嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,129,419 Views

  • 17,659 Comments

  • 19,928 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    912

    Overall
    1,129,419

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 ความคล้ายคลึงที่แตกต่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3905 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 7

 

ลู่เอินถูกเลี้ยงดูมาไม่ต่างอะไรกับคุณหนูในห้องหอ เรื่องใดที่สตรีควรทำนางกลับทำได้อย่างดีเยี่ยมและสิ่งใดที่ไม่อยู่ในคุณธรรมของสตรีนางกลับทำมันไม่ได้แม้แต่น้อย

ดังนั้นพระชายาลู่เอินว่ายน้ำไม่เป็น นางทำได้เพียงตะเกียดตะกายอย่างไร้ทางออกตามสัญชาตญาณของร่างกาย

ร่างสูงขององค์ชายหกลอยเด่นอยู่เหนือร่างกายของนาง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะมองร่างของพี่สะใภ้กำลังจมดิ่งลงไปใต้สระน้ำ

 วินาทีนั้นนางไม่สามารถรับรู้ได้ว่าโลกเหนือผิวน้ำเป็นเช่นไร นัยน์ตาของนางมองเห็นเพียงความมืดมิดไร้จุดจบและเรียวแขนของอินซื่อหมายจะไขว้คว้าร่างกายของนางเอาไว้

ใบหน้าตื่นตระหนกของเขาทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเหยียดยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นเหนือร่างหมายให้เขาฉุดร่างของตนเองขึ้นไป

อากาศที่ใช้หายใจกำลังจะหมดไป ในขณะที่องค์ชายหกกำลังดำดิ่งลงมาหานาง หากแต่ยามเมื่อเขาออกแรงฉุดกระชาก นัยน์ตาคู่นั้นกลับเบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง

"..!!"

ชายกระโปรงยาวของลู่เอินติดอยู่กับซอกหินใต้น้ำและมันเป็นเหตุให้องค์ชายหกไม่สามารถดึงนางขึ้นไปได้ และแล้วความหวาดกลัวก็เริ่มเข้ากัดกินหัวใจของนาง

บัดซบเถอะ...

ลู่เอินขยับมือข้างที่ว่างอยู่ของนาง ชั่วขณะนั้นความทรมานจากการขาดอากาศได้เข้าโจมตีหมายจะพรากเอาชีวิตของนางไป นางสูดของเหลวพวกนั้นเข้าไปจนแสบทั่วทั้งโพร่งจมูก

ความทรมานที่เหมือนกับว่าชีวิตกำลังถูกพรากจากไป 

อะไรกัน...

นัยน์ตาของลู่เอินเริ่มพร่ามัว เปลือกตาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับร่างกาย หากไม่ใช่เพราะเรียวแขนของอินซื่อกำลังจับเอาไว้ บางทีนางอาจทิ้งดิ่งจมลงไปกับพื้นก้นสระน้ำ

หยวนหลง 

ถ้าตอนนั้นหม่อมฉันกล้าหาญกว่านี้ กระโดดลงไปช่วยท่านอย่างไม่คิดชีวิตเหมือนกับที่คุณหนูหลี่ทำ 

ในตอนนี้ตัวท่านจะนึกเอ็นดูหม่อมฉันมากขึ้นอีกหน่อยหรือไม่ 

เอ็นดูในความหวาดกลัวของหม่อมฉัน

เหมือนกับที่ท่านนึกเอ็นดูในความกล้าหาญของคุณหนูหลี่

 

"พี่สะใภ้!"

เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นหูขององค์ชายหกดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท ลู่เอินกะพริบตามองดูใบหน้าและเรือนเปียกชุ่มของอีกฝ่าย เริ่มรับรู้ได้ถึงร่างกายที่หนักอึ้งกว่าปกติ

หลินฮุ่ยพยุงร่างของนางขึ้น ดวงตาของสวใช้แดงก่ำ เช่นเดียวกับน้ำเสียงที่สั่นไม่หยุด "พระชายา"

กระทั่งองค์ชายรองผู้แสนเย่อหยิ่งคนนั้นยังมองดูนางห่างๆด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยความห่วงหา

"เปิ่นหวางเฟย..."น้ำเสียงของลู่เอินที่กล่าวออกมาช่างแสนจะแผ่วเบาและสั่นพร่า ปลายนิ้วมือของนางยังคงสั่นไม่หยุด รอบกายของพวกเราถูกล้อมรอบด้วยคนของหยวนหลง บดบังทิศทางให้นางได้มีโอกาสมองหา มองหาซึ่งเงาอันเลือนรางนั้นของเขา

"หยวน..."คำพูดของนางคาดห้วงไปยามตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่างตกตะกอนอยู่ภายในจิตใจของนางอย่างน่าชัง

"พี่สะใภ้..."ช่วงจังหวะหนึ่งดวงตาขององค์ชายหกเบิกกว้าง มือที่หมายจะจับไหล่ของนางหยุดชะงักกลางอากาศ

แล้วสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นร้อนบางอย่างที่ไหลลงอาบข้างแก้มของนางอย่างเชื่องช้า

อย่างไรก็ตามเพียงชั่วพริบตาพระชายาลู่เอินปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว แต่ท้ายที่สุดมันยังคงไหลลงมาไม่หยุดท่ามกลางความไม่เข้าใจของนาง 

"ข้าขอโทษ พี่สะใภ้ท่านไม่ต้องร้องนะ"อินซื่อเสมือนเริ่มทำตัวไม่ถูกเขาดูแตกตื่น และนั้นช่างแตกต่างกับหลินฮุ่ยที่เข้าใจดีถึงสิ่งที่นางกำลังเป็น

หัวไหล่ของนางเริ่มสั่นสะท้านและมันอดไม่ได้เลยที่เสียงสะอื้นของนางจะดังลอดออกมาจากลำคอ

ในเวลานี้ไม่ว่าใครก็ต่างทำตัวไม่ถูกถึงสถานการณ์ที่กำลังเป็นอยู่ พระชายาลู่เอินไม่เคยร้องไห้สักครั้งเดียว ตลอดมาทุกคนในจวนต่างเห็นเพียงรอยยิ้มบางเบา กระทั่งความเกรี้ยวโกรธก็ยังไม่มีใครเคยพบเห็น 

"......"

และในตอนที่ทุกอย่างชวนน่าอึดอัดนั้น ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นเจ้าของจวนก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับอนุชาต่างมารดา-องค์ชายห้า

"พี่ใหญ่..."องค์ชายหกคล้ายกับมีที่พึ่งพิง ชายหนุ่มหันไปมองพี่ชายด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ลู่เอินแหงนหน้าขึ้นมองเขา"หยวนหลง"

"เปิ่นหวางรู้แล้ว"

นัยน์ตาของนางสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะยื่นมือขึ้นไปหาเขา หมายให้เรียวแขนอันแข็งแกร่งของเขาโอบกอดร่างกายของนางเอาไว้ ลู่เอินซุกใบหน้าเข้าไปภายในแผงอกอุ่นของสวามี

ท้ายที่สุดในวินาทีนั้นนางเริ่มร้องไห้

"ไม่ต้องร้อง เปิ่นหวางจะลงโทษน้องหกให้เจ้า"

หลายครั้งที่คนภายนอกไม่อาจเข้าใจซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างอวิ๋นชินอ๋องและพระชายา ทว่าในเวลานี้กระทั่งตัวขององค์ชายรองเองยังได้ประจักษ์แจ้งถึงความจริงบางอย่าง

พวกท่านไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากคู่สามีภรรยาทั่วไป อย่างที่ใครเขาร่ำลือแม้แต่น้อย

"หยวนหลง...หยวนหลง"

แต่ถึงกระนั้นแล้วเด็กดื้อที่ออกปากจะเป็นเด็กดีเช่นนางยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด

น่าชังเหลือเกิน...

 

เป็นไปตามที่คาดการณ์เอาไว้ หลังจากวันนั้นในวันรุ่งขึ้นพระชายาลู่เอินล้มป่วยลงอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ใช่ครั้งแรกในรอบปีที่บรรดาหมอหลวงรุมล้อมเตียงนอนของนางเอาไว้รอบด้านด้วยสายตาเคร่งเครียด

ลู่เอินคิดว่ามันช่างโง่เขลายามเมื่อนึกถึงว่านางเผลอร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคน แล้วยังร้องเรียกหยวนหลงไปต่างอะไรกับเด็กตัวน้อย

"ลู่เอิน"

นางปรือตาขึ้นมองใบหน้าของเขา ฝ่ามือของหยวนหลงทาบลงบนข้างแก้มของนางสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่เริ่มแทรกขึ้นลงบนฝ่ามือของเขา ใบหน้าของลู่เอินแดงเรื่อเพราะพิษไข้กระนั้นแล้วมันยังคงดูงดงามเฉกเช่นเดิม

กว่าสามวันที่นางนอนซมอยู่บนเตียง และอาการป่วยกำลังจะเริ่มดีขึ้นเพราะยาของท่านหมอหลวง

"น้องหกรออยู่ด้านนอก เจ้าอยากพบเขาไหม"

เมื่อกล่าวถึงองค์ชายหก เป็นครั้งแรกที่ลู่เอินรู้สึกโกรธใครสักคนขึ้นมาอย่างจริงจัง อย่างน้อยที่สุดเมื่อนางจมลงไปใต้ผิวน้ำอันแสนขุ่นมัวไม่อาจถามหาแม้นเพียงก้นสระ องค์ชายหกหาได้รับรู้ถึงความหวาดกลัวของนางไม่

การกลั่นแกล้งครั้งนี้ของเขารุนแรงเกินไป

ลู่เอินส่ายหน้าขณะเอนตัวขึ้นพิงกับหัวเตียง "หม่อมฉันจะอยู่กับท่าน"

"ได้"

หยวนหลงมักจะตามใจนางตราบเท่าที่มันยังอยู่ในขอบเขตของเขาเอง ตลอดสามวันมานี้ในช่วงว่างเว้นจากภาระงานเขาจะอยู่กับนาง เป็นเพื่อนนางเหมือนกับทุกครั้งที่นางล้มป่วยลง

เหมินลู่เอินไม่เคยหวั่นเกรงแม้แต่น้อยที่จะครอบครองร่างกายของเขา ในวันแรกของการเข้าหอร่างกายของเขาได้กลายเป็นของนาง ดังนั้นยามที่อยู่ด้วยกันลู่เอินจะกอดรัดเรียวแขนของเขาเอาไว้

ขณะที่นัยน์ตาของนางเริ่มทอดสายตาเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย ผลข้างเคียงจากการกินยาระงับการตั้งครรภ์นานๆทำให้ร่างกายของนางเสียสมดุลย์

ส่งผลให้ลู่เอินตกเป็นเหยื่อของโรคภัย แต่นั้นไม่ได้มีผลกระทบอะไรมากมายสำหรับพระชายาผู้ว่างงานที่เอาแต่กินและนอน

หากไม่ทำอะไรบ้าระห่ำนางก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติ

"น้องหกมาที่จวนทุกวันเพื่อขอเข้าพบเจ้า แม้นว่าเขาจะตั้งใจกลั่นแกล้งเจ้า แต่เจ้าน่าจะรู้ดีถึงนิสัยของน้องหก  อีกทั้งเปิ่นหวางก็สั่งลงโทษน้องหกไปแล้ว"

"เป็นท่านที่ลงโทษเขาหาใช่หม่อมฉันไม่"นางตอบอย่างไม่ใยดีน้ำเสียงเจือไปด้วยความขุนเคืองไม่น้อย ยามเมื่อร่างสูงของหยวนหลงทรุดลงนั่งบนเตียงเดียวกันกับนาง

ลู่เอินไม่รอช้าแม้แต่น้อยที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้เขาเอนตัวซบกับแผ่นอกนั้น

"หม่อมฉันไม่ได้โกรธที่องค์ชายหกกลั่นแกล้งหม่อมฉัน เพียงแค่รู้สึกเจ็บแค้นใจในความหวาดกลัวของตัวเองก็เท่านั้น"

"เจ้าเป็นสตรีหาใช่บุรุษ ไฉนถึงได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้กัน"น้ำเสียงของหยวนหลงนุ่มนวลและน่าฟัง นางยกมือขึ้นกอดเขาเอาไว้แน่นไม่เขินอายที่จะแสดงความเป็นเจ้าของต่อร่างกายของเขา

"นานมาแล้วครั้งหนึ่ง ด้วยเพราะความขลาดกลัวของหม่อมฉัน โชควาสนาต่อคนผู้หนึ่งได้หลุดลอยหายไป บุพเพที่เคยอ้อนวอนขอไม่อาจเอาชนะซึ่งความขลาดกลัวของหม่อมฉันได้"นัยน์ตาของนางหม่นแสงลง เรียวนิ้วมือเริ่มกำเข้าหากันแน่น

"ยามเมื่อนึกถึงก็ทำได้เพียงนึกเจ็บใจ โอกาสผ่านมาแล้วก็ผ่านไป มีเพียงผู้อาจหาญที่กล้าไขว้คว้าเท่านั้นที่จะได้ทุกสิ่ง"

"ลู่เอิน.."

ลู่เอินขยับรอยยิ้มกว้าง "หม่อมฉันรู้ดีว่ามันไม่ใช่ความผิดของใครอื่นแม้แต่น้อย หากตอนนั้นเป็นหม่อมฉันที่อยู่ใต้ผืนน้ำ มือของผู้กล้าที่ไขว้คว้าร่างของหม่อมฉันขึ้นมาย่อมเป็นคนที่หม่อมฉันอยากจะเลือกเขา แทนผู้หวาดกลัวที่ทำได้เพียงจ้องมองและหวีดร้องอย่างไร้ค่า"

หยวนหลงเงียบลงไม่พูดอะไรออกมาแม้เพียงคำเดียว แต่ถึงกระนั้นเขากลับกระชับอ้อมกอดของพวกเราเอาไว้แทน 

"ในตอนนี้หม่อมฉันไม่แยแสอีกต่อไปแล้ว จะวาสนาหรือบุพเพก็ช่างมัน ชีวิตนี้เป็นของหม่อมฉัน ไฉนต้องเชื่อฟังวาสนาและบุพเพอันไร้รูปธรรม"

มีบางสิ่งที่ต่างออกไประหว่างเราทั้งสอง และในบางครั้งมันก็คล้ายคลึงจนน่าประหลาดใจ ริมฝีปากของเขาจูบลงบนเรือนผมของนาง  ลู่เอินเหยียดเรียวขาทั้งสองของนางออกไป

"หยวนหลง หลินฮุ่ยบอกกับหม่อมฉันว่าฮ่องเต้ทรงไม่อนุญาตคำขอพระราชทานสมรสขององค์ชายรอง"

"เจ้าสนใจเรื่องนี้ด้วย..."หยวนหลงยกมือขึ้นลูบศรีษะของนาง นางหรี่ตาลงเล็กน้อยทอดมองออกไปนอกบานหน้าต่าง

"ก่อนหน้านี้มีข่าวว่าฮูหยินใหญ่ของท่านเสนาบดีกรมยุติธรรมออกมาปล่อยข่าวเสียหายแก่คุณหนูหลี่ และมันช่างประจวบเหมาะกับช่วงที่องค์ชายรองทูลขอพระราชทานสมรส"

"เป็นโชคร้ายของน้องรอง"เขาตอบในทันที หยวนหลงดูจะไม่ใยดีถึงเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

ลู่เอินเพียงแค่เหยียดยิ้ม "เช่นนั้นหรือเพคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หม่อมฉันถูกลากเข้าไปในแผนการ สามวันที่ผ่านมาหม่อมฉันมีเวลามากพอสำหรับการคิดทบทวนการกระทำต่างๆขององค์ชายหกในวันนั้น"

ความเงียบกำลังก่อตัวขึ้น ดวงตาของเขาเริ่มหรี่ลงขณะก้มมองไปใบหน้าของนางาภยในอ้อมกอด ริมฝีปากของนางยังคงเหยียดยิ้มเสมือนว่ากำลังบอกเล่าเรื่องราวภายในช่วงชีวิตหนึ่ง

"ด้วยนิสัยของเขาแม้ว่าจะอยากกลั่นแกล้งหม่อมฉันมากแค่ไหน แต่คงไม่ถึงกับลากไปเกี่ยวข้องกับองค์ชายรองผู้ซึ่งได้รับความโปรดปรานมากกว่าใคร"

"...."

"หม่อมฉันคือลูกสาวของแม่ทัพบูรพาที่ตอนนี้นำทัพออกรับอยู่ที่ชายแดน ด้วยตำแหน่งของหม่อมฉันแล้ว ในเวลานี้กระทั่งฮ่องเต้ยังต้องให้ความสำคัญกับหม่อมฉันมากกว่าลูกสะใภ้คนอื่นๆ การที่องค์ชายรองกล้าบุกมาถึงที่จวนเพื่อล่วงเกินหม่อมฉัน..."

พระชายาลู่เอินถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วกล่าวต่อไปด้วยความเสียงเช่นเดิม

"ต่อให้ฮ่องเต้จะโปรดเขามากเพียงใดก็คงไม่อาจมองข้ามความไม่พอใจของหม่อมฉันไปอย่างเฉยชาได้ ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นฝีมือของหม่อมฉันเองก็ตามที"

"น้องหกบอกเจ้างั้นหรือ"เขากล่าวก่อนจะชะงักมือที่กำลังลูบหัวนางค้างกลางอากาศ "ไม่หรอก เป็นเจ้าที่รู้ด้วยตนเองมากกว่า"

"หลังจากนั้นฮ่องเต้ต้องให้คนตามสืบถึงเรื่องนี้ เมื่อรู้ว่าต้นเหตุที่ทำให้องค์ชายรองทำอะไรโดยไร้เหตุผลเช่นนี้มาจากคุณหนูหลี่ลูกสาวที่เกิดจากอนุต่ำต้อย ฝ่าบาทย่อมไม่พอใจและยิ่งไม่มีทางอนุญาตให้พวกเขาแต่งงานกัน ไม่ว่าจะตำแหน่งพระชายารอง หรืออนุภายในจวนขององค์ชายรองก็ตามที"

น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลง "นับว่าท่านได้ทำลายวาสนาระหว่างองค์ชายรองกับคุณหนูหลี่ลงจนย่อยยับ อีกทั้งยังเป็นการส่งเสริมองค์ชายรองให้ทำตัวไร้เหตุผลมากกว่าเดิม ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุต่อจากนี้องค์ชายรองจะไม่เชื่อฟังฮ่องเต้อีกต่อไป แล้วในตอนนั้นความโปรดปรานที่เคยได้รับคงสั่นคลอนไปบ้างไม่มากก็น้อย"

"เปิ่นหวางไม่รู้มาก่อนว่าพระชายาจะมีหัวคิดทางด้านพวกนี้ ในวันนี้เจ้าทำให้เปิ่นหวางประหลาดใจ"หยวนหลงยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา "มากจริงๆ"

ชั่วขณะนางขบริมฝีปากของตัวเองแน่น ปล่อยลมหายใจรินรดแผ่นอกของเขา ลู่เอินจิกเล็บลงบนอาภรณ์ของอีกฝ่าย

"ท่านจะรับนางเข้ามาไหม"

"...หือ"

"ในเมื่อท่านทำลายวาสนาระหว่างองค์ชายรองและคุณหนูหลี่แล้ว ในตอนนี้หลี่เหมยฮวาหาได้มีพันธะใดๆหลงเหลืออีกต่อไป ท่านจะรับนางเข้ามาเป็นพระชายาอีกคนหรือไม่"

นางแหงนหน้าขึ้นมองเขา สบเข้าไปในดวงตาอันแสนนิ่งสงบและยากหยั่งถึงนั้น วินาทีนั้นร่างกายของนางถูกดึงรั้งเข้ามาใกล้กว่าเดิมตามด้วยริมฝีปากของเขาจะทาบลงมา

รสจูบและสัมผัสจากเขาคือสิ่งที่นางคุ้นชิน แต่ก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะเป็นฝ่ายจูบนางด้วยตนเองในสถานการณ์เช่นนี้

"พระชายาของเปิ่นหวางมีเพียงแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น เหมือนกับครั้งแรกที่เปิ่นหวางได้ลั่นวาจาบอกกับเจ้า..."

ยามเมื่อเห็นความหนักแน่นสะท้อนอยู่ภายในนั้น หัวใจของนางกระตุกวูบรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นที่ผิดแปลกไป ลู่เอินก้มหน้าลงไม่กล้าจ้องมองดวงตาคู่คมของเขาอีก

"ทั้งจวนนี้จะไม่มีชายารองหรืออนุภรรยา จะมีเพียงแค่พระชายาลู่เอินเท่านั้น ตราบเท่าที่เสด็จพ่อยังไม่คิดประทานสตรีอื่นให้แก่เปิ่นหวาง"

 

"ทำไมกัน ทำไมท่านถึงได้ละทิ้งโอกาส ทั้งที่แผนการนี้ส่วนหนึ่งท่านทำเพื่อให้ได้ตัวของคุณหนูหลี่"นางกำอาภรณ์ของเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม ลู่เอินรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังหลงทางในเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอ

หยวนหลงส่ายหน้า "แผนการนี่ไม่ใช่เพื่อใครทั้งนั้น เปิ่นหวางไม่ใช่บุรุษที่สามารถเป็นได้ดั่งที่นางหวังให้เป็น ไม่ใช่คนที่สามารถทำตามความปรารถนาของนางได้เฉกเช่นที่น้องรองเป็น"

"....."

"เปิ่นหวางเองก็ไม่ต่างจากเจ้า เพียงชั่ววินาทีนั้นเปิ่นหวางได้หันหลังให้กับความรัก และเลือกซึ่งความปรารถนาของตนเอง"

อีกครั้งที่ลู่เอินมองเห็นซึ่งความเจ็บปวดที่เด่นชัดในดวงตาของเขา ปลายนิ้วมือของนางสั่นแต่ถึงกระนั้นพวกเราคงโอบกอดกันเอาไว้อย่างเหนียวแน่น กลืนกินทุกสิ่งเอาไว้ภายในจิตใจของพวกเรา

"หยวนหลง ข้ากับท่านหาได้แตกต่างกันไม่"

 

สิบวันถัดมา ลู่เอินหายดีกลับมาเป็นปรกติอีกครั้ง นางไม่ได้ตามข่าวสารเรื่องขององค์ชายรองต่อ นั่นเพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เกี่ยวข้องกับนางโดยตรงแม้แต่น้อย อีกทั้งคิดไปก็หาได้เกิดประโยชน์อันใดเพิ่มขึ้นมา ท้ายที่สุดพวกเราต่างคนต่างดำเนินชีวิต หาได้เกี่ยวข้องอะไรกันไม่

ชีวิตของนางยังคงดำเดินไปเฉกเช่นทุกวัน ผิดแปลกเล็กน้อยก็ตรงที่การปรากฎตัวขององค์ชายหกที่ขยันมาให้เห็นหน้าแทบทุกวัน

ลู่เอินยังไม่ได้พูดคุยอีกฝ่ายนับตั้งแต่ผ่านพ้นเรื่องในวันนั้นมา

หาใช่โกรธเคือง ทว่านางแค่รู้สึกว่าองค์ชายหกผู้นี้จำต้องได้รับบทเรียนกลับคืนไปเสียหน่อย

นางก้มลงมองกระดานหมากล้อมที่หยวนหลงให้มา ในความเป็นจริงแล้วในทุกเดือนลู่เอินจะได้รับของขวัญจากเขาเสมอ

ปีที่แล้วในเทศกาลหยวนเซียว หยวนหลงนำโคมไฟมาให้นาง แต่ช่างน่าเสียดายที่องค์ชายหกทำมันตกน้ำ

จะว่าไปแล้วหนี้แค้นครั้งนั้นก็ยังไม่ได้รับการสะสางแม้แต่น้อย

"พระชายา องค์ชายหกเสด็จมาอีกแล้วเพคะ"หลินฮุ่ยบอกกล่าวด้วยความหน่ายใจแล้วรินน้ำชาลงไปในถ้วยชาให้แก่นาง

ลู่เอินเงยหน้าขึ้น มองดูชายหนุ่มในชุดลำลองที่ยืนอยู่นอกศาลา องค์ชายหกหาได้ยกยิ้มระรื่นของเขาเช่นปกติไม่ ร่างสูงของเขายืนนิ่งคลับคล้ายกับไม่แน่ใจว่าควรทำเช่นไรดี

ร่างบางเอนตัวอย่างเกียจคร้าด้วยความเคยชิน มองดูกระด้านหมากล้อมที่ตัวหมากของนางกำลังถูกล้อมเอาไว้รอบด้านไร้ทางหนี พลางเหยียดยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"ไปทูลถามองค์ชายหกว่าเขาต้องการสิ่งใดจากเปิ่นหวางเฟย"

"เพคะ"

ร่างอวบของหลินฮุ่ยรีบก้าวออกไปและเพียงไม่นานก็เดินกลับเข้ามาหานาง ลู่เอินยกถ้วยชาขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนของมัน

"ทูลพระชายาองค์ชายหกต้องการเข้าเฝ้าพระชายาเพคะ"

"โอ้.."ลู่เอินอุทานเสียงแผ่ว ก่อนจะหรี่ตาลง "เชิญเขาเข้ามา"

ทันใดนั้นใบหน้าของอินซื่อปรากฎรอยยิ้มที่สดใสที่สุดในรอบเดือน ร่างสูงของเขาก้าวเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผยพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อเมินเฉยต่อสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกของพี่สะใภ้

"พี่สะใภ้!"เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเรียกนาง 

แต่ถึงกระนั้นลู่เอินเพียงแค่เมินเฉยมันอย่างสิ้นเชิง

"เปิ่นหวางเฟยบอกให้ท่านพูดอย่างนั้นหรือ"

องค์ชายหกชะงักริมฝีปากของเขาลงในทันที "ไม่"

"เปิ่นหวางเฟยไม่ได้บอกให้ท่านตอบ"

ใบหน้าของอีกฝ่ายเริ่มหม่นหมองลงถนัดตา

"แล้วก็ไม่ได้บอกให้ท่านยืนด้วย"

อินซื่อนั่งลงทันใด ทว่าน้ำเสียงเย็นเฉียบของพี่สะใภ้ยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น

"เปิ่นหวางเฟยยังไม่ได้สั่งให้ท่านนั่ง"

ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเป็นนอนราบกับพื้นแทนเพียงเพื่อเอาใจฝ่ายตรงข้าม

"ไฉนท่านจึงนอนเล่า เปิ่นหวางเฟยยังไม่ได้สั่งให้ท่านนอน"

"พี่สะใภ้! ท่านไม่ให้ข้ายืน ไม่ให้ข้านั่งซ้ำยังไม่ให้ข้านอน แล้วท่านจะให้ข้าทำอย่างไรกัน"อินซื่อเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป ชายหนุ่มส่งเสียงร้องโวยวายขึ้นมา หากแต่สีหน้าของพระชายาลู่เอินยังคงไว้ซึ่งความเรียบเฉยไม่แปรเปลี่ยน

ลู่เอินครางรับในลำคอก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา "ทั้งหมดนั้นเป็นปัญหาของท่านหาใช่ปัญหาของเปิ่นหวางเฟยไม่"

"..."

พี่สะใภ้ข้ายอมแพ้ โปรดบอกข้ามาว่าท่านต้องการสิ่งใด!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.905K ครั้ง

134 ความคิดเห็น

  1. #17642 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    เจ็บปวดมากเลยค่ะ อ่านแล้วรับรู้ถึงความเจ็บปวดของทั้งลู่เนอละหยวนหลงเลย เจ็บมากๆ แต่มาตัดอารมณ์ที่องค์ชายหก 55555 สมหน้าจ้า 55555
    #17642
    0
  2. #17619 L_u_c_i_f_e_r (@Nat269) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 10:42
    อยากให้ชายหกคู่กับลู่เอินอะ
    #17619
    0
  3. #17226 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 14:32

    เข้าใจไม่ได้จริงๆ ข้าเข้าไม่ถึงนาง

    #17226
    0
  4. #9994 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 11:43
    555555 ชอบคู่นี้ น่ารักจัง
    #9994
    0
  5. #8611 MaggieT (@MaggieT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 05:04
    ความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชา ช่างน่าเจ็บปวด.. ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมากสิน้า
    #8611
    0
  6. #7905 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 20:44
    น้ำตาไหลตามตอนที่นางเล่าเรื่อง เศร้าตามจริงๆ นับถือนางมากๆเลย
    #7905
    0
  7. #7241 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:24
    นี่น้ำตาซึมเหมือนกันน ทำไมนะทำไม
    #7241
    0
  8. #7171 chopyukhonduey (@chopyukhonduey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 00:12
    คุกเข่า จนกว่าข้าจะพอใจ...
    #7171
    0
  9. #6356 farin0232 (@tonfern0232) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 08:45
    ชอบๆ ทำไมน้ำตาไหลโดยไร้เหตุผล อืออ
    #6356
    0
  10. #5600 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 07:39
    เล่นกับใครไม่เล่น
    #5600
    0
  11. #5512 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 21:52
    น่ารักอะ
    #5512
    0
  12. #5106 NawadeeVivee (@mudmee143) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 12:41
    555 น่าจะคู่กันเนอะ น่ารักอ่ะ ชายหก พระชายา
    #5106
    0
  13. #5100 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 12:00
    อยากให้เค้าคู่กัน
    #5100
    0
  14. #5038 DawnQuill (@DawnQuill) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:15
    ชอบเรื่องนี้จังอ่านเรื่อยๆสบายๆแต่จริงๆแล้วแอบเจ็บไปกับลู่เอินด้วย
    #5038
    0
  15. #5026 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:04
    รุ้สึกได้ถึงความเหมือนของหยวนหลงกับลู่เอิน น้อง6นี่ทำให้เรานึกถึงโลกิ ตัวก่อเรื่อง ชอบแกล้งคนอื่น
    #5026
    0
  16. #4139 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 09:22
    เจ็บปวดไปหมด ฮือ
    #4139
    0
  17. #3576 l-o-o-k-p-a-d (@look-pad) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 16:48

    น้ำตาซึม ฮือ แต่สุดท้าย องค์ชายหกมาทำฮาน้ำตาเล็ด โถถถถถ

    #3576
    0
  18. #3538 MaGiC19209 (@likeonepiece) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 01:02
    หลงรักองค์ชายหก น่ารักกกก
    #3538
    0
  19. #3367 ebb and flow (@comedyshakespear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 14:48
    ไม่ให้ยืน ไม่ให้นั่ง ไม่ให้นอน แล้วจะให้ทำอะไรเล่า 555
    #3367
    0
  20. #3123 kiddevila (@s1490111295) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 18:46
    อา แผลในใจนี่เอง
    #3123
    0
  21. #3039 Cha_Yok (@yoksari) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:06
    มีหลายรสจริงๆ
    #3039
    0
  22. #2592 bunluepa (@bunluepa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 14:11
    องชายหกท่านช่างกวนเบื้องล่างยิ่งนัก
    #2592
    0
  23. #2570 Kanijang_1630 (@Kanijang_1630) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:15
    ทำไมเค้าไปแล้วงงยังไม่รุ้ งงกะนิสัยนางเอก
    #2570
    0
  24. #2533 29222922 (@29222922) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 07:52
    ทำไมตอนนี้ทั้งซึ้ง ทั้งฮาาาแบบนี้ล่ะ
    #2533
    0
  25. #2447 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 16:32
    ทำไมขำ5555555
    #2447
    0