嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,129,419 Views

  • 17,659 Comments

  • 19,928 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    912

    Overall
    1,129,419

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 พระชายาผู้แปลกแยก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3375 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 4



สายลมที่ปะทะเข้ากับใบหน้าทำให้นางหรี่ตาลงป้องกันซึ่งเศษฝุ่นที่กำลังพัดผ่านเข้ามา ลู่เอินขย้ำมือลงบนอาภรณ์ขององค์ชายหก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ร่างกายของนางถูกบุรุษโอบอุ้มและใช้วิชาตัวเบาในการหลบหนี

องค์ชายหกแม้นภายนอกจะดูซุกซนและขี้เล่นมากเกินพอด แต่หากพูดถึงด้านวรยุทธ์แล้วเขาเป็นยอดฝีมือผู้หนึ่งท่ามกลางผู้เยาว์วัยในรุ่นเดียวกัน

อินซื่ออายุเท่ากับนาง ทำให้ในปีแรกที่นางแต่งเข้ามา องค์ชายหกผู้นี้ออกจะกระด้างปากไม่น้อยที่ต้องเรียกนางว่าพี่สะใภ้  ลู่เอินกัดปากเหลือบมองกลุ่มคนที่ห่างออกไปแต่ก็พยายามไล่หลังตามมาอย่างไม่ย่อท้อ



ทั้งนางและอินซื่อต่างไม่ใช่ผู้ร้ายด้อยประสบการณ์ ดังนั้นทั้งคู่จึงจัดการกับรูปโฉมภายนอกของตนเอง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครสามารถจดจำได้

และถึงจะสามารถจดจำได้อย่างเลือนรางแต่คงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าพระชายาของชินอ๋องและน้องชายจะทำอะไรเช่นนี้

ลู่เอินแหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของอีกฝ่าย นางกระตุกอาภรณ์เขา “ใกล้จะสองชั่วยามแล้ว”

ข้ารู้แล้วน่า”น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แสดงให้เห็นว่าเขาเองก็เหนื่อยไม่น้อยกับการวิ่งหนีโดยต้องโอบอุ้มนางไปด้วย

แม้ว่าวิชาตัวเบาของอินซื่อจะล้ำเลิศมากเพียงใด แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าคนขององค์ชายรองคือยอดฝีมือในยุทธภพ ชั่วขณะที่พวกเขาต่างสบตากัน  ลู่เอินมองเห็นบางอย่างในดวงตาคู่นั้นของเขา นางกระชับอาภรณ์ของเขาเอาไว้แน่น

ในขณะที่อินซื่อกระชับร่างของนางเอาไว้ก่อนจะกระโดดจากหลังคาลงไปบนถนนเพื่อปะปนกับฝูงชนอย่างแนบเนียน เขาลัดเลาะไปตามเส้นทางลับที่เขาคุ้นเคย

ส่วนลู่เอินนางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองอยู่ส่วนไหนของตัวเมือง นอกเหนือจากบริเวณใกล้จวนของหยวนหลงแล้วตัวนางก็จดจำเส้นทางต่าง ๆ แทบไม่ได้

อะ”ลู่เอินส่งเสียงร้องแผ่วเบายามอีกฝ่ายวางร่างนางลงบนพื้นในตรอกแห่งหนึ่งซึ่งไร้ผู้คนภายในเมือง  องค์ชายหกทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจแทบในทันทีที่ร่างนางสัมผัสพื้น

ลู่เอินอยากหัวเราะแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังหัวเราะไม่ออกกับประสบการณ์บ้าระห่ำที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หัวใจของนางยังคงเต้นรัวไม่หยุด มีไม่กี่ครั้งในชีวิตที่นางตัดสินใจทำอะไรบ้าระห่ำ จำได้ว่าครั้ง สุดท้ายที่ตัดสินใจทำอะไรบ้า ๆ เช่นนี้ก็ตอนอายุสิบเอ็ด

ท่านมันบ้า....”องค์ชายหกกล่าวเสียงรอดไรฟัน ดวงตาของเขาปรือขึ้นมองนาง แต่ถึงอย่างนั้นลู่เอินยังคงสามารถยกยิ้มบางเบา

ใช่ นั่นเพราะนางไม่ใช่คนวิ่งหนีเหมือนเขา

ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบอย่างช่วยไม่ได้หลังจากที่ร่างกายปะทะกับสายลมเย็นตลอดการวิ่งหนี คิดไว้ไม่ผิดที่บอกให้โรงครัวเตรียมน้ำแกงเอาไว้ ถ้าไม่กลับไปกินวันรุ่งขึ้นคงได้นอนซมอยู่บนเตียง

บ้ามากจริงๆ”

นั้นเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ท่านคิดจะทำ”

องค์ชายหกดูจะกลับมาดีขึ้นกว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า เขาลุกขึ้นยืนแต่ถึงอย่างนั้นยังทิ้งร่างพักพิงไปกับกำแพง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและดวงตาคู่นั้นเหลือบมองมาที่นาง

พี่สะใภ้รู้หรือว่าข้าอยากทำอะไร”

ลู่เอินส่ายหน้าเป็นคำตอบ “หม่อมฉันไม่รู้ แต่เมื่อลองคิดดูแล้วมีเพียงไม่กี่วิธีการที่ท่านจะทำ ทั้งที่คิดไตร่ตรองอย่างดีและไม่ได้แม้นแต่จะไตร่ตรอง”

น่าแปลกใจ..ที่ท่านสามารถคาดเดาใจของเปิ่นหวางได้”

คราวนี้นางขยับตัวเล็กน้อยหัวเราะออกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาของตนเอง “หม่อมฉันไม่ได้มีความสามารถถึงเพียงนั้น ใด ๆ ในโลกนั้นหาได้ยากยิ่งกว่าการคาดเดาซึ่งจิตใจอันยากหยั่งถึงของเหล่ามวลมนุษย์” นางกระตุกยิ้มมุมปากแล้วว่าต่อ “ท่านถามหม่อมฉันว่าทำบ้าอะไร แท้จริงแล้วหม่อมฉันเพียงแค่แสดงให้ท่านดูถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นหากท่านคิดจะลงมือ เพียงแค่ก้อนหินคนขององค์ชายรองยังตามล่าไม่เลิกรา แล้วต่อให้หม่อมฉันไม่ขว้างปาก้อนหินแล้วปล่อยให้เวลาผ่านไป ท่านก็ยังไม่กล้าทำอะไร”

พี่สะใภ้ท่านกำลังดูถูกความกล้าหาญของเปิ่นหวาง”ชั่วขณะองค์ชายหกดูหงุดหงิดน้ำเสียงของเขาที่กล่าวออกมานั้นเต็มไปด้วยความถือดี

ถึงกระนั้นมันก็ไม่อาจทำลายรอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เอินได้เลย นางขยับยิ้มกว้างอีกหน่อยก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ใกล้เปลี่ยนสี

หม่อมฉันไม่เคยหวั่นต่อความหาญกล้าของบุรุษ เพียงแต่แรกเริ่มนั้นต่อให้เราไม่หนีและยืนอยู่ตรงนั้นจนโดยจับได้ อย่างมากแล้วองค์ชายรองก็ทำได้เพียงตำหนิเราเล็กน้อยเท่านั้น หม่อมฉันและท่านต่างไม่ใช่สามัญชน ฝ่าบาทไม่มีทางกล้าลงโทษท่านและหม่อมฉันด้วยเพียงความผิดอันเล็กน้อย ยิ่งโดยเฉพาะกับท่านแล้ว...แต่ถึงอย่างนั้นท่านเลือกที่จะหนี องค์ชายหก..."

ยามนางก้มลงสบเข้าไปในดวงตาของเขา ปลายเท้าของเขาขยับถอยหลัง ลู่เอินมองเห็นความหวาดหวั่นภายในนั้น

"ทำไมกันเพคะ องค์ชาย"

"......."

"นั้นเพราะท่านกลัว"

"เปิ่นหวางไม่-"

"ไม่ใช่กับเสด็จพี่รองของท่าน แต่เป็นท่านอ๋อง หม่อมฉันและท่านอาจไม่ถูกลงโทษ แต่อย่างไรก็ตามเรื่องนี้จะรู้ถึงหูของหยวนหลง"

ร่างบอบบางก้าวประชิดตัวอีกฝ่ายแล้วสบเข้าไปภายในดวงตาคู่นั้นอย่างไม่หวั่นเกรง"หม่อมฉันรู้ว่าท่านไม่ได้กลัวบทลงโทษจากเขา แต่ท่านกลัวคำตำหนิและดวงตาอันแสนเย็นชาของเขาต่างหาก"

อินซื่อกัดปากตัวเองแน่นเขาดูหงุดหงิดและไม่กล้ายอมรับถึงความจริงจากปากนาง ซึ่งลู่เอินหน่ายที่จะใส่ใจถึงรายละเอียดเล็กน้อยนั้น

"เช่นนั้นพระชายาลู่เอินไม่กลัวหรืออย่างไร?"

นางส่ายหน้า ก่อนจะหรี่ตาลงมองอีกฝ่าย "จุดยืนของหม่อมฉันและท่านต่างกัน หากท่านและหม่อมฉันตกลงไปในแม่น้ำคนแรกที่หยวนหลงจะช่วยคือท่าน" น้ำเสียงนางแผ่วเบาลง"สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคือการทำให้คนที่รักเราผิดหวัง หยวนหลงรักท่านในฐานะน้องชาย แต่ไม่ใช่กับหม่อมฉันเพคะ"

อินซื่อพยายามมองหาความเจ็บปวดที่อาจจะซ่อนอยู่ภายในของสตรีเบื้องหน้า ถึงกระนั้นเขายังเห็นเพียงความเฉยชา

เป็นความเฉยชาที่หาได้เย็นชา แต่เป็นบางสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ

"เช่นเดียวกับการที่เขาเลือกจะรักคุณหนูหลี่ทั้งที่รู้ดีว่าหัวใจของตนเองจะต้องแตกสลายในสักวัน ในบางครั้งมนุษย์อย่างเราก็ช่างโง่งม"

"พี่ใหญ่ของข้าฉลาดมากกว่าที่ท่านคิด พระชายา"องค์ชายหกเริ่มกระชากเสียงใส่นางอย่างไม่ใคร่จะพอใจ

"หากเป็นเช่นนั้นคงเป็นท่านที่ไม่ได้ฉลาดเท่าเขา ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับการกลั่นแกล้งคุณหนูหลี่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเขาที่เลือกมันด้วยตัวเอง"

"เช่นนั้นท่านออกมากับข้าแต่แรกทำไมกัน"

ครานี้ความหงุดหงิดขององค์ชายหกแสดงออกมาอย่างชัดเจนผ่านน้ำเสียง ใบหน้าของเขาพยายามแย้มยิ้ม ทว่าช่างดูขัดกับดวงตา

"ในฐานะพระชายาหม่อมฉันย่อมต้องปกป้องซึ่งครอบครัวของตนเอง หากท่านก่อเรื่องขึ้นมา คนที่จะได้รับผลกระทบต่อก็คือหยวนหลงไม่ว่าท่านจะตั้งใจหรือไม่ก็ตามที"

และเหมือนว่ามันคือการระบายความหงุดหงิดของชายตรงหน้า องค์ชายหกเตะเท้าของเขาเข้ากับกำแพง เขาดูหัวเสียท่ามกลางความสำราญของลู่เอิน

"ท่านน่าจะรู้ดีว่าพระทัยของฮ่องเต้เป็นเช่นไร"

"พี่สะใภ้ท่านกำลังทำให้ข้าดูเหมือนคนโง่"

"โอ้! นั้นไม่ใช่ความจริงหรอกหรืออย่างไร"ลู่เอินระบายยิ้มกว้าง

"......."

เหตุใดต้องเถรตรงถึงเพียงนี้

อินซื่อถอนหายใจยาวเหยียด รับรู้ถึงกมลสันดานแล้วว่าตนเองนั้นประเมินอีกฝ่ายไว้ต่ำเกินไป

"บางครั้งข้าก็ไม่เข้าใจท่านจริงๆ ท่านเหมือนจะรักพี่ใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันท่านก็ดูเฉยชาจนยากจะคาดเดา"องค์ชายหกหรี่ตาลงมองอีกฝ่ายคล้ายอยากจะถามหาซึ่งความจริงภายในนั้น "ท่านไม่เคยสนใจว่าพี่ใหญ่จะหลงรักคุณหนูหลี่มากเพียงใด แต่กลับสนใจเมื่อคิดว่าใครจะสร้างความเดือดร้อนให้แก่เขา...ท่านเป็นคนแปลก"

นางขยับตัวอยู่ในรัศมีที่สามารถหลบเลี่ยงต่อแสงอาทิตย์ที่กำลังทอดเงาลงมา "น่าเสียดายที่บนโลกใบนี้มีมากกว่าสิ่งที่เรียกความรัก เมื่อท่านรู้จักกับความรัก ท่านก็ควรเรียนรู้ที่จะถนอมมันเอาไว้ เมื่อถึงตอนนั้นการจะได้รับความรักตอบแทนหรือไม่นั้น มันจะไม่สำคัญอีกต่อไป"

ภายในวินาทีนั้น ราวกับว่าสามารถมองทะลุผ่านถึงจิตใจของสตรีตรงหน้าได้ อินซื่อกะพริบตา ชั่วขณะนั้นเหมือนกับว่าเขาได้เห็นถึงอะไรบางอย่าง

แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจมันได้อยู่ดี

พี่สะใภ้ท่านแปลกแยกเกินไป...

 

ลู่เอินคิดว่าตัวเองจะไม่มีทางกลับถึงจวนทันภายในสองชั่วยาม แต่ชายตรงหน้าพิสูจน์แล้วว่าเขารักษาคำพูดของตนเองได้ดีเยี่ยมแค่ไหน

นางแหงนหน้ามองกำแพงจวนสูงชัน

องค์ชายหกโอบอุ้มนางเอาไว้ ครานี้ความหวาดกลัวของลู่เอินเหมือนจะลดลง นางหรี่ตาลงในจังหวะที่พวกเขากำลังกระโดดผ่านกำแพงสูง

ชั่วขณะหนึ่ง ชายกระโปรงนางพลิ้วไหว รวมถึงสายลมอ่อน แสงอาทิตย์อันงดงามและ….

แคว่ก!

ทุกสรรพสิ่งดูจะเงียบลงในชั่วอึดใจ

กระทั่งองค์ชายหกยังหยุดชะงักและก้มมองหน้านาง

"เกิดอะไรขึ้น?"

ลู่เอินแหงนหน้ามองเขา พลางกล่าวเสียงเรียบ "ดูเหมือนว่ากระโปรงของหม่อมฉันจะขาด"

"..."

หะ?




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.375K ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #17639 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:49
    เราเหมือนองค์ชายหกเดี๊ยะเลยอะ เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ มันแบบบ เกือบแล้วล่ะ เกือบแล้ววว แต่เอ๊ะ 55555555
    #17639
    0
  2. #17225 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 13:17

    ก็ยังไม่เข้าใจอ้า ทำไมซับซ้อน โอ๊ย

    #17225
    0
  3. #11190 แอนนี่ไง (@annie12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 11:56
    Adfvadfvadfvadvdfv
    #11190
    0
  4. #10006 Hakuja. (@imfckwn_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 12:14
    โอ้ย ทำไมขำอะ ????
    #10006
    0
  5. #9867 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 07:44
    อ้าว กระโปรงขาด
    #9867
    0
  6. #8221 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:06
    ขอบคุณค่ะ^^
    #8221
    0
  7. #7326 Moyhee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 07:01

    ลู่เอินที่น่าสงสาร จะเจ็บแค่ไหนน้อ

    #7326
    0
  8. #7235 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 11:51
    รู้สึกเหมือนจะเริ่มเข้าใจลู่เอินขึ้นมานิดนึง แต่คนเราจะไม่ต้องการขนาดนี้ได้จริงๆหรอ แง ลู่เอินของน้องง
    #7235
    0
  9. #7222 sirikarnrat (@sirikarnrat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 10:57
    ความรักของลู่เอินคือความรักที่แท้จริง
    เพราะคิดว่าถึงไม่ได้รับอะไรกลับคืนมา ก็ไม่เป็นไรเพราะเพียงการได้รักก็มีความสุขเเล้ว
    #7222
    0
  10. #7160 chopyukhonduey (@chopyukhonduey) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 23:19
    ขากลับ หมดแรง โดดไม่ไหว ไม่พริ้ว เลยโดนกิ่งไม้เกี่ยวกระโปรงล่ะสิ 555+
    #7160
    0
  11. #5598 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 07:09
    ชอบคู่นี้ ฮาได้ตลอดเว
    #5598
    0
  12. #4485 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 19:47
    คิดว่า มันก็มีข้อดีเหมือนกันที่สามีไม่รัก ดูมีอิสระกว่าเยอะเลย ไม่ต้องทนสายตาเย็นชา เพราะได้รับเป็นประจำอยู่แล้วไม่ว่าจะทำตัวดีหรือไม่ดี ไม่ต้องรู้สึกผิดที่ทำให้คนที่รักเราผิดหวัง
    อ่านมาถึงตรงนี้เราเดาไม่ออกว่าลู่เอินอยากแกล้งชาย6 หรืออยากรู้ว่าทำไมชาย6กลัวหยวนหลงกันแน่
    แต่ไม่รู้สึกเศร้าเท่าไหร่ที่สามีไม่รักลู่เอิน คงเพราะนางเองก็ไม่ได้แสดงว่าเศร้ามั้ง เราเลยไม่เศร้า 5555
    ปล.ใจนึงก็นิยมสุขนิยม อีกใจก็นิยมรักสีเทาๆแบบนี้
    #4485
    0
  13. #4034 S e L u O n l y (@pikeandatitaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 23:11
    ไม่รักคือไม่รัก อยู่ในจุดที่เราโอเคดีกว่า ฮรือออ
    #4034
    0
  14. #3352 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 09:38
    เมื่อรักมากๆจนถึงจุดๆหนึ่งก็คือไม่ต้องการอะไรจากเขาจริงๆนั่นแหละ ถ้าได้รับกลับมาก็คือกำไร แต่ถ้าไม่ได้มันก็คือไม่ได้ จะให้กราบกรานร้องขอ เศษๆความรู้สึกของเขามันก็ไม่ใช่ความรักอยู่ดี ความสมเพชแบบนั้นจะรับมาทำไม

    *หูย อินมากค่ะ 55555
    #3352
    0
  15. #3110 kiddevila (@s1490111295) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 18:37
    ชอบมาก กี้ด ลึกซึ้งๆ
    #3110
    0
  16. #3037 Cha_Yok (@yoksari) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 12:41
    งงดี แปลกๆแต่มีเสน่ห์ ฮอลลล
    #3037
    0
  17. #2989 Lด็nlxม่ (@uoupoptot) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    รักเกินกว่าตะครอบครอง
    #2989
    0
  18. #2474 SlowlifeSloth (@SlowlifeSloth) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 19:37
    คิดว่านางรักมานานแล้ว แต่รู้ว่าเขาไม่รัก เจ็บจนชิน
    #2474
    0
  19. #2435 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 15:58
    งื้ออออ ชอบนางเอกมากจริงๆ
    #2435
    0
  20. #2290 Nani|Bangnan (@Hikari_prk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 23:35
    มีเรื่องตลอดเลยนะ ลี่เอิน 55555
    #2290
    0
  21. #2003 KUMo-Desuka (@KUMo-Desuka) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:52
    นางดูเจ้าแผนการและไม่เจ้าแผนการ เอะ เอาเป็นว่าอ่านยาก
    #2003
    0
  22. #1800 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 17:34
    องค์ชาย*****
    กะพริบตา****
    ถนอม*****
    #1800
    0
  23. #1770 Chez-moi (@Chez-moi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:06
    ชอบระบบความคิดของลู่เอินมากเลยค่ะ
    #1770
    0
  24. #1621 warn1701 (@warn1701) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 13:47
    สนุกสำนวนดีมากความคิดของนางเอกแปลกเพิ่งเคยอ่านจีนโบราณที่นางเอกมีทัศนคติในความรักแปลกฯ
    #1621
    0
  25. #1474 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 22:00
    ความรัก ในรูปแบบที่ไม่ต้องการหัวใจตอบแทน ลู่เอินกล่าวถึงตนเองอยู่หรือเปล่านะ
    #1474
    0