Adore

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,192 Views

  • 165 Comments

  • 740 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    7,192

ตอนที่ 5 : chapter five |

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    29 พ.ค. 61

 

17 กรกฎาคม ใบไม้ร่วง

 

นาเดียเท้าคางมองใบหน้าอันหล่อเหลาอันหาที่ติไม่ได้ของพี่ชายจากทางด้านข้าง มุมปากของเธอยกยิ้มกว้างอันแสนสดใส มองดูขนตางอนยาวของเขา เปลือกตาที่กำลังขยับและดวงตาที่จับจ้องไปยังตัวอักษรบนเอกสาร

 

ปฎิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นงานอดิเรกอันแสนเพลิดเพลินของเธอ

 

ครั้งหนึ่งตอนที่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม นาเดียเคยจับจ้องมองเขาเป็นชั่วโมงหลังจากเลิกเรียนหรือวันหยุดยาว

 

เธอไม่ได้ออกไปกับเที่ยวกับเพื่อนๆดั่งเช่นคนในช่วงวัยเดียวกัน นั้นเป็นเพราะว่าหากเธอไปแล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อนอัลเดีย

 

เราเหลือกันอยู่เพียงแค่สองคน ไม่มีใครนอกเหนือจากเรา

 

อัลเดีย...เธอส่งเสียงเรียกเขาเสมือนสัตว์เลี้ยงที่น่าชัง อัลเดีย

 

จากนั้นเธอเริ่มหัวเราะ มองอัลเดียที่วางปากกาลงและยอมสนใจเธอในที่สุด เรียวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ถึงกระนั้นเธอเพียงแค่ยกยิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อย

 

เป็นอะไรเขาถามเสียงนุ่ม

 

นาเดียส่ายหน้า ขยับตัวก้าวเดินไปใกล้เขาก่อนจะกวาดเอกสารของเขาลงด้วยความเอาแต่ใจ ไม่สนกระทั่งสายตาแกมตำหนิติเตียนจากเขา เธอเป็นคนเอาแต่ใจนั้นเพราะรู้ดีว่าอัลเดียมักจะตามใจเธอเสมอ

 

น้อยครั้งที่เขาจะขัดขืนต่อความต้องการของเธอ

 

ช่วงหลังมานี้อัลเดียเปลี่ยนไปจนเธอสัมผัสได้ เขาไม่พยายามถอยหนีแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้พยายามที่จะก้าวเดินต่อไป เลือกที่จะรั้งตัวเองในจุดเดิมอันแสนอิ่มตัวของเรา

 

เธอเข้าใจเขาดี ดังนั้นจึงไม่คาดคั้นด้วยความเอาแต่ใจ

 

นับตั้งแต่ที่สภาพร่างกายของเธอไม่เหมือนเดิม อัลเดียเริ่มตระหนะถึงบางสิ่งและเขาเริ่มเข้าใจถึงเวลาของเราที่เหลืออยู่ เรียนรู้ว่าควรจะใช้มันอย่างไรให้คุ้มค่า

 

น้องเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง คนเขียนคือนักกวีผู้ถูกยกย่องให้เป็นตำนานรักระหว่างเขากับเจ้าหญิงอนาถเซียที่สอง มีประโยคหนึ่งในนั้นที่น้องชอบมากเป็นพิเศษ

 

..อะไรละมือหนาและอบอุ่นยิ่งกว่าของท่านมือยกขึ้นสัมผัสลงบนข้างแก้มของเธอ นาเดียปิดเปลือกตาลงอย่างเชื่องช้าแอบอิงกับความอบอุ่นจากร่างกายของเขา

 

ท่านพี่ไม่มีทางชมชอบมันอย่างแน่นอน

 

.....

 

ดังนั้นน้องจะไม่บอกค่ะ

 

อัลเดียมองเธอด้วยสายตาลุ่มลึก เรือนผมสีทองของเธอยาวปรกลงมา ในขณะที่เวลาไม่เคยจะหยุดเดินเชกเช่นเดียวกับชีวิตของคนเรา นาเดียวางมือลงบนไหล่แกร่งของเขาก่อนจะจูบเขาอย่างไม่เกรงกลัว

 

รสจูบของเราหอมหวานและขมขื่น ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจหยุดความลุ่มหลงภายในร่างกายนี้ได้ นิ้วมือของเธอสอดเข้าไปใต้เรือนผมของเขา ปล่อยตัวมัวเมาไปกับสัมผัสที่เขากลายเป็นฝ่ายนำพา

 

อัลเดีย....

 

.

.

.

 

30 กรกฎาคม อากาศเริ่มเย็นลง

 

เธอทิ้งตัวทรุดลงกับพื้นภายในห้องน้ำ สองมือยกขึ้นป้องเรือนผมไม่ให้ปรกลงมาจนเปอะของเหลวที่กำลังออกมาจากลำคอของเธอ เข้าสู่วันที่สามแล้วที่เธออาเจียนอย่างรุนแรงจนแทบจะหมดแรงนอนราบกับพื้น

 

ปลายนิ้วของเธอสั่นไหวขณะพยายามเปิดน้ำเพื่อล้างเอาสิ่งสกปรกออกไป นาเดียถูกสั่งห้ามไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำอีกเลยหลังจากวันนั้น ดังนั้นร่างสูงของเขาจึงก้าวตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว

 

นัยน์ตาที่เข้มกว่าของเขามองมาที่เธอด้วยความเป็นห่วง กว่าจะรู้ตัวอีกทีร่างสูงของเขาก็ก้าวประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว นาเดียรู้สึกอ่อนเพลียอย่างถึงที่สุดดังนั้นเธอจึงทิ้งน้ำหนักตัวเอนซบกับเขา

 

ฝ่ามือของเขาสัมผัสไปตามหน้าผากและซอกคออันอุ่นร้อนของเธอ อัลเดียช้อนตัวเธอขึ้นมาก่อนจะอุ้มกลับไปวางบนเตียงภายในห้องนอนของเรา 

 

เราจะตามหมอนั้นไม่ใช่ประโยคบอกเล่าแต่มันคือความต้องการของเขา เพื่อไม่ให้อัลเดียสติแตกไปมากกว่านี้เธอตึงพยักหน้าเห็นด้วย

 

เอื้อมมือขึ้นดึงรั้งเขาเอาไว้อย่างดื้อดึง ขึ้นมา...

 

นอนด้วยกัน

 

นาเดียไม่ได้ใส่ใจตนเองมากกว่าเวลาที่อาจจะสูญเปล่าสำหรับการอยู่ด้วยกันของเรา เธอตบเตียงข้างกายที่ว่างอยู่ของตนเอง หมอเคยบอกเอาไว้แล้วถึงสิ่ง ที่อาจจะเกิดขึ้นมา

 

ดังนั้นเธอจึงไม่ตกใจเหมือนครั้งแรก

 

“มาเถอะ”

 

แต่นั้นไม่ใช่กับอัลเดีย เขากัดปากแต่ในที่สุดก็พ่ายแพ้ให้กับความดื้อดึงอย่างเอาแต่ใจของเธอจนได้ นาเดียยกยิ้มพึงพอใจขณะแอบอิงตัวกับร่างสูงกว่าของเขาอย่างแนบเนียน

 

อือ

 

.

.

.

 

3 สิงหาคม 

 

อย่างไรก็ตามแม้ว่าอัลเดียจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่สำหรับการรักษาที่เสมือนว่าเธอเป็นหนูทดลองยา แต่เขาทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับ เพราะผลลัพธ์ของมันทำให้อะไรดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

นาเดียก้มมองมือที่ขาวซีดของตัวเอง มองภาพสะท้อนที่เห็นเพียงผู้หญิงไร้ชีวิตชีวาในกระจกบานใหญ่เรือนผมของเธอยาวถึงบั้นท้ายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นิ้วเรียวรูดซิบชุดกระโปรงยาวคลุมเข่าขึ้นสูง

 

สามวันก่อนเธอได้รับจดหมายจากเพื่อนร่วมรุ่นที่บอกเล่าถึงอนาคตของพวกเขา การเริ่มก้าวเดินทำตามความฝันที่วาดเอาไว้ของแต่ละคน รวมถึงใบประกาศจบการศึกษาที่ส่งไล่มาทีหลัง

 

อดไม่ได้เลยที่ภายในจิตใจของเธอจะรู้สึกหดหู่ขึ้นมา ตลอดมานาเดียสูญเสียเวลามากมายไปกับการขบคิดถึงแผนการกำจัดผู้หญิงรอบตัวของท่านพี่จนละเลยซึ่งความต้องการในอนาคตของตนเอง

 

แต่ถึงอย่างอนาคตในภายภาคหน้าของเธอก็คือ....เขา

 

สถานะของนาเดียไม่ต่างจากคนว่างงาน ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่จึงถูกมอบให้กับการทำงานบ้าน ท่านหญิงนาเดียไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นเธอร่ำรวยเงินทองมากมาย

 

อัลเดียยังคงแปลกใจไม่หายตอนที่เธอไล่พวกแม่บ้านออกไปและลงมือทำงานบ้านส่วนใหญ่ด้วยตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นด้วยเนื้อที่ของคฤหาสน์ที่มากเกินไป นาเดียจึงเลือกทำเพียงส่วนของตนเองกับอัลเดีย

 

เธอทำอาหาร ขนม รวมถึงซักเสื้อผ้าของเขาในบางครั้ง นาเดียหลงรักในความสงบ เธอไม่ชอบสู้รบปรบมือกับใคร ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าลึกๆแล้วเธอเบื่อหน่ายที่ต้องไล่จัดการผู้หญิงของเขา แต่นั้นดีกว่าที่จะนิ่งเฉยโดยไม่ทำอะไรเลย

 

เป็นเรื่องยากที่เธอจะหยุดความหึงหวงที่มีต่อเขา

 

ตราบเท่าที่หัวใจยังปรารถนาจะครอบครอง

 

อัลเดียพยายามสรรหาสิ่งของมากมายมาให้เธอ ตำราอาหารและขนม หวานเท่าที่เขาจะสามารถหามาได้ ยิ่งเข้าสู่ฤดูหนาวมากเท่าไหร่หมู่เมฆบนท้องฟ้าก็เหมือนจะมืดครึ้มขึ้นเท่านั้น

 

มองไม่เห็นถึงแสงอาทิตย์ที่มักจะลอดผ่านเข้ามา

 

การที่อัลเดียอยู่ติดบ้านทำให้เธอมีความสุข เขาเหมือนจะละทิ้งสังคมภายนอกและคลุกตัวอยู่กับเธอตามมุมต่างๆภายในคฤหาสน์ อาจจะเป็นสวน ห้องสมุด หรือห้องครัว 

 

ในเวลาที่เธอกำลังอ่านตำราขนม เขาจะนั่งทำงานอยู่ในอีกฟากฝั่ง ก่อนจะหันกลับมาถามถึงมื้อเย็นของเรา

 

ท้ายที่สุดน้ำตาของเธอไหลลงมาอย่างช่วยไม่ได้ยามตระหนะได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ช่วงเวลาแบบนี้หายไปจากเราสองคน เพื่อให้ไล่ตามแผ่นหลังของเขาทันเธอกลายเป็นฝันร้ายของเขามาตลอดหลายปี

 

หลายครั้งที่เธอรู้สึกเหนื่อยกับความทรมานอันไร้จุดสิ้นสุดระหว่างเรา เป็นเสมือนเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอ ยิ่งถลำลึกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทรมานมากขึ้นเท่านั้น

 

ปลายเท้าของเธอหยุดชะงักลง ยามที่หางตาเหลือบเห็นบางสิ่งบนโต๊ะทำงานของเขา อัลเดียนอนหลับไปแล้วท่ามกลางกองเอกสารมากมายของเขา เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ

 

และเหมือนว่ามันจะดังมากพอให้เขารู้สึกตัว พี่ชายของเธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เรือนผมของเขาไม่ได้เป็นทรงเรียบร้อยแต่มันกลับยุ่งเหยิงไม่ต่างกับเวลาตื่นนอน

 

อัลเดียรวบเอกสารพวกนั้นออกจากสายตาของเธอ มุมปากของเขาขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่พยายามไปให้ถึงดวงตาของเขา

 

เธอมองข้ามในบางสิ่งก่อนจะยกยิ้มตอบและเดินเข้าไปจูบหน้าผากของเขา

 

ไปทานอาหารเย็นกันเถอะนะคะ

 

.

.

.

 

ในคืนนั้น เธอนอนไม่หลับดวงตาของเธอเบิกกว้างท่ามกลางความมืด สิ่งที่เธอกลัวที่สุดรองจากการถูกทิ้งคือการที่เธอต้องทอดทิ้งอัลเดียเอาไว้คนเดียว นาเดียรู้ดีว่าหัวใจของเขาไม่ได้แข็งแรงดั่งที่ใครคิดไว้

 

เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่จำเป็นต้องเข้มแข็งเพื่อที่จะกลายเป็นผู้นำของเธอ รับผิดชอบทุกอย่างในฐานะพี่ชาย และพยายามไม่หลุดออกนอกกรอบ

 

กระทั่งวันหนึ่งในช่วงฤดูร้อนตอนเธออายุสิบสาม ขณะนั้นอัลเดียอายุได้สิบแปดปีเขาใกล้จะจบการศึกษาเพื่อมารับตำแหน่งท่านดยุคอย่างเต็มตัว จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ผิดแปลกของเราเริ่มจากตรงนั้น

 

หากไม่ใช่เพราะว่าคืนนั้นเธอเปิดประตูเข้าไปภายในห้องของเขาคงไม่เห็นว่าอัลเดียกำลังทำอะไร มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายที่จะมีความต้องการทางเพศ 

 

และใช่ ผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกที่อัลเดียต้องการคือเธอ น้องสาวของเขา 

 

นาเดียกระพริบตาบางทีเธอควรจะเลิกคิดและนอนซะ พลันเธอรู้สึกถึงการขยับตัวของเขา เธอรีบปิดเปลือกตาลงจากรวดเร็วลอบมองเขาที่กำลังก้าวเดินไปยังลิ้นชักสำหรับเก็บยาของเธอ

 

อัลเดียหยิบพวกมันขึ้นมา ไล่สายตาอ่านอย่างละเอียดและจัดเรียงพวกมันกลับเข้าที่เดิม ชั่วขณะเธอเห็นดวงตาที่สั่นไหวของเขาตามด้วยเสียงสะอื้นในลำคอนั้นอันแสนแผ่วเบานั้น

 

ท่านหญิงนาเดียทำได้เพียงแค่จิกมือลงบนเตียงก่อนจะพยายามข่มตาลงนอน

 

และภายในคืนนั้นกว่าอัลเดียจะยอมกลับมานอนก็เกือบรุ่งสาง

 

.

.

.

 

 

15 สิงหาคม วันเกิดของอัลเดีย

 

ในทุกปีงานวันเกิดของเขาจะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในคฤหาสน์มีแขกมากมายมาร่วมงาน น่าแปลกใจที่ปีนี้อัลเดียเลือกที่จะฉลองกับเธอแค่สองคน บนโต๊ะอาหารกว้างใหญ่มีเพียงอาหารที่เธอลงมือทำด้วยตนเอง

 

ภายในตัวคฤหาสน์ตกแต่งอย่างเรียบง่ายเป็นที่สุด อัลเดียนั่งอยู่ทางด้านหน้าของเธอเขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอันเรียบง่าย ในขณะที่เธอสวมชุดกระโปรงฟูฟ่องไข่ไก่

 

ปกติแล้วในวันนี้อัลเดียจะถูกเพื่อนของเขารุมล้อมเอาไว้ท่ามกลางผู้คนมากมาย ส่วนเธอทำได้เพียงมองดูเขาคอยระแวดระวังไม่ให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เขาเกินพอดี

 

นาเดียไม่เคยมีความสุขในงานวันเกิดแสนยิ่งใหญ่ของเขา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองสูญเสียการควบคุมทุกครั้ง

 

ถึงจะบอกว่าไม่จัดอย่างยิ่งใหญ่แต่ของขวัญมากมายยังคงถูกส่งมาที่คฤหาสน์

 

เธอหรี่ตาลงขยับรอยยิ้มอันสดใสของตนเองขึ้น สุขสันต์วันเกิดนะคะ.....

 

เค้กที่เธอทำให้เขาใหญ่กว่าขนาดเค้กปกติถึงสองเท่า เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจมากเพียงใดเพื่อทำมันให้กับเขา สมัยที่เรายังเด็กเธอจะเป็นคนปักเทียนให้เขาและอัลเดียจะเป็นคนเป่าเค้ก

 

น่าเสียดายที่พอโตขึ้นแล้ววัฒนธรรมพวกนั้นระหว่างเราจะเลือนหายไป

 

มันอาจจะเป็นปีสุดท้ายที่เธอจะนั่งอยู่ตรงนี้กับเขา ร่วมฉลองและยินดีไปกับวันเกิดของเขา จิตใจรู้สึกหดหู่ขึ้นเสียไม่ได้เลยยามเมื่อคิดว่าจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาในปีหน้า

 

ท่านพี่อัลเดีย

 

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินเข้าไปหาเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือของเธอสัมผัสลงบนข้างแก้มนั้น นาเดียรู้สึกดีทุกครั้งเมื่อรับรู้ได้ว่าเขากำลังเป็นของเธอ 

 

น่าชังเหลือเกินที่แม้ว่าน้องจะเข้าใจท่านพี่ดี แต่ก็ไม่อาจหยุดความเอาแต่ใจอันเห็นแก่ตัวนี้ได้เลย...ท่านพี่จะต้องไม่โกรธน้องนะคะ เพราะน้องเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ในบางครั้งการกระทำของเราอาจไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง

 

.....อัลเดียหรี่ตาลงมองเธอ ดังนั้นเธอจึงยกยิ้มกว้างให้เขาไป

 

น้องไม่ได้คาดหวังว่าท่านพี่จะเข้าใจในความรักของน้อง ไม่แม้แต่น้อยน้ำเสียงของเธอแผ่วเบา

 

ความรักของเธอไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเข้าใจ อัลเดียไม่มีทางเข้าใจในสิ่งที่เธอเป็น แต่นั้นไม่ใช่เรื่องที่ควรแยแสเธอรักเขาในแบบของเธอ นาเดียก้มตัวลงจูบลงไปที่ริมฝีปากของเขา รสชาตินุ่มนวลและหอมหวานคือสิ่งที่เธอเสพติดมัน ตอนสิบห้าเธอเคยจูบเขาอย่างเร้าร้อนในช่วงวันหยุดยาวบนเตียงของเขา

 

มือข้างหนึ่งของเขาสอดเข้ามาในเรือนผมของเธอ ชายกระโปรงถูกเลิกขึ้นสูงในจังหวะนั้นความปรารถนาได้เข้าครอบงำเรา แต่เพียงชั่ววินาทีเสียงของบางอย่างที่ตกแตกกระทบกับพื้นเริ่มกลายเป็นจุดเรียกความสนใจของเรา

 

เพล้ง...

 

อะไรกัน...เสียงแผ่วเบาจากหญิงผู้มาใหม่ทำให้อัลเดียหยุดชะงักค้างไปกลางอากาศ ดวงตาของคุณหนูราเชลเบิกกว้างขึ้นมา หล่อนดูสับสนและมึนงง เช่นเดียวกับดวงตาของอัลเดียที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ

 

คุณทำแบบนั้น

 

...ผม..

 

มันเหมือนฉากรักระหว่างพระนางที่แสนคู่ควร และนาเดียคือตัวร้ายที่น่าเกลียดชังของคนดู เธอหัวเราะร่วนหันกลับไปเหยียดยิ้มให้อีกฝ่ายประดุจนางร้าย

 

คุณควรจะมีมารยาทมากกว่านี้ อย่างน้อยก็ควรจะขออนุญาตก่อนที่จะเปิดเข้ามา...คุณหนูราเชลนาเดียยกมือขึ้นคล้องกับลำคอของเขาเอาไว้ เมินเฉยต่อสายตาที่ตวัดมองมาของอัลเดีย

 

หวังอย่างยิ่งว่าท่านเอิร์ตจะอบรมมารยาทของคุณให้ดีกว่านี้นะคะ

 

นาเดีย...พอแล้ว”

 

หือ...เธอร้องครางยกมือขึ้นสัมผัสกับใบหน้าของเขา ไม่เห็นต้องใส่ใจเลยนะคะ

 

ก่อนที่จะชะงักค้างกลางอากาศยามเมื่อเขาปัดมือของเธอออก ก้มลงมองเธอด้วยสายตาเย็นชาสลับกับแผ่นหลังของคุณหนูราเชลที่กำลังวิ่งออกไป

 

เธอหัวเราะอีกครั้ง อย่ามองน้องด้วยสายตาแบบนั้น วันเกิดท่านพี่ทั้งที่หากไม่ชวนหล่อนมาด้วยก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทไม่ใช่เหรอคะ

 

แค่ลูกสาวของท่านเอิร์ตปลายแถว ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจแม้แต่น้อย เหมือนกับตุ๊กตาเลียนแบบตัวอื่นๆ แสนจะไร้ค่า

 

ท่านหญิงนาเดียน้ำเสียงของเขาเย็นชาแต่ไม่อาจหยุดความมาดร้ายของเธอลงได้เลย

 

นาเดียยกมือขึ้นโอบกอดเขาเอาไว้ “น้องอยู่นี้ อย่าให้คุณค่าตุ๊กตาเลียนแบบของปลอมมากไปกว่าน้องเลยนะคะ

 

ริมฝีปากของอัลเดียขบเม้มเป็นเส้นตรง เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาเย็นชาและเต็มไปด้วยความผิดหวัง ก่อนจะผลักตัวเธออกและเลือกไล่ตามผู้หญิงคนนั้นออกไป 

 

ลำคอของเธอแห้งเหือดความรู้สึกราวกับคนไร้ค่าเป็นอย่างไรนาเดียพึ่งเข้าใจในวันนี้ นิ้วมือของเธอเกร็งเข้าหากัน ก่อนจะกวาดทุกสิ่งทุกอย่างบนโต๊ะอาหารทิ้งลงกับพื้น

 

เธอหอบหายใจ พยายามหลับตาลงแต่ภาพพวกนั้นก็ฉายเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าดวงตาอันแสนเย็นชาและผิดหวังยิ่งกว่าครั้งไหนของเขา แต่ท้ายที่สุดมันซ้อนทับกับจดหมายมากมายที่เขียนประนามถึงความสัมพันธ์ของเธอกับเขา

 

ของขวัญที่ส่วนหนึ่งเป็นคัมภีร์ที่บันทึกถึงความผิดบาประหว่างพี่น้อง แม้ว่าอัลเดียจะพยายามซ่อนมันไว้และหลอกตัวเองว่าเขากำลังมีความสุข

 

นาเดียขดตัวเข้าหากันฝั่งใบหน้าลงกับเข่าที่ตั้งชันของตัวเอง อัลเดียไม่มีทางเข้าใจซึ่งความรักอันมากมายของเธอ และยิ่งไม่มีวันเข้าใจถึงความทุกข์ทรมานรวมถึงความหวาดกลัวมากมายภายในตอนนี้ของเธอ

 

ยิ่งเวลาของเธอเหลือน้อยมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งหวาดกลัว หากต้องทิ้งอัลเดียไว้บนโลกใบนี้คนเดียว หากว่ามันจะสร้างบาดแผลให้กับเขา อัลเดียของเธอไม่ใช่คนเข้มแข็งเหมือนที่เขาแสดงออกแม้แต่น้อย

 

ยิ่งเข้าใจเขามากเท่าไหร่ นาเดียก็ไม่อาจหยุดความหวาดกลัวของตนเองได้เลย

 

ท้ายที่สุดน้ำตาของเธอไหลลงมา บังคับให้ตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ก้าวออกไปทวงคืนเขากลับมา 

 

อัลเดีย พี่ไม่มีทางเข้าใจ...และจะไม่มีวันเข้าใจถึงมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #132 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 02:23
    น้องงงงงงงงง
    #132
    0
  2. #92 RINKISELU (@rinada123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 18:27
    หายใจไม่ออกจริงๆ อื้ออออ
    #92
    0
  3. #91 MilkyQuartz (@MilkyQuartz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 00:41
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วหน่วงจนหายใจไม่ออกเลยอ่ะ อึดอัด ฮือออ
    #91
    0
  4. #90 [ MRS.DJR.llC ] (@lovelyfar2002) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    อ่านตอนนี้แล้วขนลุกเลยค่ะ ถึงอารมณ์จริงๆ แบบว่ามันทั้งหน่วงประหลาดใจ ความรู้สึกมันรุนแรง มันแปลกใหม่ มันปวดไต มันต้องห้าม มันรักมาก มันน่าสงสาร ความเกลียด😂
    #90
    0
  5. #89 MjChainarong (@MjChainarong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:33
    เราก็ไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของนาเดียได้อย่างลึกซึ้งเเต่เวลารู้สึกว่าเรื่องราวของนางมีเเต่อัลเดีย เหมือนทุกสิ่งอย่างคืออัลเดีย เเบบนางคิดถึงอัลเดียมากกว่าตัวเองเเต่ในขณะเดียวกันก็เอาเเต่ใจเเละดื้อดึง ความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถไปต่อหรือหยุดยั้งมันดูทรมาณจังนะคะ
    #89
    0
  6. #87 0992291240 (@0992291240) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:17
    เจ็บแทนนาง จะร้องไห้...
    #87
    0
  7. #86 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 19:45
    เจ็บมากก ให้นางตายเร้วๆ ดีกว่าอยู่กับความสุขต้องห้ามดีกว่า อัลเดียจะรู้ในที่สุดว่า รักหนึ่งเดียวในโลกที่เป็นทั้งเชิงชู้สาวและสิ่งสำคัญที่ตัดขาดไม่ได้มีแค่นาเดีย เวลามันน้อย ยิ่งดูเหมือนจะมากมันกลับสั้นเพียงนิด ฮึกกกก ฮืออออ #อัลเดียสิ่งเดียวตอนนี้คือให้ความสำคัญกับเวลาที่น้อยนิดของนาเดียนะะะะ #ไรต์สู้ๆ เรารออ่าน ติดมากกกก นี่ย้อนอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าาา
    #86
    0
  8. #85 0920345107 (@0920345107) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 19:22
    ไม่นะ! เวลาของนางเหลือน้อยแล้วนะ
    #85
    0
  9. #84 เจ้าตัวจิ๋ว (@hgnn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 16:35

    มาต่อเถอะค่าาา ตัดแบบนี้ไม่อาววววววววววววววววววว

    #84
    0
  10. #83 Anac (@careenababyz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 16:21
    ฮึกฮืออออออ รอนะคะ ชอบค่ะ
    #83
    0
  11. #82 Milkhommy (@Milkhommy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 14:11
    ไม่อยากให้นาเดียตายอ่า ฮือ
    #82
    0
  12. #81 purifonfung (@purifonfung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:40
    งืออออ ช่างเป็นอะไรที่สุดจะบรรยายจริงเลยละค่ะ
    #81
    0
  13. #80 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:32
    อัลเดียไม่มีวันเข้าใจจริงๆ ต่อให้วันหนึ่งนาเดียจากไปแล้ว..ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจรึเปล่า นาเดียรักพี่มากจริงๆ ผ่านความเจ็บปวดมามากจนสุดท้ายความกลัวก็คือกลัวการทิ้งอัลเดียไว้คนเดียว ทั้งที่อัลเดียเป็นฝ่ายทอดทิ้งนาเดียไว้ข้างหลังมาตลอด
    #80
    0
  14. #79 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:21
    น้องงง TT พอเถ้ออออ
    #79
    0
  15. #78 NutchayaIvyNP (@NutchayaIvyNP) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:01
    สนุกมากค่ะ ซึ้งฮือ
    #78
    0
  16. #77 (warrior" *c*) (@catcats) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 12:48
    นางเชิญท่านหญิงอีกคนมาให้เห็นฉากรักระหว่างท่านพี่กับนาง เพื่อให้ท่านพี่สร้างกำแพงไปอยู่กับอีกคน แล้วเรื่องที่ถูกจดหมายประนามควาทรักพี่น้องจะได้ลดลงไปใช่มั้ยคะ
    #77
    0