม่อมฉันเป็นคนร้องขอราชโองการซะ อย่างมากอาจถูกปลดไปเป็นอ๋องชายแดน ใช้ชีวิตกินนอนที่นั้นนับว่าไม่เลว”

 

“ข้ามิเชื่อถือในตัวของโอรสสวรรค์”

 

ไป๋อวี้หลันออกแรงดึงรั้งเส้นผมของเขา “ถ้าท่านได้เห็นแววตาและสีหน้าของเขา ตอนท่านล้มลงไป ท่านย่อมเชื่อถือได้ไม่ยาก”

 

 

“เยี่ยนหลงเยี่ย ไม่มีฮ่องเต้คนไหนหรอกนะจะทำเรื่องยุ่งยากหลายตลบเช่นนี้ เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้อาจรักท่านมากกว่าใครด้วยซ้ำ เขามองหาท่านเป็นคนแรกในเวลานั้น”เยี่ยนหลงเยี่ยสอดมือเข้ามาดึงทึ้งเรือนผมยาวสลวยของนาง “หม่อมฉันรู้ว่าคนสติปัญญาระดับท่านต้องรู้ดี ดียิ่งกว่าใคร”

 

บางทีถ้อยคำของนางคงเป็นเพียงเรื่องตลบขบขันในวงน้ำชา ตัวร้ายส่งเสียงหัวเราะดังลั่น ออกแรงบีบตรงสันกรามของนาง จนต้องนิ่วหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดให้เขาเห็น “นั่นแล้วอย่างไร รักแล้วอย่างไร มิรักแล้วอย่างไร ท้ายที่สุดแล้วเขาก็มิได้เลือกข้า เขายังปลดข้า ใช้ข้าเป็นหมาก”

 

“หลงเยี่ย

 

นัยน์ตาของเขาทอประกายวาวโรจน์ เพราะความรักของโอรสสวรรค์มาพร้อมกับเงื่อนไขมากมาย

 

“มันผิดหรือ หากข้าจะมิยอมลงให้น้องรอง มิยอมเป็นเพียงตัวหมากที่ถูกใช้แล้วทิ้ง !”เขาตวาดเสียงกร้าว ทว่าปลายเสียงกลับสั่นไหว “ไป๋อวี้หลัน ข้าน่ะลงมือทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเขาเตรียมหาทางออกให้ข้า รู้ดีกว่าใครภายใต้สงครามประสาทบ้าบอ เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้เตรียมทางออกให้ข้า แต่ข้ามิต้องการ เจ้าได้ยินไหมว่าข้ามิต้องการ !

 

“เยี่ยนหลงเยี่ย”

 

“บุรุษผู้นั้นมิเคยเลือกข้า เหมือนกับที่เขามิเคยเลือกเสด็จแม่ ต่อให้เขารักข้ายิ่งกว่าใคร ทว่าท้ายที่สุดแล้วคนแรกที่เขาจะเลือกมิใช่คนที่เขารัก แต่คือคนที่ทำประโยชน์ให้เขา”หยาดน้ำตาของเยี่ยนหลงเยี่ยกำลังไหลอาบลงมาอย่างเชื่องช้า “สติปัญญาของข้ามิได้ด้อยไปกว่าน้องรอง แล้วเขาก็เป็นคนมอบอำนาจพวกให้ข้า เปิ่นไท่จื่อมิมีทางหยุดสงครามบ้าบอนี่”

 

“หม่อมฉันรู้แล้ว”

 

“จะความถูกต้องหรืออันใดล้วนมิสำคัญ ข้าพร้อมทำลายทุกคนที่เข้ามายุ่ง ระหว่างข้ากับเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ใครสักคนจะต้องเป็นบ้าตายในสงครามประสาทนี้”ความต้องการและความทะเยอทะยานมากมายของตัวร้าย ตอกย้ำลงในหัวสมองของนาง “ไป๋อวี้หลัน เจ้าต้องเข้าใจข้า”

 

ตลอดมานางเอาแต่คิดถึงเหตุผลมากเกินไป จนลืมตระหนักถึงความทะเยอทะยาน ความต้องการจากภายในของเขา การคิดคำนวณที่ผ่านมาผิดพลาดทั้งหมด สามีของนางคือตัวร้าย เขาเป็นตัวร้าย ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความกระหาย

 

“พวกเราจะล้มกระดานหมากนี้ไปพร้อมกัน”

 

และถ้าเกิดนางบอกเขาว่า ในอนาคตเขาต้องพ่ายแพ้ให้แก่เยี่ยนหลงเสวี่ย  ตัวร้ายก็ไม่มีทางเชื่อ

 

เรียวนิ้วมือจิกลากลงบนอาภรณ์ ต่อให้คุกเข่าขอร้อง เยี่ยนหลงเยี่ยก็ไม่มีทางหยุดทุกความปรารถนาเพื่อภรรยาของเขา  ด้วยเหตุนี้นางจึงได้ถามเขา ก่อนน้ำตาจะหลั่งรินออกมาไม่ขาด

 

“ท่านต้องการอะไร”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยปาดน้ำตาของนางทิ้ง ตอบเสียงหนักแน่น “ข้าต้องการยืนอยู่ ณ จุดสูงสุด ไขว้คว้าความรุ่งโรจน์ของตน”

 

เพราะบางครั้งความถูกต้องนั้นแสนห่างไกล ทว่าเยี่ยนหลงเยี่ยอยู่ตรงหน้า

 

“ดี”นัยน์ตาดอกท้อเปล่งประกายวาววาบ นางฉีกยิ้มกว้าง ปลายเท้าเขย่งขึ้นเข้าครอบครองริมฝีปากของเขา “เช่นนั้นเราจะร้ายกาจ รุ่งโรจน์และฉิบหายไปด้วยกัน !

 

การหลอกลวงฉากใหญ่ได้เริ่ม ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงกลลวง

 

.

 

.

 

.

 

กว่าเยี่ยนหลงเยี่ยจะมาถึงการไต่สวนองค์ชายรองเป็นไปกว่าครึ่งทาง นางช่วยพยุงเขาเดินเข้าไปด้านใน ท่ามกลางสงครามประชันฝีปากของเหล่าชนชั้นสูง ดวงหน้างดงามของฮองเฮามืดครึ้มลง แลคราบน้ำตาสลับกับเยี่ยนหลงเสวี่ยซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

 

เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นการมาของพวกเขา โอรสสวรรค์คล้ายทำตัวไม่ถูกไปชั่วครู่ ริมฝีปากบางขบเป็นเส้นตรง ก่อนหันหน้าหนีในที่สุด ด้วยฐานะองค์ไท่จื่อ แน่นอนว่าตัวร้ายสมควรอยู่ร่วมการไต่สวนในครานี้ เช่นเดียวกับหมิงอี้เหอทีมใส่ไฟ

 

ร่วมกับเป่ยหนานฉางฮ่องเต้ นัยน์ของเขาเปล่งประกายวาววาบยามเห็นหลงเยี่ย ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะดังลั่น กระทั่งจอกสุรายังกระเด็นตกลงไปเปรอะชายอาภรณ์ “ต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องนี้ !

 

นางกวาดตามองรอบด้าน เยี่ยนหลงเยี่ยตระเตรียมทีมใส่ไฟเอาไว้พร้อม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการให้องค์ชายรองรอดพ้นมาได้ หากหนึ่งสิ่งที่ทำให้แผนการครั้งนี้พลาด คือการที่เขาประเมินฐานอำนาจของอีกฝ่ายไว้น้อยเกินไป

 

เรียวนิ้วมือของเยี่ยนหลงเสวี่ยค่อย ๆ กำเข้าหากันแน่น ด้านข้างขนาบด้วยองค์ชายสี่และเขากำลังจดจ้องมาที่นาง พลันทุกอย่างมืดดับลง เมื่อตัวร้ายยกมือปิดตาของนาง พลางกล่าวสั้น ๆ “อย่าไปมอง”

 

ในหน้าประวัติศาสตร์นี่นับเป็นเรื่องปรกติ ซึ่งเกิดขึ้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา

 

“เหตุผลที่หม่อมฉันดื้อดึงอยากมาดูการไต่สวนก็เพราะต้องการดูผลลัพธ์ของทุกสิ่งด้วยตาตน”ไป๋อวี้หลันเอ่ยเสียงเรียบ เยี่ยนหลงเยี่ยเพียงขยับยิ้ม แล้วผละมือออกมาอย่างง่ายดาย “องค์ชายรองเขากำลังถูกไต่สวน มันสมควรเป็นจุดจบของเขา”

 

“มีหนึ่งข้อห้ามที่ข้าเขียนเอาไว้เพื่อตน นับแต่วัยเยาว์”ดวงเนตรดำขลับทอดมองลงไปด้านหน้า มือหนาเลื่อนกอบกุมฝ่ามือบอบบาง “ตราบใดที่ลงมือไปแล้ว ข้าจะมิกลับไปคิดอีก ยอมรับทุกผลการกระทำซึ่งได้เลือกด้วยตนเอง”

 

นางกระชับมือซึ่งกอบกุมกันเอาไว้ ริมฝีปากสีชาดผลิเป็นรอยยิ้มบางเบา “หลงเยี่ย

 

“อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการต้องย้อนกลับมาถาม ว่าทำไมเวลานั้นถึงไม่ทำ ทำไมถึงได้ปล่อยให้มันเป็นเช่นนี้”น้ำเสียงที่เลื่อนลอดออกมาไร้ซึ่งอารมณ์ใด เยี่ยนหลงเยี่ยเหยียดยิ้มร้ายกาจ “หากพระพุทธองค์ต้องการคนดี เขาก็ควรมอบทุกอย่างให้เท่าเทียมกัน”

 

“หม่อมฉันมิเคยศรัทธาในพระพุทธองค์”ไป๋อวี้หลันยกมือเท้าคาง ขณะเดียวกันที่เยี่ยนหลงเยี่ยเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง ฉากจบของบทละครกำลังมาถึง “แต่ศรัทธาในหลักคำสอนบางข้อ”

 

“กระนั้นหรือ”

 

นางพยักหน้า

 

ปลายเท้าของเขาขยับก้าวลงไป มือข้างหนึ่งยกกอบกุมหัวไหล่ แล้วคุกเข่าลงด้านหน้าข้างองค์ชายรอง พลันทุกสายตาจับจ้องมาที่เยี่ยนหลงเยี่ย ตัวร้ายสูดหายใจเข้าช้า ๆ “เสด็จพ่อ เรื่องในแว่นแคว้นตัดสินอย่างไร้ความเป็นธรรม ย่อมมิมีใครกล้า ทว่าเรื่องนอกแคว้นเยี่ยงนี้ คงอยากจะควบคุม”

 

ห่านจิ่วฮวาฮองเฮาเบิกตากว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก เจ้าของร่างระหงรีบคุกเข่าลงอีกคน “ฝ่าบาท องค์ชายรองมีความผิดที่มิอาจควบคุมทุกอย่างได้ดีก็จริง หากนี่เป็นเรื่องเหนือการควบคุม ตลอดมาองค์ชายรองประพฤติตัวอยู่ในกรอบ สร้างผลงานความดีความชอบมากมาย”

 

อย่างไรก็ตามนี่หาใช่วันของทีมพระเอก นางยกจอกสุราจรดริมฝีปากปล่อยน้ำมันไหลรินลงไปตามลำคอ

 

หมิงอี้เหอแค่นเสียงหัวเราะ “เรื่องเหนือการควบคุมอันใดกันพ่ะย่ะค่ะ นี่นับเป็นเรื่ององค์ชายรองควบคิดคำนวณเอาไว้แต่แรก พวกคิดลอบปลงพระชนม์หรือจะโง่เขลาประกาศตนให้รู้วัน !

 

“เจ้า !

 

“นั่นมิใช่ความจริงหรอกหรือห่านจิ่วฮวาฮองเฮา”เป่ยหนานฉางฮ่องเต้สาวเท้าออกมายืนท่ามกลางสายตาของผู้คน ก่อนแหงนหน้าสบตาเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ “มิรู้ว่าสายตาของท่านย่ำแย่ลง ขนาดเลือกคนไร้ความสามารถมาทำงาน อ่า กระทั่งฮองเฮายังเลือกที่มีคุณธรรมมามิได้

 

นับเป็นการหยามเกียรติยิ่งกว่าอะไร ต่อว่าฮองเฮากลางหน้าผู้คนมากมาย ความอดกลั้นขององค์ชายรองคล้ายจะหมดลง หากยังดึงดันไม่ยอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อ ห่านจิ่วฮวาฮองเฮาย่อมถูกประณามว่าไร้คุณธรรม เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้จะสูญเสียความเชื่อมั่นจากหลายแคว้น

 

เยี่ยนหลงเยี่ยคงคิดใช้ตรงนี้เป็นตัวบีบองค์ชายรอง ผนวกกับนี่เป็นเรื่องระหว่างแคว้น โทษทัณฑ์ของเขาหรือจะน้อย ไม่ต้องแยแสอีกต่อไปว่าถูกหรือผิด เรื่องนี้จะต้องมีผู้รับผิดชอบสักคน

 

“เสด็จพ่อ”เสียงของเยี่ยนหลงเสวี่ยขาดห้วงไป

 

กลายเป็นเยี่ยนหลงลุ่ยซึ่งขยับออกมาแทน ฝ่ามือทั้งสองวางทาบกับพื้นพรม แนบศีรษะตามลงไป “เสด็จพ่อ ทุกอย่างเป็นความผิดของลูก มิเกี่ยวอันใดกับพี่รอง”

 

หยาดน้ำตาขององค์ชายรองเริ่มหลั่งไหลออกมา ไป๋อวี้หลันหลับตาลง เรื่องที่คาดการณ์เอาไว้กำลังจะเป็นจริง องค์ชายสี่ เยี่ยนหลงรุ่ยจะต้องออกรับหน้าแทน สายสัมพันธ์ของพวกเขา

 

“แม้พี่รองจะเป็นผู้รับผิดชอบ ทว่างานใหญ่เช่นนี้เขาย่อมต้องเป็นสั่งการ”เยี่ยนหลงรุ่ยสูดหายใจเข้าช้า ๆ พลางชำเลืองมององค์ชายรอง “ลูกเป็นผู้รับหน้าที่ดูแลเรื่องนี้ หากกลับปล่อยปละละเลยสร้างความเดือดร้อน คนที่นับว่ามีความผิดสมควรละอายตนมากที่สุดก็คือลูก !

 

ต้นเหตุของการอยากชิงบัลลังก์ การตั้งตัวเป็นศัตรูกับตัวร้ายของเยี่ยนหลงเสวี่ยกำลังเกิดขึ้น ศัตรูของพวกเขาไม่ได้ถูกกำจัด อนาคตมันจะย้อนกลับมาสร้างความฉิบหาย

 

“เสด็จพ่อ !

 

เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้คือผู้เดินหมาก ในสายของเขาแยแสเพียงผลประโยชน์เป็นสำคัญ หากขาดองค์ชายรองไป คนที่คานอำนาจกับเยี่ยนหลงเยี่ยจะหายไป นั่นทำให้เขาควบคุมได้ยากขึ้น ดังนั้นเมื่อแพะรับบาปตัวใหม่เสนอตนมาเช่นนี้ มีเพียงแคนโง่เท่านั้นที่จะปฏิเสธ

 

ต่อให้เขารักข้ามากเพียงใด เขาก็ไม่มีทางเลือกข้า

 

แท้จริงแล้วมันเป็นเช่นนี้

 

“องค์ชายสี่ เยี่ยนหลงรุ่ยไม่ตระหนักถึงหน้าที่ ปล่อยปละละเลยจนเกิดความวุ่นวาย”

 

ปลอกเล็บสีทองอร่ามครูดลงบนอาภรณ์ ดูท่าแล้วปีนี้พวกเขาจะไม่ได้อยู่อย่างสงบ

 

“โบยหกสิบไม้ แล้วปลดลงเป็นเป้ยจื่อ[1] เนรเทศไปชายแดนอย่างไม่มีกำหนด”

 

การแสดงได้จบลง เช่นเดียวกับหยาดน้ำตารวมถึงคำมั่นสัญญาจากเยี่ยนหลงเสวี่ย

 

ไป๋อวี้หลันวางจอกสุราลง รอจนผู้คนเริ่มสลายตัวเหลือเพียงเยี่ยนหลงเสวี่ยกับเหล่าตัวร้าย จึงได้ขยับเดินลงมา องค์ชายรองนั่งนิ่งไร้การเคลื่อนไหวใด มือยังคงกำเข้าหากันแน่น คาดว่าตอนนี้เขาน่าจะยังไม่รู้ หากในอนาคตคงพอคาดเดาได้ไม่ยากว่าเป็นฝีมือของใคร     

 

นางประคองเยี่ยนหลงเยี่ยขึ้น ดวงหน้าคมคายบิดเบี้ยวแสดงถึงความเจ็บปวด ก่อนหมิงอี้เหอจะเข้ามาช่วยด้วยอีกแรง จึงเกิดเป็นภาพที่มิรู้ว่าควรจะขานนามว่าอะไร เหล่าตัวร้ายประคองออกจากสนามรบ เหลือทิ้งพระเอกไว้กับน้ำตาของเขา

 

ดวงหน้างดงามเงยขึ้นสบตาเขา แล้วกล่าวเสียงเรียบตามปรกติ “ในวัยเยาว์ หม่อมฉันเคยผลัดตกลงไปในน้ำ รอดมาจนทุกวันนี้ก็เพราะองค์ชายสี่เคยช่วยเอาไว้ โทษโบยหกสิบไม้ ทั้งยังตรากตำไปถึงชายแดน เขาอาจตายได้”

 

”เขานิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับ

 

และสองชั่วยามต่อมา

 

เยี่ยนหลงเยี่ยไปคุกเข่าหน้ากระโจมของโอรสสวรรค์ เพื่อให้ละเว้นโทษโบยหกสิบไม้

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.39K ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #6183 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
    หลงเมียสุด
    #6183
    0
  2. #5999 Ohdang (@massatom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:03
    สมแล้วที่เป็นตัวร้ายกับภรรยาตัวร้าย
    #5999
    0
  3. #5507 ผู้เสพมาม่า (@mmmsew) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 19:49
    ตอนรับผิดแทนเหมือนปู้ปู้จิงซินเลยอ่ะ ราชวงค์เดียวกันซะด้วย
    #5507
    0
  4. #5311 bo-i (@bo-i) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:27

    ในเรื่องนี้ นอกจากพระเอก(ตัวร้าย)และนางเอก

    เราจะไม่เอ็นดูใครมากเกินไป แม้แต่สหายของตัวร้าย กลัวจะเป็นเหมือนองค์ชายหก เจ็บเจียนตายแน่ๆ

    #5311
    0
  5. #5294 siraromPHA (@gf-pitlet) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 00:43
    กำ พิไท่จื่อ ตอนแรกยังเท่ๆ อยู่ดีๆ พอเมียพูดหน่อย อ่อนเรยอ่อ55555555555555555
    #5294
    0
  6. #5273 buttercuppinski (@buttercup081) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:49
    ชอบตัวร้ายกับไท่จื่อเฟยนะ แต่ดูท่าจะจบไม่สวย เริ่มไม่กล้าอ่านต่อแล้ว
    #5273
    0
  7. #5271 nanar1117 (@nang23) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:30
    รักเมียจริงๆจ้าพี่จ๋า เงียบๆแต่ทำให้เรียบนะจ้ะ
    #5271
    0
  8. #5264 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:45
    พระเอก(หลงเยี่ย)อยากได้บัลลังก์เพราะมันควรเป็นของเขา ฮองเฮาควรเป็นเสียนเฟยไม่ใช่แม่ชายรอง แต่ฮ่องเต้ไม่อยากให้เป็นเพราะมีเลื้อสายต่างแคว้นถึงจะรักแค่ไหนก็ตาม ทุกอย่างมีเหตุผลอ่ะเนอะ ตัวละครทุกคนก็เทาๆ
    #5264
    0
  9. #5263 hazelham (@hazelham) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:17
    พระเอกเรื่องนี้คล้ายกับเรื่องลูเอิ่นจริงๆคือต้องการอำนาจ ต้องการบังลังก์ รักนางเอกนะ แต่ความต้องการมีมากกว่า ผลสุดท้ายแล้วถ้าตอนจบนางเอกตายอีกเรื่องก็ไม่แปลกใจเลยถ้าต้องเป็นเพราะพระเอกหรือตัวร้ายของเรา เฮ้อออ
    #5263
    2
    • #5263-1 นารา (จากตอนที่ 23)
      30 ธันวาคม 2561 / 22:00
      คล้ายกันมาก พระเอกมีความกระหายไม่สนใจความถูกต้อง คิดไปถึงเรื่ององค์ชายสี่ องค์ชายเเปดเเย่งบัลลังใน ฝ่ามิติลิขิตสวรรต ตอนจบน่าจะไม่สมหวัง เเต่ติดตามไปก่อน ไม่เเน่อาจจะมาเหนือคาด
      #5263-1
  10. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:04
    ทำไปฉากเรื่องเก่าๆมันแวบเข้ามาในหัวหว่า.......สุขนิยม แฮปปี้ทุกฝ่ายจริงๆ.......T T
    #5262
    0
  11. #5258 LizBAMM_97 (@LizBAMM_97) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:36
    เยี่ยนหลงเยี่ยทะเยอทะยานกว่าที่คิด
    #5258
    0
  12. #5257 (warrior" *c*) (@catcats) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:07
    อืมม นางเอกวางแผนอะไรไว้
    #5257
    0
  13. #5256 Onejantr (@Onejantr) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 14:38
    ทีมตัวร้ายกำลังจะช่วยองค์ชายสี่หรือกำลังแพ็คทีมตัวร้าย… ไรต์พักเที่ยวปีใหม่อย่าเทเราไว้ปีเก่าเลย ตอนนี้ติดอยู่ตรงนี้รอไรต์ใจดีมากปลดปล่อย
    #5256
    0
  14. #5255 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:47
    ลุ้นแล้วลุ้นอีก....เครียดด
    #5255
    0
  15. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 08:57
    รอจ้า เข้ามาทุกหลังอาหาร
    #5252
    0
  16. #5251 A Veggie Katang (@mekatang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 02:27

    มาม่า เริ่มแล้วสินะ

    เรานี่ทำใจเลย อารมณ์เหมือนดู Game of thrones

    ชอบดู แต่อย่าชอบใคร อย่าอินกับใคร

    ไม่งั้นเป็นบ้าแน่ๆ 5555

    #5251
    0
  17. #5250 lamb_san (@lamb20) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 02:20
    หมั่นไส้จังค่ะ สกิลออร่าพระเอกนี่มันดีจริงๆ ทำอะไรก็มีคนออกหน้ารับแทนให้ แต่ถ้าอ่านในมุมธรรมะเร่คงจะกึ่งๆโล่งใจปนเครียดแน่เลย เชอะ เราพอเข้าใจฮ่องเต้นะคะว่าเพราะหลงเยี่ยมีเลือดของคนต่างแคว้นอยู่เลยปล่อยให้ขึ้นเป็นกษัตริย์ไม่ได้ แต่ยังไงมันก็น่าหงุดหงิดอยู่ดีนั่นแหละค่ะ....
    #5250
    0
  18. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 01:38
    เมียไม่ขอ แต่พูดเป็นนัยๆว่าอยากให้ทำอะไร ผัวก็ไม่ขัดจ้า รักเมียแค่ไหนกัน หุหุ 55555555
    #5249
    0
  19. #5247 Mook.mook (@l3loomme) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 01:12
    ต้องรอเครียปมของ เต้ก่อน คือ ปอหลักๆคือรักพระเอกแน่ไม่ยอมให้พระเอกเป็นเต้ เพราะไรอ่ะ หรือเพราะรู้ว่าพระเอกแร่อยากเอาชนะเฉยๆ แน่พระริงก็เหมาะดูแลบ้านเมืองจริงๆ
    #5247
    0
  20. #5246 เจ้าทองน้อย (@piccolo_oro) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:13
    เมียขอต้องทำตาม 55555555
    #5246
    0
  21. #5245 goldenage (@goldenage) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:09
    แผนชั่วล้ำลึกมากเหล่าตัวร้ายทั้งหลาย 55
    #5245
    0
  22. #5243 gameminmin (@gameminmin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:45
    นางเอกเด็ดขาดมาก
    #5243
    0
  23. #5242 月天 / เฟิ่นหงเซ่อ (@Karry_WJK) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:27
    ทำไมเฮียน่ารัก...

    งุ้ยยยยยย
    #5242
    0
  24. #5241 ttaing09 (@ttaing09) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:20

    พี่เยี่ย น้องจะตรั๊ยรักเมียเกิ๊นน
    #5241
    0
  25. #5239 Box23200 (@Box23200) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 21:58
    นางเอกสุดยอด รอบคอบสุดๆ.
    #5239
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น