嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,125,069 Views

  • 17,633 Comments

  • 19,956 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,412

    Overall
    1,125,069

ตอนที่ 3 : บทที่2 พระชายาลู่เอินผู้ร้ายกาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3898 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

 

บทที่ 2

 

ท่านอ๋อง”

หยวนหลงเงยหน้าขึ้นมองพระชายาของตนเอง ร่างบอบบางของนางอยู่ในชุดอาภรณ์ตัวบาง เรือนผมปล่อยสยายเหมาะสำหรับการเข้านอน หากแต่ในมือกลับถือถาดที่มีกาน้ำชาที่ทำจากหยกขาวหายากและจอกสุราขาวขุ่นมัวอยู่ในนั้น

อวี้กงกงไม่ได้บอกหรือว่าเปิ่นหวางไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าพบ”

ลู่เอินเพียงแค่โคลงหัวก่อนจะขยับปลายเท้าก้าวเดินเข้าไปหาสวามีของตนเอง นางวางถาดสุราลงบนโต๊ะไม้ที่แกะสลักอย่างงดงามภายในห้องของเขา เมินเฉยต่อสายตาอันเรียบเสมือนเย็นชานั้น

ริมฝีปากของนางยกยิ้มหวาน “อวี้กงกงบอกหม่อมฉันแล้วเพคะ อ้อนวอนเสียด้วยซ้ำ หากแต่เป็นหม่อมฉันที่ดื้อดึงเข้ามาเอง”

เรียวคิ้วของหยวนหลงขมวดเข้าหากัน “ถ้าอย่างนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อฟัง พระชายา"

เพราะในวันนี้หม่อมฉันไม่ใช่เด็กดีที่จะยอมเชื่อฟัง”มือเรียวรินสุราลงอย่างเชื่องช้าไม่หวั่นเกรงถึงอารมณ์ที่กำลังหงุดหงิดของเขา “ราตรีอีกยาวนาน หม่อมฉันต้องการเพื่อนร่วมดื่มเพคะ”

“...”หยวนหลงทำได้เพียงถอนหายใจขณะมองดูท่าทางอันแสนนิ่งสงบของนาง เขาก้มมองจอกสุราที่ถูกหยิบยื่นมาให้ ท้ายที่สุดเขาทำได้เพียงรับมันมา

ท่ามกลางเสียงหัวเราะแผ่วเบาของนาง ลู่เอินกวาดเอกสารราชการของเขาออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่นางจะนั่งลงบนโต๊ะทำงานของเขา ด้วยเนื้อผ้าที่โปร่งบางมันช่วยไม่ได้เลยที่จะมองเห็นผิวกายขาวละเอียดด้านในนั้น

หวังว่าวันนี้คุณหนูหลี่และองค์ชายรองจะไม่ได้ต่อว่าหม่อมฉันที่ไม่ออกไปต้อนรับพวกเขา”

เปิ่นหวางบอกแก่พวกเขาแล้วว่าพระชายาไม่สบายไม่สะดวกต้อนรับแขก”

นางหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้รสสุราหวานฝาดผ่านเข้าไปในลำคอ “หือ เป็นเช่นนั้น”

ยามพยายามมองผ่านเข้าไปในดวงตาคู่นั้นนางมองเห็นประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายในก่อนที่มันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เรียวนิ้วของนางสัมผัสลงบนจอกสุราพลางกล่าว“ก่อนที่หม่อมฉันจะแต่งงานกับท่าน หม่อมฉันเคยอ่านบทกวีของบัณฑิตยากจนผู้หนึ่ง บทหนึ่งในเล่มได้กล่าวถึงความรักเอาไว้อย่างงมงาย…”  รอยยิ้มบางเบายังมิเลือนหายจากใบหน้ายามว่า“เนื้อความเกี่ยวกับความรักระหว่างองค์หญิงต่างแคว้นกับรัชทายาทผู้เป็นกบฏ น่าเสียดายที่ตอนนั้นหม่อมฉันยังเด็กมากนัก จึงได้ลืมเลือนบทกวีนั้นไปเสียแล้ว ไม่เช่นคืนนี้หม่อมฉันกับท่านคงได้ถกเถียงกันเรื่องนี้เป็นแน่”

น้ำเสียงของนางฟังดูเลื่อนลอยด้วยฤทธิ์ของสุรา หยวนหลงยังคงเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาเขาเพียงแค่มองมาที่นางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก กระทั่งสุราในจอกของเขาก็ไม่ได้ลดลงแม้เพียงเล็กน้อย

ตอนหม่อมฉันอายุสิบเอ็ดหม่อมฉันหลงรักบุรุษคนหนึ่ง...”

ในครานี้หยวนหลงหรี่ตาลงเล็กน้อยเริ่มแสดงปฎิกิริยาโต้ตอบกลับมาให้เห็น หากเขาไม่แสดงอะไรให้เห็นคงแปลกพิลึก ทั่วทั้งแว่นแคว้นยังจะมีสตรีนางไหนกล้ากล่าวถึงความรักระหว่างตัวเองกับบุรุษคนอื่นต่อหน้าสวามีอีกงั้นหรือ

เจ้าเมาแล้ว”

ลู่เอินส่ายหน้า รอยยิ้มของนางดูหยาดเยิ้มเช่นเดียวกับดวงตา “หม่อมฉันพบกับเขาครั้งแรกตอนเก้าขวบ ตอนนั้นใบหน้าของเขาเปอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา คราแรกหม่อมฉันเพียงแปลกใจ หาได้ยากยิ่งที่บุรุษจะร้องไห้อย่างไม่เกรงต่อสายตาของใคร และนั้นทำให้หม่อมฉันไม่สามารถละสายตาจากเขาได้”

กระทั่งมารดายังถามว่าเหตุใด ท่านอ๋อง ท่านรู้ไหมว่าหม่อมฉันตอบมารดาว่าอย่างไร?”

เปิ่นหวางย่อมไม่รู้”เขาเหยียดยิ้มก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากหากแต่เพียงประโยคต่อมาของนางทำเอามือของเขาชะงักค้างกลางอากาศ

ช่างโง่งมเสียจริง”

“…”

คุณธรรมของภรรยาเจ้าอ่านมันบ้างหรือไม่

ยามเห็นใบหน้าอันยากจะบอกกล่าวของเขารอยยิ้มของลู่เอินยิ่งขยับกว้างขึ้นเป็นเท่าตัว “หม่อมฉันบอกกับมารดาว่า ตอนที่มารดาล้มป่วยครานั้นแล้วรอดกลับมาได้อย่างปฏิหาริย์บิดาถึงกับหลั่งน้ำตาตกในไปถึงสามวันสองคืน...มารดาของหม่อมฉันยกยิ้มกว้าง ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเลือนหายไปยามที่หม่อมฉันเอ่ยขึ้นอีกประโยค ท่านอ๋อง ท่านรู้หรือไม่ว่าหม่อมฉันเอ่ยว่าอะไร”

คราวนี้หยวนหลงขมวดคิ้วก่อนจะยกยิ้มเป็นต่ออย่างถือดี “เจ้าบอกมารดาว่าแท้จริงบิดาของเจ้าหลั่งน้ำตาเพื่อใครอื่น”

ลู่เอินถอนหายใจ “ท่านจะรู้ได้อย่างไรกัน ในเมื่อท่านไม่ใช่ตัวหม่อมฉัน ปัญญาของท่านถดถอยลงอีกแล้ว”

“...”

ตอนนั้นหม่อมฉันบอกกับมารดาว่าระยะเวลาตลอดหนึ่งเดือนบิดาได้เตรียมตกแต่งอนุภรรยาเข้ามาเพิ่ม หากแต่เมื่อมารดาฟื้นขึ้นมาได้อย่างปฎิหาริย์ บิดาจึงได้หลั่งน้ำตาออกมาอาลัยอาวรณ์ต่อสาวงามเหล่านั้น”

เช่นนั้นที่เปิ่นหวางตอบไม่ถูกหรืออย่างไร”

ลู่เอินเท้าคางมองเขา “อืม ท่านช่างแสนรู้เหลือเกินท่านอ๋อง”

“...”

แท้จริงแล้วเจ้ามีปัญหาอะไรกับเปิ่นหวาง

ร่างบางของลู่เอินเคลื่อนตัวจากโต๊ะไม้ลงมาบนนั่งตักของเขาอย่างแนบเนียน นางแนบใบหน้าไปกับแผงอกของสวามี ปล่อยลมหายใจอุ่นร้อนรินรดร่างกายของเขา

หลังจากนั้นหม่อมฉันไม่ได้เจอเขาอีก จนกระทั่งตอนอายุสิบเอ็ดหม่อมฉันพบเขาอีกครั้ง ตอนนั้นเขายืนอยู่บนสะพานสวมเสื้อผ้าสีขาวราวเทพเซียน ในตอนที่ริมฝีปากของเขาขยับเผยออก หัวใจของหม่อมฉันได้ถูกเขาช่วงชิงไป”

นัยน์ตาของนางเริ่มหม่นหมองลงพลางกล่าวต่อ “และมันช่างน่าเสียดายที่เขาไม่ชอบหม่อมฉันแม้แต่น้อย”

ชั่วขณะหนึ่งลำคอเขาพลันแห้งเหือด รู้สึกว่าเป็นครั้งแรกที่พระชายาของตนเองยอมเล่าความหลังเก่า ๆ ของตนเองให้เขาฟัง น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยบางสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ และมันอดไม่ได้เลยที่ดวงตาของเขาจะอ่อนลงชั่วครู่

เมื่อคิดถึงเรื่องในวันนี้ดวงตาของเขาสั่นไหว และมันช่างประจวบ กับที่ลู่เอินเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของนางสบเข้ามาภายในราวกับว่ามองทะลุถึงจิตใจของเขา

ภายหลังหม่อมฉันจึงได้รู้ว่ามันไม่สำคัญแม้แต่น้อยว่าจะได้รับความรักตอบกลับมาหรือไม่”

เหตุใดกัน”

หากท่านรักใครสักคนมากพอ ท่านจะรู้เองว่าการได้รับความรักตอบหรือไม่นั้นล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป”

โง่งม

หยวนหลงต่อว่าพระชายาของตนในใจ

นางเหมือนจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่เขาคิดลู่เอินฉีกยิ้มกว้าง หากเมื่อลองทบทวนดูตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีเวลาไหนที่นางจะไม่ฉีกยิ้มบางเบานั้นและหัวเราะอย่างขบขันในสิ่งที่เขาไม่อาจเข้าใจ

หนึ่งในความสามารถที่ไม่เหมือนใครของลู่เอินคือการปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขา นางเหยียดตัวขึ้นบนตักมือสัมผัสลงบนแผงอกและใบหน้าของเขา ชั่ววินาทีนั้นลมหายใจของเขาติดขัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ไม่ใช่ว่าหม่อมฉันไม่เชื่อถือในความรักที่ท่านมีต่อคุณหนูหลี่ เพียงแต่หม่อมฉันไม่เชื่อว่าท่านจะรักนางมากเหมือนกับที่ท่านเข้าใจ”

ไม่หลงเหลือซึ่งโอกาสให้คนใต้ร่างได้ส่งเสียงลู่เอินทาบริมฝีปากตัวเองลงบนกลีบปากของเขาอย่างรวดเร็ว รับรู้ถึงรสหวานฝาดของสุราที่คลุ้งอยู่ภายในปากของเขาและของนาง

ณ เวลานั้นยามที่ดวงตาของเขาปรือขึ้นมา ลู่เอินมองเห็นซึ่งความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใน ก่อนที่เวลาต่อมาร่างของนางจะถูกจับกดลงบนโต๊ะ พร้อมกับจอกสุรารวมถึงกาน้ำชาที่ถูกกวาดลงเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

ลู่เอินส่งเสียงหัวเราะยกมือขึ้นโอบกอดลำคอของเขาเอาไว้ มือทั้งสองจะถูกตรึงขึ้นเหนือศรีษะพร้อมกับร่างของเขาที่กลับกลายเป็นฝ่ายรุกราน มีไม่กี่ครั้งที่หยวนหลงจะเป็นฝ่ายอยู่เหนือนาง

เห็นได้ชัดว่าภายใต้ความสงบนั้นความเจ็บปวดได้ฝังรากลึกลงไปในหัวใจของเขา

คุณหนูหลี่ ท่านช่างมีความสามารถทำเรื่องที่แม้แต่เปิ่นหวางเฟยยังทำไม่ได

ลู่เอินกะพริบตารู้สึกได้ถึงความปวดศีรษะที่กำลังรุมเร้า นัยน์ตาพร่ามัวขณะมองแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามาจากทางผ้าม่าน ข้างกายนางว่างเปล่าและเย็นเฉียบเป็นตัวบ่งบอกว่าสวามีของตนนั้นลุกออกไปนานแล้ว

พระชายาเพคะ”

น้ำเสียงนั้น “หลินฮุ่ย”

เพคะ จะล้างหน้าเลยไหมเพคะ”

นางส่ายหน้า ดวงตาเริ่มมองเห็นอะไรชัดเจนขึ้นกว่าตอนแรก เตียงนอนที่ไม่คุ้นตาและการตกแต่งที่ไม่เหมือนห้องของสตรี ไม่ใช่ที่เรือนเหมยฮวา

ห้องของหยวนหลง

ดวงตาของเปิ่นหวางเฟยพร่ามัวจนมองไม่เห็น อีกสักหนึ่งก้านธูปเจ้าค่อยเข้ามาใหม่”

หลินฮุ่ยตอบรับอย่างเชื่อฟังก่อนจะหันตัวกลับออกไปอย่างรวดเร็ว นางขยับปลายนิ้วของตนเอง รับรู้ถึงความปวดขมับที่รุมเร้าไม่สร่างลา ดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะดื่มมากเกินไป

ลู่เอินเหลือบมองไปยังถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างเตียงนอน ก่อนจะกลืนยาที่อยู่ภายในนั้นลงไปในลำคอตามความเคยชินเหมือนกับที่เคยทำมาตลอดร่วมสองปี หยวนหลงไม่ปรารถนาจะมีลูกกับนาง

ดังนั้นตลอดสองปีที่ผ่านมาแม้จะร่วมหอกันมาหลายครั้งแต่นางก็ไม่เคยตั้งครรภ์สักครั้งเดียว ในความเป็นจริงแล้วมันเรื่องง่ายดายที่จะหลอกลวงและโกหกเขาหากนางเทยาพวกนี้ทิ้งแล้วตั้งครรภ์ แต่นั่นไม่ใช่วิธีการของนาง

ร่างบางทิ้งตัวลงนอนราบอีกครั้งขณะที่เปลือกตาเริ่มหนักขึ้นอีกแล้ว

มันช่างง่วงนอนเหลือเกิน....

กว่าที่นางจะตื่นขึ้นมาพร้อมแต่งตัวให้เรียบร้อยเดินออกจากเรือนหลักเวลาก็ล่วงเลยไปครึ่งค่อนวัน หากเป็นจวนอื่นภรรยาเช่นนางคงโดนติฉินนินทาไปทั่วเมือง หากแต่หนึ่งในข้อดีของหยวนหลงคือความเรียบง่ายของเขา

ต่อให้นางจะนอนหลับข้ามวันข้ามคืน อย่างมากเขาอาจจะแค่มาดูเพื่อรับรู้ถึงความผิดปกติและตามหมอหลวง

ลู่เอินสงสัยว่าทำาไม แต่นางเลือกที่จะไม่ถาม

เพราะบางครั้งเส้นแบ่งแแยกของคำว่าตามใจกับไม่ใส่ใจนั้นช่างบางเบากว่าที่ใครจะคาดคิด

ลู่เอินเหยียดตัวอย่างเกียจคร้านอีกครา มองดูกระดานหมากล้อมที่เล่นตามลำพังในศาลาท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ เหมือนกับทุกวันที่ชีวิตดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเป็นที่สุด

ทำความเคารพพี่สะใภ้”เสียงทุ้มที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น ร่างสูงของชายหนุ่มเรียกความสนใจของนาง ลู่เอินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ค่อนข้างจะคล้ายคลึงกับหยวนหลง

องค์ชายหก หย่งอินซื่อ

องค์ชายหก”

ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับการปรากฎตัวขององค์ชายหกภายในจวนของหยวนหลง นับตั้งแต่แต่งงานกันมาร่วมสองปี ลู่เอินพบเห็นองค์ชายหกผู้นี้ภายในจวนอยู่บ่อยครั้ง

เขาเป็นน้องชายต่างมารดาของหยวนหลง

อย่างไรก็ตามระดับความเป็นมิตรระหว่างนางกับบรรดาน้องชายของหยวนหลงอยู่ในขั้นธรรมดาที่ไม่เลวร้ายหรือดี ดังนั้นเพื่อแสดงถึงความมีเยื่อใยลู่เอินจึงถามถึงองค์ชายห้าที่มักจะตัวติดกันกับองค์ชายหก “องค์ชายห้าไม่มาด้วยกันหรือเพคะ”

พี่ห้าสนทนากับพี่ใหญ่ในเรือนหลักอยู่ ตัวข้านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลยขอตัวออกมาก่อน ไม่คาดคิดว่าจะเห็นพี่สะใภ้นั่งเล่นหมากล้อมอยู่ตามลำพัง”

ลู่เอินเลื่อนตัวหมากของตัวเองพลางกล่าว “หม่อมฉันไม่มีเรื่องน่าสนุกอะไรให้องค์ชายเล่นด้วยหรอกนะเพคะ”

หนึ่งในนิสัยขององค์ชายหกที่ทุกคนในจวนต่างรู้ดีคือความขี้เล่นและซุกซน กระทั่งอวี้กงกงผู้เคร่งครัดยังไม่สามารถหยุดยั้งเขาได้

ใบหน้าหล่อเหลาขององค์ชายหกยกยิ้มกว้าง ถือวิสาสะนั่งลงตรงหน้า ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างไม่ใคร่จะพอใจของหลินฮุ่ย ชายหนุ่มเท้าคางช้อนตามองใบหน้าของลู่เอิน

เหตุใดพี่สะใภ้จึงไร้เยื่อใยกับข้าถึงเพียงนี้ เจตนาของข้านั้นแม้กระทั่งฟ้าดินยังรู้ดีว่าข้าแสนดีไม่แม้นแต่จะประสงค์ร้ายกับใคร”

ลู่เอินหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ถึงกระนั้นองค์ชายหกยังคงฉีกยิ้มกว้างและกล่าวต่อไป“พี่ใหญ่กล่าวว่า ตอนข้าแรกเกิดนั้น เขายังบอกเลยว่าตัวข้าช่างบริสุทธิ์ไม่ต่างจากหยกขาวไร้มลทิน เหตุใดกันเล่า พี่สะใภ้จึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น”

ลู่เอินมิตอบกระไร กลอกตาเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นนางยังคงขยับรอยยิ้มบางเบาอย่างเป็นธรรมชาติ “องค์ชายหกต้องการอะไรโปรดบอกหม่อมฉันมาเถอะเพคะ”

ชั่วขณะบุรุษตรงหน้ายกยิ้มร้ายกาจรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “เมื่อเช้าข้าได้ยินข่าวว่าคุณหนูหลี่โดยละอองฝนเล็กน้อยจนล้มป่วย พี่รองถึงกับสละเวลางานทั้งวันไปนั่งเฝ้าถึงที่จวนเสนาบดี...”

น้ำเสียงเขาแม้จะแผ่วเบา หากแต่กลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจ “เมื่อได้ฟังเช่นนี้ข้าพลันตระหนักว่าพี่ใหญ่เองก็สนิทสนมกับคุณหนูหลี่พอสมควร หากแต่เขากลับมีภาระงานมากมายจนไม่อาจหาเวลาไปเยี่ยมเยือนได้ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท เปิ่นหวางผู้เป็นน้องย่อมต้องเป็นตัวแทน...”

ยามเขามองมายังนาง ลู่เอินเริ่มรับรู้ได้ถึงลางของหายนะ“คู่กับพระชายาเอกลู่เอิน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เอินแข็งค้างขณะที่รอยยิ้มขององค์ชายหกกลับขยับกว้างขึ้นเท่าตัว แสดงให้เห็นถึงความรื่นรมย์ของเขา ภายในดวงตาคู่นั้นลู่เอินมองเห็นประกายของความสนุกสนาน

อวี้กงกงเคยกล่าวว่าองค์ชายหกอินซื่อคือตัวหายนะที่พร้อมจะสร้างความฉิบหาย

และแน่นอนว่าคนฉลาดย่อมต้องเอาตัวห่างออกจากเขาให้มากที่สุด ลู่เอินก้มมองกระดานหมากที่นางกำลังเป็นผู้ปราชัยก่อนจะขยับรอยยิ้มที่แข็งค้างของตนเอง

เปิ่นหวางเฟยและองค์ชายต่างมีฐานะสูงส่ง หากต้องลดตัวไปเยี่ยมเยือนสามัญชนย่อมไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง...”

เสียงหวานหยุดนิ่งลงขณะแหงนหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามแล้วกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“หากก้าวผ่านประตูธรณีหมายความว่าเสด็จเยือนจวนขุนนาง เช่นนั้นเหตุใดเราไม่เข้าทางกำแพงหรือหน้าต่างแทนล่ะเพคะ”

“...”ชั่วขณะองค์ชายหกทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคอ มองดูรอยยิ้มหวานของพี่สะใภ้ผู้งดงาม

พี่ใหญ่ ภรรยาของท่านนั้นหาได้สงบเรียบร้อยดั่งที่แสดงออกภายนอกไม่

ร้ายกาจ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.898K ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #17210 EsllfaFa (@EsllfaFa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 23:54
    ชอบมากๆ ทันคน ฉลาดๆ
    #17210
    0
  2. #12700 B02.01 (@boomcash321) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 19:56
    ชอบภาษามากกกกกก
    #12700
    0
  3. #11624 MimZy Chutarat (@whiteowlz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 00:08

    พี่ใหญ่รู้นานแล้ว น้องหก

    #11624
    0
  4. #10946 Sappo (@hiie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 14:09

    หมากล้อมเดินแล้วไม่เปลี่ยนสีนะคะ

    #10946
    0
  5. #9842 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 07:19
    ร้ายกาจ 55555
    #9842
    0
  6. #9088 32051021 (@32051021) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 17:07
    ล่เอินฉลาดทันคนดีจริง
    #9088
    0
  7. #8215 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 21:55
    ขอบคุณค่ะ^^
    #8215
    0
  8. #7894 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 17:20

    +10!ดาเมจกระจายย

    #7894
    0
  9. #7673 warawara07 (@warawara07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 17:11
    อ่านแล้วงง
    #7673
    1
    • #7673-1 sarhkt (@sarhkt) (จากตอนที่ 3)
      4 สิงหาคม 2561 / 05:12
      เหมือนกันเลย 555
      #7673-1
  10. #7305 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:41
    อ่านแล้วงงๆ แต่ก็น่าติดตามค่า บางอันก็งงว่าสรุปประโยคนี้ใครพูดกันแน่
    #7305
    0
  11. #7243 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:44
    ไม่เห็นใช่ว่าไม่ทำ อะไรประมาณนี้ปะ
    #7243
    0
  12. #7233 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 11:33
    เรายังงงๆอยู่เลย โอ้ยย นี่มันอะไรกัน
    #7233
    0
  13. #6977 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 18:39
    หน่วงแปลกๆ และงงแปลกๆ คงต้องอ่านไปซักระยะ ถึงจะหายงง
    #6977
    0
  14. #5919 aim-haha (@aim-haha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 14:31
    คือนางเอกรักพระเอกมากจนไม่ต้องการความรักตอบแทนงี้รึเปล่าคะ ฮือออ
    #5919
    0
  15. #5406 Tint123 (@Tint123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 18:29

    ขอบคุณค่ะ

    #5406
    0
  16. #5374 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 17:57
    น่าติดตามค่า
    #5374
    0
  17. #4145 Narapatch (@Narapatch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 10:02
    หลอกตา=กรอกตา
    #4145
    0
  18. #3034 Cha_Yok (@yoksari) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 12:28
    love ya!!
    #3034
    0
  19. #3018 ballet-shoes (@ballet-shoes) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 08:36
    กาน้ำชาเถอะค่ะ กาชานี่อ่านแล้วนึกถึงกาชาปองเลย
    #3018
    0
  20. #3010 _Guardian._ (@moon_night) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 07:00
    มองบนแปป
    #3010
    0
  21. #2999 siraromPHA (@gf-pitlet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 02:07
    กลอกตา**
    #2999
    0
  22. #2998 siraromPHA (@gf-pitlet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 02:06
    ฝังใจ ไม่ใช่ ฝั่งใจครับ
    #2998
    0
  23. #2524 _BY_ (@horimiya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 01:21
    ภาษาดีมากเลยค่ะไรท์
    #2524
    0
  24. #2275 dana_lippy (@dana_lippy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:18
    ชอบความหลอกด่า
    #2275
    0
  25. #2028 unkhow22 (@unkhow22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 08:58
    ร้ายกาจ!
    #2028
    0