嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,125,532 Views

  • 17,633 Comments

  • 19,955 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,875

    Overall
    1,125,532

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 องค์ชายหกผู้ร้ายกาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3478 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 5

 

ปลายเท้าของลู่เอินหยุดชะงัก มองดูหลินฮุ่ยสีหน้าของสาวใช้ช่างดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกสลับกับร่างสูงของหยวนหลงที่นั่งอยู่ในห้องของนาง  ภายในมือของเขาถือม้วนตำราเช่นเดียวกับดวงตาที่กำลังจับจ้องไปยังตัวอักษรพวกนั้น

หยวนหลงละสายตาจากม้วนตำราก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง "ลู่เอิน"

ลู่เอินยกยิ้มบางเบา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นนางขยับปลายเท้าเข้าไปใกล้เขา รู้สึกได้ถึงความเย็นอันวาบหวิวอันเป็นผลมาจากกระโปรงที่ขาดเพราะโดนกิ่งไม้เกี่ยว

องค์ชายหกดูไม่ปะสากับเรื่องนี้ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องของสตรี ดังนั้นลู่เอินจึงเดินผ่านร่างที่แข็งค้างของเขากลับมายังเรือนของตนเอง

และการที่พบว่าหยวนหลงรั้งรออยู่ที่เรือนภายในห้องของนางก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเหนือความคาดหมายอะไร

แต่นั่นไม่ใช่กับหลินฮุ่ย

"ไปนำน้ำแกงมาให้เปิ่นหวางเฟย..."ลู่เอินกล่าวกับสาวใช้ก่อนจะชะงักยามตระหนักว่านางไม่ได้อยู่เพียงผู้เดียว "ท่านอ๋องจะเอาด้วยไหมเพคะ"

หยวนหลงส่ายหน้าเป็นคำตอบ

"แค่ถ้วยเดียวพอ"

"เพคะ พระชายา"หลินฮุ่ยตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่

ยามเมื่อร่างของสาวใช้หายออกไปจากห้อง ลู่เอินเริ่มหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ดวงตาคู่คมของเขากำลังไล่สำรวจร่างกายของนาง

"น้องหกพาเจ้าไปวิ่งเล่นที่ไหนกัน"

 

นางมองหน้าเขา ก่อนจะตอบตามความจริง หูตาของเขามีอยู่ทั่วทุกมุมของเมืองหลวง แน่นอนว่าคนของเขาต้องรายงานเรื่องนี้ตั้งแต่แรก ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับการปิดบังเขา

หาไม่แล้วสวามีของนางคงไม่มานั่งรอนางอยู่ภายในห้องเช่นนี้

"จวนของท่านเสนาบดีกรมยุติธรรม"ลู่เอินตอบแล้วทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา

และมันช่างยากเย็นยิ่งนักที่จะพยายามควบคุมไม่ให้นิ้วมือของตนเองสั่นพร่า ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบราวกับคนตาบ

แม้นกระทั่งหยวนหลงยังสังเกตเห็นถึงความผิดปกตินี้ ฝ่ามือหนาของเขากอบกุมมือเรียวของนางเอาไว้ ความอบอุ่นจากเขากำลังส่งผ่านมาหานาง

"บางทีเปิ่นหวางอาจจะต้องลงโทษน้องหกเสียหน่อย ลักพาตัวพระชายาของเปิ่นหวางไปไม่พอ ยังไม่รู้จักที่จะดูแลให้ดี"

ลู่เอินหัวเราะเสียงแผ่วเบา แนบข้างแก้มไปกับฝ่ามือของเขาราวกับต้องการออดอ้อน "หม่อมฉันสมยอมเองเพคะ"

"หือ น้องหกข่มขู่อะไรเจ้าหรืออย่างไร"

"ท่านน่าจะทราบดี คนของท่านน่าจะรายงานให้ท่านฟังหมดแล้วถึงสิ่งที่หม่อมฉันและองค์ชายหกทำลงไป"

หยวนหลงยกยิ้มที่มุมปาก "ต่อให้คนของเปิ่นหวางเฟยไม่รายงาน เจ้าก็ไม่ได้บอกให้คนของเจ้าหุบปากอยู่ดี"

เป็นความจริงที่ว่าลู่เอินไม่ได้บอกให้หลินฮุ่ยสงบปากสงบคำหากหยวนหลงถามถึง แต่แรกนางไม่เคยคิดจะปกปิดเขาถึงเรื่องนี้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องราวใหญ่โตหรือสำคัญอะไร

"องค์ชายหกเพียงแค่ไม่ใคร่จะพอใจเกี่ยวกับเรื่องที่คุณหนูหลี่ทำกับท่าน"

"เปิ่นหวางรู้แล้ว เมื่อตอนที่คุยกับน้องห้าเขาได้บอกเรื่องนี้แก่เปิ่นหวาง"เขาตอบมืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมขึ้นวางลงบนหน้าผากเรียบเนียนของนาง

"....หือ"นางปรือตาขึ้นมองเขา "สักวันองค์ชายหกจะเข้าใจ"

 

ริมฝีปากของหยวนหลงเผยออกเพื่อพูดถึงอะไรบางอย่าง หากแต่ร่างอวบของหลินฮุ่ยก็เปิดประตูเข้ามาพอดี ทำให้ริมฝีปากของเขาปิดลงเป็นเส้นตรง

น้ำแกงอุ่นร้อนถูกวางลงตรงหน้านาง ก่อนที่หลินฮุ่ยจะหลบออกไป กลิ่นหอมของมันทำให้ลู่เอินรู้สึกสงบหลังจากก่อเรื่องระทึกขวัญขึ้นมาทั้งวัน

หยวนหลงถอนหายใจแผ่วเบา เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นตั้งแต่ก้าวแรกของการกลับมาของนาง ลู่เอินคงโดนตำหนิไปแล้ว

น้อยครั้งที่เขาจะตำหนินาง โดยปกติแล้วเขาจะไม่พูดอะไร แม้นว่าในบางครั้งลู่เอินจะไม่ปฎิบัติตามขนบธรรมเนียมก็ตามที

"หยวนหลง ท่านจะอยู่ค้างกับหม่อมฉันไหม"

หยวนหลงขมวดคิ้ว ขั่วขณะลู่เอินคิดว่าบางทีเขาอาจจะปฎิเสธ แต่สุดท้ายเขากลับตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทน

"เปิ่นหวางจะอยู่กับเจ้าคืนนี้"

ลู่เอินโคลงหัวเล็กน้อย เคลื่อนย้ายตัวเองไปคลอเคลียกับสวามีอย่างรวดเร็ว มีเพียงแค่ร่างกายนี้ของเขาเท่านั้น

ความอบอุ่นจากภายนอกสัมผัสได้ง่ายยิ่งกว่าภายในแสนจะยากหยั่งถึง

เรียวแขนอันแข็งแกร่งของเขายกขึ้นลูบหัวนาง ลู่เอินแหงนหน้าขึ้นมองเขา ประกายความเจ็บปวดยังคงฉายให้เห็นอยู่ภายในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น

"เปิ่นหวางต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยตักเตือนน้องหก แม้นจะไม่เข้าใจเหตุผลก็ตามที"

"ท่านช่างสงสัยเหมือนกับที่องค์ชายหกสงสัย และหม่อมฉันหาใช่พวกอยากตอบคำถามเดิม"

"เปิ่นหวางไม่ได้บังคับให้เจ้าตอบ"เขาขยับยิ้มก่อนจะก้มหน้าลงสูดดมกลิ่นหอมจากเรือนผมของนาง

ในวันนี้ลู่เอินรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะถกเถียงเขา นางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเขาเอาไว้ในระดับสายตา พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกมากมาย"หยวนหลง บนโลกใบนี้มีหนึ่งสิ่งที่สตรีเช่นหม่อมฉันจำต้องทำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นคือการปกป้องครอบครัวของตนเอง"

"...."

"ท่านไม่จำเป็นต้องเข้าใจว่าทำไม สำหรับหม่อมฉันแล้ว ท่านมีคุณค่ามากกว่าที่ตัวท่านจะคิดได้"

เมื่อพูดถึงเรื่องคุณค่า ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ นางรู้จักชายตรงหน้าดียิ่งกว่าที่รู้จักตัวเอง

"ไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องเจ็บปวด เวลาจะช่วยรักษาซึ่งบาดแผลของท่าน เหมือนกับที่มันกำลังเยียวยาหม่อมฉัน"

"เปิ่นหวางไม่เข้าใจ"นัยน์ตาของเขากำลังวูบไหวเช่นเดียวกับปลายนิ้วมือที่สั่นพร่า

ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น...

เหมือนกับทุกครั้งที่นางเมินเฉยต่อความสงสัยใคร่รู้ของเขา ในครั้งที่ก็เช่นกัน ยามที่มองเข้าไปในดวงตาของนาง

ณ ตอนนั้นเขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ตัวเองไม่เคยได้รับ

"ท่านไม่จำเป็นต้องเข้าใจอะไรทั้งนั้น ในตอนนี้ท่านแค่มีความสุขให้มากกับสิ่งที่หม่อมฉันกำลังมอบให้ก็พอ"

ในยามนั้นนางจูบเขาดั่งเช่นเมื่อวาน ปลายนิ้วมือเรียวของเขาสอดเข้าไปใต้เรือนผมของนาง

ลู่เอินคือผู้อยู่เหนือเขา

และมันปฎิเสธไม่ได้เลยว่าการร่วมรักกับนางกำลังทำให้เขาลืม ไม่ใช่แค่เรื่องนี้แต่เป็นเหมือนกับทุกครั้ง ในทุกเรื่องก่อนหน้านี้

"ลู่เอิน..."

 

เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะหนึ่ง หยวนหลงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เช่นเดียวกับลู่เอินที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไปในแต่ละวัน ภายใต้ผ้าม่านผืนบางและสายลมอ่อนนั้น

นางยืนอยู่ข้างเขาในห้องอักษร มองดูมือของเขาที่ขยับลากไปบนผืนกระดาษ หนึ่งในความสามารถของหยวนหลงที่ทำให้ลู่เอินรู้สึกพ่ายแพ้ คือ ลายมืออันงดงามของเขา

แม้นว่าตลอดมานางจะพยายามฝึกคัดลายมือแค่ไหน ผลของมันก็ไม่อาจงดงามสู้เขาได้เลย

"น้องหกส่งผ้าตวนมาให้เจ้าเสียมาก พอเปิ่นหวางถามว่าทำไมใบหน้าของเขากลับแดงเรื่อ"

มือที่กำลังฝนหมึกให้เขาของนางชะงักลง "ตอนที่องค์ชายหกพาหม่อมฉันกระโดดข้ามกำแพง กระโปรงของหม่อมฉันเกิดขาดขึ้นมาเพราะไปเกี่ยวกับกิ่งไม้"

หยวนหลงวางพู่กัน "ไฉนเจ้ากับน้องหกไม่ออกทางหน้าประตูจวน"

"เพราะว่าหากหม่อมฉันเข้าและออกหน้าประตูจวนจะเรียกว่าเสด็จเยือนบ้านขุนนาง แต่ถ้าหากกระโดดข้ามกำแพงเข้าไปจะเรียกว่าการลักลอบเข้าไปแทน"

"..."เห็นได้ชัดว่าเจ้ากับน้องหกเป็นตัวป่วนอย่างแท้จริง

"เอาเถอะ เปิ่นหวางจะไม่พูดถึงเรื่องที่ผ่านมาก็แล้วกัน"

ลู่เอินขยับยิ้มครางตอบรับในลำคอ "อือ"

"แต่อย่างไรก็ตามเจ้าไม่ควรทำตัวเช่นนี้อีก หากใครมาเห็นเข้าคงดูไม่ดี"

แทนที่ดวงตาของลู่เอินจะหม่นหมองลงเพราะได้รับคำตำหนิจากอีกฝ่าย ทว่ามันกลับเป็นประกายขึ้นมา

"เปิ่นหวางไม่อยากให้ใครมาตำหนิพระชายาของตนเอง คนเดียวที่สมควรมีสิทธิ์ตำหนิเจ้าคือเปิ่นหวางเท่านั้น อีกทั้งน้องหกไม่ใช่บุรุษที่รู้จักถนอนสตรีเท่าที่ควร"

"หยวนหลง หม่อมฉันจะเป็นเด็กดี..."ลู่เอินยกยิ้มหวานกล่าวตอบสวามีของนางอย่างเชื่อฟัง

แค่กับท่านเท่านั้น

"อืม"

นางขยับกว่าขึ้นมากกว่าเดิมแล้วกระโดดเข้าฉุดกระชากสวามีกดลงบนโต๊ะของเขา กวาดข้าวของพวกนั้นทิ้งลงบนพื้นแต่มันช่างน่าเสียดาย ยามเมื่อเสียงแหลมของอวี้กงกงดังขึ้นจากทางด้านนอก

ช่วงเวลาระหว่างสามีภรรยาได้จบลง

"ท่านอ๋อง องค์ชายห้าเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ"

ลู่เอินขบริมฝีปากเป็นเส้นตรงแล้วถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย หยวนหลงยังคงไม่เข้าใจถึงความล้ำเลิศในจินตนาการของนางนั้น

"คืนนี้หม่อมฉันจะนอนกับท่าน จับร่างของท่านกดลงบนเตียง.."

"พระชายาเจ้าช่าง...."

ลู่เอินเมินเฉยต่อเขา นางเดินไปนั่งลงบนที่ของนาง ในขณะที่บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างขององค์ชายห้าที่ก้าวเข้ามาด้านใน "ทำความเคารพพี่สะใภ้"

"องค์ชายห้า"

องค์ชายห้า อินเจิ้ง คือ น้องชายต่างมารดาของหยวนหลง อันเกิดจากพระสนมซูเฟย หนึ่งในสตรีที่เรืองอำนาจแห่งวังหลัง เขามีลักษณะรูปร่างสูงโปร่งท่วงท่าในการขยับก้าวเดินเต็มไปด้วยความสง่างาม เมื่อมองจากตรงนี้องค์ชายห้าไม่ต่างอะไรกับบัณทิตผู้น่าคบหาแม้นแต่น้อย

อีกทั้งเขายังเป็นคนสนิทของหยวนหลง หลายครั้งที่ลู่เอินพบปะกับเขาพร้อมๆกับองค์ชายหก

"องค์ชายหกไม่เสด็จมาด้วยกันหรือเพคะ"

เมื่อนางกล่าวถึงองค์ชายหก องค์ชายห้าถอนหายใจแผ่วเบาคล้ายกับว่ากำลังหน่ายในพฤติกรรมของน้องชาย "น้องหกสนทนากับพี่รองอยู่ที่จวน มีแขกมีเยือนถึงที่คงเสียมารยาทหากน้องหกจะมากับข้า"

ลู่เอินชำเลืองมองใบหน้าอันเรียบนิ่งของหยวนหลงสลับกับสีหน้าอันแสนเรียบเฉยขององค์ชายห้า ดูเหมือนว่าหยวนหลงจะบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับองค์ชายห้า

"พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วงหรอก น้องหกของเราใช่ว่าจะเอาตัวรอดไม่ได้”อินเจิ้งกล่าวพลางหันไปถามหยวนหลง “จริงหรือไม่ พี่ใหญ่”

"เจ้าไม่ต้องห่วง"หยวนหลงตอบขยับยิ้มให้แก่นางเล็กน้อย

ยามเมื่อได้ยินคำยืนยันเช่นนี้จากเขา ลู่เอินก็ถอนหายใจนึกสบายใจไปชั่วขณะหนึ่ง

ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเชื้อพระวงศ์ทั้งสองก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อบอกลา"เช่นนั้น หม่อมฉันทูลลาเพคะ"

"เปิ่นหวางพึ่งได้กระดานหมากล้อมมา เจ้าเอาไปเล่นเถอะ"สวามีของนางกล่าวขึ้นพลางส่งสายตาไปหาอวี้กงกงผู้รั้งรออยู่ก่อนแล้ว

อวี้กงกงรู้หน้าที่ของเขาดี ขันทีร่างเล็กเดินเข้ามาหานางพร้อมกระดานหมากล้อมในมือ พระชายาลู่เอินเลิกคิ้วมองมัน ดูท่าแล้วราคาของมันคงไม่น้อยเลยทีเดียว

"หม่อมฉันคงดีใจยิ่งกว่าหากท่านอ๋องจะมาเป็นเพื่อนเล่นกับหม่อมฉัน"

และมันช่างแสนจะโลภมาก

"ไว้คืนนี้"

ลู่เอินอมยิ้มสดใส "ขอบพระทัยเพคะ"

 

พระชายาลู่เอินอารมณ์ดีกว่าปกติ นั้นคือสิ่งที่ข้ารับใช้คนสนิทอย่างหลินฮุ่ยกำลังคิด นัยน์ตาคู่นั้นของพระชายาเป็นประกายสดใสยิ่งกว่าครั้งไหน

มือเรียวของพระชายาเลื่อนตัวหมากที่ทำจากหยกขาว มองดูกระดานหมากล้อมที่เล่นอยู่เพียงลำพังภายในศาลาที่ประจำ

"พระชายาทรงไม่กังวลหน่อยหรือเพคะ"

"เรื่องอะไรกันลู่เอินละสายตาจากกระดานหมาก นางมองถ้วยชาและขนมที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ก่อนจะเหยียดตัวอย่างเกียจคร้านเล็กน้อย

"องค์ชายหกกับองค์ชายรองทรงไม่ห่วงหน่อยหรือเพคะ"

นางส่ายหน้า มือเรียวสัมผัสกับถ้วยชาอุ่นร้อน "องค์ชายหกเขาเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว เขาไม่ใช่ตัวร้ายฝึกหัดที่มีเพียงปัญญาก่อเรื่องแต่ไม่มีปัญญาแก้"

ลู่เอินยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก "เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก เปิ่นหวางเฟยไม่เป็นไร"

"....เพคะ"

"องค์ชายรอง องค์ชายหกเสด็จ!"

พรูด....

"พระชายา!"

น้ำชาที่ถูกกลืนลงไปในลำคอสำลักออกมาทันใด ลู่เอินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยยามได้ยินเสียงประกาศการมาเยือนของเชื้อพระวงศ์ทั้งสอง

"อะแค่ก"

"หือ พี่สะใภ้เหตุใดท่านถึงได้สำลักน้ำชาต้อนรับการมาเยือนของข้ากัน"น้ำเสียงนั้นแฝงไว้ซึ่งความน้อยใจ หากแต่กระทั่งเด็กตัวน้อยยังมองออกว่านั้นมันแค่การหลอกลวงระดับล่าง

ลู่เอินตวัดตามองหน้าขององค์ชายรองสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มระรื่นขององค์ชายหก ริมฝีปากของอีกฝ่ายเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะที่ดวงตาฉายแววรักสนุก

"พี่รองข้ากับพี่สะใภ้นั้นอยู่ด้วยกันตลอดในช่วงบ่ายวันนั้น หากท่านสงสัยข้าย่อมต้องสงสัยพี่สะใภ้ไปด้วย"อินซื่อกล่าวไร้ซึ่งยางอายใดๆภายในน้ำเสียง

พลางเหยียดยิ้มกว้างมองไปยังพี่สะใภ้ของตนเองที่ตวัดตามองมาที่ตนเองอยู่ก่อนแล้ว

"ร่างกายข้าออกจะบอบบางถึงเพียงนี้ ไฉนข้าจะมีกำลังมากพอกระโดดข้ามกำแพงเข้าไปได้ หากท่านยังใคร่สงสัยไม่หยุด คงมีเพียงพี่สะใภ้ใหญ่กระมังที่สามารถโอบอุ้มข้าข้ามกำแพงออกไปได้"

"น้องหก..."

"จริงหรือไม่พี่สะใภ้ กระทั่งฟ้าดินยังประจักษ์แจ้งถึงความจริงนี้ คงเป็นการยากหากจะให้ตัวข้าโกหกฟ้าดินป้ายสีคนอื่น"แม้นเพียงกระทั่งถ้อยคำนั้นที่กล่าวออกมายังแฝงไว้ซึ่งความร้ายกาจอย่างยิ่งยวด

อย่างไรก็ตามลู่เอินอยากจะกลอกตาให้กับถ้อยคำอันแสนจะหลอกลวงพวกนั้น ในบางครั้งมันก็ยากจะปฏิเสธว่านางกำลังเกลียดชังรอยยิ้มระรื่นและความร้ายกาจของอีกฝ่าย

"ตัวข้าผู้แสนจะดีงามนั้นคงไม่อาจกระทำเรื่องราวชั่วช้าสามานย์เช่นนั้นได้"

"..."

องค์ชายหกท่านจงใจกลั่นแกล้งเปิ่นหวางเฟย!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.478K ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #15924 bunyarat462 (@bunyarat462) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:42
    ปดหน้าซื่อมากค่ะ 555
    #15924
    0
  2. #12181 kitten (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 03:23

    555555

    #12181
    0
  3. #9885 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 08:06
    แสบมาก 5555
    #9885
    0
  4. #7237 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:02
    นี่สินะคำว่าลากไปลงนรกด้วยกัน5555555 ขำำำ
    #7237
    0
  5. #4999 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 09:38
    ขำ55555 ดูเหมาะสมกันดียิ่งกว่าอะไร
    #4999
    0
  6. #2604 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:08
    แสบคูณสองเลยองค์ชายหกร้ายกาจจริงๆทำเอาสำลักน้ำชา
    #2604
    0
  7. #2475 SlowlifeSloth (@SlowlifeSloth) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 19:46
    นี่คือการแก้แค้นเล็กๆใช่มั้ย ชอบ ร้ายพอกัน
    #2475
    0
  8. #2441 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 16:08
    ร้ายยยยยย
    #2441
    0
  9. #2418 pofaiwipada (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 15:30
    แสบบบบ
    #2418
    0
  10. วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 10:19
    ขำง่า 555555555555
    #1865
    0
  11. #1801 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 17:42
    คำผิดเยอะมาก
    #1801
    0
  12. #1475 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 22:10
    องค์ชายหก ท่านช่าง... ตกลงที่หลินฮุ่ยให้ห่วง คือพระชายาสินะ
    ชอบความตรงของนาง ฮา อะไรคือการจะจับกดสามี
    #1475
    0
  13. #1391 p_ple2 (@P_ple) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 02:04
    คลับฟรายเดย์เพื่อนรักเพื่อนร้าย
    #1391
    0
  14. #1265 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 11:10
    ชายหก แกเล่นใหญ่ไปนะ
    #1265
    0
  15. #1080 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:51
    ร้ายกาจแท้ บ่อโคลนช่างกว้างใหญ่ ลงมาอยู่ด้วยกันเถอะ
    #1080
    0
  16. #1005 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 13:38
    โอ้ยองค์ชายหก ท่านร้ายกาจยิ่งนัก
    #1005
    0
  17. #973 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 07:12
    ????????????????????????????????
    #973
    0
  18. #851 Onausa3854 (@Onausa3854) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 15:32
    ชอบบบบบ
    #851
    0
  19. #704 KJJB (@KJJB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 11:03
    มันดีอ่ะ ไม่เคยอ่านเรื่องแบบนี้ ส่วนใหญ่นางเอกได้รับความรักตลอด
    #704
    0
  20. #656 KalLLL (@KalLLL) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:17
    อืม พยายามทำความเข้าใจลู่เอิน เหมือนขอเพียงให้คนรักมีความสุข ไม่ถูกรักก็ไม่เป็นไร ขอเพียงคนที่รักมีความสุขก็พอ ใครทำร้ายท่านเพียงหนึ่งครั้งแต่ข้าจะล้างแค้นมันถึงสองเท่าไรงั้นงี้ คือบางคนพูดเนี่ย พูดแบบนี้แต่การกระทำเป็นอีกอย่าง แต่ลู่เอินดูจะเป็นคนจำพวกในประโยคข้างบนแบบตามตรงตัวอักษร ขอแค่ให้ได้รัก เฮ้อม หน่วง

    อ่านไปก็แค่อยากให้นางมีความสุขโดยที่มีคนรัก
    #656
    0
  21. วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:54
    พระนางนี่มันคู่ friend with benefit ที่แท้ 5555
    #576
    0
  22. #519 Lord of Devil (@yokandmom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 19:48
    พอจะเดาความคิดลู่เอินได้ลางๆ
    #519
    0
  23. #366 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 04:24

    จิ้งจอกนะองค์ชาย 6 ฮ่าๆ

    #366
    0
  24. #363 dmadly (@dmadly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 03:05
    ประสา โคลงหัว ผ้าต่วน
    คำผิดประปรายเนอะ ประมาณตัวพิมพ์ติด ๆ กัน
    #363
    0
  25. #306 Faramure (@faramure) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 14:13
    "ลู่เอินเป็นผู้คุมเกม" ลองเปลี่ยนเป็นผู้ควบคุม หรืออะไรทำนองนั้นดูมั้ยคะ เพราะคำว่าเกมมันทับศัพท์.... อธิบายไม่ถูก...orz
    .
    ชอบคาร์นางเอกมากค่ะ ฉลาด ร้ายแบบไม่แสดงออก พออ่านแล้วรู้สึกชัดเลยว่านางร้ายลึกมากมีมิติสุดๆ กลับเป็นพระเอกจืดจางซะงั้น ฮา
    #306
    0