嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,125,382 Views

  • 17,633 Comments

  • 19,953 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,725

    Overall
    1,125,382

ตอนที่ 11 : บทที่ 10 ความสามัคคีของเหล่าพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3841 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

 

บทที่ 10

 

พระชายาลู่เอินเริ่มเสพติดการดื่มสุราตั้งแต่อายุเพียงสิบห้า ไม่มีคุณหนูในห้องหอคนไหนกระทำตัวเช่นนาง แต่นั่นแล้วอย่างไรบางครั้งการมึนเมาก็นับเป็นความสุขหนึ่งเดียวที่หาได้ง่ายในชีวิต ยิ่งภายในจวนของแม่ทัพบูรพาด้วยแล้วใหญ่ บิดาของนางมีไหสุราวางประดับไปทั่วทุกซอกทุกมุมในจวน

นางแค่นยิ้ม ก่อนจะรินสุราลงในจอกพลางแหงนหน้าขึ้นมองแสงจันทร์อันพร่ามัว ทุกครั้งที่เริ่มทอดสายตาเหม่อลอยออกไปนางเห็นเพียงความอ้างว้าง 

รวมถึงความโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง 

มือเรียวหยิบพู่กันก่อนจะเริ่มตวัดหยาดหมึกสีดำเข้มลงบนผืนกระดาษ ลากไล้กลายเป็นตัวอักษรอันแสนเลือนราง

เปลวเทียนจากโคมไฟภายในห้องส่องสว่างท่ามกลางความมืดสลัว ลู่เอินได้ยินเสียงร้องของแมลงจากภายนอก ไฉนมนุษย์ถึงได้นึกชังในโชคชะตา ท้ายที่สุดแล้วเรื่องทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับการกระทำของตัวเองทั้งสิ้น

นางไม่เชื่อถือในลิขิตสวรรค์และไม่แม้แต่จะศรัทธา

สตรีแล้วอย่างไร บุรุษแล้วอย่างไร

"หยวนหลง"น้ำเสียงหวานกล่าวขึ้นอย่างเลื่อนลอยยามเมื่อได้ยินเสียงของบานประตูที่เปิดออกโดยไร้คำขออนุญาตจากภายนอก

มีเพียงผู้เดียวในจวนเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้ 

ลู่เอินกะพริบตามองดูร่างสูงของเขาก้าวเข้ามาด้านใน สวามีของนางยังคงสวมใส่อาภรณ์สีเข้มอันแสนหม่นหมอง ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดมีเพียงแค่ความเรียบเฉยเท่านั้น

"หลินฮุ่ยบอกกับเปิ่นหวางว่าเจ้าไม่ทานมื้อเย็น เลือกที่จะดื่มสุราเท่านั้น”หยวนหลงทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับนางพลางเอ่ยเสียงเรียบเฉย

ลู่เอินโคลงหัวเล็กน้อยชูจอกสุราในมือขึ้น รอยยิ้มของนางเริ่มหยาดเยิ้มเช่นเดียวกับน้ำเสียงหวานหยด "ท่านจะดื่มกับหม่อมฉันไหม"

"มันไม่ดีต่อสุขภาพของเจ้า"

หยวนหลงหรี่ตาลง ลู่เอินสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเขา แต่ถึงกระนั้นแล้วสวามีของนางยังคงตามใจนาง ริมฝีปากของเขาขบเข้ากันแน่นหาได้กล่าวสิ่งใดออกมาไม่

"หม่อมฉันมีความสุขเมื่อได้ดื่ม"ลู่เอินเหยียดขาเรียวของตนเอง "และนั่นต่างหากที่สำคัญ"

"เปิ่นหวางไม่ชมชอบสตรีขี้เมา"

"นั้นเป็นปัญหาของท่าน หยวนหลง"นางเหยียดยิ้มหวานพลางเท้าคางมองเขา "สุราแค่นี้ทำให้หม่อมฉันมึนเมาไม่ได้หรอกนะเพคะ"

"เปิ่นหวางเชื่อเจ้า"หยวนหลงยกยิ้มบาง ก่อนจะเอื้อมมือทาบลงบนข้างแก้มของนาง ฝ่ามือของเขาอุ่นร้อนหากแต่กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดยิ่งนัก "อวี้กงกงรายงานเปิ่นหวางว่าคุณหนูหลี่มาที่จวนเมื่อช่วงบ่าย"

ลู่เอินเหลือบตามองเขาอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าของหยวนหลงยังคงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ไม่แปรเปลี่ยน "ท่านจะตำหนิหม่อมฉัน"

"เปิ่นหวางไม่ตำหนิเจ้า ไม่อย่างแน่นอน"เขากล่าวย้ำเสมือนกับว่ากำลังเอาใจใส่นาง

"เช่นนั้นเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้"นางปิดเลือกตาลงแล้วยกมือขึ้นสัมผัสลงบนหลังมือของเขา

"ได้"เขาตอบ

และนั้นทำให้ลู่เอินแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มขึ้นมา นางสูดดมกลิ่นกายของเขาแล้วอยากจะเอื้อมมือของนางสัมผัสลงบนข้างแก้มนั้น

"เปิ่นหวางได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพบูรพาบิดาของเจ้าและรองแม่ทัพบูรพาน้องชายของเจ้าใกล้จะกลับถึงเมืองหลวง บางทีพวกเขาอาจจะกลับมาทันเข้าร่วมงานเทศกาลหยวนเซียวที่จะถึง"

และมันก็เหมือนเฉกเช่นทุกครั้ง ลู่เอินไม่เคยกล่าวถึงครอบครัวของนางให้เขาฟัง ครั้งนี้เองก็เช่นเดียวกันนางเลือกจะขยับรอยยิ้มของนางกว้างขึ้นมาอีกหน่อยแล้วเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาโดยเร็ว

"ท่านไม่ชอบเทศกาลหยวนเซียว"

"เปิ่นหวางไม่ชอบความวุ่นวาย"หยวนหลงแทบจะไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำไป เขาตอบกลับออกมาอย่างรวดเร็ว

ดูท่าแล้วจะไม่ใช่เพียงแค่นางที่หลีกเลี่ยงการตอบคำถามได้เก่งกาจ สวามีของนางเองก็มีทักษะในด้าพวกนี้อย่างยอดเยี่ยม

นางหรี่ตาลงมองหน้าเขาแล้วกล่าวอย่างรู้ทัน "หยวนหลง ท่านโกหกหม่อมฉัน.."

"..."

"แต่นั่นช่างเถอะ วันนี้หม่อมฉันจะดื่มและดื่ม"เหมินลู่เอินหัวเราะนัยน์ตาคู่นั้นเรียบเฉยราวกับว่าไม่แยแสสิ่งใดอีกต่อไป

มันก็เหมือนกับทุกครั้งที่ลู่เอินมักจะไม่ค่อยแยแสสิ่งอื่นใด

หลายครั้งที่เขาอดคิดไม่ได้ว่านางเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบไหนกัน

"นับตั้งแต่เกิดมาหม่อมฉันได้ทำความผิดครั้งใหญ่ และนั่นคือเหตุผลที่หม่อมฉันไม่ได้รับความรัก"ใบหน้างดงามแดงเรื่อเพราะพิษสุรา ลู่เอินสูดหายใจเข้าก่อนจะยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก ปล่อยให้น้ำเมาไหลผ่านลงไปตามลำคอ

"...."

"น่าเศร้าใจที่บนโลกนี้มีคนมากมายที่หม่อมฉันรักทว่ากลับไม่มีใครสักคนที่รักหม่อมฉัน"

ในเวลานั้นหยวนหลงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาตามน้ำเสียง ภรรยาของเขาโคลงหัวไปมา กระทั่งดวงตายังเจือไปด้วยความเจ็บปวด เหนือสิ่งอื่นใดนั้นเขากำลังจะได้เห็นอีกตัวตนหนึ่งของเหมินลู่เอิน

"เจ้าเมาแล้ว"

"ใช่"นางตอบ "เมาแล้ว ลืมแล้ว ลืมให้หมดทุกสิ่ง.."

"หากเป็นเช่นนั้นเจ้าจะลืมเปิ่นหวาง"

ลู่เอินส่ายหน้า ขยับปลายนิ้วของนางไปตามใบหน้าของเขา "ท่านไม่เข้าใจหรอก ทั้งที่เรื่องอื่นท่านฉลาดกว่าหม่อมฉันหลายขุมนัก ไฉนเรื่องนี้ถึงได้โง่งมนักเล่า"

"..."เจ้าด่าเปิ่นหวางว่าโง่อีกแล้ว

"ดื่ม ดื่มไปพร้อมหม่อมฉัน ราตรีนี้เราจะมึนเมาไปพร้อมกัน"

หยวนหลงถอนหายใจ มองดวงตาหยาดเยิ้มของสตรีตรงหน้า ชั่วขณะเขารู้สึกชาชินอย่างน่าประหลาดและทำได้เพียงแค่ยกจอกสุราขึ้นดื่ม ดูท่าแล้วคืนนี้ไม่เขาก็นางใครสักคนจะต้องเป็นฝ่ายมึนเมา

"เจ้าเริ่มดื่มครั้งแรกตั้งแต่เมื่อไหร่"

นางยกนิ้วขึ้นนับต่อหน้าเขา พลางเคลื่อนย้ายร่างกายมานั่งบนตักของเขาอย่างแนบเนียน "สิบห้า ใช่สิบห้า"

"ยังเด็กนัก"

"ท่านคิดอย่างนั้น"ลู่เอินเลิกคิ้วสูงแล้วส่งเสียงหัวเราะข้างใบหูของเขา

"เปิ่นหวางดื่มครั้งแรกตอนสิบหก"

"สิบหก ตอนท่านสิบหกหม่อมฉันพึ่งจะเก้าปี หาไม่แล้วคงมาเป็นเพื่อนร่วมดื่มกับท่าน"นางซุกใบหน้าลงบนแผงอกอุ่นของเขา ลู่เอินยกมือขึ้นวาดนิ้วลงบนอาภรณ์ของสวามี

"ตอนนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่"

อีกครั้งที่คำถามของเขากำลังสร้างความแปลกใจให้แก่นาง ลู่เอินผละตัวออกมาพลางช้อนตามองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม รอยยิ้มยังคงประดับอยู่ทั่วทั้งใบหน้าของนางจากนั้นจึงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงหวาน

"ความสุขของหม่อมฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะรักหรือไม่รักหม่อมฉัน  หม่อมฉันมีความสุขแม้นกระทั่งการนั่งพูดคุย ร่วมดื่ม กลั่นแกล้งองค์ชายหก หรืออาจเป็นการร่วมรักกับท่าน และอาจจะสุขมากขึ้นไปอีกถ้ามีลูกสักคน"

มือที่กำลังยกขึ้นลูบหัวของนางชะงักค้างกลางอากาศ "เจ้าจะมีลูกอาจจะสักสองคนหรืออาจจะสามคน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้"

"หม่อมฉันรู้แล้ว"นางตอบเสียงอู้อี้ "หม่อมฉันอยากจะมีแค่คนเดียว หากมีหลายคนหม่อมฉันกลัวว่าตัวเองจะเผลอรักใครบางคนมากเกินไป"

"ได้ เปิ่นหวางตามใจเจ้าถ้าลูกคนแรกของเราเป็นผู้ชายละก็นะ"กระทั่งเรื่องนี้เขาก็ยังไม่ขัดใจนาง หยวนหลงประทับจูบลงบนเรือนผมของนาง 

"วันนี้หม่อมฉันถามนางด้วยว่านางอยากจะเข้ามาเป็นอนุของท่านหรือไม่ หม่อมฉันรู้ว่านางต้องตอบว่าไม่"ลู่เอินยกมือขึ้นโอบกอดเขา "แต่ถึงกระนั้นหม่อมฉันก็ยังจงใจกลั่นแกล้งนาง"

"ท่านอยากตกแต่งนางเข้ามาหรือไม่ หยวนหลง"

"ไม่"เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาเรียบนิ่งที่ไร้แววหลอกลวง "ไม่มีประโยชน์ที่เปิ่นหวางจะแต่งนางเข้ามา หัวใจของนางยกให้น้องรองจนไม่เหลือที่ว่างให้เปิ่นหวาง"

"..."

"และเปิ่นหวางจะไม่ทำกับเจ้าเหมือนกับที่เสด็จพ่อทำกับเสด็จแม่"เมื่อต้องกล่าวถึงเสด็จแม่ของเขา ดวงตาคู่นั้นก็หม่นหมองลง "แค่เสด็จแม่คนเดียวก็เกินพอแล้ว"

ลู่เอินวางมือลงบนไหล่ของเขาก่อนจะเริ่มจูบเขาตามความต้องการของตนเอง นิ้วมือของนางไล้ไปตามลำคอของเขา

ชั่วขณะดวงตาของพวกเราเต็มไปด้วยความเร้าร้อน ในตอนนั้นเองนางผละตัวออกท่ามกลางความงงงวยของเขา ก่อนจะเอนตัวพิงซบกับลำตัวหนากว่าแทน

"หยวนหลง หม่อมฉันหิวข้าว"นางแหงนหน้าขึ้นมองเขาแล้วกล่าวเสียงจริงจัง 

"อยากกินก๋วยเตี๋ยวหลอดกับขนมเปี๊ยะไส้งาดำ"

"..."

 

เรือนผมยาวสลวยดั่งแพรไหมของนางถูกรวบขึ้นเกล้าเป็นทรงสูงปักด้วยปิ่นที่ทำจากทองคำและอัญมณี พระชายาลู่เอินแย้มยิ้มหวานหน้ากระจกทองเหลือง แผ่นหลังบางเหยียดตรงปล่อยให้พวกนางกำนัลประทินโฉมตามหน้าที่

อาภรณ์ที่ช่างตัดเย็บเหมาตัดให้นาง เป็นอาภรณ์โปร่งบางหนาหลายชั้นและไล่เฉดสีจากอ่อนไปเข้ม ตามตะเข็บปักด้วยลวดลายอันงดงามและประณีต โดยรวมแล้วมันไม่ได้โดดเด่นจนสะดุดตา

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาภรณ์ตัวนี้สะท้อนความเป็นนางได้อย่างยอดเยี่ยม

 

"งดงามมากเพคะ”หลินฮุ่ยกล่าวชมเสียงหวาน ดวงตาของอีกฝ่ายเป็นประกาย "น่าเสียดายนักที่อาภรณ์ออกจะราบเรียบไปเสียหน่อย"

"การเริ่มต้นใหม่ของเปิ่นหวางเฟยเองก็เป็นเช่นนั้น ราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวือหวา"

ออกจะราบเรียบจนไม่อาจเรียกว่าการเริ่มต้นใหม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่มีอะไรเลยนอกจาการดื่มสุราได้กลีบดอกท้อผลิบานร่วงหล่นลงมาแล้วทอดสายตามองดูฉากรักสามเส้าที่จบลงไป มันก็เพียงเท่านั้น

"พระชายาของหม่อมฉัน สง่างามและโดดเด่นเสมอเพคะ"

อย่างไรก็ตามนับแต่แรกเริ่มหลินฮุ่ยมักมีความลำเอียงที่จะเข้าข้างนางได้อย่างไร้ยางอายเป็นที่สุดและนั้นทำให้ลู่เอินยกยิ้มนึกเอ็นดูอีกฝ่ายไม่น้อยเลย

"ได้ข่าวว่าท่านแม่ทัพบูรพาและครอบครัวก็จะมาด้วย บางทีพระชายาอาจได้พบกับฮูหยินใหญ่ในงานนะเพคะ"

พระชายาลู่เอินเหยียดตัวขึ้นพลางขยับตัวหมุนกายเพื่อมองเงาสะท้อนของนางในกระจกทองเหลือง นัยน์ตาคู่ระหงหรี่ลง พลางเหยียดยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"จะพบหรือไม่พบค่าของมันย่อมไม่ต่างกัน ท่านอ๋องคงรอนานแล้ว รีบออกไปกันเถอะ"

"เพคะ"

ยามเมื่อผลักประตูออกไปด้านนอก นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเทศกาลหยวนเซียวจากโคมไฟที่ถูกประดับตกแต่งอยู่โดยรอบของจวน

ท้องนภากว้างใหญ่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มเช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับไป 

ในวันมงคลเช่นนี้ ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้หมู่เมฆหนาทึบคงนับได้ว่าเป็นเรื่องดี

ปลายเท้าของนางหยุดชะงักลง นัยน์ตาปะทะเข้ากับร่างสูงในอาภรณ์สีเทาหม่นหมองของหยวนหลง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแหงนขึ้นมองโคมไฟด้วยสายตาอันยากหยั่งถึง

อวี้กงกงที่สังเกตเห็นถึงการมาเยือนของนางก่อนใครเพื่อนยกมือเป็นสัญญาณเรียกสติของหยวนหลง เขาระพริบตาก่อนจะหันหน้ามาหานาง

 "ลู่เอิน"

นางขยับก้าวเข้าไปหาเขา ฝ่ามือหนาของเขายกทาบไปบนข้างแก้มของนาง 

"งดงามมาก"เขากล่าว ดวงตาของเขาอ่อนลงแล้วจูบลงบนหน้าผากของนางครั้งหนึ่ง

"ขอบพระทัยเพคะ"ลู่เอินยกยิ้มบางเบารู้สึกราวกับว่านางกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเริ่มงาน"

หนึ่งย่างก้าวของนางไม่อาจสัมผัสได้เลยถึงความตื่นเต้นและยินดีของเขาในเทศกาลหยวนเซียว ในทุกปีลู่เอินจะเห็นเพียงความเศร้าหมองจากเขา

หาใช่ว่านางไม่รู้ว่าเพราะอะไร และเพราะรู้นางถึงทำได้เพียงทำใจชาชินกับปฏิกิริยาเช่นนี้ของเขา

อดีตฮองเฮา เสด็จแม่ของหยวนหลงสิ้นพระชมน์หลังจากเทศกาลหยวนเซียวจบลงเพียงสามวัน 

เป็นความจริงที่ยากปฎิเสธเลยว่าหยวนหลงรักเสด็จแม่ของเขามาก

 

นางขยับมือกอบกุมมือที่เย็นเฉียบของเขาเอาไว้ 

หยวนหลงเป็นคนแรกที่ก้าวขึ้นไปบนรถม้าก่อนจะยื่นมือมาช่วยพยุงนาง ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับการนั่งรถม้าเพื่อออกงานร่วมกับเขา หยวนหลงให้เกียรตินางในฐานะพระชายาของเขาเสมอ

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งทั้งรถม้า ลู่เอินเท้าคางมองใบหน้าของเขาโดยไร้ซึ่งยางอาย 

"พระชายาเจ้าไม่ได้กินข้าวหรืออย่างไร ไฉนจึงได้เอาแต่จ้องหน้าเปิ่นหวางเช่นนี้"

ลู่เอินยิ้มก่อนจะตอบเขา "หม่อมฉันกินแล้วและนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับที่หม่อมฉันจะจ้องมองท่าน หยวนหลง"

"เปิ่นหวางนึกว่าเจ้าอยากจะกินก๋วยเตี๋ยวหลอดกับขนมเปี๊ยะไส้งาดำอีกแล้วเสียอีก"หยวนหลงเหยียดขาของเขา นัยน์ตาฉายแววลุ่มลึกยามเมื่อมองมาที่นาง

"ดูท่านจะมีปัญหากับก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำ"

"ไม่มากก็น้อยเปิ่นหวางไม่ได้เป็นญาติกับก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำ"

"..."เห็นได้ชัดว่าท่านมีปัญหากับมันอย่างชัดเจน

"ลู่เอิน..."น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวล ก่อนจะตบลงบนพื้นที่ข้างกายของเขา "ขยับมานี่"

เหมินลู่เอินกลายเป็นเด็กดีและเชื่อฟังเขาอย่างว่าง่าย นางขยับไปนั่งข้างกายเขาก่อนที่ร่างกายของถูกรวบขึ้นไปนั่งบนตักอุ่นนั้น

หยวนหลงซุกใบหน้าลงกับซอกคอของนาง ก่อนจะถอนหายใจ ในบางเวลาหยวนหลงก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อย

เพียงแต่การทำตัวเหมือนเด็กของเขาไม่อาจสังเกตได้แน่ชัดก็เท่านั้น

เรียวแขนของเขายกขึ้นโอบกอดนางเอาไว้ ช่วงขณะหนึ่งราวกับว่าทุกอย่างกำลังหยุดนิ่ง ลู่เอินมองเห็นความเหนื่อยล้าของเขา 

เรือนผมของเขาไม่ได้เป็นทรงเรียบร้อยเท่าที่ควร 

"หยวนหลง"

"ไม่มีก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำ"มือที่กำลังยกลูบหลังของเขาชะงักกลางอากาศ

ท่าจะเป็นเอามาก..

"ท่านเริ่มจะกลายเป็นญาติกับก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำแล้วนะ พูดถึงมันบ่อยกว่าชื่อของหม่อมฉันด้วยซ้ำ"

"...ลู่เอิน ลู่เอิน"

"ได้ ได้ ท่านอ๋องวันนี้หม่อมฉันจะยอมยกธงขาวให้แก่ท่าน"

ลู่เอินโคลงหัวยอมแพ้ อย่างไรก็ตามหนทางการเอาชนะหยวนหลงในร่างของเด็กน้อยนั้นช่างยากเย็น นางลูบไปตามแผ่นหลังของเขาด้วยความอ่อนโยน

"ท่านอยากได้อะไรหรือไม่"

เขาเงยหน้าขึ้นมองนางพลางขมวดคิ้ว "เจ้าจะซื้อให้เปิ่นหวาง"

นางพยักหน้า "ย่อมเป็นเงินของท่านที่หม่อมฉันใช้"

หยวนหลงกัดปาก ก่อนจะซุกใบหน้ากับซอกคอของนางอีกครั้งพลางกล่าวเสียงอู้อี้ "เปิ่นหวางอยากให้เทศกาลหยวนเซียวหายไป"

"หะ.."

"หายไปให้หมด ไม่มีทั้งก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำด้วย"

"..."

หยวนหลง ของกินเหล่านั้นหาได้ผิดอะไรไม่ ท่านเข้าใจหรือไม่

ยามเมื่อก้าวขาลงจากรถม้า การมาเยือนของนางและหยวนหลงเริ่มกลายเป็นที่สนใจจากสายตาของเหล่าขุนนางและครอบครัวของพวกเขา นั่นเพราะหยวนหลงเป็นที่รู้จักกับขุนนางมากมาย ทุกครั้งในการปรากฎตัวของเขามักจะกลายเป็นจุดเด่นเสมอ

แม้นงานยังไม่เริ่มแต่ถึงกระนั้นแขกเรื่อก็มากันมากมาย

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้"เจ้าของเสียงคุ้นหูเดินตรงมาหาพวกเรา ในวันนี้องค์ชายหกอยู่ในชุดอาภรณ์สีแดงสดเข้ากับบรรยากาศ กล่าวกันว่าองค์ชายหกอินซื่อเป็นพวกชอบความรื่นเริง

"น้องหก"หยวนหลงยกยิ้มที่มุมปากของเขา

"โอ้ พี่สะใภ้วันนี้ท่านช่างงดงามกว่าปกติที่ข้าเคยเห็น"

"ขอบพระทัยเพคะองค์ชายหก"ลู่เอินหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มหวาน

ด้านหลังขององค์ชายหกมีองค์ชายห้าและพระชายารองของเขาที่กำลังเดินขนาบคู่กันตรงมาหาพวกเรา องค์ชายห้ายังไม่มีพระชายาเอกดังนั้นสตรีที่จะออกงานคู่กับเขาจึงกลายเป็นพระชายารอง

 "ถวายพระพรท่านอ๋องและพระชายาเพคะ"ร่างบอบบางของพระชายารองเซี่ยหนิงฮวาย่อตัวลงอย่างงดงามบ่งบอกถึงมารยาทที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

ลู่เอินไม่ใคร่จะสนิทกับพระชายารองผู้นี้นัก นางจึงยกยิ้มตอบพอเป็นพิธีเท่านั้น ในขณะที่องค์ชายหกเพียงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉยไม่ต่างกับที่มองคุณหนูหลี่

หากนางไม่ใช่เพื่อนอุดมณ์การของเขาคงโดนมองด้วยสายตาแบบเดียวกัน

"ได้ข่าวว่าน้องห้าเป็นต้นหนรับผิดชอบงานนี้ กล่าวได้ว่าเสด็จพ่อตัดสินพระทัยไม่ผิด"

"พี่ใหญ่กล่าวชมเกินไปแล้วหาใช่ฝีมือของข้าคนเดียวเสียเมื่อไหร่"องค์ชายห้าเป็นคนถ่อมตัวเสมอเท่าที่สังเกตมา เขาไม่เคยรับความดีความชอบออกนอกหน้า และในขณะเดียวกันก็ไม่อาจดูเบาสติปัญญาของเขาได้เลย

"ข้าเองก็อาสามาช่วยพี่ห้าเตรียมงานนะ"

"หือ.."หยวนหลงเลิกคิ้วสูง "หาได้ยาก เจ้าทำให้พี่ใหญ่ประหลาดใจ"

องค์ชายหกยกยิ้มกว้าง ส่วนองค์ชายห้าถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ลู่เอินอยากหัวเราะขบขันแต่นางทำได้เพียงยกยิ้มกว้างอีกหน่อย

"หวังว่าเจ้าจะมาช่วยพี่ห้าของเจ้า มิใช่ก่อความวุ่นวายนะ"

"พี่ใหญ่เหตุใดท่านจึงมองข้าเช่นนั้น รู้หรือไม่ข้าได้กระทำเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง"ร่างสูงขององค์ชายหกขยับย้ายตำแหน่งมาใกล้นาง

"ไม่เช่นนั้นในงานนี้คงไม่มีก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำ จริงไหมพี่ห้า"

องค์ชายห้ายกยิ้มสามัคคีเป็นมั่นเป็นเหมาะ "ได้ยินมาว่าพี่สะใภ้โปรดปรานของพวกนี้ เชิญท่านกินให้เต็มที่ได้เลยฝีมือของพ่อครัวหลวงนั้นล้ำเลิศกว่าใคร!"

หางตาของลู่เอินกระตุก นางเริ่มรับรู้ได้ถึงบางอย่าง ครั้นเมื่อแหงนหน้าขึ้นมองสามีของตนเอง ริมฝีปากของหยวนหลงก็ขยับกว้างขึ้นเป็นรอยยิ้มอันหาได้ยากยิ่ง

"เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำ?"

"..."พวกท่านจงใจร่วมหัวกันกลั่นแกล้งเปิ่นหวางเฟย

หยวนหลง ท่านกล้าเอาเรื่องของเปิ่นหวางเฟยไปล้อเลียนให้พวกน้องชายของท่านฟัง

จำไว้เลย!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.841K ครั้ง

156 ความคิดเห็น

  1. #17224 นายบีกเกอร์ (@ballon_mikky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 18:32
    เด็กน้อยหยวนหลง 5555
    #17224
    0
  2. #17176 hiziji (@hiziji) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 17:47
    น่าร้ากก55555
    #17176
    0
  3. #17100 mariole (@mariole) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:44
    ลุ้นตลอด คาดเดาไม่ถูกเลย
    #17100
    0
  4. #16954 iam1design (@iam1design) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 20:28
    เริ่มอยากเป็นลู่เอินละ นี่ขนาดท่านอ๋องไม่รักยังฟินจิกหมอนขนาดนี้ แล้วถ้ารักตะขนาดไหนเนี่ย
    #16954
    0
  5. #13834 kriusda201079 (@kriusda201079) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 10:01
    ไรท์ ถ้าจำไม่ผิด ภรรยาใช้เทียบยศสามี ชายาของพี่มิต้องทำความเคารพแต่องค์ชายที่ยศต่ำกว่าต้องถวายพระพรไม่ใช่หรอออออออ
    #13834
    0
  6. #12795 B02.01 (@boomcash321) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 21:20
    ยิ่งอ่านยิ่งดิ่ง คือมันดีมากกกก ดีจนต้องหยุดเม้นให้บ่อย ๆ ปกติจะเลี่ยงดราม่าสุดฤทธิ์ แต่เรื่องนี้คือยอม เราชอบอารมณ์ ชอบความคิดของตัวละครที่สื่อออกมามากกก เวลาสุขก็เหมือนจะสุขนะแต่ก็ไม่สุด พอจะทุกข์ก็..เฮ้อ ไม่รู้สิ เทามาก เราอ่านแล้วเห็นเสื้อผ้าพระนางเป็นสีเทาตลอดเวลาจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าเขียนแนวนี้เป็นเรื่องแรก ชอบบบมากเลยยย
    #12795
    0
  7. #10819 Bbeyon (@Bbeyon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 09:30
    สนุกมาก น่ารักก><
    #10819
    0
  8. #10022 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 12:46
    น่ารักมาก
    #10022
    0
  9. #9153 Phornkamon (@Berriest) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 19:03
    ชอบเลย รักไรท์เลย ขอบคุณนิยายดีมากๆๆๆ
    #9153
    0
  10. #8114 milk3421 (@milk3421) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 02:28

    ถ่ายทอดบทบาทตัวละคร ความรู้สึกต่างๆได้ดีมากค่ะ บรรยายก็ดี ชอบ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #8114
    0
  11. #7802 ploypoiza (@ploypoiza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:11
    ก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมเปี๊ยะไส้งาดำผิดอะไร?? 555 น่าสงสาน
    #7802
    0
  12. #7308 ShiroiKoNeko (@cottonnaja) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 23:03
    อ่านไปอมยิ้มไป แต่ในทุกการกระทำมันแฝงไปด้วยความเศร้า เราเลยยิ้มได้ไม่สุด นางเอกดูเหมือนจะเข้มแข็งแต่เรามองว่านั้นคือความเฉยชา ชินชา นางมองข้ามความทุกข์ โดยสนใจแต่ความสุขเท่านั้น ลึกๆ เราว่ามันน่าเศร้า แต่เราชอบที่นางเป็นฉลาดและรู้ว่าควรวางตัวแบบไหน เขียนดีค่ะ ชอบ อยากยิ้มให้มากกว่านี้ แบบมีความสุข รอวันที่นางสมหวังนะคะ ขอบคุณค่า
    #7308
    0
  13. #7100 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:07
    แอบมีกุ๊กกิ๊กเบาๆ
    #7100
    0
  14. #6811 ntt_namtan (@ntt_namtan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:39
    อ๋องน่ารัก555
    #6811
    0
  15. #5062 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:46
    โชคดีแล้วมั้งที่แต่งงานกับหยวนหลง ในความโชคร้ายก็ยังมีโชคดี อย่างน้อยก็ไม่คิดรับเมียน้อยถ้าไม่มีราชโองการ
    เราชอบองค์ชาย6 เลยไม่อยากให้เขาชอบนางเอก ไม่ได้หวงนะ แต่รู้สึกกำลังเอาตัวเองไปตกบ่วงความซวย
    #5062
    0
  16. #4953 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 08:49
    สองคนนี้รักกันมาก แต่มึนทั้งคู่ และไม่เอ่ยคำรักกัน ตลกดี ปวดใจ แทน
    #4953
    0
  17. #3913 rugwrite (@rugwrite) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 20:59
    แซ็วภรรยาใหญ่เลย 555555
    #3913
    0
  18. #3454 P. Sanggil (@pupaemu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    ชอบมุมอ้อนๆของท่านอ๋อง
    #3454
    0
  19. #3379 ท่านยูวยะ (@ayanokira) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 18:33
    นางเอกดื่ม15ว่าน้อยแล้วผมอะซัดมาตั้งแต่7ขวบ
    #3379
    0
  20. #3067 NongYingNutty (@haruminilove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 18:18
    อยากกินขนมเปี๊ยะไส้งาดำเลยอะ 5555
    #3067
    0
  21. #3026 Just Right (@kae-7-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 11:09
    อยากได้เล่มแล้ววว~~ชอบความเปย์และความเด็กน้อยของพระเอก ชอบความเจ้าคิดเจ้าแค้นได้แม้กระทั่งของกิน5555~

    ชอบที่นางเอกฉลาดและความเฉยชาของนาง รักนาง~~ ^+++^
    #3026
    0
  22. #2571 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:17
    เริ่มอยากกินก๋วยเตี๋ยวหลอดกับขนมเปี๊ยะงาดำบ้าง555555
    #2571
    1
    • #2571-1 FA_LPT (@Far1412) (จากตอนที่ 11)
      22 กรกฎาคม 2561 / 22:46
      ไม่ใช่แค่เราใช่ไหมที่คิดแบบนั้นนน~555555อย่างนี้เรียกร่วมอุดมการณ์ได้ไหม?
      #2571-1
  23. #2482 Sw.Lm/1859 (@haruethaipearpia) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 20:12
    ท่านอ๋องน่ารักกก~~
    #2482
    0
  24. #2444 pofaiwipada (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 16:23
    น่ารักกกกก
    #2444
    0
  25. วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 11:42
    น่ารักกก
    #1873
    0