嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,129,419 Views

  • 17,659 Comments

  • 19,928 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    912

    Overall
    1,129,419

ตอนที่ 20 : บทที่ 19 เจ้าตัวหน้ามึน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4882 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 19

 

หยวนหลงไม่อาจหาเวลาว่างแม้เพียงครึ่งชั่วยามให้กับลู่เอินได้เลย ด้วยเพราะความสามารถขององค์ชายรองไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อย อีกทั้งผู้ร่วมงานทั้งหลายยังไม่มีคุณภาพรวมถึงทำการบ้านล่วงหน้ามาดีพอ จึงคล้ายกับว่าสวามีของนางแบกรับหน้าที่ทั้งหมดอยู่เพียงผู้เดียวแม้ว่าจะมีการแบ่งกระจายงานออกไปให้แต่ละส่วนแล้วก็ตาม

แต่เหมือนกับว่าพวกเขาเหล่านั้นจะมีความรู้ไม่มากพอส่งผลให้ในช่วงนี้ลู่เอินจึงมักพบเห็นใบหน้าอันบึ้งตึงและเย็นชาของสวามีอยู่ร่ำไป ในขณะที่ตัวนางนั้นยังคงเป็นคนว่างงาน ช่างแตกต่างกับหลี่เหมยฮวาที่ดูจะทำงานร่วมกันได้ดีกับพวกหมอหลวงทั้งหลาย

ดวงตาของพวกเขาโดยเฉพาะหมอหลวงรุ่นเยาว์มักมองมาที่หลี่เหมยฮวาด้วยสายตาอันเป็นประกาย ด้วยเหตุนี้องค์ชายรองจึงค่อนข้างหงุดหงิด แต่นั่น แม้นว่าจะเป็นแบบนั้นองค์ชายรองก็ยังพยายามรับผิดชอบงานในส่วนของตนเองได้ดี รอบกายของนางถูกรุมล้อมด้วยบรรดาฮูหยินของท่านเจ้าเมือง ส่งผลให้ลู่เอินไม่อาจหาความสงบสุขในชีวิตได้เลย

อีกทั้งหยวนหลงยังบอกว่าพวกเราคงต้องใช้เวลาหลายเดือนอาจกินเวลาถึงครึ่งปี เนื่องจากต้องรอน้ำลด จึงจะเริ่มวางระบบชลประทานได้ แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเร่งระบายน้ำที่ท่วมขังออกให้เร็วที่สุดก็ตามที

ลู่เอินก้มลงมองกระดานหมากล้อมที่นางกำลังจะเป็นฝ่ายปราชัยทั้งที่เล่นอยู่คนเดียวนางกลับยังพ่ายแพ้ได้น่าขำยิ่งนัก

"พระชายาลู่เอิน ท่านอ๋องให้กระหม่อมมาทูลถามว่าทรงอยากเสด็จเยี่ยมเยือนประชาชนด้วยกันไหมพ่ะย่ะค่ะ"หนึ่งในองครักษ์ที่ติดตามพวกเรามาด้วยก้าวเดินเข้ามาอย่างไร้เสียงฝีเท้า

นางเงยหน้าขึ้นละสายตาจากกระดานหมากล้อม เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม "ถนนสามารถสัญจรได้แล้วงั้นหรือ"

"ทูลพระชายา เพียงแค่บางส่วนที่เราสามารถระบายน้ำออกไปได้บ้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หน้าที่หลักของเชื้อพระวงศ์ก็คือการเอาหน้าต่อสายตาของประชาชนอยู่แล้ว การที่หยวนหลงให้คนมาถามเขาคงไม่ใส่กระทั่งความจริงที่ว่านางเป็นตัวไร้ประโยชน์เลยก็ได้กระมัง

"เช่นนั้นคงไม่มีอันใดให้เปิ่นหวางเฟยต้องปฏิเสธ"

ในเมื่อมันคืองานที่พวกราชวงศ์มักทำกันเสมอมา 

 

พระชายาลู่เอินอยู่ในชุดอาภรณ์สีฟ้าสดปักลายดอกเบญจมาศ เรือนผมของนางไม่ได้เรียบร้อยอะไรมากนักแต่ถึงกระนั้นยังอยู่ในมาตราฐานที่พอรับได้ หยวนหลงและองค์ชายรองเองก็สวมใส่อาภรณ์สีสดใสไม่ต่างกัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าอันสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์

ทว่าพวกเขาก็ยังคงพยายามฉีกยิ้มสดใสอันเป็นขวัญกำลังใจแก่ประชาชน 

"หยวนหลง พวกหมอหลวงเองก็จะไปด้วยงั้นหรือ"ลู่เอินถามค่อนข้างแปลกใจมิใช่น้อย ขณะมองไปยังเหล่าหมอหลวงที่รวมหลี่เหมยฮวาเข้าไปด้วย 

"เราจะไปเยี่ยมดูชาวเมืองที่ติดโรคระบาดพร้อมทั้งครอบครัวของพวกเขา เปิ่นหวางจำเป็นต้องใช้คนจำนวนมาก เพียงแค่คนของเราคงไม่พอ พวกชาวเมืองจึงกลายเป็นกำลังสำคัญ"

องค์ชายรองหันมามองใบหน้าของหยวนหลงนัยน์ตาของเขาดูกระจ่างแจ้งบางอย่าง "หมายความว่าพี่ใหญ่จะใช้พวกชาวเมืองร่วมด้วยงั้นหรือ"

"ใช่ คนของเราไม่ได้มีความชำนาญในด้านพวกนี้"

อินหลงขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย "แล้วท่านคิดหรือว่าพวกประชาชนธรรมดาจะมีความชำนาญ"

"ย่อมไม่ เพียงแต่..."หยวนหลงหันไปมองประชาชนส่วนหนึ่งที่กำลังตั้งท่ารอพวกเรา "เมืองนี้เป็นของพวกเขา ระบบชลประทานที่กำลังจะทำนี้ก็เพื่อตัวพวกเขาเอง เป็นเช่นนี้แล้วเจ้าคิดว่าสามัญชนธรรมดากับคนของเราใครกันที่จะให้ความสำคัญกับงานมากกว่า"

อีกครั้งที่องค์ชายรองไม่อาจหยุดความตกตะลึงที่มีต่อตัวพี่ชายต่างมารดาของเขาได้ ผู้ชายตรงหน้าคิดการไกลยิ่งกว่าใคร

เขาเงียบลงชั่วอึดใจ "ย่อมต้องเป็นสามัญชนพวกนั้น..."

องค์ชายใหญ่ขยับยกยิ้ม "ข้าต้องการคนที่ทำงานด้วยใจและให้ความสำคัญกับมัน มิเช่นนั้นแล้วคงไม่สำเร็จเป็นแน่"

หยวนหลงเริ่มหันไปสนใจพระชายาของเขาที่นิ่งเงียบมาตลอด ลู่เอินขบริมฝีปากเป็นเส้นตรง นัยน์ตาของนางสะท้อนอะไรบางอย่างออกมาก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เจ้าเป็นอะไร

"ไปกันเถอะ"อย่างไรก็ตามเขายื่นมือออกไปเพื่อกอบกุมมือเรียวของนางเอาไว้ตามความเคยชิน รับรู้ได้ถึงมือของนางที่กระชับมือของเขาเอาไว้แน่น 

หากแต่ความสนใจของเขาถูกมอบให้กับประชาชนธรรมดาที่กำลังรายล้อมอยู่รอบด้านในเวลาต่อมา

"ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง"เสียงจากทั่วทุกสารทิศยังคงตะโกนเรียกพวกเรา ลู่เอินหรี่ตาลงมองเท้าของพวกเขาส่วนใหญ่ที่เป็นเชื้อราพุพองและมีน้ำหนองไหลออกมา

พลันในใจของนางรู้สึกหดหู่ไม่น้อยระทั่งองค์ชายรองยังปิดเปลือกตาลงชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่และเริ่มฉีกยิ้มกว้างของเขา 

"หมอหลวงบอกว่าพวกเขาจะหายดี ที่เจ้าเห็นอยู่ไม่ใช่พวกโรคติดต่อร้ายแรงอะไร กลุ่มคนที่เป็นโรคติดต่อเปิ่นหวางได้จัดการแยกพวกเขาออกไปแล้ว"หยวนหลงกล่าวขึ้นยามเมื่อสังเกตเห็นถึงดวงตาของภรรยา

ลู่เอินพยักหน้า อย่างไรก็ตามนางไม่มีอะไรที่จะพูดออกมา ความรู้ทางด้านวิชาการแพทย์นั้นอย่าได้คิดมาถามไถ่ นางกวาดตามองบรรดาเด็กตัวน้อยที่ถูกมารดาของพวกเขาจับตัวเอาไว้ไม่ให้วิ่งเข้ามาหาพวกเรา มุมปากของนางยกยิ้มสดใสให้แก่พวกเขา มันคือรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งกว่าอะไร และนั่นคือความจริงอีกข้อที่หยวนหลงตระหนักรู้ดี

ดูเหมือนว่าภรรยาของเขาจะโปรดปรานเด็กตัวน้อยมากเป็นพิเศษ

"พี่สาวผู้งดงาม"เสียงเจื้อยแจ้วนั้นสร้างความสนใจให้แก่พวกเราได้เป็นอย่างดี ร่างบางของหลี่เหมยฮวาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเพื่อหยอกล้อกับเด็กน้อยคนหนึ่งอย่างไม่นึกรังเกียจในฝ่าเท้าอันพุพองและเต็มไปด้วยหนองนั้น 

"เด็กดี ไหนลองบอกชื่อของเจ้าให้พี่สาวได้รับรู้หน่อย"เหมยฮวาขยับยิ้มกว้างสดใสไม่ต่างกับดวงอาทิตย์ แน่นอนว่าชาวเมืองมองมาที่คุณหนูหลี่ด้วยสายตานึกชื่นชมในทันที

องค์ชายรองเองก็เดินเข้าไปสมทบด้วยให้ภาพชวนมองคับคล้ายกับคู่สามีภรรยา

หยวนหลงเพียงแค่เหลือบไปมองเล็กน้อยก่อนจะเลิกสนใจไปในที่สุด นัยน์ตาของเขาเรียบเฉย คล้ายกับว่านั่นไม่ใช่เรื่องหลักที่ควรใส่ใจ ปลายเท้าของเขาหยุดลงตรงหน้าบุรุษสูงวัยผู้หนึ่งที่คาดว่าจะเป็นผู้นำของพวกชาวเมืองส่วนใหญ่ 

"ถวายบังคับท่านอ๋อง พระชายา"

"ไม่ต้องมากพิธี"

ลู่เอินขยับตัวยืนข้างกายสวามีของนางอย่างรู้หน้าที่และกลายเป็นผู้เฝ้ามองที่สมบูรณ์แบบ 

"เรื่องที่เปิ่นหวางต้องการพอจะจัดการได้หรือไม่"

"ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมรวบรวมบุรุษที่ยินดีช่วยเหลือการวางรากฐานเอ่อ..ระบบชลประทานได้จำนวนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ"ผู้เฒ่าตรงหน้าตอบเสียงเรียบอันเต็มไปด้วยความเคารพ

ในเวลานั้นเหมินลู่เอินช้อนตามองใบหน้าของสวามีด้วยความเห็นใจ กระทั่งเรื่องติดต่อประสานงานกับชาวบ้านท่านยังต้องจัดการด้วยตนเอง ทั้งที่เป็นหน้าที่ของท่านเจ้าเมือง

ขุนนางที่มีอยู่ไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้เชียว

"ยังมีอีกส่วนที่ยินดีช่วยเหลือ เพียงแต่พวกเขายังต้องพักรักษาตัวสักพักใหญ่พ่ะย่ะค่ะ"

"เป็นเช่นนั้น ตอนนี้เปิ่นหวางต้องการช่างฝีมือที่เชี่ยวชาญในการหลอม แล้วก็คนที่รู้จักทุกซอกทุกมุมของเมืองสุ่ยเหรินเป็นอย่างดี"หยวนหลงเริ่มบอกความต้องการของเขาไม่ลืมที่จะส่งสายตาเย็นชาไปให้แก่ท่านเจ้าเมืองผู้ไร้ประโยชน์

"เรื่องช่างฝีมือกระหม่อมไม่แน่ใจนัก แต่เรื่องคนที่รู้จักเมืองสุ่ยเหรินนั้นหากท่านอ๋องไม่รังเกียจ กระหม่อมจะเสนอตัวรับหน้าที่นี้เองพ่ะย่ะค่ะ"

"เปิ่นหวางย่อมไม่รังเกียจ หากเป็นไปได้เปิ่นหวางต้องการข้อมูลที่เจ้ารู้ภายในสองวัน"

ชายชราโค้งตัวลงก่อนจะตอบเสียงหนักแน่น "พ่ะย่ะค่ะ"

องค์ชายรองที่หายไปคลุกตัวกับเด็กน้อยคนนั้นอยู่นานเริ่มกลับเข้ามาสมทบ ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส

"พี่ใหญ่ สรุปแล้วเรื่อง.."

"ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว"หยวนหลงตอบเสียงเรียบเฉยชาเป็นที่สุด เขาลอบถอนหายใจยาวเหยียด

"...."

อย่างน้อยเจ้าควรจะรู้หน้าที่ของตัวเองเสียบ้าง

ช่างไร้ประโยชน์

กระทั่งลู่เอินเองยังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ มิน่าเล่าเวลาผ่านไปร่วมสองอาทิตย์นอกจากระบายน้ำกับแยกผู้ป่วยติดโรคระบาดก็ไม่มีอะไรคืบหน้า

หยวนหลง

หม่อมฉันละเห็นใจท่านเสียจริง

 

องค์ชายรองขบริมฝีปากของเขาแน่นได้แต่เพียงเดินตามแผ่นหลังของพี่ชายต่างมารดาไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยเสมือนกับวันแรกของการเดินทาง ยามเมื่อกวาดสายตามองไปยังขุนนางคนอื่น พลันเขาได้ตระหนักถึงความจริงอีกข้อว่าเมื่อไร้ซึ่งบารมีของเสด็จพ่อ 

ตัวเขาก็ไม่ต่างอะไรกับองค์ชายผู้ไร้ความสำคัญ

"น้องรองเจ้าจะอาสารับหน้าที่ควบคุมงานหลอมท่อระบายน้ำใช่หรือไม่"หยวนหลงเงยหน้าขึ้นเหลือบมองไปยังน้องชายต่างมารดาที่นิ่งเงียบมาตั้งแต่ต้น

"เราควรจะแบ่งงานกัน อย่างน้อยเสด็จพ่อก็ส่งเราทั้งคู่มาเพื่อช่วยกันทำงานนี้ให้สำเร็จ"อินหลงกล่าวเสียงเรียบกลางที่ประชุม

อย่างไรก็ตามสามวันที่ผ่านมาเราได้ช่างฝีมือมาจำนวนหนึ่ง ในเมื่อพี่ใหญ่รับหน้าที่วางแผนงานรวมถึงจัดการเรื่องโรคระบาดแล้ว ย่อมต้องเป็นเขาที่จำต้องรับหน้าที่นี้

"เจ้าหรือรู้ว่าตัวท่อระบายต้องมีความหนาเท่าไหร่ วัสดุที่ใช้สมควรเป็นวัสดุแบบไหน แล้วยังขนาดของมัน"

"...ข้าจะกลับไปศึกษาเรื่องนี้"ใบหน้าขององค์ชายรองหม่นหมองลง

ทว่านั่นคือสิ่งเดียวที่เขาสามารถกล่าวออกไปได้ เป็นครั้งแรกที่เขานึกสมเพชในความไม่รู้ของเขายิ่งนัก

"เอาเถอะ.."หยวนหลงถอนหายใจพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย "ข้าจะให้คนเอาตำราไปให้เจ้าอ่าน หวังว่าภายในวันพรุ่งนี้เจ้าคงให้คำตอบเรื่องนี้กับข้าได้ น้องรอง"

"ขอบคุณพี่ใหญ่"และนั่นไม่ต่างอะไรกับการยอมรับในความไม่รู้ของเขา นับแต่เริ่มแรกหากไม่มีพี่ใหญ่ทุกอย่างคงเหลวแหลกยิ่งกว่านี้หลายเท่า

"ต่อไป เชิญท่านหมอหลวงรายงานความคืบหน้า"

ร่างอวบของชายวัยกลางคนหนึ่งในเหล่าหมอหลวงก้าวออกมาด้านหน้า เจ้าของร่างอวบโค้งคำนับให้แก่เชื้อพระวงศ์ทั้งสองก่อนจะเริ่มรายงานถึงความรับผิดชอบในส่วนของเขา

"ทูลท่านอ๋อง การรักษาเป็นไปได้ด้วยดีพ่ะย่ะค่ะ ตอนแรกกระหม่อมนึกว่าจะมีปัญหาเรื่องตัวยา แต่ได้คุณหนูหลี่มาช่วยนับว่าปัญหานี้ดูจะแก้ไขได้ง่ายดายนัก"

สายตามากมายหลายคู่ของคนในห้องเริ่มจับจ้องมองไปยังหลี่เหมยฮวาด้วยสายตานึกชื่นชม ทั้งที่ตอนแรกนึกว่าจะเป็นภาระแต่กลับทำประโยชน์ได้ไม่น้อย

เกินหน้าเกินตาองค์ชายรองด้วยซ้ำไป

"ท่านหมอหลวงกล่าวชมข้าเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"หลี่เหมยฮวายกยิ้มบางพลางกล่าวเสียงนอบน้อม

น่าแปลกใจที่องค์ชายใหญ่เพียงแค่นิ่งเฉยและไม่ได้กล่าวชมเชยอะไร ในขณะที่องค์ชายรองเหลือบมองคนรักด้วยสายตาอันเต็มไปด้วยความชื่นชม 

"ไม่มีปัญหาอะไรก็ดี เรื่องต่อไป"หยวนหลงโบกมือเป็นเชิงให้อีกฝ่ายกลับเข้าไปยังที่ของตนเอง 

ณ ตอนนี้หากกล่าวว่ารู้สึกอย่างไร แม้ว่าลึกลงไปแล้วจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงความเฉยชาที่มากยิ่งกว่า อาจเพราะสตรีตรงหน้าไม่ใช่หลี่เหมยฮวาที่เขาเคยต้องการอีกต่อไป

ไม่ใช่สตรีที่เสด็จแม่อยากจะเป็นคนนั้นอีกต่อไป

เสด็จแม่...

 

ผ่านไปอีกครึ่งเดือน

 

ลู่เอินยังคงเป็นคนว่างงานโดยสมบูรณ์แบบ นางเท้าคางมองทหารที่ช่วยกันแบกหามวัสดุสำหรับการทำท่อระบายน้ำ ในขณะที่ทุกคนเหมือนจะงานยุ่งขึ้นเป็นเท่าตัวทว่านางนั้นกลับยังคงเป็นคนว่างงานที่นอกจากกินนอนก็เพียงแค่ฝนน้ำหมึกให้กับสวามีเพียงเท่านั้น

นางถอนหายใจอย่างไร้ค่าล้มกระดานหมากล้อมในมือลงก่อนจะก้าวขาไปตามทางเดินผ่านในจวนของท่านเจ้าเมืองตามความเคยชิน หูของลู่เอินได้ยินเสียงหัวเราะอันใสกังวานของเหล่าเด็กน้อยทั้งหลายที่นิยมชมชอบมาเล่นกับหลี่เหมยฮวาในช่วงบ่าย 

ระยะเวลาเพียงชั่วข้ามเดือนหลี่เหมยฮวากลายเป็นที่รักของเด็กน้อยทุกคน ในขณะที่ลู่เอินทำได้เพียงมองดูภาพเหล่านั้นด้วยภาพลักษณ์ของพระชายาอ๋องนางจะลงไปเล่นเป็นเด็กน้อยได้อย่างไร ดังนั้นลู่เอินจึงยืนนิ่งหลบหลังต้นเสาและลอบมองพวกเขาเหมือนกับทุกวัน

พระชายาลู่เอินทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น นางเหยียดขาเรียวทั้งสองข้างก่อนจะหยิบม้วนตำราที่ถูกจัดวางเอาไว้แถวนั้นออกมาอ่านพลางเอียงหูเสียงใสกังวานของเด็กน้อยเหล่านั้น ครั้งหนึ่งในชีวิตนางเพียงแค่อยากจะมีลูกของตัวเองอย่างน้อยอาจจะสักคนหรือสองคน ไม่ว่าจะชายหรือหญิงนางล้วนยินดีทั้งสิ้น

เป้าหมายในชีวิตของสตรีเช่นเราบางครั้งก็ออกจะเรียบง่ายจนน่าชัง 

นางแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าไร้หมู่เมฆก่อนจะถอนหายใจ อีกหนึ่งวันอันไร้ค่าที่กำลังจะผ่านพ้นไป

"ท่านมาอีกแล้ว"เสียงหนึ่งกล่าวแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งกำลังลอบมองมาที่นาง ลู่เอินละสายตาจากม้วนตำราก่อนจะวางมันลงข้างกาย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เด็กหญิงตรงหน้ากล่าวทักทายนางเช่นนี้

"ไม่มาเล่นกับพวกเราหรือเจ้าคะ พี่เหมยฮวาเป็นคนใจดีนางต้องยอมให้ท่านเล่นด้วยอย่างแน่นอน"

ริมฝีปากของนางขยับยกยิ้มบางเบา พลางกล่าวเสียงนุ่มนวล "เปิ่นหวางเฟยเอ็นดูพวกเจ้าก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะสามารถใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อเอาแต่ใจได้"

ฝ่ามือของนางทาบลงบนข้างแก้มที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบสกปรก นัยน์ตาคู่กระจ่างมองมาที่นางอย่างไม่เข้าใจ

"..."

"ตอนนี้เจ้ายังไม่เข้าใจ แต่ยามเมื่อเจ้าเติบโตขึ้นเจ้าจะเข้าใจความหมายของมัน แต่เปิ่นหวางเฟยเอ็นดูเจ้านะ"

ยามเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งนัยน์ตาของนางสบเข้ากับดวงตาของหยวนหลง ร่างสูงของเขาพร้อมกับเหล่าขุนนางกำลังเดินผ่านมาและมันเป็นครั้งแรกในรอบเกือบเดือนที่พวกเรามีโอกาสพบหน้ากันนอกเหนือจากเวลาในยามค่ำคืน

หยวนหลง 

หม่อมฉันรู้สึกคิดถึงท่านเหลือเกิน

 

ภายในค่ำคืนนั้นลู่เอินเริ่มทำตามความปรารถนาของนาง นางรอจนกระทั่งผ่านไปค่อนคืนจึงได้ย่างกายเข้าไปหาเขาภายในห้องอักษร มือของเขาที่จับพู่กันและยังคงขยับไม่หยุดพัก เหมินลู่เอินปิดประตูเสียงเบาแต่ถึงกระนั้นมันยังคงกลายเป็นที่สนใจของเขาอยู่ดี

"หยวนหลง"

"ยังไม่ยอมนอนอีกแล้วงั้นหรือ"เขากล่าวขึ้นเสียงเรียบ ขณะที่ดวงตายังไม่ยอมละออกจากตัวอักษรเหล่านั้น

ลู่เอินยกยิ้มบาง ก้าวขาไปยืนข้างเขาตามความเคยชิน อย่างไรก็ตามนางเริ่มฝนหมึกให้แก่เขาตามความเคยชินตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

"หม่อมฉันคิดถึงท่าน และมันก็แค่นั้นสำหรับเหตุผลในคืนนี้"

เขาครางตอบเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะวางพู่กันในมือลงแล้วเริ่มให้ความสนใจแก่นาง "เปิ่นหวางไม่ได้ต้องการให้เจ้าเป็นพระชายาผู้สมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเวลา หากเจ้าอยากจะเล่นกับเด็กน้อยเหล่านั้น เปิ่นหวางย่อมไม่ตำหนิเจ้า"

นางโคลงหัวเล็กน้อยทิ้งตัวลงนั่งบนตักก่อนจะยกสองมือขึ้นโอบกอดลำตัวของเขาเอาไว้ "สำหรับหม่อมฉันแล้วในโลกนี้ไม่ใช่ทุกสิ่งที่สามารถแตะต้องได้ตามแต่ใจ หม่อมฉันกลัวว่าถ้าหากลงไปเล่นกับเด็กน้อยพวกนั้น เล็บมืออันแหลมคมของหม่อมฉันจะบาดผิวกายของพวกเขา.."

ลู่เอินฝังหน้าลงบนซอกคอขาวเนียนของเขา นางกระชับอ้อมกอดและรับรู้ได้ถึงมือของเขาที่ยกขึ้นโอบกอดนางเอาไว้

"และนึกกลัวว่าบางที เด็กเหล่านั้นอาจจะไม่ชอบหม่อมฉัน ถ้าหม่อมฉันเล่นกับพวกเขาย่อมเป็นธรรมดาที่จะคาดหวังว่าพวกเขาจะชอบหม่อมฉัน  ดังนั้นการเฝ้ามองจึงเป็นอะไรที่เหมาะสมกับตัวหม่อมฉัน"

หยวนหลงก้มลงมองพระชายาของเขาก่อนจะทาบฝ่ามือสัมผัสลงบนข้างแก้มแล้วเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ช่วงนี้เปิ่นหวางเห็นว่าเจ้าผิดแปลกไป บางทีเจ้าอาจจะกำลังคิดมากในเรื่องที่ไม่สมควร"

"..."

เสียงของเขานุ่มนวลและแฝงไว้ซึ่งความอบอุ่นบางอย่าง "เจ้าเป็นพระชายาอ๋องหาใช่หมอหลวงหรือช่างฝีมือ"

"..."

"ไม่ผิดแปลกอะไรที่เจ้าจะว่างงาน หากเปิ่นหวางเอาเจ้าไปรักษาชาวบ้านนั่นจึงกล่าวได้ว่าผิดแปลก ใต้หล้านี้เราทุกคนต่างมีหน้าที่ของตนเอง ทหารเองก็ไม่อาจเป็นพระชายาอ๋องได้ ในขณะเดียวกันพระชายาอ๋องก็ไม่อาจเป็นทหารได้.."

ลู่เอินแหงนหน้าขึ้นมองเขา เวลานั้นนางมองเห็นซึ่งความอบอุ่นภายในนั้นและมันยากยิ่งที่จะปฏิเสธถึงรอยยิ้มที่กำลังจะขยับกว้างขึ้น

"หาไม่แล้วใต้หล้านี้คงไม่จำเป็นต้องมีทั้งทหารและพระชายาอ๋อง ในเมื่อคนๆเดียวต่างทำมันได้หมดทุกอย่าง ในสายตาของเปิ่นหวางแล้ว ตัวเจ้าไม่ได้ไร้ประโยชน์แม้แต่น้อย"

"หยวนหลง.."นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกอันยากอธิบายก่อนจะเลือนหายไป

"หรือเจ้าอยากจะเป็นคนคัดตำราให้เปิ่นหวาง ตั้งใจคัดมาเสียตั้งเก้าคืน หลังขดหลังแข็ง ช่างน่าสงสาร ไฉนเล่าจึงไม่ออกปากถามเปิ่นหวางสักครึ่งคำ"นิ้วมือของหยวนหลงดีดลงบนหน้าผากของนาง

ท่านกำลังจงใจกลั่นแกล้งหม่อมฉัน

"เจ้าตัวหน้ามึน.."

เวลาต่อมานัยน์ตาของนางเบิกกว้างขึ้นยามเมื่อริมฝีปากของเขาทาบลงมาพร้อมกับร่างบอบางที่ถูกดันติดกับโต๊ะไม้ด้านหลังจนตำราหลายเล่มหล่นตกลงมากระทบกับพื้น

ลู่เอินจิกเล็บลงบนอาภรณ์ของเขาเช่นเดียวกับมือเรียวของหยวนหลงที่กำลังดึงทึ้งเรือนผมของนาง 

ณ ตอนนั้น พวกเราต่างไม่อาจปฏิเสธได้ถึงรสสัมผัสแปลกใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น ใบหน้าของนางแดงเรื่อไม่ต่างอะไรกับหัวใจที่กำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

หยวนหลง....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.882K ครั้ง

260 ความคิดเห็น

  1. #17655 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 08:44
    กรี๊ดดดด หยวนหลงเริ่มมูฟออนจริงๆแล้วค่ะ โอ๋น้าลู่เอินนนน
    #17655
    0
  2. #17174 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 18:49
    มีลูกเถอะ
    #17174
    0
  3. #16218 gz-qz-littleME (@gz-qz-littleME) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 11:56
    หลี่เหมยฮวา ลูกอนุ มีความสามารถด้านการแพทย์ โดนฮ่องเต้กีดกันเรื่องแต่งงาน หูย นี่มันพลอตของนางเอกข้ามเวลาชัด
    #16218
    0
  4. #13689 yaneethi (@yaneethi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 19:56
    จะมาบอกว่า อ่านแบบวางไม่ลงเลยทีเดียว
    #13689
    0
  5. #11156 Bbeyon (@Bbeyon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 08:38
    เขิน>\\<
    #11156
    0
  6. #10961 PINNITTAYA (@PINNITTAYA) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 15:08
    คือเขินมากกกก ลู่เอินอย่าคิดมากเลย
    #10961
    0
  7. #9198 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 20:18
    เขินนนนนน
    #9198
    0
  8. #9120 Iovely39 (@Iovely39) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 18:03
    เขินตัวแตกแล้ว
    #9120
    0
  9. #9099 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 17:21
    พอจะเขินก็เขินไม่เต็มที่ ใจของคู่รักคู่นี้ซับซ้อนเกินไป บางครั้งก็สงสารลู่เอิน นางเป็นเพียงสตรีธรรมดา?ที่มีความฝันอันเรียบง่าย เเต่คิดอีกทีก็ไม่ เพราะนางเป็นคนเลือกสิ่งนี้ด้วยตนเองและยอมรับมัน
    #9099
    0
  10. #9058 shine-sky (@shinerain) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 16:24
    นี้มันเรื่องของคนที่ผิดหวัง...ค่อยๆเริ่มเรียนรู้ที่จะรักกัน รู้สึกอย่างนั้น
    #9058
    0
  11. #7940 Alienonplanet🌙🌎 (@numalangpor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 21:50
    แค่นี้ก็เขินจะแย่แล้ว งือออ
    #7940
    0
  12. #7891 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 15:44

    ไร้ประโชยน์สุดคือองค์ชายรองนี่เอง เห็นด้วยกับหยวนหลง นางแค่ทำในสิ่ฃที่นางทำได้ และไม่ได้ทำในสิ่งที่นางทำไม่ได้ เรื่องไหนที่ทำได้ดีก็ดีมากเลยทีเดียว (เก่งบุ๋นสุด แต่ไม่เก่งบู๊สุด)

    ปล.เหมยฮวากำลังซื้อใจปชช.อยู่รึเปล่า

    ปลล.เม้นในแอพไม่ได้ ไม่นู้เป็นอะไรค่ะ -.-

    #7891
    0
  13. #7797 Key-Ky (@mickeyoffy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:57
    สามปีที่เรียนรู้กันมาไม่เสียเปล่าแล้วคร้าาาา
    #7797
    0
  14. #5609 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:09
    วั๊ยย โดนแกล้งอะ
    #5609
    0
  15. #5506 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 21:40
    สงสารนางมากมาย จริงๆ คู่นี้เหมาะกันมาก ละมุน เค้ารักกัน แต่เป็นความรักสีเทา ทำตามหน้าที่กันไป นางเอกฉลาดบางเรื่อง แต่มึนกับเฮีย หึๆ สนุกมากๆค่ะ
    #5506
    0
  16. #5210 sorachang (@sorachang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:53
    กริ๊ดดดเขากำลังจะมีความรักให้กันเเล้วคร้าา
    #5210
    0
  17. #4189 iamalive (@eraserandpen) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 15:16
    ไม่ไหวแล้ว อบอุ่นหัวใจมากๆ ฮือออ
    #4189
    0
  18. #3528 Mamman17 (@Mamman17) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:34
    ไม่รูจะอธิบายยังไง กี๊สสสสสสา
    #3528
    0
  19. #3335 NidIntime (@NidIntime) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 04:13
    คิดไปก็ใช่นางเอก ไร้ประโยชน์จริงๆ 55 รอแค่สามี อย่างเดียว จริงๆก็ฉลาดนะ แต่ทำใหมเกมือนอยู่ไปวันๆ 55
    #3335
    0
  20. #3317 FujiwaraShika (@FujiwaraShika) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:40
    อยากจะตะโกนดังๆกับฉากช่วงท้ายยย&#128525;
    #3317
    0
  21. #3058 p_ple2 (@P_ple) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 16:54
    "ข้าใส่ใจเจ้านะ" เชื่อแน้ววววว
    #3058
    0
  22. #2560 c_nattrisia (@c_nattrisia) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 12:47
    กรี๊ดๆๆๆๆๆ
    #2560
    0
  23. #2537 Sw.Lm/1859 (@haruethaipearpia) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 09:41
    ฮิ้ววววว
    #2537
    0
  24. #2522 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 00:33
    รักกันแล้วล่ะซี่
    #2522
    0
  25. #2491 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 21:11
    ว้าวววววววววววว
    #2491
    0