ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 633,925 Views

  • 6,002 Comments

  • 13,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,932

    Overall
    633,925

ตอนที่ 14 : บทที่สิบสาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3116 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

การฟ้องก่อนนั้นได้เปรียบเสมอ

 

นัยน์ตาดอกท้อหรี่ลงเพื่อใช้ความคิด เรียวขางามก้าวผ่านร่างสูงสง่าของเยี่ยนหลงเสวี่ยไปอย่างไม่ไยดี ไป๋อวี้หลันแหงนหน้าขึ้นสบตาเขา แสดงออกถึงความจริงที่ว่าเยี่ยนหลงเยี่ยสลักสำคัญยิ่งกว่า ขณะที่หมิงอี้เหอยังไม่ยอมหยุด รอยยิ้มหยันเหยียดกว้างขึ้น ท้าทายความอดทนของนาง

 

“หลงเยี่ย”นางเรียกเขา ท่ามกลางสายตาของผู้คนซึ่งจับจ้องมองมามิต่างจากเหล่าทีมเผือกทั้งหลาย หลงเยี่ยก้มมองนาง เขาฉีกยิ้มอ่อนโยนเรียนรู้ว่าควรรักษาหน้าภรรยาของเขาเช่นไร “หม่อมฉันมาหาท่าน มิคาดว่าจะได้พบองค์ชายรองกับองค์ชายสี่ที่นี่”

 

เพื่อกีดกันปัญหานางเลือกสารภาพทั้งที่ไม่คิดว่ามันคือความผิด ทว่าเพื่อความสบายใจของตัวร้าย อวี้หลันแย้มยิ้มสดใส เรือนผมดำขลับคลอเคลียกับดวงหน้างดงามราวกับฤดูใบไม้ผลิได้มาเยือน นางแกล้งกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ ปล่อยร่มสีชาดให้เฉียวฮุ่ยเป็นผู้จัดการ

 

เยี่ยนหลงเยี่ยตระหนักถึงสุขภาพอันย่ำแย่ของภรรยายิ่งกว่าใคร แขนแกร่งยกขึ้นโอบร่างอรชร ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไปตามแผ่นหลังบอบบาง กระนั้นก็หาได้พูดสิ่งใดออกมา ดวงเนตรจดจ้องยังสองร่างของพี่น้องร่วมบิดา เยี่ยนหลงเสวี่ยและเยี่ยนหลงรุ่ยยกยิ้มก่อนก้มหัวลงเล็กน้อย

 

“องค์ไท่จื่อ”

 

ตัวร้ายไม่ชอบพวกเขา ให้ถูกคือเขาไม่ชอบใครเลย ในบรรดาพี่น้องของเขาเอง นั่นคือสิ่งที่นางรับรู้ อย่างไรก็ตามหลงเยี่ยรู้ดีเสมอว่าควรแสดงออกเช่นไร สามีของนางขยับยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล “น้องรองกับน้องสี่มาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ”

 

เยี่ยนหลงรุ่ยชำเลืองมองสีหน้าของพี่ชาย ก่อนก้าวขาออกมาด้านหน้าเป็นผู้ตอบคำถามนั้น “กราบทูลองค์ไท่จื่อ งานเฉลิมฉลองคราก่อนความงดงามของคุณหนูห่านติดตรึงมิรู้เลือน วันนี้จึงอยากมาเฝ้ามองนางด้วยตนเอง”

 

เขาเลิกคิ้วสูง สมองเริ่มขบคิดถึงการใช้ประโยชน์สูงสุดจากบรรดาน้องชาย พลางเหลือบมองภรรยาในอ้อมแขนสลับกับองค์ชายรอง “ในเมื่อน้องสี่อยากสร้างบุพเพกับโฉมสะคราญ เปิ่นไท่จื่อก็มิอยากทำลายวาสนา”

 

ดวงตาของเยี่ยนหลงลุ่ยเต็มไปด้วยความสงสัย หมิงอี้เหอหันไปสบตากับตัวร้าย เพียงเท่านี้ก็ล่วงรู้ถึงความต้องการของสหาย “กระหม่อมจะไปตามคุณหนูห่านมาให้”

 

“หมายความว่า”น้องชายพระเอกขมวดคิ้ว ริมฝีปากเผยออกเล็กน้อย แล้วชำเลืองมองเยี่ยนหลงเสวี่ย “พี่รอง

 

ตัวร้ายโบกมือไปมา ก่อนหันหลังจับจูงภรรยาเข้าไปด้านใน “น้องสี่ เมื่ออยากพบเจ้าจะได้พบ ส่วนเจ้าจะมาด้วยก็ได้นะ น้องรอง”

 

ทีมพระเอกย่อมไม่อาจเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของตัวร้ายเหมือนที่นางเห็น เยี่ยนหลงเยี่ยกัดปาก โอบกอดนางเข้าไปใกล้ตัวมากขึ้น ครั้นเงยหน้าขึ้นอวี้หลันแลเห็นความไม่สบอารมณ์มากมายภายในดวงตา นางกะพริบตากอมกุมมือของเขาไว้แน่น ทว่านั่นยังไม่ได้ผล

 

“หลงเยี่ย

 

เขาไม่ตอบทั้งยังเร่งฝีเท้ามากกว่าเก่า ไป๋อวี้หลันตระหนักถึงบางสิ่ง จะว่าไปแล้วตัวร้ายหวงแหนภรรยาของเขายิ่งกว่าสิ่งใด เห็นได้จากเสี่ยวมาวซึ่งถูกกำจัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเยี่ยนหลงเสวี่ย ต่อให้หมิงอี้เหอไม่ปั่นหัว เยี่ยนหลงเยี่ยก็คงเป็นเช่นนี้อยู่ดี

 

“สำหรับไป๋อวี้หลัน สามีของนางแค่คนเดียวก็เพียงพอยิ่งกว่าสิ่งใดแล้ว เข้าใจหรือไม่”เขากล่าวอย่างเอาแต่ใจ อย่างกับเด็กน้อยวัยไม่กี่ปี

 

อวี้หลันกะพริบตาอีกครั้ง ก่อนโคลงหัวเพื่อความสบายใจของตัวร้าย “หม่อมฉันเข้าใจแล้ว”

 

“ดี”

 

.

 

.

 

.

 

ตัวร้ายซึ่งฉลาดเป็นกรดหรือจะไม่รู้ว่าเยี่ยนหลงเสวี่ยรู้สึกอย่างไรกับห่านฟางหรง แน่นอนว่าการเชื้อเชิญพวกเขาเข้ามาย่อมเป็นแผนการบางอย่าง อย่างแรกอาจเพื่อทดสอบว่าไป๋อวี้หลันตัดใจจากคุณพระเอกได้แล้วใช่ไหม อย่างที่สองคงเป็นการเก็บข้อมูลของตัวร้าย เพื่อแผนการอันแยบยลในอนาคต

 

ไป๋อวี้หลันยกมือขึ้นเท้าคาง นึกเบื่อหน่ายกับสถานการณ์ตรงหน้า ห่านฟางหรงปรากฏตัวขึ้นเมื่อครึ่งชั่วยาวที่แล้ว เป็นเรื่องธรรมดาหากทุกสายตาจะมุ่งตรงไปยังโฉมสะคราญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเยี่ยนหลงเสวี่ย เขามองหญิงงามตาไม่กะพริบ ช่างต่างกับห่านฟางหรงที่ชำเลืองมองสามีของนางอยู่ตลอด

 

เยี่ยนหลงเยี่ยรับรู้ถึงสายตานั้น เขาเพียงยกยิ้มบางเบา ขณะที่กอบกุมมือของภรรยาเอาไว้แน่น องค์ชายสี่และนางกลายเป็นผู้สังเกตการณ์ รวมถึงหมิงอี้เหอด้วยเช่นกัน

 

“มิรู้ว่าคุณหนูห่านจะสนใจวิชายุทธด้วย”องค์ชายสี่เริ่มกลายเป็นผู้มีส่วนร่วมในบทสนทนานั้น หนุ่มน้อยอัธยาศัยดีฉีกยิ้มกว้างสดใส “เปิ่นหวางนึกว่าคุณหนูในห้องหอจะสนใจเพียงการปักผ้า แต่งกลอนหรือดีดกู่เจิงเสียอีก”

 

ห่านฟางหรงเปล่งเสียงหัวเราะ นัยน์ตากลมโตทอประกายดุจแสงสว่างในฤดูหนาว “ใครเป็นผู้กำหนดกันว่าสตรีทำได้เพียงเท่านั้น หม่อมฉันคิดว่าอิสตรีต่างเปล่งประกายได้อย่างงดงามในแบบของตน กระนั้นแล้วการออกนอกกรอบของขนบธรรมเนียมมากเกินไปก็มิใช่เรื่องดีนัก”

 

นางเอกของเรื่อง ห่านฟางหรง เป็นตัวแทนของผู้หญิงที่กล้ามีความคิดนอกกรอบ แต่ไม่กล้าที่จะทำมากเกินไป ขณะที่ไป๋อวี้หลันคือสตรีซึ่งปฏิบัติตามเส้นกรอบของสังคม แลเห็นได้ชัดถึงความน่าสนใจที่ต่างกัน ดวงตาของพระเอกเปล่งประกายวาววับ ส่วนตัวร้ายเขาเพียงเลิกคิ้วสูงและหันมาส่งยิ้มให้ภรรยาเป็นระยะ

 

เยี่ยนหลงเสวี่ยมองตรงมาด้วยสายตาไร้อารมณ์ ยามเห็นว่านางไม่ได้แสดงท่าทีอันใด ทั้งยังเฉยต่อโฉมงามยอดดวงใจของตน ไป๋อวี้หลันลอบยกยิ้ม คร้านจะใส่ใจบทสนทนาของพวกเขา ซึ่งไม่ได้เกี่ยวอันกับตน นางหันไปหาหมิงอี้เหอ พลางตบลงบนตักอุ่น เรียกให้เสี่ยวมาวเดินอืดอาดมาหา

 

หมิงอี้เหอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ทำทีท่าจะดึงเสี่ยวมาวเอาไว้กับตัว ทว่าเจ้าตัวขนกลับกระโดดมาหานางก่อน อวี้หลันฉีกยิ้มพึงพอใจ ลูบไปตามเรือนขนนุ่มฟู มุมปากกระตุกขึ้นราวผู้มีชัยเหนือราชันย์ แม่ทัพหมิงกัดปาก ได้แต่ถอนหายใจแล้วเข้าไปมีส่วนร่วมในบทสนทนา

 

ไป๋อวี้หลันนับเป็นผู้ไม่สนโลก นางกางมือก่อนจะเกาลงบนหน้าของเสี่ยวมาว มันส่งเสียงครางราวสุขสบายเป็นที่สุด หางของมันส่ายไปมา หญิงสาวหลุดหัวเราะเสียงแผ่วเบา และมันไม่ได้ดังขนาดจะเป็นที่สนใจของใคร ทว่านั่นอาจไม่ใช่กับตัวร้าย

 

เยี่ยนหลงเยี่ยหันขวับมาหานาง เขาคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นว่าความสนใจของภรรยาหาได้มอบให้แก่ตนไม่ ตัวร้ายพลันรู้สึกหงุดหงิด กลายเป็นตัวไม่สนโลกไปอีกคน

 

“เจ้าตัวขนนี่มีอะไรให้น่าเอ็นดูกัน”

 

“เอ็นดูก็คือเอ็นดู หาเหตุผลไปก็เท่านั้น”อวี้หลันตอบเสียงเรียบ รับรู้ได้ว่าอาภรณ์ถูกกระตุก วิธีการเรียกร้องความสนใจราวเด็กน้อยของตัวร้าย เสี่ยวมาวยังนอนเปล่งเสียงครางของมันต่อไป นางเอื้อมไปจับมือหนามาวางบนหน้าท้องสัตว์ตัวขน ก่อนถาม “รู้สึกอย่างไร”

 

หลงเยี่ยขมวดคิ้ว ความไม่สบอารมณ์มากมายฉายชัดขึ้นยิ่งกว่าเก่า “เห็นได้ชัดว่าข้าน่าเอ็นดูกว่ามัน”

 

เขาขยับมือ สีหน้าเหยเกถึงที่สุด “อวี้หลันเจ้าตัวขนนี่ส่งเสียงร้องประหลาดนัก เจ้าควรเลิกเอ็นดูมัน !

 

อย่างไรก็ตามการถกเถียงตัวร้ายในโหมดเด็กน้อยนับเป็นอะไรที่ไร้ประโยชน์ นางโคลงหัวลง ปล่อยให้หลงเยี่ยบ่นพึมพำของเขาไป เหมือนว่าตัวร้ายจะไม่รู้ตัวสักนิดว่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับแมวตัวหนึ่ง

 

“เอ็นดูข้าดีกว่าเป็นไหน ๆ”

 

หมิงอี้เหอค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองสองสามีภรรยา พลันใบหน้ามืดครึ้มลงเรื่อย ๆ นี่คือการจงใจทิ้งภาระที่ตนก่อให้ผู้อื่น อะไรคือความหมายของการใส่ใจแมว แล้วโยนภาระงานให้แก่เขา บัดซบเถอะ

 

นี่มันไร้ความรับผิดชอบเกินไป !

 

.

 

.

 

.

 

กว่าตัวร้ายและภรรยาจะรู้ตัวอีกที บทสนทนาของพวกเขาได้จบลง หมิงอี้เหอเป็นเพียงผู้เดียวที่กล้าใช้สายตาขุ่นเคืองมองมา ขณะที่ทีมพระเอกจดจ้องอย่างเฉยชา ห่านฟางหรงขบริมฝีปากอวบอิ่มเป็นเส้นตรงแสดงถึงความไม่พอใจลึก ๆ อย่างไรก็ตามด้วยตำแหน่งของตัวร้ายและนาง พวกเขาหรือจะกล้าพูดอะไร

 

เยี่ยนหลงเยี่ยผละมือออกจากลำตัวเสี่ยวมาว ชายหนุ่มกวาดตามองไปโดยรอบ พลางยกยิ้มแนบเนียนไปกับสถานการณ์ ครั้นเห็นดวงเนตรบุปผางามเจือด้วยความไม่พอใจ มองตรงมายังภรรยาของตน ตัวร้ายเลิกคิ้วสูง ก่อนนำตัวมาบดบังร่างอรชร

 

“เปิ่นไท่จื่อมีงานอีกมากต้องจัดการ หากน้องรองและน้องสี่มิได้มีเรื่องสำคัญอันใดแล้ว”ตัวร้ายจงใจนิ่งเงียบไป ปล่อยให้น้องชายทั้งสองขบคิดเอาเอง ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบหัวอวี้หลัน แล้วกล่าวต่อ “สุขภาพของไท่จื่อเฟยไม่ดีนัก ถ้าพวกเจ้าใคร่อยากสนทนากันต่อ เปิ่นไท่จื่อและไท่จื่อเฟยคงต้องขอตัว”

 

ประโยคอันแสนเถรตรงของเยี่ยนหลงเยี่ยสร้างความตกตะลึงไม่มากก็น้อย ห่านฟางหรงหลบตาลงต่ำราวอดกลั้นความรู้สึกขุ่นหมองมากมายในใจ เยี่ยนหลงเสวี่ยเป็นคนแรกที่พลันได้สติขึ้นมา เขาหันไปสบตากับน้องชาย ปลายเท้าขยับก้าวออกไป

 

“องค์ไท่จื่อมีราชกิจมากมาย กระหม่อมจะกล้ารบกวนเวลาได้อย่างไร”องค์ชายรองกระตุกยิ้มสูงที่มุมปาก ดวงตาคู่คมปรายมองเยี่ยนหลงเยี่ยอย่างไร้อารมณ์ มิต่างจากที่มองนาง ไป๋อวี้หลันแย้มยิ้มหวานและเหมือนจะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางความเฉยชาซึ่งโอบล้อมรอบด้าน

 

เยี่ยนหลงรุ่ยเริ่มเห็นทีท่าไม่ดีของพี่ชายทั้งสอง องค์ชายสี่รีบก้าวประชิดตัว ทว่านั่นดูไร้ประโยชน์

 

“แม้นเสด็จพ่อยังมีนางสนมมากมาย ทว่าสตรีเหล่านั้นมิเคยอยู่เหนือราชันย์”เยี่ยนหลงเสวี่ยเอ่ย นิสัยรักในความถูกต้องของพระเอกเริ่มปะทุ เขามองนางด้วยความเย็นชายิ่งกว่าเดิม ขณะกล่าวกับหลงเยี่ย “กระหม่อมหวังว่าองค์ไท่จื่อจะตระหนักถึงเรื่องพวกนี้”

 

เยี่ยนหลงเสวี่ยแสดงออกอย่างชัดเจนถึงไม่พอใจ แต่ดุเหมือนว่าเขาจะลืมว่าตนเองนั้นผูกขาดการสนทนาไปมากเพียงใด หากด้วยค่านิยม ทั้งองค์ชายรองยังเป็นลูกของฮ่องเต้กับฮองเฮา เขามีทุกอย่างที่เรียกได้ว่าถูกต้อง สภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันไม่น่าแปลกใจเลยทำไม

 

กระนั้นแล้วผู้ชายที่รักในความถูกต้องและระเบียบแบบแผนคนนี้กลับสามารถลดทิฐิลงได้ เพื่อห่านฟางหรง ความรักนำพาให้เปลี่ยนแปลงงั้นหรือ แต่เยี่ยนหลงเยี่ยต่างออกไปอย่างชัดเจน

 

เขาเหยียดยิ้มกว้างเย้ยหยันให้แก่ถ้อยคำนั้น ทั้งยังกอบกุมมือของนางแน่นขึ้น “เปิ่นไท่จื่อสนใจผลลัพธ์มากกว่าวิธีการ และรู้ดีว่าควรทำอย่างไร หวังว่าน้องรองจะตระหนักถึงหน้าที่ของตนเองด้วยเช่นกัน”

 

เป็นเพียงท่านอ๋อง แต่ก็นะเชื้อชายตรงมักหาญกล้าอยู่เสมอ พวกเขามีพร้อมทุกอย่าง เหมาะสมกับจะเป็นตัวเอก หากได้อ่านเรื่องในมุมมองของพวกเขา นางและหลงเยี่ยต้องเป็นตัวร้ายน่ารังเกียจอย่างแน่นอน

 

“แล้วก็การที่เปิ่นไท่จื่อจะโปรดปรานภรรยาของตน นั่นเรียกว่าไม่ถูกต้องงั้นหรือ”ชั่วขณะหนึ่งดวงตาของหลงเยี่ยวาวโรจน์ แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างหยิ่งทะนง “ตราบเท่าที่เปิ่นไท่จื่อและภรรยามิได้สร้างความเดือดร้อนอันใด น้องรองควรเก็บเอาประโยคเมื่อครู่ไปไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยไม่เหลือโอกาสให้น้องชายได้โต้เถียงแม้แต่น้อย ตัวร้ายโบกมือไปมา เรียกให้ข้ารับใช้ส่งแขกเรื่อมากมายในกระโจมกลับคืนสู่เหย้า พริบตาหนึ่งห่านฟางหรงจงใจสบตานาง โฉมสะคราญสูดหายใจเขาก่อนหันหน้าหนีแล้วเดินตรงออกไปในที่สุด

 

เพียงไม่นานในกระโจมเหลือแค่เหล่าตัวร้าย หมิงอี้เหอได้เปลี่ยนหน้าที่จากแม่ทัพมาเป็นเด็กรินน้ำชาให้แก่นางและหลงเยี่ย ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ฝังตรงข้าม เสี่ยวมาวคล้ายลังเลชั่วขณะ เจ้าขนฟูจึงเลือกนอนเหยียดขาอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา

 

“ไม่กลัวองค์ชายรองทูลฟ้องฝ่าบาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”เสียงที่เปล่งออกมาหาได้มีความหวาดไม่ หมิงอี้เหอเปิดปากหาว ก่อนขยับแว่นตาทรงกลมเล็กน้อย “ดูจากสีหน้าของเขาเมื่อครู่แล้ว หากท่านมิใช่องค์ไท่จื่อคงกระโจนเข้ามาข่วนหน้ามิต่างจากแมว”

 

หลงเยี่ยไหวไหล่ ดึงรั้งภรรยานั่งลงบนตักอุ่น ไป๋อวี้หลันหรี่ตาลงราวครุ่นคิด ได้แต่เฝ้ามองการสนทนาของตัวร้ายและสหาย “ด้วยนิสัยของน้องรองแล้ว เขาไม่มีทางทำ เพราะนั่นถือว่าไร้ศักดิ์ศรี”

 

แม่ทัพหมิงพยักหน้า ไม่ต่อเถียงสิ่งใดอีก หลงเยี่ยฝังใบหน้าลงบนซอกคอของนาง แขนแกร่งโอบกอดรอบเอวบอบบาง “แต่ถ้าเป็นเปิ่นไท่จื่อ เพื่อผลลัพธ์ที่ดี ศักดิ์ศรีนับเป็นเรื่องเล็กน้อย ประโยคเพื่อครู่ด่ากระทบโอรสสวรรค์พอดิบพอดีเสียด้วย หากทูลฟ้องละก็ผลลัพธ์ออกมาดีมิใช่น้อยเลย”

 

นางขมวดคิ้วเริ่มตามความคิดถึงตัวร้ายไม่ทัน “ท่านคิดทดสอบคุณธรรมในใจองค์ชายรองหรอกหรือ”

 

หลงเยี่ยหลุดหัวเราะ พลางโคลงหัวลงครั้งหนึ่ง “นั่นไม่เชิงเสียทีเดียว มันแค่ไม่มีเหตุผลอะไรสำหรับการทนฟังประโยคไร้แก่นสารของน้องรอง ข้ารู้ดีเสมอว่าข้ากำลังทำอะไร และเขาไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าเจ้า”

 

มีไม่กี่ครั้งที่ตัวร้ายจะเผยความร้ายกาจออกมา ครั้งแรกที่เห็นก็ตอนเกิดเรื่องไป๋ฉิงฮวา ส่วนครั้งที่สอง คิดดูแล้วทุกคราล้วนเกี่ยวข้องกับนาง หรือไม่ก็คนสำคัญในชีวิตของเขา ไป๋อวี้หลันทาบฝ่ามือลงข้างแก้มของเขา ลอบชำเลืองมองหมิงอี้เหอที่ขยับยิ้มร้ายกาจ

 

“อีกอย่างถ้าเกิดเขาทูลฟ้องตาแก่นั้นจริง ๆ ข้าก็ด่าเขาไปแล้ว”เยี่ยนหลงเยี่ยแหงนหน้าสบดวงตาดอกท้อ รอยยิ้มฉีกกว้างขึ้น “ตราบเท่าที่มันอยู่ในขอบเขตอำนาจของข้า ทำเพื่อความพอใจรวมถึงเอาอกเอาใจเจ้าก็ไม่น่าเสียหายอะไร”

 

“หลงเยี่ย”

 

“ทั้งโอรสสวรรค์เองก็ไม่มีทางปลดข้าด้วยเรื่องแค่นี้ มีผลประโยชน์มากมายที่เขาต้องการใช้จากข้า”ไร้ซึ่งความรู้สึกน้อยใจหรืออะไร หลงเยี่ยสูดหายใจเข้า ประทับจูบลงบนหน้าผากของนาง “สรุปแล้วข้าด่าเขา เพราะคำนวณไว้แล้วว่าน้องรองไม่มีทางกล้า แล้วก็อวี้หลัน

 

“เพคะ”

 

“เจ้าเป็นไท่จื่อเฟย สามีของเจ้าคือองค์ไท่จื่อและเขายังเอ็นดูเจ้ามากด้วย ดังนั้นหากจะด่าท่านอ๋องไร้แก่นสารสักคน เขาก็ไม่ว่าหรอกนะ”

 

ไป๋อวี้หลันอมยิ้มพลันใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ นางก้มหน้าลงต่ำ “หม่อมฉันชอบเป็นผู้เฝ้ามองมากกว่า ถ้อยคำขององค์ชายรองนับว่าแฝงไว้ด้วยความหวังดี ทำตัวเป็นผู้ใหญ่รับฟังเขาเสียหน่อยก็ไม่เสียหาย”

 

ตัวร้ายแค่นเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ “ไป๋อวี้หลัน แม้เจ้าจะทนได้ แต่สามีของเจ้าจะไม่ทน”

 

เพราะชีวิตนี้ข้าจะอดทนกับความไร้แก่นสารของไป๋อวี้หลันแค่คนเดียวเท่านั้น


.

.

.





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.116K ครั้ง

172 ความคิดเห็น

  1. #5996 Ohdang (@massatom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 22:36
    เอฟซีเสี่ยวมาวเจ้าค่ะ
    #5996
    0
  2. #5901 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 08:57
    เราว่าแบคกราวนด์มันดูเป็นจีนโบราณกว่าชิงนะคะ เพราะถ้าจะอิงตามชิง มันจะมีหลายอย่างที่ไรท์ต้องเปลี่ยนเพื่อความสมเหตุสมผลมากกว่านี้ อย่างเช่นพวกชื่อแซ่ของตัวละครและหลายอย่าง เราว่าไรท์ตัดแว่นออกน่าจะง่ายสุด เพราะเท่าที่อ่านมายังไม่เห็นความสำคัญของแว่นเลย คืองงว่าไรท์จะใส่เข้ามาทำไม แต่ถ้าไรท์มีเหตุผลเพียงแต่มันยังไม่ถึงก็อาจพอโอเค แต่เหตุผลต้องแน่นมากพอสมควรเพื่อใส่เข้ามา เพราะที่ผ่านมามันดูไร้ความจำเป็น
    #5901
    0
  3. #5892 ฮุ่ยเจิน (@qinaideni) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:31
    แอบติดใจเรื่องที่ไม่มีใครค้านว่านางยังไม่มีบุตรให้ไท่จื่อแบบนี้จะไม่เป็นปัญหาเหรอคะ เพราะปกติน่าจะมีคนมาเจ้ากี้เจ้าการแล้วว่าถ้าภรรยาหลวงไม่มีบุตรให้ก็น่าจะเริ่มแต่งตั้งสนม
    #5892
    0
  4. #4982 ziinaay (@ziinaay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 11:23
    ไม่ติดใจเรื่องแว่นเท่าพฤติกรรมพระเอกค่ะ แต่นั่นแหละ ตามมาตากเรื่องที่แล้ว ก็คิดว่าไรต์มีเหตุผลมากมายสำหรับตัวละครแต่ละตัว เพียงแค่ ณ ตอนนี้ ความรู้สึกส่วนตัวคือ บทบรรยายว่าพระเอกมีคุณธรรมนั่นนี่ แต่ทั้งพฤติกรรมและคำพูดที่แสดงออกมาตรงกันข้ามในทุกกรณี จะรอดูต่อไปค่ะ ว่าคุณธรรมจะสิงเข้าร่างพระเอกตอนไหน ตอนนี้ก็เห็นแต่องค์ลงเท่านั้น 55555
    #4982
    0
  5. #4721 I don't get it (@why-not) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 00:03

    เอาจริงที่สะดุดเรื่องแว่น(แต่ไม่ได้ทัก)เพราะเป็นแม่ทัพมากกว่าเรื่องยุค เพราะเราเข้าใจว่าจีนมีแว่นใส่มาหลายร้อยปีแล้ว อีกอย่างคือการสายตาสั้น(หรือยาว)ถ้าไม่ได้แย่จนเกินไปหนัก หรือต้องอ่านหนังสือ หรือต้องทำอะไรที่มันต้องใช้ precision มาก ๆ คิดว่าคนทั่วไปจะไม่ใส่ค่ะ (เราสายตาสั้น 850 นะคะ)


    จักรพรรดิในรูปที่คนเขียนเอามาให้ดูนี่คนสุดท้ายเลยค่ะ รูปดูสมัยใหม่สุด ๆ คงไม่อินกับเนื้อเรื่อง ที่ให้อารมณ์อ่านแล้วย้อนไป 800 ปีก่อนอะไรทำนองนี้


    และจริง ๆ แล้วไม่ค่อยชอบให้คนอ่านคิดว่าคนเขียนอยากเขียนอะไรก็เขียนเลยค่ะ บางทีมันก็ต้องเป็นเรื่องจริงบ้าง เช่นเคยเจอคนแต่งนิยายเขียนว่าแฝดไข่ใบเดียวกัน (เน้นว่าหน้าเหมือนเปี๊ยบด้วย) แต่เป็นแฝดชายหญิง คือยังไงดีล่ะ นี่มันก็เกินไป คนแต่งไม่มีความรู้เลยหรือคะ จะบอกว่านิยายมันก็คือนิยาย แต่ความสมเหตุสมผลมันก็ทำให้สนุกนะคะ เคยเจอคนแแต่งจีนให้ชื่อคนอิตาเลียน คนทุกชาติในเรื่องเป็นชื่อจีนเกือบร้อยเปอร์เซนต์มั้ยคะ มันไม่อินเลยค่ะ


    ส่วนคำวิจารณ์เราว่าถ้าเป็นการติเพื่อก่อ มันก็น่าจะนำมาพิจารณานะคะ งานมันจะได้ดีขึ้น แต่ทั้งนี้ก็แล้วแต่คนแต่งว่าจะรับคำวิพากย์วิจารณ์ได้ไหมอีก


    ในทางกลับกัน สำหรับคนวิจารณ์ ถ้าแบบแค่พูดว่า ไม่สนุก ไม่สมจริง แต่ไม่อธิบายอะไรมันไม่มีประโยชน์เลยค่ะ ล่าสุดเคยเจอคนอ่านหนังสือแปล บอกว่าแปลไม่รู้เรื่องเลยเหมือนแปลถอดจากภาษาอังกฤษมาเป็นคำ ๆ เราเลยบอกว่างั้นก็อ่านฉบับภาษาอังกฤษสิ (คือตัวเรามีปัญหาการอ่านหนังสือแปลว่าจะคอยแปลกลับเป็นภาษาต้นฉบับ ก็ไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือแปลเท่าไร) เขาบอกว่าอ่านไม่รู้เรื่องอีก (อ่อนอังกฤษ) ประเด็นคือเราก็อ่านรู้เรื่องนะ ไม่รู้สึกว่ามันเป็นอย่างที่เขาว่า เราเลยงง ว่าคนอ่านเขาคาดหวังอะไรจากหนังสือแปล และไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรคือประโยคที่ดีกว่านั้น (ตัวอย่างสักนิดก็ยังดี) ได้แต่กำปั้นทุบดินแล้วพูดว่า ไม่รู้อะ ไม่รู้เรื่อง น่าจะแปลได้ดีกว่านี้


    วิจารณ์แบบนี้คนแปล (ไม่ใช่เรา) ก็กุมขมับน่ะสินะ แก้ไม่ถูก เหมือนบอกให้ไปเกิดใหม่ ยังไงยังงั้นเลย


    เพิ่งเข้ามาอ่านเมื่อวานนะคะ แล้วอ่านรวดจนถึงตอน 20 เลย ชอบลักษณะการบรรยายนะคะ มันเป็นเอกลักษณ์ดีค่ะ อ่านแล้วต้องคิด ๆ แล้วต้องอมยิ้ม น่ารักดี จะแอบไปดูเรื่องเก่า แลดูดราม่าเคล้าน้ำตาน่าดู เลยขอรอเรื่องนี้ชิมลางจนจบก่อน ค่อยพิจารณาค่ะ


    #4721
    3
    • #4721-2 Tinarut Havawat (@0997128592) (จากตอนที่ 14)
      27 ธันวาคม 2561 / 07:22
      ขอถามค่ะ เมื่อยมั้ยค่ะ555 หยอกๆ
      #4721-2
    • #4721-3 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 14)
      14 มกราคม 2562 / 09:06
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ การแต่งนิยายสักเรื่อง ในมุมมองคนอ่านควรเน้นความจริงที่เป็นไปได้ และสมเหตุสมผลเข้าไปด้วย ไม่ใช่สักแต่จะแต่ง (ไม่ได้จะว่าเจาะจงที่ไรท์นะ แต่แอบรู้สึกเหมือนเราใช้คำแรงไป ขออภัยด้วย แต่เราชอบนิยายของไรท์ทุกเรื่อง เรื่องนี้ที่ติดก็ตรงแว่น) เคยอ่านเจอหลายเรื่องที่คนแต่งเหมือนไม่มีแบ็คกราวน์ความเป็นจีนโบราณเลย คือคนเราคิดจะแต่งนิยายสักเรื่อง ยิ่งเป็นแนวที่ไม่ถนัดควรศึกษาหาข้อมูลก่อนมั้ย บางเรื่องอ่านเสร็จถึงขั้นสงสัยว่าคนแต่งเคยอ่านจีนย้อนยุคมั้ย หรือแค่อยู่ดีๆก็รู้สึกอยากลุกขึ้นมาแต่งแนวนี้แล้วแต่งเลย รูรั่วในเรื่องเต็มไปหมด คือเราอ่านจีนโบราณ ดูซีรี่ย์มาเยอะทำให้พอเข้าใจอะไรหลายอย่างได้ แต่ถ้าจะไล่เราไปแต่งเองเลยมันก็ไม่ใช่
      #4721-3
  6. #4424 kulchari (@kulchari) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:41
    แรกๆนึกว่าท่านรองแม่ทัพต้องเป็นนักรบ บุคลิคคงน่าเกรงขามก็คิดว่าใส่แว่นจะไม่เหมาะเท่าไหร่ เพราะน่าจะเน้นออกรบไม่อ่านหนังสือเท่าพวกนักปราช บัณฑิต พาลคิดไปว่าเวลาออกรบคงไม่ค่อยสะดวก มีแว่นตาคงเกะกะน่ะค่ะ แต่เอาที่ไรท์คิดว่าชอบนั่นล่ะค่ะ
    #4424
    0
  7. #4275 -Blank- (@-Blank-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:15
    มีแว่นก็เท่ไปอีกแบบค่า ชอบที่ไรท์มากๆ
    #4275
    0
  8. #2838 KemintraSaprang (@KemintraSaprang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:17
    สนุกมาก
    #2838
    0
  9. #2829 NuReader (@NuReader) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:36
    ใส่แว่นตาน่ารักนะ สมัยนั้นก็เริ่มมีบ้างแล้วเพราะเค้าค้าขายกับตะวันตกแล้วน่ะ
    สู้ๆ ค่ะ ไรท์
    #2829
    0
  10. #2643 pommy4813 (@pommy4813) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:08

    มีแว่นตาก็ดูดีอีกแบบ อิอิ

    #2643
    0
  11. #2629 เพลิงในคืนมืด (@mamatatar) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 13:20
    ยังนี้คือนิยายที่นักเขียนจากความคิดของตัวเองให้คนอ่าน เราอ่านเพราะชอบในนิยายนั้น หากไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่าน ถ้าอยากได้ที่ชอบก็เขียนอ่านเอง สู้ๆนะคะไรเตอร์
    #2629
    0
  12. #2619 Phlos (@philosopher13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 11:56
    มีต่อไปก็ได้มันคือนิยายพื้นที่แห่งการสร้างสรรค์ถ้ามันจริงเกินไปมันคงไม่ใช่นิยาย
    #2619
    0
  13. #2599 kiru_may (@nanaho_may) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 10:33
    เรื่องแว่นตา ตะกี้เราลองดูจากหลายเวบ มีคนอ้างว่าตามเอกสารของมาโคโปโล ที่ไปจีนตอนปี คศ 1270 พบว่าคนจีนบางคนใส่แว่นตามราคาดว่าน่าจะเป็นแว่นขยาย หากเทียบแล้วก็จะอยู่ราวตอนปลายของราชวงศ์ซ่งค่ะ
    #2599
    1
    • #2599-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 14)
      16 ธันวาคม 2561 / 10:34
      ขอบคุณมากค่ะ
      #2599-1
  14. #2591 mejic_8 (@mejic_8) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 07:43
    รอๆ ไรต์เขียนสนุกมาก แฟนคลับเสี่ยวม๊าว
    #2591
    0
  15. #2590 grass flowers (@karn094) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 02:54
    ชอบแนวการเขียนของไรต์มากคะเป็นตัวเองดีที่สุดคะที่เราติดตามเพราะชอบแบบนี้อยา่่งท้อนะคะ
    #2590
    0
  16. #2589 A Veggie Katang (@mekatang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 01:55

    หึ ทาสแมวหรือจะสู้ทาสเมีย

    FC.พ่อบ้านใจกล้า หึงแม้กระทั่งกับแมว


    #2589
    0
  17. #2588 Bennelonica (@benz4) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 01:23
    เห็นด้วยนะคะกับคนที่บอกว่าให้ไรท์ทำตามตัวเองไปเลย เราว่าคนอ่านถ้าจะไม่ชอบเรื่องนี้เพียงเพราะคำเล็กๆน้อยๆก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ ยังมีคนที่ยังติดตามอยู่อีกเยอะนะคะะ :)

    บางทีบางคนเขาอาจจะแค่อยากแนะนำเฉยๆ ถึงยังไงเรื่องนี้เป็นผลงานของไรท์ ทุกอย่างก็ให้ไรท์เป็นคนตัดสินใจเองเลยค่าา
    #2588
    0
  18. #2587 ลยาลี (@inyourface) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 01:08
    รักนะคะ >//<
    #2587
    1
    • #2587-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 14)
      16 ธันวาคม 2561 / 06:37
      อือ.....
      #2587-1
  19. #2586 มิโนรุ (@n_snoey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:57
    ชอบนิยายทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะ ทำตามใจตัวเองดีกว่านะคะ ไม่ต้องไปปรับแก้อะไรเพื่อใคร นิยายสนุกและดำเนินเรื่องน่าสนใจ น่าติดตามมากๆค่ะ
    #2586
    0
  20. #2584 VALERLIE (@soulmyme) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:33
    เห็นมาสักพักแล้วเรื่องปัญหา เราอยากให้ไรท์ทำตามใจตัวเองนะคะนี่คือผลงานของคุณไม่ใช่ของคนอ่านเขาไม่มีสิทธิ์มาบงการงานเขียนคุณ นี่คือจินตนาการ ความคิด ตัวละครทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณสร้างขึ้น คนอ่านก็แค่ส่วนหนึ่ง

    ในฐานะที่เราก็เป็นคนเขียนเหมือนกัน อยากแนะนำให้ฟังเสียงตัวเองมากกว่าคนอื่นนะคะ เราไม่ติดใจเรื่องแว่นหรือเรื่องอะไรสักอย่างเพราะเราเคารพคุณในฐานะคนเขียนนิยาย คุณเจียนดีมากจนเราเองก็หวีดกับเพื่อนอย่างบ่อยตั้งแต่เรื่องก่อนแล้ว อย่าสนคนอื่นเลยค่ะโฟกัสแค่ตัวเองก็พอ อย่างที่บอกว่าคนอ่านก็เป็นเพียงส่วนประกอบส่วนหนึ่งเท่านั้นไม่ใช่ทั้งหมด เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2584
    0
  21. #2583 muufair (@muufair) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:09
    หลงเยี่ยดีมากกกก อยากเป็นภรรยาคุณเค้า
    #2583
    0
  22. #2582 ธัณกิฐ (@tuntakit) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:42
    รักพระเอกจัง
    #2582
    0
  23. #2581 AlKePh (@AlKePh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:20
    เอาจริงๆ เราอ่านนิยาย เราไม่โฟกัสรายละเอียดขนาดนั้น

    เราโฟกัสแค่ว่าไรท์จะเดินเรื่องยังไง คิดแก้เกมยังไงมากกวาา
    #2581
    0
  24. #2580 Draconis (@pai-rujira) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:20
    องค์ชายรอง ท่านช่างน่ารำคาญ
    #2580
    0
  25. #2579 mimolize (@asder2541) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:08
    เอาใจเมียยิ่งกว่าสิ่งใด ตัวร้ายในดวงใจจริงๆ 55555
    #2579
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น