Adore

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,201 Views

  • 165 Comments

  • 740 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    45

    Overall
    7,201

ตอนที่ 4 : Chapter four | ความคาดหวังของเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

 

 

พฤษภาคม เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ

 

ท่านหญิงนาเดียไม่เคยหวาดหวั่นต่อความตาย ไม่แม้แต่น้อย แต่ยามที่ได้เห็นดวงตาที่วูบไหวของเขา รวมถึงน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างบ้าคลั่ง เธอก็เริ่มหวั่นใจ

 

สำหรับเธอความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว น้ำตาของอัลเดียและความทุกข์ทรมานของเขาต่างหากที่ทำให้ท่านหญิงนาเดียรู้จักถึงความหวาดกลัวย่างแท้จริง

 

อัลเดียเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่ตื่นตระหนะอย่างรุนแรง และเขาต้องการซึ่งบางสิ่งที่สามารถยึดเหนี่ยวจิตใจอันอ่อนไหวของเขาเอาไวก่อนที่มันจะพังไปมากกว่านี้

 

นาเดียไม่เคยอยู่ท่ามกลางบรรดาพวกคนในเสื้อกาวน์สีขาวมากขนาดนี้ หมอเกือบทั้งเมืองที่อัลเดียสามารถหามาได้ถูกจ้างมาเพื่อรักษาเธอ มันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีแม้แต่น้อยเมื่อต้องอยุ่ท่ามกลางคนมากมาย

 

แต่นั้น...เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปฎิเสธได้ตราบเท่าที่มันคือสิ่งที่จะยึดเหนี่ยวอัลเดียเอาไว้

 

น้องต้องไม่เป็นไร

 

นั้นคือคำพูดของเขา เธอทำได้เพียงยกยิ้มขึ้นเหม่อมองแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านเข้ามาในยามเช้าของเรา และพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเมินเฉยต่อดวงตาอันสั่นไหวของเขา

 

ความหมายของชีวิตคืออะไรกัน?

 

สำหรับนาเดียมันคือการที่เธอได้อยู่กับเขาจวบจนกว่าทุกอย่างจะจบลงในแบบของมันเอง

 

ระยะเวลาหลายปีสำหรับการใช้ชีวิตโดยเฝ้ามองเพียงแผ่นหลังของเขามันช่างไร้ค่าเมื่อเทียบกับช่วงเวลาที่แสนสั้น ภายในความทรงจำที่มีเขาอยู่ร่วมกัน

 

มีสิ่งหนึ่งที่นาเดียไม่ชอบมัน นั้นคือความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวดของเขา

 

เธอก้มลงมองมือหนาของเขาที่กอบกุมมือของเธอเอาไว้ ดวงตาของเขาหม่นหมองและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง นาเดียไม่มีคำพูดใดที่จะปลอบโยนพี่ชายที่กำลังอ่อนแอของตนเองในยามนี้

 

เขากำลังโทษตัวเองที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้

 

และนาเดียไม่ชอบมันแม้แต่น้อย

 

เธอแหงนหน้าขึ้นมองคุณหมอคนสุดท้ายที่กำลังก้าวขาเข้ามา มือของอัลเดียทาบลงบนข้างแก้มของเธอ แม้ว่าจะหม่นหมองสักเท่าไหร่แต่ดวงตาของเขายังเจื่อผนไปด้วยความหวังอันแสนริบหรี่

 

คุณต้องรักษาเธอให้ได้

 

มันไม่ใช่การขู่บังคับ นาเดียสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน ร้องขอซึ่งความเมตตาจากพระเจ้า ร่วมเดือนที่อัลเดียเป็นอยู่แบบนี้และเธอไม่ชอบมันแม้แต่น้อย

 

หนึ่งในนิสัยอันฝังรากลึกของเธอคือความดื้อรั้น

 

เธอลอบมองดวงตาของเขาจากทางด้านข้าง ก่อนจะเหลือบมองดวงตาของนายแพทย์ 

 

ในวินาทีนั้นนาเดียได้ตัดสินใจทำบางอย่าง เพื่อช่วยรักษาผู้ชายที่เธอรักเอาไว้

 

ทุกอย่างเพื่ออัลเดีย...

 

.

.

.

 

13 มิถุนายน ดอกไม้ผลิบานสะพรั่ง

 

อัลเดียดูดีขึ้นกว่าเมื่อเดือนที่แล้ว หลังจากที่นานแพทย์คนนั้นกล่าวว่าตนนั้นสามารถรักษาเธอได้ นาเดียเพียงยกยิ้มยามเห็นดวงตาที่กลับมามีความหวังของเขา

 

เช่นเดียวกันกับร่างกายของเธอที่กำลังดีขึ้นตามลำดับ

 

ในเช้าของวันนี้เธอลุกขึ้นสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนลูกไม้ตามฉบับลูกสาวขุนางชั้นสูง หลังจากนอนซบมาทั้งเดือนนาเดียเริ่มคิดถึงแสงสว่างภายใต้เงาของร่มไม้ใหญ่

 

หนึ่งในเรื่องที่นาเดียแน่ใจคือความสัมพันธ์ระหว่างอัลเดียกับคุณหนูราเชลคนนั้นคล้ายจะหยุดชะงักไปดื้อๆ

 

อาจเพราะว่าอัลเดียเอาแต่สนใจซึ่งสุขภาพของเธอจนละเลยกระทั่งงานของเขา ไม่ต้องกล่าวถึงตุ๊กตาตัวหนึ่งที่เป็นเพียงตัวแทนของเธอ

 

อีกทั้งนาเดียคิดว่าเขาเปลี่ยนไป 

 

นานแค่ไหนที่ห้องครัวอยู่ห่างจากตัวเธอ ปลายเท้าของเธอเหยียบลงบนพื้นห้องด้วยความโหยรา ก่อนที่จะหยุดชะงักยามที่เห็นร่างสูงของเขากำลังวุ่นอยู่กับบางสิ่งในห้องครัว

 

อัลเดียไม่ไปทำงานอีกแล้ว...

 

เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเหมาะสำหรับการอยู่บ้านด้านนอกนั้นสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีฟ้าลายจุด ตั้งแต่จำความได้อัลเดียไม่เคยเข้าครัว เขาบอกว่าเขาไม่ถนัดและไม่ชื่นชอบกับมันสักนิด

 

อรุณสวัสดิ์อย่างไรก็ตามเธอยกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปกอดเขา ไม่ตำหนิติเตียนถึงเรื่องหน้าที่การงานที่เขาละเลยไป อัลเดียรักเธอมากและเขาไม่มีทางยอมให้เธอลำบาก

 

ดังนั้นต่อให้เขาหยุดงานต่ออีกสักสามวันก็มั่นใจได้ว่างานของเขาเรียบร้อยดี ไม่มีทางที่ใครจะกล้าตำหนิติเตียนเขา

 

และต่อให้เขาเอาแต่ใจขึ้นมาจริงๆนั้นมันก็เพียงเล็กน้อยหากเทียบกับระยะเวลาที่เขาทำงานโดยไม่หยุดพัก หากมีปัญหาขึ้นมานาเดียไม่ลังเลที่จะผลาญสมบัติอันมหาศาลของเราเล่นฆ่าเวลา

 

วันนี้เป็นยังไงบ้างน้ำเสียงของเขานุ่มนวลทั้งที่ปกติจะเรียบเฉยและพยายามห่างเหินอยู่ตลอดเวลา นาเดียชอบน้ำเสียงเช่นของเขา

 

รวมถึงฝ่ามือที่กำลังทาบลงบนข้างแก้มของเธออย่างอ่อนโยน

 

อา...อัลเดียของเธอ

 

สบายดี....เหมือนกับทุกวันน้ำเสียงของเธอนุ่มนวลไม่ต่างจากเขา เรือนผมสีทองของเธอกระทบกับแสงไฟภายในห้องครัวขนาดใหญ่ของเรา

 

เช่นนั้นก็ดีแล้วมือของเขาเปลี่ยนเป็นยกขึ้นลูบหัวเธอ หลังจากนั้นเสียงของเตาอบดังแทรกเรียกความสนใจของเรา อัลเดียกระพริบตาก่อนจะหันไปสนใจชิ้นงานของเขา

 

ขนมเอแคร์รูปร่างน่าเกลียดไม่พองตัวอยู่ภายในเตาอบนั้น เหมือนว่าอัลเดียกำลังหัดทำขนม

 

และทำมันออกมาได้ค่อนข้างแย่พอสมควร

 

ท่านพี่สนใจเรื่องขนมด้วยเหรอคะนาเดียพยายามมองหาขนมเอแคร์ชิ้นที่พอดูได้ในถาดนั้นแต่ก็เหมือนความหวังจะน้อยลงเต็มที รูปร่างของมันไม่น่ารับประทานแม้แต่นิดเดียว

 

อัลเดียเสยผมของเขาก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ แต่ก็เหมือนจะทำไม่ได้ดีเท่าน้อง

 

นั้นเพราะท่านพี่ไม่ได้ฝึกฝนมัน อีกทั้งน้องยังมีเวลาว่างมากมาย

 

นาเดียเหลือบมองพวกมันก่อนจะเขย่งตัวขึ้นนั่งบนโต๊ะภายในห้องครัว เสื้อคอกระเช้าของเธอคล้อยลงมาเผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนและซีดเผือด เธอจับมันขึ้นอย่างรวดเร็วรับรู้สึกเนื้อผ้าชั้นดีที่บางเบา

 

เธอพยายามไม่ใส่ใจซึ่งรายละเอียดที่มากไปกว่าอัลเดีย ดังนั้นดวงตาของเธอจึงจับจ้องมองท่วงท่าอันแสนสง่างามที่เธอชื่นชอบของเขา

 

ไร้ซึ่งเหตุผลว่าทำไมเราถึงยังอยู่ในที่แห่งนี้ ในช่วงเวลานี้ อาจมีเพียงพระเจ้าที่ล่วงรู้ถึงสาเหตุ

 

อัลเดียเปลี่ยนไป หากเป็นปกติเขาคงพยายามถอยห่างจากเธอ ไม่แม้แต่จะเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้

 

ความสัมพันธ์ของเราเริ่มขึ้นจากตอนไหนกัน

 

อาจจะตอนที่เธออายุเพียงสิบสามและเขาอายุเพียงแค่สิบแปด

 

รองเท้าแตะสำหรับเข้าครัวหลุดออกจากปลายเท้าของเธอทิ้งดิ่งลงสู่พื้นตามกฎของแรงโน้มถ่วง นาเดียกัดปากยามที่มือของเขาวางค้ำลงบนโต๊ะและร่างสูงของเขาอยู่เหนือตัวเธอ

 

ท่านพี่...

 

อัลเดีย แค่อัลเดียเท่านั้น

 

นัยน์ตาของเธอวูบไหวเพียงไม่นานเราก็สามารถเข้าใจในบางสิ่งที่ต้องการจะสื่อถึงกันได้อย่างง่ายดาย ริมฝีปากของเธอเผยออกพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่กัดมันอีกครั้ง

 

อัลเดีย

 

ในวินาทีนั้นเขาจูบเธอ ภายใต้รสชาติอันแสนนุ่มนวล ชวนให้หลงใหลนั้น ศีลธรรมอันดีงามไม่อาจหยุดความปรารถนาในตัวของพวกเราได้อีกแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมันยังคงทิ้งตะกอนชั้นดีเอาไว้ภายในใจของเรา

 

อัลเดีย 

 

ทำไมโลกนี้ถึงต้องมีข้อจำกัดทางด้านศีลธรรมอันน่าชังนี้ด้วยกัน ทั้งที่เราไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้แก่ใครทั้งนั้น

 

เราเพียงแค่รักกัน และอยากจะก้าวเดินต่อไปด้วยกัน

 

เพล้ง...

 

ในจังหวะหนึ่งมือของเธอถอยไปชนกับแก้วน้ำจนแตกกระจายตกลงบนพื้น เสียงของมันดังมากพอที่จะดึงดูดความสนใจของเรา แต่ถึงอย่างนั้นมันไม่อาจหยุดรสจูบอันหอมหวานและเย้ายวนของเราลงได้

 

ความปรารถนาได้กลืนกินทุกอย่างภายในตัวของเราไปจนไม่หลงเหลือสติในการแยกแยะซึ่งศีลธรรมของพวกเขา

 

อัลเดีย...จวบจนตอนนี้น้องคาดหวังเพียงแค่ว่าพี่ยังคงมีความสุขกับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

มันก็เพียงเท่านั้นสำหนับความต้องการในตอนนี้ของเรา


Adore.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #88 MjChainarong (@MjChainarong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    คือแบบ ฮือออ มันฟินเเบบหน่วงๆ ฟินเเบบน้ำตาไหล มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ศีลธรรมอันดีงามก็หยุดเรื่องเเบบาได้ยากอ่ะ เจอหน้ากันทุกวันด้วยจะหยุดได้หรอ เเงงงงงง
    #88
    0
  2. #76 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    รอไรต์อยู่ววนาาา กลับมาอ่านแล้วสังเกตบางอย่างได้5555 แปลว่าเราอ่านไม่ดีพอแน่เลย นาเดียนางให้หมอโกหกแน่เลย ว่ารักษานางได้ #ใช่ไหมหว่าาา
    #76
    0
  3. #73 RINKISELU (@rinada123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 09:22
    ซึ่งใจ ความรักในก็คือความรัก
    #73
    0
  4. #71 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 16:44
    โอ้โห เป็นความรักที่เชิดชู และมากมายจริงๆ
    #71
    0
  5. #70 Mamorudes (@Mamorudes) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 01:29
    <p>//ดิ้นหนักมาก</p>
    #70
    0
  6. #69 MilkyQuartz (@MilkyQuartz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 22:47
    เลือกถูกแล้วอัลเดียยย ดูแลคนที่ตัวเองรักดีกว่า
    #69
    0
  7. วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 22:32
    อุหวายยยยยยย>////<
    #68
    0
  8. #67 เจ้าตัวจิ๋ว (@hgnn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 21:48
    ชอบบบบบบบ
    #67
    0
  9. #66 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 21:08
    ในความฟินนี้มีความหน่วงอยู่55555 //ไม่ได้ต้องการให้โลกยอมรับแค่ให้เราสองคนได้รักกันก็พอ #เคยคิดแต่งอะไรดราม่าแบบนี้ แต่คิดตอนจบที่เอนดิ้งได้ เลยพับมันไป #ชอบมาก ไรต์คือคนที่เติมเต้มเราาาา
    #66
    0