ว่าด้วยเรื่องภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งของตัวร้าย สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 580% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,356,745 Views

  • 14,313 Comments

  • 17,600 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    262,569

    Overall
    1,356,745

ตอนที่ 15 : บทสิบสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4485 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

“โทษถึงขั้นกบฏ เห็นทีท่านคงกล่าวเกินไปนะพ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

สุรเสียงหนึ่งเอ่ยแทรกขึ้น ทำลายบรรยากาศกดดันซึ่งแผ่ปกคลุมไปทั่ว องค์ชายรองหันขวับมองคนผู้นั้น ดวงตาที่เคยมืดหม่นเจือด้วยความหวังทันใด

“ราชครู !”เขากล่าว รีบสาวเท้าตรงไปหาชายวัยกลางคนที่สวมอาภรณ์สีขาวไร้ลวดลาย หานฉินซานมองซ้ายขวาคล้ายทำตัวมิถูก ก่อนแข็งค้าง ยามสบกับดวงตาไร้อารมณ์ของพระชายา

จินซิ่นกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างนิ่งสงบ ก่อนกระซิบข้างหูพระชายาเสียงแผ่ว “นั่นท่านราชครูหมิงเพคะ เขาเคยเป็นราชครูของฝ่าบาท”

หลันซือซือพยักหน้า จะว่าไปแล้วในนิยายคนผู้นี้ก็เปรียบเหมือนมันสมองขององค์ชายรอง ให้ถูกคือคนที่ต้องการใช้ประโยชน์จากเขามากกว่า

“มิใช่คนที่พระชายาควรเสียเวลาถกเถียงด้วยนะเพคะ”

ราชครูหมิงชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง ก่อนลูบหลังองค์ชายรองราวปลอบโยน “กระหม่อมจัดการเองพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายรองเปล่งเสียงคราง หันกลับไปกวักมือเรียกหานฉินซาน ช่างแลดูเหมือนเด็กน้อยสองคนที่ทำผิด แล้วหนีไปฟ้องผู้ใหญ่ แต่ก็นะ พวกเขาในตอนนี้ก็ยังนับว่าเด็กน้อยอยู่ ตั้งแต่การอยากทำตัวดูดีต่อหน้าสาวน้อย จนเผลอไปล่วงเกินแมวของคนอื่นเขา

“จริงอยู่ที่ว่ามันคือแมวดำพระราชทานจากฝ่าบาท แต่จะกล่าวหาว่าองค์ชายรองเป็นกบฏคงมิได้”ชายวัยกลางคนยกยิ้มถือดี คล้ายคลึงกับเสวียนหลวนเหยามิมีผิด

หลันซือซือกระตุกยิ้ม “หากเป็นวันอื่นคงกล่าวว่าเกินจริง แต่นี่วันไหว้พระจันทร์ ซึ่งเชื้อเชิญแคว้นบรรณาการมาร่วมด้วย การที่องค์ชายรองกล้าทำเช่นนี้กับของบรรณาการต่างแคว้น มินับว่าทำให้พระเกียรติของฝ่าบาทด่างพร้อยหรือ ทั้งยังสร้างความขุ่นหมองต่อสายสัมพันธ์ระหว่างแคว้น หากมิเรียกกบฏ แล้วจะเรียกว่าอะไร”

ราชครูหมิงหรี่ตาลงเพื่อประเมินฝ่ายตรงข้ามทันใด พระชายาของตวนอ๋องเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบสอง ไหนเลยจะปากกล้าต่อเถียง ดูท่าฝีปากของพระชายาคงมิใช่ย่อยเสียแล้ว

แต่ว่าเด็กน้อยก็คือเด็กน้อยนั่นแหละ

ชายวัยกลางคนนิ่งเงียบไป ก่อนกระซิบบางอย่างข้างหูองค์ชายรอง ดวงหน้าของเขาค่อย ๆ มืดหม่นลงเรื่อย ๆ ริมฝีปากสั่นระริก ขณะจดจ้องนางอย่างวาวโรจน์ ตามด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียด

องค์ชายรองสาวเท้าเข้ามาใกล้ มือดันหานฉินซานไปยืนอยู่กับราชครูหมิงด้านหลัง เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ น้อมตัวลงเล็กน้อย “ข้ามิรู้ว่ามันคือแมวพระราชทาน จึงได้ลงทำเช่นนั้น ขอพระชายาโปรดอภัย”

ราชครูหมิง...เขาฉลาดมาก

“องค์ชายรองยังเยาว์วัยนัก ท่านเป็นถึงพระชายาของตวนอ๋อง มีศักดิ์เป็นอา หวังว่าคงมิคิดเล็กคิดน้อย ทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่”ราชครูหมิงกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาวาววาบ มุมปากเหยียดยิ้มขึ้น “เมื่อครู่ท่านบอกเองว่าคนจากซีหานมาร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย อย่างไรก็ตามเพื่อสัมพันธ์อันดี ท่านมิควรทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ เพราะอีกมินานองค์หญิงสามก็จะตบแต่งไปซีหาน แต่ถ้าท่านดึงดันจะทูลต่อฝ่าบาท ย่อมหมายว่าท่านคิดเป็นภัยต่อความมั่นคง นับเป็นกบฏคงมิผิดนัก”

มิเพียงแต่ช่วยองค์ชายรอง ทั้งยังตบกลับนางอย่างเจ็บแสบ สมแล้วที่เป็นมันสมองของทีมพระเอก

นางหลุบตาต่ำลง บุรุษนางดักนางทุกทาง ให้องค์ชายรองแสดงความนอบน้อม เผื่อว่าถ้านางยังคิดดึงดัน หลันซือซือก็จะกลายเป็นพวกไร้เหตุผล กลับขาวเป็นดำได้อย่างแนบเนียน แต่ว่า...

“แมวดำคือสิ่งอัปมงคลของแคว้น แต่หาใช่กับที่ซีหาน การที่ซีหานส่งมันมาก แล้วฝ่าบาทมิได้โกรธเคือง ย่อมหมายอยากปรับสองวัฒนธรรมให้เข้ากันได้ ผนวกกับที่องค์หญิงสามกำลังจะเกี่ยวดองกับที่ซีหาน เมื่อเทียบแล้วแมวดำอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย ทว่ากระทั่งเรื่องเล็กน้อยยังปล่อยผ่านไป ซีหานจะวางใจได้หรือ”นางเหลือบมองเขา

คิดหรือว่าการที่เมื่อก่อนนางไต่เต้าขึ้นไปในตำแหน่งสูง ๆ ได้จะมาจากโชคลาภ ฝีปากและการประจบสอพลอคือเรื่องจำเป็น รวมถึงการหว่านล้อมให้อีกฝ่ายลงในหลุมพราง

“ทั้งการที่ฝ่าบาทประทานมันให้แก่ตวนอ๋อง ผู้เป็นที่เคารพยำเกรง ย่อมอยากให้มันมีชีวิตยืดยาว แต่ดูสิ่งที่องค์ชายรองทำ”

การได้เห็นสีหน้าหวาดหวั่นของพวกเขาคือความบันเทิง

หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมออกมาเปรอะทั่วดวงหน้าของชายวัยกลางคน องค์ชายรองเบิกตากว้าง กระตุกอาภรณ์ของราชครูหมิง

“ถ้าเปิ่นหวางเฟยเพียงรับคำขอโทษ แล้วปล่อยองค์ชายรองไป มินับว่าเป็นการตบหน้าทั้งซีหานและฝ่าบาทหรอกรึ”หลันซือซือขยับเข้าไปใกล้ เสียงฝีเท้าของนางดังกึกก้อง เหล่าองค์รักและข้ารับใช้ที่รุมล้อมต่างได้ยินถ้อยคำของนาง พวกเขาเป็นพยานชั้นดี

“ส่วนท่านเป็นถึงราชครูแต่กลับยุยงให้ท้ายองค์ชายรอง ตบหน้าซีหานกับฝ่าบาท เหมาะสมแล้วหรือ !”

จินซิ่นลอบกลืนน้ำลายลงในลำคอที่แห้งเหือด ครั้นเห็นราชครูหมิงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ยิ่งตกตะลึงในตัวพระชายา แต่ไหนแต่ไรมา คนมากมายต่างพ่ายแพ้แก่ฝีปากของราชครูหมิง กระทั่งท่านอ๋องยังเลี่ยงจะมิถกด้วย

แต่พระชายา...ฝีปากระดับนี้ ทำเช่นไรถึงแพ้ท่านอ๋องกัน !

“พระชายา”ราชครูหมิงครางแผ่วเบา เรียวนิ้วมือใต้แขนเสื้อสั้นเล็กน้อย

หลันซือซือแย้มยิ้มอ่อนหวาน ขัดกับดวงตาไร้อารมณ์ “แต่เมื่อครู่ท่านบอกเองว่ามิอยากให้เป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นเปิ่นหวางเฟยจะให้ตวนอ๋องจัดการ เช่นนี้คงมิเป็นภัยต่อความมั่นคงแล้วกระมัง”

นิสัยของตวนอ๋องเป็นเช่นไร ใครบ้างมิรู้ มห้ตวนอ๋องจัดการร้ายแรงยิ่งกว่าฝ่าบาทมิรู้กี่เท่า !

องค์ชายรองหันซ้ายแลขวาเพื่อหาตัวช่วย ขณะที่หานฉินซานเริ่มร้องไห้ออกมา เพราะทนกับความกดดันตรงหน้ามิไหว เด็กสาวสะอื้นไห้ กระนั้นกลับแสดงความเข้มแข็งโดยการพยายามปาดน้ำตาออกไป

เห็นดังนี้นางถอนหายใจเบื่อหน่าย รู้สึกราวกับรังแกเด็กน้อยมิรู้ความทั้งสองอย่างแท้จริง

“ส่วนหานฉินซาน โบยสักสิบห้าไม้คงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร หลังจากนี้เปิ่นหวางเฟยคอยเขียนจดหมายต่อว่าบิดาของเจ้า”

ได้ยินเช่นนั้น หานฉินซานรีบคลานออกมาข้างหน้า”จะโบยหม่อมฉันยี่สิบไม้ก็ได้ แต่อย่าต่อว่าบิดาของหม่อมฉันเลยเพคะ ฮึก หม่อมฉันขอร้อง”

หลันซือซือนิ่งเงียบมิได้ต่อความอะไรอีก เป็นจังหวะเดียวกับที่องครักษ์งมร่างของอาเหยาจนเจอ นางรีบวิ่งไปดูมัน แต่จินซิ่นกลับเป็นผู้รับมันมาจากองครักษ์ ก่อนส่งให้นางอีกที

อาเหยามิขยับตัวอีกต่อไป ร่างของมันเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง เปลือกตาปิดสนิท นางเลื่อนมือสัมผัสลงบนหน้าท้องของมัน ไล่ไปยังตำแหน่งของหัวใจ แล้วพยายามกดลงไป นางมิเคยทำซีพีอาร์ มิว่าจะกับคนหรือสัตว์ แต่ก็พอจะเคยเห็นมาบ้างจากในคลิป

 จินซิ่นกะพริบตาครั้งหนึ่ง มิรู้ว่าพระชายากำลังทำสิ่งใด แต่ก็รีบออกคำสั่งให้คนไปตามหมอหลวง

ผ่านไปหนึ่งเค่อ[1] หมอหลวงมาถึง พระชายาผละมือออก แล้วแหงนมองจันทรา นัยน์ตาพลันหม่นแสงลง กล่าวออกมาด้วยเสียงไร้อารมณ์

“มันตายแล้ว”

ตอนนั้นนางเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเชื่องช้า ก่อนเลือนหายไป พระชายาลูบหัวมัน ก้มลงจูบหัวเล็ก ๆ นั่น แล้วเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง “จัดการให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”

.

.

.


งานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ผ่านไปได้ด้วยดี ทุกอย่างดำเนินไปอย่างน่าเบื่อหน่าย หลันซือซือเพียงฉีกยิ้มและยิ้มจนแข็งค้างในงาน คนมากมายต่างรุมถามเรื่องตวนอ๋องกับนางโดยมิสงวนท่าที เพราะคิดเพียงว่านางคือพระชายาวัยเยาว์ กระนั้นแล้วนางก็หาได้แสดงอะไรไม่ เป็นจินซิ่นเสียอีกที่กวาดมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ 

ยามผ่านค่อนคืน เสวียนจิ่นเหอฮ่องเต้ได้แสดงน้ำพระทัยอันกว้างขว้าง โดยการประทานบุตรีของขุนนางระดับห้าสองคนให้เป็นอนุภรรยาคอยปรนนิบัติตวนอ๋อง ด้วยเหตุนี้ในจวนจึงมีอนุภรรยาเพิ่มเข้ามาอีกสองคน

หลันซือซือแย้มยิ้มยินดี นัยน์ตาทอประกายอบอุ่น ขอบพระทัยฮ่องเต้อย่างซาบซึ้งเป็นที่สุด กระทั่งจินซิ่นยังเอ่ยปากชมว่านางวางตัวได้ดีเพียงใด 

ในสายตาของคนภายนอก อาจมองว่ามันคือความเมตตา ทว่าแท้จริงมันคือการสร้างความวุ่นวายในจวน ตวนอ๋องประจำชายแดนมิรู้จะกลับเมื่อไหร่ แต่กลับมีอนุภรรยาเข้ามา ทั้งพระชายาของตวนอ๋องยังเยาว์วัยนัก จะควบคุมดูแลได้จริงหรือ 

มันคือการกลั่นแกล้งอย่างชัดเจน 

อย่างไรก็ตามนี่เหมือนจะอยู่ในการคาดเดาของเขา ข้ารับใช้ในจวนต่างรับมือกับสถานการณ์นี้ได้อย่างดีเยี่ยม จินซิ่นและไห่กงกงจัดการทุกอย่าง รู้ตัวอีกทีหลันซือซือก็ทำหน้าที่เพียงรับถ้วยน้ำชาจากพวกนางทุกเช้า ครั้นลอบดูปฏิกิริยาของเหอรุ่ยเตียนก็พบว่ามิได้มีสิ่งใดผิดแปลก 

กลายเป็นสองอนุเสียอีกที่ดูจะมิรู้หน้าที่ สามวันแรกอาจดูเหมือนอยู่ในเส้นกรอบ แต่สามวันต่อมาก็เริ่มออกลวดลาย ลอบให้คนมาจับตามองนาง เข้าไปทักทายเหอรุ่ยเตียนที่เป็นบุตรีของขุนนางระดับห้าเหมือนกัน

ทั้งที่ฐานะเดิมมิต่างกันนัก แต่พวกนางกลับเป็นเพียงอนุจะมิขุ่นหมองคงแปลก 

จินซิ่นรายงานพฤติกรรมของพวกนางอยู่บ่อยครั้ง อย่างไรก็ดี หลันซือซือเลือกหลับตาลงข้างหนึ่ง ปล่อยผ่านไป...

“เหอรุ่ยเตียนเดิมมีฐานะมิต่างจากพวกนาง ยังได้เป็นถึงพระชายารอง พวกนางก็แค่ตัวหมากในกระดานของฝ่าบาท หากทำตามเป้าหมายที่วางไว้มิได้ ประเดี๋ยวก็ถูกกำจัดไปเองนั่นแหละ”นางทิ้งตัวหมากสีดำลง แล้วหันไปสบตาจินซิ่นอย่างเฉยชา “ไยชนชั้นสูงถึงได้ชอบเล่นตลกกับชีวิตคนนัก ในสายตาของพวกเขาอิสตรีคงมีค่าเท่ามดปลวกกระมัง”

จินซิ่นยกยิ้มบางเบา พลางส่ายหัวน้อย ๆ “อีกมินานพระชายาย่อมชาชินกับมันเอง จากนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องปรกติเพคะ”

ถึงแม้นว่าหลังจากวันนั้นพระชายาจะมิได้แสดงท่าทีผิดแปลกอะไรไป เพียงเขียนจดหมายถึงท่านอ๋องเกี่ยวกับเรื่องอาเหยา แต่นางกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งในตัวพระชายาที่ต่างออกไป จิตใจอันด้านชา ดวงหน้าไร้อารมณ์ และดวงตาเฉยชาราวกับว่าทุกอย่างเป็นละครหนึ่งฉาก 

หลันซือซือเบือนหน้าหนีไปทางอื่น จดจ้องมวลบุปผาซึ่งโรยรา “มิต้องไปตักเตือนพวกนาง ปล่อยให้พวกนางกำเริบเสิบสาน จากนั้นค่อยขับออกจากเรือนทีเดียว”

“เพคะ”

บางทีแล้วนี่อาจเป็นความเมตตาของพระชายาก็เป็นได้ 

.

.

.

การโรยราในฤดูใบไม้ร่วงเป็นเรื่องน่าเศร้าใจสำหรับนาง ยิ่งทอดมองบุปผางามเหี่ยวเฉายิ่งนึกเวทนามิใช่น้อย กระนั้นมันกลับเป็นสัจธรรมอันน่าเศร้าซึ่งมิอาจหลีกเลี่ยงได้ แม้นในใจจะนึกหวาดกลัวก็ตาม 

หลังจากเขียนจดหมายฉบับนั้นถึงตวนอ๋อง วันเวลาก็ล่วงผ่านมาหลายสิบวัน การส่งจดหมายไปกลับใช้เวลาพอสมควร มิแน่ด้วยว่าเขาจะเขียนตอบทันที ดังนั้นนางจึงเผื่อเวลาเอาไว้หนึ่งเดือนเต็ม แต่นั่นก็มิใช่เรื่องที่นางกังวลมากที่สุด 

ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาวคือช่วงเวลาอันหม่นหมองเกินกว่าจะนั่งเขียนบทกวี นางกับองค์ชายสามจึงเลือกเล่นหมากล้อมแทน ฝีมือการเล่นหมากล้อมขององค์ชายสามยอดเยี่ยมเสมอ นางมักพ่ายแพ้จนเป็นเรื่องปรกติ 

“อาการวิตกกังวลของพี่รองดูจะดีขึ้นมิใช่น้อย สังเกตจากสีหน้าของเขาที่ข้าเห็นเมื่อเช้า”องค์ชายสามเอ่ย ละสายตาจากกระดานหมากมองนาง “นี่ก็เกือบเดือน นับแต่ที่เขาก่อเรื่องทำร้ายแมวของเจ้า บางทีเจ้าควรจะจัดการด้วยตนเอง มิน่าโยนให้ตวนอ๋อง”

“หากข้าจัดการด้วยตนเอง ราชครูหมิงจะกล่าวหาได้ว่าข้าแอบอ้างอำนาจของตวนอ๋อง เขาจะหยิบยกมันมาเป็นประเด็นสวนกลับและดึงความสนใจ ดังนั้นการที่โยนให้ท่านอ๋องจะปลอดภัยต่อตัวข้าที่สุด”นางตอบ พบว่าตัวหมากของตนถูกเขาล้อมเอาไว้ทุกทาง ยามเงยหน้าขึ้นจึงเห็นว่าองค์ชายสามจ้องมองนาง ริมฝีปากยกยิ้มอบอุ่น 

หลันซือซือขมวดคิ้ว

“ข้ามิคิดว่าเจ้าจะตอบ”เขาว่า “บางทีเจ้าน่าจะกลับกลอกมากกว่าบอกความจริง”

“มันก็แค่เรื่องเล็ก ๆ”

องค์ชายสามหัวเราะ ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วเจ้าคิดว่าตวนอ๋องจะจัดการอย่างไร”

นางแค่นยิ้ม “บางทีเขาอาจมิทำอะไรเลย ปล่อยให้มันเป็นชนักติดหลัง ใช้ประโยชน์จากองค์ชายรองและราชครูหมิง”

องค์ชายสามแม้นจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่เขาก็ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องผลประโยชน์อันซับซ้อน “คนอย่างตวนอ๋องจำต้องทำเรื่องยุ่งยากเช่นนั้นด้วยหรือ ด้วยอำนาจในมือของเขามันมิใช่เรื่องยากอะไรนี่”

“เมื่อก่อนคงไม่ แต่ตอนนี้เขามีอำนาจมากเกิน การใช้มันอย่างโจ่งแจ้งจะทำให้คนอื่นยัดเหยียดข้อหากบฏกับเขาง่ายขึ้น”

“แท้จริงสติปัญญาของเจ้าเฉียบแหลมกว่าข้านัก”

หลันซือซือยิ้ม “หากเทียบในช่วงวัยเดียวกัน ท่านย่อมฉลาดกว่าข้า”

มีแต่เรื่องที่เขามิเข้าใจ

องค์ชายสามโคลงหัวลงอย่างยอมแพ้ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “แต่ดูเจ้าจะผิดหวังกับการกระทำของตวนอ๋องในครั้งนี้”

ครานี้เป็นนางที่หัวเราะ แล้วส่ายหน้าตอบเขา “ข้ามิได้คาดหวังจะผิดหวังได้อย่างไร อีกอย่างข้ายังมีเวลา ไว้ค่อยเล่นองค์ชายรองนอกรอบก็ได้”

นัยน์ตาขององค์ชายสามทอประกายวาววาบ “คนที่บอกว่ามิคาดหวัง ย่อมหมายว่าคาดหวังไว้แล้ว แต่กลัวที่จะผิดหวังต่างหาก...”

“เราควรกลับมาสนใจกระดานหมาก”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่หลันซือซือพูด ก่อนที่นางจะทำการเผด็จศึกล้อมตัวหมากของเขาเอาไว้ทุกสี่มุม นับแต่เล่นด้วยกันมาหลันซือซือพ่ายแพ้เขาย่อยยับ ทว่าในวันนั้นนางกลับมิปล่อยให้เขาชนะเลยแม้แต่ตาเดียว 

สีหน้าอบอุ่นและรอยยิ้มกว้าง ช่างเป็นสตรีที่เก็บอารมณ์โกรธได้ดีจริง ๆ 

.

.

.

ต้นฤดูหนาว อากาศหนาวเย็น หมู่เมฆครึ้มปกคลุมท้องนภา เหล่าบุปผาต่างโรยรา กระนั้นดอกเหมยกลับเบ่งบานสะพรั่ง แข่งขันกับความงามของอิสตรีในจวนอ๋องแห่งนี้ ตามคาดอนุภรรยาทั้งสองเริ่มกำเริบเสิบสาน หาญกล้าขนาดใส่อาภรณ์สีแดงเดินเล่นไปทั่วจวน

ทว่าพระชายาก็คือพระชายา นอกจากมิใส่ใจแล้ว ยังเก็บตัวเงียบ 

จินซิ่นถอนหายใจออกมาหลายครา อาการหลับนอนมิปรกติของพระชายารุนแรงขึ้นในช่วงหนึ่งเดือนให้หลัง กลางวันที่ควรออกไปกำราบอนุภรรยา ตรวจดูความเรียบร้อยของจวนกลับกลายเป็นเวลานอน 

ดีหน่อยที่พระชายามักจะตื่นขึ้นมาบางในตอนบ่าย หาไม่แล้วคงกลายเป็นที่ติฉินนินทาไปทั่วถึงพฤติกรรมมิเหมาะสม 

“พระชายาเพคะ”นางกระตุกอาภรณ์ของพระชายาครั้งหนึ่ง ยามเห็นว่าเปลือกตากำลังปรือปิด ศีรษะโคลงเคลงไปมา 

พระชายาสะดุ้งตื่น ก่อนกะพริบตาถี่รัว เหม่อมมองออกไปนอกบ้านหน้าต่าง “จะครบหนึ่งปีแล้วงั้นหรือ”ที่ข้ามภพแล้วตื่นขึ้นมา “ไฉนหิมะแรกยังมิตกลงมาอีก”

“เดี๋ยวก็คงตกลงมาเพคะ”จินซิ่นว่า พลางจัดเตรียมน้ำชาและขนมกินเล่นให้นาง เป็นจังหวะเดียวกันที่บานประตูถูกเปิดออกโดยฝีมือของไห่กงกง

จินซิ่นหันขวับมองอีกฝ่ายอย่างมิพอใจ ครั้นยามเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของไห่กงกง ก็ชะงักไปแล้วเดินเข้าไปหาไห่กงกงเพื่อถามความ 

ระหว่างนั้นหลันซือซือหันกลับมามองพวกเขาครั้งหนึ่ง แล้วทอดสายตาไปทางเดิม รู้ตัวอีกทีก็ตอนจินซิ่นเดินเข้ามากระตุกอาภรณ์ของนาง จินซิ่นฉีกยิ้มกว้าง กล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ 

“ราชครูหมิงถูกปลดแล้วเพคะ ตอนนี้องค์ชายรองกำลังคุกเข่าอยู่ที่อุทยานหลวง” 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก “เป็นไปไม่ได้...”

คนอย่างเสวียนหลวนเหยาหรือจะละทิ้งผลประโยชน์ตรงหน้า เพื่อเอาอกเอาใจหลันซือซือ หรือว่าราชครูหมิงกับองค์ชายรองจะไร้ประโยชน์เกินไปในสายตาของเขา

“หม่อมฉันว่าแล้วท่านอ๋องต้อง—”

“มีจดหมายจากเขาหรือไม่”นางเมินเฉยต่อจินซิ่น ถามไห่กงกงอย่างร้อนรน “เขาน่าจะเขียนจดหมายมา”

ไห่กงกงส่ายหน้าแทนคำตอบ 

พริบตานั้นหัวสมองของนางพลันว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความมิเข้าใจมากมาย ก่อนตัดสินใจล้มตัวนอนลงบนพื้นพรมอุ่น จินซิ่นคล้ายชาชินไปแล้วจึงมิว่าอะไร แต่ยังสรรเสริญตวนอ๋องมิหยุด 

เก็บราชครูหมิงกับองค์ชายรองไว้น่าจะเอื้อต่อเขามากกว่ากำจัด สองคนนั้นยังมีประโยชน์ให้ใช้ ราชครูหมิงคือคนสนิทของฝ่าบาท องค์ชายรองนั้นได้รับความโปรดปรานกว่าผู้ใด พวกเขาเป็นหุ่นเชิดชั้นดี แต่ทำไมถึง...

มิเข้าใจเลยแม้แต่น้อย 

“ท่านเป็นคนเช่นไรกันแน่ เสวียนหลวนเหยา”

ละทิ้งผลประโยชน์ตรงหน้า เพื่อเอาอกเอาใจหลันซือซือ มิแน่ว่าเขาต้องการสิ่งอื่น แท้จริงมันเป็นแค่การเล่นสนุก หรือนางอาจคิดเยอะเกินไป 

“ดูสิเพคะ”จินซิ่นเรียกนาง “หิมะแรกตกลงมาแล้ว”

ใช่ มันกำลังโปรยปราย อีกมินานคงย้อมทุกสิ่งทุกอย่างให้ขาวโพลน 

“องค์ชายรองคงต้องทรมานกับความหนาวเย็น เหมือนอาเหยาอยู่แน่เพคะ ฝ่าบาททรงให้คุกเข่าอย่างมิมีกำหนดเสียด้วย”

“อือ”นางครางตอบ เลื่อนมือปิดบังรอยยิ้มรื่นรมย์ “อือ...”

 

[1] สิบห้านาที 



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.485K ครั้ง

263 ความคิดเห็น

  1. #14290 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 13:52
    น้องแมวแค่ตัวประกอบบบบบ
    #14290
    0
  2. #13568 Little-$T@R (@frozennw) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 12:00
    องค์ชายรอง นังชั่ว!! เจ้าคนไม่ดี!!
    #13568
    0
  3. #13541 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 01:09
    น้องแมว มาแล้วไปเร็วมากลูก
    #13541
    0
  4. #12984 mink_ming35204 (@mink_ming35204) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 03:02
    แงงงง อาเหยากลับม๊าาาาา
    #12984
    0
  5. #12043 iiiiloveyou (@iiiiloveyou) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:10
    อาเหยามาแปปเดี๋ยงเองงื่ออสงสารหนูจัง
    #12043
    0
  6. #10540 popeye1a (@popeye1a) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:28
    ฮึก อาเหยา... ถือว่าแก้แค้นให้น้องนะ
    #10540
    0
  7. #9563 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 19:35
    อาเหยาไม่น่าเลยพึ่งอยู่ได้ไม่กี่วันก็ตายเสียแล้ว ตวนอ๋องอุตส่าห์มอบให้ตั้งชื่อให้ด้วย
    #9563
    0
  8. #9358 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:08

    อาเหยา!!!! แงงงงงงงง โอ๊ยยยย กำลังอารมณ์ดีที่ซือซือซัดราชครูกับพระนางซะหงาย ต้องมาเศร้าเพราะเสียอาเหยา ฮือออออ

    #9358
    0
  9. #9269 ่่่เจ็ดงาย (@sirilak7040) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 13:16
    คือนี่เป็นทาสแมว อ่านฉากนั้นแล้วแบบ ฮรืออออออ อาเหยาลูก! TT เศร้า
    #9269
    0
  10. #8849 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:07
    อาเหยาคือตัวประกอบที่แท้ทรู -_-
    #8849
    0
  11. #8346 fairrynoyzaza (@pangko-baza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:53
    อาเหยา สงสารอ่ะ
    #8346
    0
  12. #8326 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 10:22
    สับซ้อนมากแต่ก็ดีที่มีคนทำเพื่อน้องแมว
    #8326
    0
  13. #8298 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 20:05
    สงสารอาเหยา;-: ไม่เข้าใจความคิดของท่านอ๋อง
    #8298
    0
  14. #8285 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 17:32
    สมน้ำหน้า....โดนลงโทษซะที
    #8285
    0
  15. #8272 sovy1212312121 (@sovy1212312121) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 15:57
    อาเหยาต้องกลับมาเกิดมาเป็นลูกนางเอกนะ โฮฮฮ
    #8272
    0
  16. #8263 dreamingfear (@dreamingfear) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 14:40

    แมวดำออกจะน่ารัก อีองค์ชายรองดันจับมันโยนลงน้ำ อยากโดนสหบาทาขนาดนั้นเลย?

    #8263
    0
  17. #8222 168999au (@168999au) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:30
    รอบนี้อ๋องเสมอตัว ดีใจไม่สุดระแวง แผนในแผนมาก อีเต้ก็กลั่นแกล้งอะ อะไรคือส่งอนุมา ตัวละครกะลัว เปลี่ยนอะ ใครจะมาแทนราชครูหมิง
    #8222
    0
  18. #8221 HighGirl (@Ammy_PMP) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:30
    โฮรรร คิดถึงอาเหยา
    #8221
    0
  19. #8215 proudofyoumysuho (@MBB__TuAn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:23
    อบากแซวอ่ะ เขินนนน ฮิฮิ
    #8215
    0
  20. #8181 MindThanyalak (@MindThanyalak) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 09:34
    เมื่อไหร่จะรักกันอะ หรือเขาจะไม่รักกัน รอออออออออออออออออออออ
    #8181
    0
  21. #8180 Gift Metawadee (@gift-suchawadee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 09:21
    ฮั่นแนนนนนนนนนนนนนนร
    #8180
    0
  22. #8179 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 09:13
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #8179
    0
  23. #8178 4444jjjj (@4444jjjj) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 09:13
    เดาใจพระเอกไม่ได้เลย ไม่อยากให้นางเอกรักพระเอก อยากให้หย่า5555
    #8178
    0
  24. #8177 อีดำตัวน้อย (@230023) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 08:48
    เมียพี่อ๋องใครอย่าแตะ. พี่อ๋องเเตะได้คนเดียว
    #8177
    0
  25. #8176 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 07:46
    น้องยิ้มได้แล้ว ตวนอ๋องสุดยอด
    #8176
    0
  26. #6360 No_one13 (@cho-chocolate) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:01
    คำนับเลยค่ะ นิ่มๆแต่ตายเรียบ ชอบมากค่ะ 5555555
    #6360
    0
  27. #5877 Bewtii006 (@Bewtii006) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 15:30

    ลากไปตบกลางสี่แยกยังไม่เจ็บเท่านี้เลย ให้ตายสิเอ้าาา
    #5877
    0
  28. #5822 wani14 (@0933150768) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:50
    คำพูดนางเอก...เจ็บ!!!!
    #5822
    0
  29. #5809 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 05:13
    น่ากลัวแล้วลูกกก
    #5809
    0
  30. #5266 กดกลอน (@namfonloveexo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:10
    วร้ายยยยย แพ้
    #5266
    0
  31. #5244 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:56
    ห่านเงิบ
    #5244
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น