Adore

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,192 Views

  • 165 Comments

  • 740 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    7,192

ตอนที่ 6 : Chapter six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 349 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

 

ท่านหญิงนาเดียนอนไม่หลับ ดวงตาของเธอเบิกกว้างในความมืดภายในใจรับรู้ได้ถึงความทรมานที่กัดกินเธออย่างเชื่องช้า อัลเดียหายไปนานราวสามชั่วโมง

 

แผ่นหลังของเขาหายไปจากสายตาของเธอ นาเดียไม่รู้ว่าเขาอยู่ในและกำลังทำอะไร เธอพยายามเลิกคิดถึงความจริงบางอย่าง

 

หลายครั้งที่เธอพยายามดิ้นรนภายใต้ความเจ็บปวดและทรมานเธอพยายามไขว้คว้าซึ่งความหวังอันน้อยนิด ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เมื่อถึงจุดหนึ่งจุดที่เธอได้เลือกแล้ว

 

การปล่อยมือไม่ใช่วิธีการที่ช่วยให้หลุดพ้น แต่มันคือวิธีที่ดีที่สุดสำหรับตัวของท่านพี่เอง

 

ในช่วงเวลานี้นาเดียได้เรียนรู้ถึงความหวาดกลัว โดดเดี่ยวและความเจ็บปวดที่คนอื่นไม่มีวันเข้าใจ เธอเคยวาดฝันถึงการเฝ้ามองเขาไปตลอดจนกว่าเส้นผมบนหัวจะเปลี่ยนเป็นสีขาว ผิวหนังจะเหี่ยวย่นและดวงตาที่เริ่มพร่ามัว

 

ที่อยู่เพียงหนึ่งเดียวบนโลกใบนี้ของเธอคือข้างกายของพี่ชาย เธอไม่อยากตาย ไม่แม้แต่น้อย ต่อให้ต้องทุกข์ทรมานไปมากกว่านี้แต่การได้เฝ้ามองแผ่นหลังของเขาด้วยดวงตาของเธอเองยังดีกว่าการจากไป

 

ในโลกหลังความตายจะไม่มีแผ่นหลังของอัลเดีย ไม่มีร่างกายอันแสนอบอุ่นและฝ่ามือของเขา

 

เมื่อคิดถึงตรงนี้ดวงตาของเธอวูบไหว รับรู้ถึงก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ณ ตอนนี้สิ่งที่เธออยากทำมากที่สุดคือการก้าวออกไปเพื่อไล่ตามเขา ฉุดดึงรั้งซึ่งลำตัวของเขาเอาไว้ในอ้อมแขน

 

แต่นั้นคือความเห็นแก่ตัว...

 

อัลเดีย ฮึก อัลเดีย...

 

.

.

.

 

16 สิงหาคม 

 

อัลเดียกลับมาที่คฤหาสน์ในช่วงสายของวันถัดมา เสื้อผ้าของเขาเปอะเปื้อนไปด้วยเศษฝุ่นเรือนผมไม่ได้เป็นทรงเรียบร้อยเหมือนที่เธอเคยเห็นในครั้งสุดท้าย นาเดียหลับซ่อนตัวเองอยู่ทางด้านหลังของประตูบานใหญ่ ภายใต้เงามืดที่มองไม่เห็นซึ่งตัวตนของเธอ 

 

นิ้วมือของเธอสั่น ลำคอที่แหบแห้งราวกับขาดน้ำมานานทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียนออกมา แต่สุดท้ายเธอกลืนน้ำลายลงในลำคอหลบซ่อนทุกความอ่อนแอจากสายตาของใครอื่น

 

จากนั้นเรียวขาของเธอก้าวออกไปและเริ่มโอบกอดเข้าจากทางด้านหลังเหมือนเช่นเคย ร่างสูงของเขายืนนิ่งในอ้อมกอดของเธอนาเดียรับรู้ถึงเสียงถอนหายใจของเขา

 

แต่นั้นเธอเมินเฉยต่อมันและกอดรัดเขาแน่นกว่าเดิม

 

น้องไม่ควรทำแบบนั้น

 

.....

 

นั้นไม่ใช่วิธีการของคนฉลาดแม้แต่น้อย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราคือความไม่ถูกต้อง พี่พยายามที่จะประคับประคองซึ่งความสัมพันธ์ของเราจากสายตาของคนภายนอก เพื่อที่ว่ามันจะสามารถปกป้องน้องจากสายตาของใครๆ

 

มือของอัลเดียยกขึ้นลูบหัวเธอน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด แต่ท้ายที่สุดไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน สุดท้ายมันจะถูกพังทลายลงมา พี่เหนื่อยล้าเต็มที่สำหรับความพยายามที่ไร้ผลกับความลังเลใจของตนเอง ความลังเลที่ทำลายน้องจนเป็นเช่นนี้

 

มันคือความเป็นจริงระหว่างเราที่เกิดขึ้นมาตลอดหลายปี ทุกครั้งที่อัลเดียพยายามถอยหนีความลังเลของเขาได้ทำลายเราทั้งคู่ไปพร้อมกัน แต่ถึงอย่างนั้นเราทั้งสองคนยังคงเลือกปิดตาให้กับความจริงข้อนั้นและปล่อยมห้มีนดำเนินต่อไป

 

นาเดียรับรู้ถึงมันดีแต่ถึงอย่างนั้นเธอไม่เคยแสแยว่ามันอาจทำให้เธอพังทลายไปมากกว่านี้ ทุกครั้งที่คิดว่าหากเธอหยุดเมื่อไหร่ แล้วอัลเดียจะจากเธอไป นาเดียยอมที่จะจมอยู่กับความทรมานนี้

 

สมควรหยุดมันลงเสียที นาเดีย

 

.....

 

พี่จะแต่งงาน

 

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะกรีดร้องโวยวายกับเขา แต่ในวันนี้เธอทำได้เพียงโอบกอดเขาเอาไว้และเริ่มปล่อยให้น้ำตาของตนเองไหลลงมาโดยไร้เสีนงสะอื้น ร่างกายของเธอสั่นพร่า

 

พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมน้ำเสียงของตนเอง “เมื่อไหร่คะ”

 

อย่างเร็วก็อาจจะปลายปีนี้หรือต้นปีหน้า”

 

ในตอนที่เธอแหงนหน้าขึ้นมองเขายามที่แสงสว่างลอดผ่านและตกกระทบลงมาสู่นัยน์ตาของเราทั้งคู่ นาเดียมองเห็นดวงตาที่สั่นไหวของเขา ไร้ซึ่งแววตาแห่งความสุขมีเพียงน้ำตาของเขาที่ไหลลงมาอาบข้างแก้มไม่ต่างจากเธอ

 

ณ ตอนนี้เราต่างร้องไห้ออกมา

 

เป็นครั้งแรกที่เธอคิดว่าความทรมานของเรากำลังสิ้นสุดลง แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่แม้แต่น้อย นิ้วมือของเธอจิกลงบนคอเสื้อของเขาก่อนที่ปลายเท้าของเธอจะเขย่งขึ้นเพื่อจูบเขา

 

รับรู้ถึงรสชาติของความทรมานและหอมหวานอันแสนกล่ำกลืน 

 

ยิ่งกว่าความเจ็บปวดคือการปล่อยมือทั้งที่ความรักของเราไม่ได้จางหายไปไหน เธอเคยหวาดกลัวว่าหากยิ่งพยายามต่อไปความรักที่มีอยู่จะเลือนหายไป หลายครั้งที่เราต่างเลือกจะถนอมความรัก

 

แต่ในขณะเดียวกันความปรารถนาอันน่าชังนั้นก็กลายเป็นสิ่วที่ยากเกินกว่าจะหยุดยั้งเอาไว้

 

ช่างน่าชังเหลือเกิน....

 

.

.

.

 

13 กันยายน

 

หลังจากถกกันมานานในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับงานแต่งงานของอัลเดีย มันจะถูกจัดขึ้นในอีกสี่เดือนข้างหน้า หรือก็คือช่วงต้นปี ด้วยเหตุนี้เหล่าข้ารับใช้ภายในคฤหาสน์ต่างเตรียมตัวให้พร้อม รับมือกับงานครั้งใหญ่ และด้วยความหวาดระแวงว่าเธอจะก่อเรื่อง แม้นว่าอัลเดียจะรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่สามารถใช้เวทมนต์ได้อีก แต่เขาก็ยังทูลขอราชองครักษ์จากภายในวังหลวง เมื่อได้ยินเช่นนี้ นาเดียอดจะแค่นยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้ ก่อนจะไม่ใส่ใจมันอีกเลย

 

อาจเป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับงานแต่งงานของอัลเดีย ปรกติแล้วแค่งานหมั้นหมายของเขา เธอก็แทบจะโผล่หัวเสนอตัวไปทุกทีในคฤหาสน์ จดจ้องจะกินหัวเหล่าข้ารับใช้

 

อานึกดูแล้วมันช่างน่าขบขันไม่ใช่น้อย

 

นาเดียฉีกยิ้มบางเบา เรียวขางามเหยียดกว้างออกไป ขณะทอดมองหมู่เมฆบนท้องฟ้าที่เกาะกันเป็นกุมก้อน อัลเดียไม่ได้มาให้เธอเห็นอีกเลย ราวกับว่าเขาจงใจทำเหมือนเธอไร้ตัวตน ลืมเลือนไปเสียแล้วว่าเคยมีน้องสาวร่วมมารดา ทว่านั่นกลับเป็นเรื่องดี ในอนาคตเขาจะต้องอยู่คนเดียวให้ได้

 

เพราะอีกไม่นานเธอก็จะไม่ได้อยู่ข้างกายเขาอีกแล้ว การเตรียมตัวให้พร้อมเป็นเรื่องดี

 

อนาคตต่อจากนี้จะไม่มีอัลเดีย ไม่มีใครเลยนอกจากเธอ

 

เธอหลับตาลง ตระหนักได้ถึงความเหนื่อยล้าของตัวเอง เหนืออื่นใดเธอสมควรนอนพักซะ จากก็ตื่นขึ้นมาใหม่ในอีกวันหนึ่ง

.

.

.

 

หลายคราที่นาเดียตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับฝันร้ายที่ว่าพี่ชายกำลังหนีเธอไป

 

ดวงหน้างดงามเปียกชุ่มด้วยหยาดเหงื่อเย็นเฉียบ ตามด้วยหยาดน้ำตาซึ่งไหลรินออกมา เนื้อตัวสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าช้า ๆ ยกมือขึ้นโอบกอดตัวเองไว้แน่น เนิ่นนานหลายนาทีกว่าจะตั้งสติได้อีกครั้ง มันไม่ใช่ฝันร้าย แต่มันคือความจริงซึ่งเธอต้องยอมรับให้ได้

 

อัลเดียกำลังแต่งงาน เขาจะเป็นของคนอื่นซึ่งไม่ใช่ของเธอ

 

เขากำลังมีชีวิตใหม่ ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า และเธอเองก็ควรก้าวเดินต่อไปเช่นเดียวกัน

 

อาการป่วยของเธอจะต้องแย่ลงอีกแน่ และการอยู่ใกล้อัลเดียจะทำให้เขาจับสังเกตได้ หากเขารู้ว่าเธอกำลังจะตาย โดยมีผลพวงมาจากงานหมั้นหมายคราวนั้น ชั่วชีวิตนี้ของเขาคงไม่สามารถข่มตาหลับได้อีก อัลเดียควรมีชีวิตที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น มีภรรยาและลูก ๆ ของเขา

 

ช่างต่างจากเธอที่นาฬิกาชีวิตกำลังจะหยุดเดิน

 

นาเดียนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนตัดสินใจเดินไปยังห้องครัวเพื่อหาชาหรืออะไรดื่ม อย่างไรเสียคืนนี้เธอก็คงนอนไม่หลับอีกเช่นเคย บางทีอาจต้องใช้สมองขบคิดถึงเส้นทางในอนาคตของตนเอง เมื่ออัลเดียแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นจะต้องย้ายเข้ามาอยู่ หลังจากนั้นพวกเขาจะเริ่มสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดในครอบครัวของพวกเขา เธอสมควรย้ายออก

 

อาจนำสมบัติที่เหลืออยู่ไปด้วยสักหน่อย ใช้ชีวิตในแถบชานเมือง บอกดอกไม้เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ ก่อนเฝ้ามองพวกมันโรยราในฤดูใบไม้ร่วง ใช้ทุกวันไปกับการระลึกถึงอัลเดีย คาดหวังอย่างยิ่งยวดว่าเขาจะมีความสุข หลังจากเธออาจเลี้ยงหมาหรือแมวสักตัว ให้มันเป็นเพื่อนข้างกายในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

 

ทอดมองรุ่งอรุณ หลังจากนั้นก็จากไปอย่างสงบ ส่วนเรื่องหลังจากนั้น เธอคงเขียนจดหมายให้คนใกล้ตัวที่พอรู้จักสักคน หรือพอไว้ใจได้จัดการงานของเธอต่อ ทรัพย์สินที่เหลือบริจาคให้องค์กรศาสนา เหนืออื่นใดอัลเดียจะต้องไม่รู้เรื่องนี้ เขาจะรู้เพียงแค่ว่าเธอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่ไหนสักแห่ง แล้วก็แต่งงานกับผู้ชายสักคน สร้างครอบครัวกับเขาคนนั้น

 

พี่ชาย ผู้ชายที่เธอรัก เขาจะต้องมีความสุขมากกว่าใคร อัลเดียจะกลับมามีรอยยิ้มสดใสและอบอุ่นอีกครั้ง

 

“นาเดีย”น้ำเสียงอันคุ้นหูของเขาเรียกเธอ ปลายเท้าหยุดชะงัก ก่อนหันกลับไปตามเสียงเรียก ปรากฏเป็นอัลเดีย เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงธรรมดา เรือนผมยุ่งเหยิง ประหนึ่งคนที่ยังไม่ยอมเข้านอน นาเดียหลุบตาต่ำลง แล้วฉีกยิ้มบางเบา

 

“น้องกำลังจะกลับไปนอน”เธอกล่าว แสร้งเปิดปากหาวรอบหนึ่ง “ท่านพี่มีอะไรหรือคะ”

 

อัลเดียดูลังเลอยู่ชั่วขณะ เขาสูดหายใจเข้าออก เรียวนิ้วมือกำเข้าหากันแน่น พลางเอ่ยเสียงเรียบ “พี่กำลังทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น ปรกติแล้วน้องไม่ใช่คนโง่ที่จะกลั่นแกล้งคนอื่นโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบ วันนั้นน้องเรียกราเชลมา เพื่อให้หากราเชลเปิดปากออกไป เราสองคนคงถูกรุมประณาม”

 

เธอผินหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดวงจันทร์กลมโตบนท้องฟ้าด้วยสายตาว่างเปล่า “เรื่องบางเรื่องหากมองไม่เห็นทางออกที่ดี มองเห็นเพียงความพินาศ ฝืนทนไปก็เท่านั้น สู้ถนอมสิ่งที่มี รักษาสิ่งที่เหลือกว่าไม่ดีกว่าเหรอคะ”

 

เขาเป็นคนฉลาดต้องเข้าใจในความหมายของเธอได้เป็นอย่างดี ความสัมพันธ์ของเธอกับอัลเดียเหมือนเส้นขนาน มันไม่มีทางลงที่งดงาม ตลอดมาเธอหลอกตัวเองว่าสามารถอยู่แบบนี้ไปได้ชั่วชีวิต แต่ด้วยอาการป่วยหลายสิ่งรอบตัว ทำให้เธอตระหนักแล้วว่าจะอย่างไรก็หนีความเป็นจริงไม่พ้น

 

“เว้นเพียงแต่ว่าเราจะฆ่าคนทั้งโลกทิ้งซะ แล้วก็อยู่ด้วยกันสองคน”

 

ไร้เสียงตอบรับจากอัลเดีย ครั้นหันกลับไปดูเธอกลับเห็นรอยยิ้มบางเบาซึ่งประดับบนดวงหน้าของเขา หน้าที่ ความรับผิดชอบ และสังคมชั้นสูงคือเส้นกรอบชัดเจนที่ขว้างกันพวกเขาเอาไว้ ทั้งที่พวกเขามีพร้อมทุกอย่าง อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ

 

“ถ้าเกิดพี่ฆ่าคนทั้งโลกล่ะ  ไม่แยแสใครเลยสักคน มองแค่นาเดียคนเดียว”

 

“พี่ทำไม่ได้หรอก”เธอเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา เรียวขาขยับก้าวออกไป “ยอมรับความจริงแล้วก็อยู่กับมันให้ได้ นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ”

 

 

“น้องว่าจะย้ายไปอยู่คนเดียว เตรียมตัวไว้ให้พร้อม เพราะเดี๋ยวพี่ก็จะแต่งงานแล้ว”

 



 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 349 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #155 MilkyQuartz (@MilkyQuartz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 22:22
    แล้วอัลเดียจะต้องเสียใจที่ในวันที่นาเดียไม่อยู่แล้ว
    #155
    0
  2. #152 Vgttp. (@Mejimill) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 20:50
    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ในการอ่านนิยายแนวนี้ แต่เรากลับรู้สึกว่าเราชอบเรื่องนี้กว่าทุกเรื่องที่เคยอ่านมา เป็นเรื่องแรกที่ไม่ได้คาดหวังว่า เนี้ยเขาต้องคู่กันนะ ต้องแฮปปี้เอนด์นะ เรื่องนี้เราว่า มันมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น เรื่องนี้จะจบแบบไหนก็ชอบอยู่ดีค่ะ ส่วนตัวแล้ว เราชอบนาเดียมากๆ เรานับถือในความรักของเขานะ แต่อีกหนึ่ง เราก็คิดว่า เขาน่าสงสารมากๆเช่นกัน ก็มีแค่อัลเดียอ่ะเนอะ ความสัมพันธ์แบบนี้มันทรมานมากๆเลยอ่ะ อ่านแล้วยังคิดเลยว่า ถ้าเราเป็นตัวละครตัวนั้นจะเป็นยังไงนะ จะทนไหวหรือเปล่า เป็นความสัมพันธ์ ที่หน่วงมากๆ อธิบายไม่ถูกอ่ะ555 แต่ชอบมากๆเลย สู้ๆนะคะ
    #152
    0
  3. #149 SamanthaArlan (@SamanthaArlan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 06:26

    หน่วงใจอ่ะ
    #149
    0
  4. #147 mobilemel (@mobilemel) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 18:25
    ไรท์อัพเเล้ววว
    #147
    0
  5. #145 0992291240 (@0992291240) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:05
    เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงวิธการของนาเดียเลยค่ะ เธอคงจะรุ้ว่าคนที่อยุ่เจ็บปวดกว่าคนที่ไปหลายร้อยเท่า ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงอัลเดียค่ะ แต่เป็นการตายของนาเดียต่างหาก กับอัลเดียที่ทั้งชีวิตมีเพียงน้องสาว เขาคงจะโทษตัวเองไม่ชั่วชีวิต นาเดียทำถูกที่สุดแล้วค่ะ

    ปล. ไม่ว่าคนอยุ่หรือไป ต่างก้เจ็บปวดไม่แพ้กันหรอกนะคะ
    #145
    0
  6. #144 Ash-Grey (@saith) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 14:45
    ขอให้นาเดียก้าวข้ามผ่านไปให้ได้
    #144
    0
  7. #143 NutchayaIvyNP (@NutchayaIvyNP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 14:41

    รอคอยเสมอนะคะ
    #143
    0
  8. #142 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:50

    จะร้องไห้ สงสารนาเดียจริงๆค่ะ จะร้องด้วยที่ไรต์มาเขียนต่อ ดีใจมากค่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะอ่านตอนตาอไปปป
    #142
    0
  9. วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:28

    รู้สึกน้ำตาปริ่มเหลือเกินอะ
    #141
    0
  10. #133 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 02:26

    ปริ่มน้ำตาาาาปริ่มม
    #133
    0
  11. #126 plamtea (@plamtea) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:15

    รออออออ
    #126
    0
  12. #125 1jeab1 (@1jeab1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 14:45

    อยากอ่านต่อจังเลยว่างๆมาอัพให้หน่อยนะคะ

    #125
    0
  13. #124 Rapper 360 (@kabew-360) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:32

    เราเชื่อมั่นว่านิยายเรื่องนี้มันดำเนินไปอย่างมีเหตุผลของมันจริงๆ ตอนจบคงไม่สมหวังแต่เชื่อว่ามันจะเป็นจุดจบที่ดี ที่เราอ่านแล้วยิ้มเล็กๆว่าแบบนี้แหละดีแล้ว.... สู้ๆนะคะไรท์ อยากอ่านเรื่องนี้จนจบเลย

    #124
    0
  14. #121 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:03
    อยากอ่านจุง ฮึกกก
    #121
    0
  15. วันที่ 9 กันยายน 2561 / 01:50
    รออยู่น้าาา กลับมาต่อด้วย!! หน่วงดีขอบบบบ
    #119
    0
  16. #118 Parn_Themurderer (@Parn_Themurderer) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 06:31
    ไรทททททท์มาต่อหน่อยค่ะะ
    #118
    0
  17. #116 Snow~~~ (@Poy-Yada) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 23:55
    งือออ เรายังรออยู่น้าาาอยากอ่านเรื่องนี้มักๆ
    #116
    0
  18. #115 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:24
    ไรท์จ๋า รีบมาต่อ โคตรหน่วงเลย
    #115
    0
  19. #113 Airin_mam (@kiku_onni) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 11:55

    ไรท์จะมาต่อไหม

    #113
    0
  20. #111 kulchari (@kulchari) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 12:26
    ขอให้ตายแล้วไปอยู่ในร่างใหม่คือว่าที่เจ้าสาวพี่ชายแล้วก็คู่กัน
    #111
    0
  21. #109 Polyploy (@ploysupphakan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 04:51
    นี่ว่าอัลเดียก็รักน้องอ่ะ แต่คือมันเป็นไปไม่ได้ ผิดศีลธรรมของโลกนั้น นาเดียก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ แต่ไม่ยินยอมมากกว่าอ่ะ แบบเอาแต่ใจ //ทั้งคู่รักกันแต่เป็นไปไม่ได้ ;-;
    #109
    0
  22. #108 จิ๊บจิ๊บ (@fassa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:53
    มองเห็นตอนจบที่แสนเศร้า แต่ความรักยังคงอบอวลอยู่ตรงนั้น
    #108
    0
  23. #107 jaja.cw (@jaja_sixx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 03:42
    ภาษาดีมากเลย อินสุดๆ
    #107
    0
  24. #106 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 02:31
    เรื่มอยากให้นางเอกหลับไม่ฟื้น อยากให้พี่ชายทรมาน จะได้รู้ตัวซักที
    #106
    0
  25. #105 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 11:17
    รอไรต์~~~ ชอบแนวนี้มากนานๆจะเจอแบบนี้ที>.<
    #105
    0