嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,125,289 Views

  • 17,633 Comments

  • 19,955 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,632

    Overall
    1,125,289

ตอนที่ 19 : บทที่ 18 มุมมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3136 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 18

 

พระชายาลู่เอินหายตัวไปในทันทีหลังจากทำอาหารเสร็จเรียบร้อย ไม่มีใครล่วงรู้ว่าพระชายาหายไปไหนหรือกำลังทำอะไร ดังนั้นยามที่หยวนหลงเดินมาถามหาพระชายาของเขาจากพวกทหารจึงไม่มีใครตอบได้แม้เพียงคนเดียว เหล่าทหารทั้งกองทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำมิกล้าสบตากับอวิ๋นชินอ๋อง

หยวนหลงขมวดคิ้วน้ำเสียงของเขาแม้นว่าจะราบเรียบทว่ากลับสร้างความหวาดหวั่นให้กับพวกเขาเหล่านั้นไม่น้อย "พระชายาของเปิ่นหวางใช่ว่าจะมีวรยุทธหายตัวได้ ไฉนพวกเจ้าจึงไม่เห็นนาง"

"..."เหล่าทหารทั้งกองรบที่สามได้เพียงแค่ยืนนิ่งไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกไป ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายอาบไปทั่วทั้งใบหน้า 

อวิ๋นชินอ๋องใช้สายตาอันเรียบนิ่งกวาดมองเหล่าทหารตรงหน้า ก่อนจะชำเลืองมองไปรอบด้าน กลิ่นหอมของอาหารกำลังส่งกลิ่นเย้ายวนและดูจากจำนวนของมัน คาดว่าลู่เอินน่าจะจงใจทำเกินออกมาไม่ใช่น้อย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักที่เขาควรจะใส่ใจในตอนนี้ 

"นางไม่ได้บอกหรืออย่างไรว่าจะไปไหน"

"ทูลท่านอ๋องพระชายาทรง..."ทำม้วนตำราของท่านหาย หนึ่งในนายทหารกล้ากลืนน้ำลายลงในลำคอที่แห้งเหือดไม่อาจหยุดปลายนิ้วมือที่กำลังสั่นพร่านี้ได้เลย 

"พระชายาทำไม"

อย่างไรก็ตามประหนึ่งว่าสวรรค์ได้มอบความเมตตาแก่พวกเขา หัวหน้าองครักษ์ที่ติดตามมาด้วยได้ก้าวเข้ามาเพื่อช่วยชีวิตของพวกเขาเอาไว้

"ทูลท่านอ๋อง พบพระชายาลู่เอินแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าขององค์ชายใหญ่ดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสนใจของหยวนหลงถูกโยกยานจากเหล่าทหารกองรบที่สามไปให้แก่หัวหน้าองค์รักษ์

"พระชายาลู่เอินอยู่ที่ไหน"

"ทูลท่านอ๋องพระชายาทรงประทับอยู่กับคุณหนูหลี่เหมยฮวาที่ปลายลำแม่น้ำห่างออกไปไม่ไกล อย่างไรก็ตามกระหม่อมให้หนึ่งในองครักษ์คอยดูแลความปลอดภัยของพระชายาลู่เอินเอาไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"หัวหน้าองครักษ์หนุ่มกล่าวทูลพลางสำรวจสีหน้าของท่านอ๋องอยู่เป็นระยะ

หยวนหลงหรี่ตาลงด้วยความสงสัย ทว่าอย่างไรก็ตามเขาไม่อาจถามหาเหตุผลใดได้ สายลมเริ่มพัดกรรโชกขึ้นมาอีกครา ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าโปร่งใส

เหมินลู่เอิน

เจ้ากับเหมยฮวาไปทำอันใดกัน

 

พระชายาลู่เอินกะพริบตาปลายเท้าของนางหยุดชะงักลงขณะมองอีกฝ่ายที่พานพบกันโดยบังเอิญ ร่างบอบบางของหลี่เหมยฮวายืนห่างออกจากลำแม่น้ำไปไม่ไกล อย่างไรก็ตามนัยน์ตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความประแปลกใจกระทั่งริมฝีปากยังเผยออกไม่ยอมหุบลง

ช่างไร้มารยาทเสียจริง

นางเพียงจ้องอีกฝ่ายชั่วขณะก่อนจะเริ่มเมินเฉยต่อหลี่เหมยฮวาอย่างไม่ใยดีแล้วกวาดตามองไปโดยรอบเพื่อมองหาม้วนตำราเจ้าปัญหาของสวามี แต่ทว่าหลี่เหมยฮวากลับมิได้เป็นเช่นนั้นน้ำเสียงหวานเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงของสายลมและลำน้ำไหลเชี่ยวกราก

"ท่านมาทำอะไร"

 ลู่เอินไม่ได้ตอบคำถามนั้นแล้วเลือกจะถอนหายใจออกมาก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างริมแม่น้ำพลางถอดรองเท้าทั้งสองของนางออกไปวางไว้ใกล้ตัว เหมินลู่เอินขดตัวเข้าหากันเริ่มบ่นพึมพำกับตนเอง

"ดูเหมือนคงต้องคัดตำราเล่มใหม่ให้ท่านแทน"

และยังเป็นความโชคดีในความโชคร้ายที่ตำราเล่มนั้นนางเคยหยิบมาอ่านอยู่บ้าง เนื้อความข้างในกล่าวถึงตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ ด้วยความสามารถในการจดจำที่ดีกว่าคนทั่วไป ลู่เอินสามารถจดจำเนื้อหาภายในนั้นได้ด้วยการอ่านเพียงไม่กี่ครั้ง

นางเหยียดขาทั้งสองข้างลงในแม่น้ำ ไม่แยแสสายตาที่กำลังมองมาอย่างใคร่รู้อยู่ตลอดของหลี่เหมยฮวา นัยน์ตาระหงเริ่มเหม่อลอยพลางเอ่ยปากถามถึงบางเรื่องจากเหมยฮวา

"เด็กคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง"

"อาเปางั้นหรือเพคะ"เหมยฮวากะพริบตาคล้ายไม่แน่ใจในคำถามนั้นของพระชายาลู่เอิน

ปรกติชนชั้นสูงเช่นพระชายาอ๋องไหนเลยจะแยแสเหล่าสามัญชนด้อยค่าเช่นพวกเรา อย่างไรก็ตามหลี่เหมยฮวาอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองใบหน้าของพระชายาลู่เอินด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นเล็กน้อย

"แม่ของเขาอาการดีขึ้นมากหลังจากได้ทานยา อีกทั้งอาเปาเองตอนนี้ก็กำลังตั้งใจเล่าศึกษาเล่าเรียน"น้ำเสียงของเหมยฮวาแฝงไว้ด้วยความสุขใจไม่น้อยยามเมื่อพูดถึงอาเปา

ลู่เอินเลิกคิ้วสูงเต็มไปด้วยความแปลกใจ "สามัญชนเองก็ได้รับโอกาสได้การศึกษาเล่าเรียนด้วยงั้นหรือ"

"หม่อมฉันเป็นคนสอนเองเพคะ แม้จะเป็นเพียงสามัญชนแต่มีพวกเขามีสิทธิ์ที่จะได้รับการศึกษาไม่ต่างกับพวกเรา"

"เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ"เสียงหวานถามกลับพลางก้มลงมองสายน้ำใสสะอาดสลับกับท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีกลายเป็นสีส้ม ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับไปและถูกแทนที่ด้วยดวงจันทร์

"ท่านไม่คิดอย่างนั้นหรือ"เสียงของหลี่เหมยฮวาเริ่มเต็มไปด้วยอคติที่มีต่อลู่เอิน

นางเพียงแค่หรี่ตาลง เพราะนางเติบโตขึ้นมาภายใต้ขนบธรรมเนียมพวกนั้นและปฏิเสธไม่ได้เลยถึงแนวคิดที่ค่อนข้างเป็นไปตามแบบแผน

"เปิ่นหวางเฟยไม่รู้ ไม่ใช่ทุกอย่างในใต้หล้าที่สามารถเปลี่ยนแปลงกันโดยง่ายโดยเฉพาะขนบธรรมเนียมอันฝั่งรากลึก"น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่ากลับแผ่วเบายิ่งนัก"กระทั่งตัวของเปิ่นหวางเฟยยังตกอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์และขนบธรรมเนียมมากมาย ใต้หล้านี้คงมีเพียงโอรสสวรรค์กระมังที่สามารถเปลี่ยนแปลงแบบแผนพวกนี้ได้

หลี่เหมยฮวาเพียงแค่ลอบมองมาที่ใบหน้าของนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและเต็มไปด้วยอคติแสนคับแคบ หากเจ้าเข้าใจก็คงแปลก ใต้หล้านี้หาได้มีเพียงด้านเดียวไม่

โอรสสวรรค์งั้นหรือ

เหมินลู่เอินผู้นี้ เชื่อถือในเรื่องพวกนี้ด้วยหรืออย่างไร

 

ยามเมื่อเดินกลับมาลู่เอินค้นพบว่าหยวนหลงเอนตัวพิงกับต้นไม้ใหญ่คล้ายกับว่ากำลังดักรอนาง รอยยิ้มของนางแข็งค้างก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นดินประหนึ่งเด็กน้อยผู้กระทำความผิดครั้งใหญ่

"หยวนหลง..."

ฝ่ามือของเขาสัมผัสลงบนข้างแก้มของนางขณะที่สายตาไล่สำรวจชายกระโปรงที่เปรอะเปื้อนหยาดน้ำกว่าครึ่งพร้อมกับตีหน้าเรียบนิ่งไม่ใคร่จะพอใจในพฤติกรรมของลู่เอิน

"ถ้าเปิ่นหวางรู้ว่าเจ้าเล่นซุกซนเป็นเด็กน้อยถึงเพียงนี้ คงไม่ปล่อยให้เจ้าคลาดสายตาเป็นแน่"

"..."

"อีกไม่นานอากาศจะเย็นลง เนื้อตัวเปียกชื้นถึงเพียงนี้ประเดี๋ยวก็ล้มป่วยอีกหรอก"

เมื่ออยู่ในสถานะภาพของผู้ที่กระทำความผิดครั้งใหญ่ ลู่เอินทำได้เพียงยืนนิ่งสงบอย่างผิดวิสัยไม่อาจกล่าวสิ่งใดออกไปเพื่อแก้ต่างให้กับตัวเองได้ หยวนหลงขมวดคิ้วกับพฤติกรรมผิดแปลกนั้น

บางทีเขาอาจจะต่อว่านางมากเกินไป

"เอาเถอะ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสียใหม่ แล้วค่อยไปทานมื้อเย็นเข้าใจไหม"

เหมินลู่เอินแหงนหน้าขึ้นมองเขาแปลกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายไม่ถามถึงม้วนตำราแม้เพียงครึ่งเมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงเลือกปิดบังความผิดนี้เอาไว้ พลางฉีกยิ้มกว้าง 

"หม่อมฉันเข้าใจแล้ว"

หยวนหลงยกยิ้มพึงพอใจในความว่าง่ายของภรรยา เขาดึงรั้งร่างบอบบางเข้ามาภายในอ้อมแขนก่อนจะโอบกอดนางเอาไว้แล้วยกมือขึ้นลูบไปตามเรือนผม

"เจ้าเป็นเด็กดี ลู่เอิน"

นางโคลงหัวยอมรับขยับยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเล็กน้อย ชั่ววินาทีนั้นดวงตาของเราทั้งคู่สบเข้าหากันและนั่นทำให้นางรับรู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่แววตาของพวกเราไม่ได้เป็นประกายสดใสถึงเพียงนี้ 

สดใสมากเหลือเกิน

 

ลู่เอินเคยมีความคิดว่าอาจจะเกิดปัญหาขึ้นตลอดการเดินทางภายในสิบวัน หากแต่องค์ชายรองและหลี่เหมยฮวากลับสามารถปรับตัวได้ดีกว่าที่คาดคิดเอาไว้มาก เหนือสิ่งอื่นใดหยวนหลงไม่ได้ถามถึงม้วนตำรานั้นอีกเลยและนั่นทำให้นางมีเวลามากพอในการคัดตำราเล่มใหม่ให้เขา

แล้วหลังจากนั้นค่อยสารภาพบาปกับเขาไป

ในที่สุดขบวนรถม้าของเราก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง ทางเข้าหลักของเมืองถูกน้ำท่วมขังจนรถม้าไม่สามารถสัญจรเข้าไปได้ นั่นทำให้พวกเราต้องเข้าทางประตูเมืองตะวันออกแทน โดยมีท่านเจ้าเมืองสุ่ยเหรินออกมาต้อนรับขับสู้

มีเพียงจวนของท่านเจ้าเมืองและถนนสายหลักบางส่วนเท่านั้นที่ไม่ถูกน้ำท่วมขังเพราะเป็นที่ราบสูง หยวนหลงดูไม่แปลกใจกับสภาพความเป็นจริงที่เลวร้ายกว่าที่ใครจะคาดคิดและนั้นช่างแตกต่างกับองค์ชายรองที่ดูคาดไม่ถึง 

"ระวังด้วย"เขากล่าวพลางยื่นมือมาช่วยพยุงนาง ลู่เอินวางมือลงบนฝ่ามือที่ยื่นมาของสวามี เพื่อให้มั่นใจว่าร่างกายของนางจะสามารถสัมผัสถึงพื้นดินได้อย่างปลอดภัย

"ถวายบังคับท่านอ๋องทั้งสองและพระชายาลู่เอินพ่ะย่ะค่ะ"ท่านเจ้าเมืองย่อตัวลงทำความเคารพพวกเราพร้อมทั้งด้วยครอบครัวของเขาเอง 

"ไม่ต้องมากพิธี"

พระชายาลู่เอินยืนนิ่งเคียงข้างกับสวามี ในขณะที่องค์ชายรองเหลือบมองคุณหนูหลี่ที่ยืนห่างออกไปเป็นระยะ ดูท่าแล้วคงจะห่างจากกันไม่ได้เลย

"กระหม่อมจัดเตรียมที่พักไว้พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ คืนนี้จะมีงานต้อนรับการมาเยือนของเหล่าท่านอ๋อง"น้ำเสียงของท่านเจ้าเมืองกล่าว

หวังว่าเป็นอย่างยิ่งว่าจะทำให้อวิ๋นชินอ๋องพอใจทว่าใบหน้าของหยวนหลงเรียบนิ่ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่นั่นก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น 

"เวลายามยากถึงเพียงนี้ไยต้องจัดงานให้วุ่นวาย เปิ่นหวางต้องการวางแผนงานและแจกแจ้งหน้าที่ให้แก่ทุกฝ่ายตั้งแต่วันนี้ เจ้าเองก็ด้วยใช่หรือไม่น้องรอง"หยวนหลงว่าพลางหันไปถามความเห็นจากน้องชายต่างมารดา

องค์ชายรองเบิกตากว้างขึ้นเล็กกน้อยก่อนจะพยักตอบรับ "อย่าได้มัวเสียเวลาอีกเลย"

"เช่นนั้น..."ท่านเจ้าเมืองเกิดอาการพูดไม่ออกขึ้นมาชั่วขณะลำคอของเขาเกิดแห้งเหือดขึ้นมายามสบเข้าไปในดวงตาแสนเย็นชาของอวิ๋นชินอ๋อง

"หลังจากทานมื้อเย็นเรียกทุกคนมารวมกันที่ห้องโถงใหญ่ในจวนของท่าน เปิ่นหวางจะเริ่มวางแผนและจัดดเตรียมงานกันตั้งแต่วันนี้"

ชั่วขณะลู่เอินไม่อาจหักห้ามสายตาที่ชำเลืองมองเขาจากทางด้านข้างได้เลย เป็นครั้งแรกที่นางได้มีโอกาสเห็นตัวตนของหยวนหลงในอีกด้านหนึ่ง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานขึ้น นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้

หยวนหลง

ตัวท่านยังทำให้ข้าแปลกใจเสมอ

 

ผังเมืองสุ่ยเหรินถูกกางลงบนโต๊ะขนาดกลางรอบข้างรุมล้อมด้วยคนมากมายที่มีส่วนร่วมต่อการทำงานครั้งนี้ หยวนกลายเป็นหัวหน้างานโดยสมบูรณ์แบบในขณะที่องค์ชายรองกลายเป็นตัวจืดจางไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อย

"จะเห็นได้ว่าทางด้านตะวันออกของเมืองที่เราอยู่จะเป็นที่ราบสูงลาดยาวลงไป พื้นที่ภายในตัวเมืองส่วนใหญ่เป็นที่ราบต่ำ ทำให้ไม่สามารถระบายน้ำได้ดียามเมื่อพายุฝนกระหน่ำตกลงมา หรือในฤดูน้ำหลากเช่นนี้"นิ้วมือเรียวยาวชี้ไปบนผังเมืองลากยาวลงมาตัดผ่านใจกลางเมือง

สายตามากมายกำลังจับจ้องมองมาที่เขา

"และนั่นคือเหตุผลหลักที่ทำให้เมืองสุ่ยเหรินเกิดอุทกภัยขึ้นบ่อยครั้ง อย่างไรก็ตามเราไม่สามารถปรับเปลี่ยนภูมิศาสตร์ที่ตั้งของตัวเมืองได้"

องค์ชายรองขมวดคิ้ว พลางกล่าวเสียงเรียบ "เช่นนั้น ท่านจะทำอย่างไร ต่อให้ระบายน้ำออกไปได้ในครั้งนี้ แค่เมื่อถึงครั้งหน้าปัญหาเดิมเหล่านี้ย่อมเกิดขึ้นมาซ้ำอีกรอบ"

"นั่นคืองานของพวกเราน้องรอง เสด็จพ่อส่งพวกเรามาเพื่อแก้ปัญหาในจุดนี้ไม่ใช่ให้มาช่วยระบายน้ำ"

"...."

อย่างไรก็ตามองค์ชายรองไม่ได้คำนึกถึงจุดนี้หากพูดตามความจริงแล้วเขาไม่ใส่ใจถึงงานในครั้งนี้ด้วยซ้ำ 

ตลอดมาตัวเขาคิดถึงเพียงเรื่องของเหมยฮวาและนั่นทำให้เขารู้สึกละอายใจขึ้นมา

"พวกท่านเคยสงสัยไหมว่าทำไมพระราชวังของเราถึงไม่เคยประสบปัญหาน้ำท่วมขังทั้งที่เป็นพื้นที่ราบต่ำ"หยวนหลงกวาดตามองทุกคนภายในห้อง เห็นได้ชัดว่ามีแค่พวกด้อยคุณภาพที่ไม่คิดทำการบ้านมาล่วงหน้า

"นั่นเพราะในพระราชวังหลวงมีการวางแผนถึงระบบชลประทานที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นการระบายน้ำในพื้นที่อันเป็นที่ราบต่ำเช่นนั้นจึงไม่ได้เป็นปัญหาอะไร"

"ความหมายของท่านอ๋องคือ..."

และภายในวินาทีนั้นองค์ชายรองได้ตระหนักถึงความจริงบางอย่าง ไม่นึกแปลกใจเลยว่าทำไมใครต่อใครต่างสนับสนุนพี่ใหญ่ให้ขึ้นครองราชย์ ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นพระโอรสขอดีตฮองเฮา แต่พี่ใหญ่ยังมีความสามารถในการเป็นผู้นำอันยอดเยี่ยม

"เปิ่นหวางจะวางแผนระบบชลประทานภายในเมืองสุ่ยเหรินเพื่อแก้ไขปัญหาอุทกภัยอย่างยั่งยืนและตอนนี้เปิ่นหวางต้องการช่างฝีมือจำนวนมาก"

พี่ชายของเขายอดเยี่ยมเกินไป

เสด็จพ่อ

ตัวลูกในตอนนี้ไม่อาจยอดเยี่ยมทัดเทียมพี่ใหญ่ได้แม้แต่น้อย

 

พระชายาลู่เอินวางพู่กันลง ในที่สุดตำราที่นางเพียรพยายามคัดมาหลายวันก็เสร็จสมบูรณ์ ถึงแม้ว่าลายมือของนางจะไม่สวยเท่าหยวนหลงทว่ามันกลับยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยและอ่านง่าย นางขยับตัวรู้สึกได้ถึงความเมื่อยล้าตามร่างกายในตลอดหลายวันที่ผ่านมา

เป็นระยะเวลากว่าเก้าคืนที่นางนั่งเขียนตำราให้เขา 

หยวนหลง

ท่านต้องมองเห็นถึงความพากเพียรของหม่อมฉัน

ร่างบางลุกขึ้นเดินจากห้องของตนไปยังห้องอักษรภายในจวนของท่านเจ้าเมืองที่สวามีของนางขลุกตัวอยู่

แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงบนเก้าอี้ไม้ขณะที่ดวงตายังคงก้มลงมองแผนผังเมืองที่กางอยู่บนโต๊ะ ลู่เอินก้าวเข้าไปหาเขา ดวงตาของหยวนหลงยังคงจดจ่ออยู่ที่ผังเมืองแต่ถึงกระนั้นยังคงรับรู้ได้ถึงการมาเยือนของนาง

หยวนหลงเงยหน้าขึ้นพลางเอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเป็นห่วง "ทำไมเจ้าถึงยังไม่นอน"

อย่างไรก็ตามลู่เอินเลือกจะไม่ตอบคำถามนั้นแล้วซ่อนม้วนตำราไว้ทางด้านหลังออกห่างจากระยะสายตาของหยวนหลงโดยไว

"หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะสารภาพ แท้จริงแล้วม้วน...”

เรียวคิ้วของเขาขมวดเป็นปมก่อนจะก้มลงหยิบม้วนตำราอันคุ้นตาและกางออกทางด้านข้างผังเมืองแล้วเริ่มให้ความสนใจแก่นางอีกครั้ง นัยน์ตาคู่ระหงเบิกกว้างลำคอเริ่มแห้งเหือด

น้ำเสียงของนางขาดห้วงไปพร้อมกับคำพูดประโยคเมื่อครู่ที่ถูกกลืนหายเข้าไปภายในลำคอ "หยวนหลง ท่านไปเอามันมาจากที่ไหน"

"ตอนที่เปิ่นหวางไปดูเจ้าถลกหนังกระต่าย เห็นม้วนตำราเล่มนี้วางไว้อยู่ผิดที่ผิดทางกลัวว่ามันจะเกะกะขว้างทางเจ้าเลยเก็บกลับมา"สวามีของนางตอบเสียงเรียบนิ่งตามปกติ ดวงตาของเขาหรี่มองม้วนตำราที่ซ่อนอยู่ทางด้านหลังของนางก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"นั่นอะไร"

ลู่เอินโคลงหัวเล็กน้อยรอยยิ้มชะงักแข็งค้างแล้วขานตอบเขาไปนึกร้อนรนอยู่มิใช่น้อย"ไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

อย่างไรก็ตามหยวนหลงครางรับรู้ก่อนจะก้มหน้าลงสนใจงานของเขาต่อ หากแต่เพียงผ่านไปได้ประมาณหนึ่งก้านธูปเขากลับต้องเงยหน้าขึ้นมองภรรยาที่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

สีของเขามืดครึ้มลงทันใด

มองดูพระชายาของเขาที่โคลงหัวตนเองไปมาไม่หยุด พร้อมกับม้วนตำราบางอย่างที่หล่นลงมากระทบพื้น คำพูดมากมายถูกกลืนหายเข้าไปภายในลำคอ

"..."

เจ้าเป็นอะไรของเจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.136K ครั้ง

135 ความคิดเห็น

  1. #13506 Post-It-Conan (@Post-It-Conan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:59
    ตูว่าแล้ว~~~
    #13506
    0
  2. #9192 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 20:08
    อุตสาทำมาตั้งหลายคืน
    #9192
    0
  3. #9092 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 17:11
    ฮือ ไรท์ เราตกเคมีอ่ะค่ะ
    ลู่เอิน ถ้าบอกตั้งเเต่เเรกคงไม่เป็นเช่นนี้ 9 คืนที่ผ่านมา
    #9092
    0
  4. #7919 Alienonplanet🌙🌎 (@numalangpor) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 21:42
    นั่งคัดตั้งนาน โถ่วว 555555
    #7919
    0
  5. #7859 olahe (@olahe) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 07:40
    คลุก >> ขลุก (ง่วนอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือที่ใดที่หนึ่ง)
    #7859
    0
  6. #6081 Dinamite (@milinite) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:37
    ถูกกาง นะคะ ไม่ใช่ถูกกลาง
    #6081
    0
  7. #5608 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:01
    ทำไม ทำกันแบบนี้ อุส่าคัด บัดโถ่ว 55555
    #5608
    0
  8. #5568 silensehun (@silensehun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 00:02
    ชอบความซิทคอมอะไรแบบนี้555
    #5568
    0
  9. #5440 แทนชื่อ (@funnydevilguy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 19:16
    ท่านอ๋องไม่บอกน้องเลย 5555
    #5440
    0
  10. #4662 11111997 (@11111997) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 21:25
    555555หลับกางอากาด
    #4662
    0
  11. #3522 P. Sanggil (@pupaemu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:10
    เอ็นดูวววว อุส่าห์คัดมาคืน555
    #3522
    0
  12. #3361 sugarmale (@sugarmale) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 12:07
    โถว่ลู่เอินน เครียดไปหลายวัน
    #3361
    0
  13. #2496 SlowlifeSloth (@SlowlifeSloth) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 21:38
    ขำ ลู่เอิน นางเครียดเรื่องม้วนตำราตั้งหลายวัน ที่แท้สามีเอาไปแล้ว 555
    #2496
    0
  14. วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 21:13
    ชอบแนวนี้นะ5555 ไม่รู้ทำไม แบบความสัมพันธ์ตัวละครมันดูเย็นช้าเฉยชา ในขณะเดียวกันก็ใส่ใจ เหมือนเดินเรื่องแบบเรื่อยๆ แต่มันก็ตแอบซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้
    #2240
    0
  15. #2136 pla-_-555 (@pla-_-555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 22:46
    ความสัมพันธ์มีปัญหาในอนาคตแน่นอน. ในเมื่อนางเอกไม่ได้ความรักจนชินชา วันหนึ่งพระเอกอยากให้ความรักขึ้นมา นางก็คงไม่รับรู้หรอกว่ารัก เพราะหัวใจได้ชาไปแล้ว...
    #2136
    1
  16. #2132 mixxbkk (@nuknik2001) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 22:33
    อย่างค้างงงงง อารมณ์คือสะดุด
    #2132
    0
  17. #2118 Ingfalalabell (@FPPD) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:59
    เราอยู่รร.เดียวกันรึเปล่าคะไรท์555
    #2118
    0
  18. #2117 KUMo-Desuka (@KUMo-Desuka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    ดีแล้วเรื่องนี้พี่น้องไม่ฆ่ากันเอง แค่กลั่นแกล้งกันเฉยๆ ว่าแต่นางยืนหลับหรอนั่น555ช่างเป็นสตีที่แปลกประหลาด
    #2117
    0
  19. #2070 MuM_ (@MuM_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:50
    อ๊ากกกกท่านอ๋องน่าตีจริงๆ
    #2070
    0
  20. #2069 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:47
    เก็บคืนไปก็ไม่บอกน้อง หยวนหลงน่าตีที่สุดเลย
    #2069
    0
  21. #2068 babyjan2 (@babyjan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:40
    เก้าคืนเชียวนร้าาาาา ขนาดเราแค่แลคเชอร์ในคาบสองชม.ยังทนคัดไม่ไหวเลย มันน่าเอาสากครกมาตีหัวสักทีจริงๆ หยวนหลง
    #2068
    0
  22. #2067 Fa'faii Supasara (@chihayaharuta) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:33
    นี่เคมีตกจ้าา5555 สู้ๆเด้ออ รออ่านจ้าาา
    #2067
    0
  23. #2064 Millez (@sora-kaze) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:07
    โอ๊ยย น้องง อุตส่าห์นั่งคัด 5555
    #2064
    0
  24. #2062 นารีไร้ใจ (@BejoKiller) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:50
    สงสารลู่เอินมากมาย นางอุตส่าห์นั่งคัดตำรามาตั้งหลายคืน
    #2062
    0
  25. #2061 lacuxan (@lacuxan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:25
    อีสามี น้องอุตส่าห์คัดลอก ทำไมไม่บอกน้องเขาหา
    #2061
    0