Adore

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,192 Views

  • 165 Comments

  • 739 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    7,192

ตอนที่ 2 : Chapter two | ดั่งฝันร้ายอันน่าชัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

 

 

14 มีนาคม ฝนตกหนัก

 

นาเดียถูกกักบริเวณนานร่วมเดือน เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปไหน ด้วยคำสั่งเด็ดขาดจากท่านพี่เธอจึงตัดสินใจที่จะเป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทเพื่อไม่ให้ท่านพี่เกรี้ยวโกรธ

 

ชีวิตโดยไร้เวทมนต์ไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิดไว้ ปลายเท้าของเธอแตะลงบนพื้นห้องมองดูขนมหวานที่กำลังตั้งเลตัวอยู่ในเตาอบ ด้วยเพราะท่านพ่อและท่านแม่เสียไปตั้งแต่ตอนที่เธอสามขวบ 

 

นาเดียจึงเติบโตขึ้นด้วยการเลี้ยงดูของท่านพี่ หน้าที่งานบ้านส่วนใหญ่ถูกยกให้กับเธอแม้ว่าจะมีสาวใช้มากมายที่คอยให้การรับใช้ แต่นั้นทุกอย่างที่เกี่ยวกับอัลเดีย เธออยากจะทำมันด้วยตัวเอง

 

เช่นเดียวกับการทำขนมที่เขาชอบ อัลเดียชอบทานเอแคร์ วิธีการทำของมันค่อนข้างยุ่งยาก ในคราแรกเธอทำมันไม่สำเร็จ ตัวแป้งมันไม่ยอมพองตัวขึ้นมาแบนราบจนเสียรูปทรงอันงดงาม

 

ท่านหญิงนาเดียใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะทำมันได้อย่างคล่องแคล่วและรสชาติออกมาน่าพึงพอใจ

 

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดังอัญมณีกวาดมองบรรดาอุปกรณ์ต่างๆที่จำเป็นต้องเก็บล้าง เธอถอนหายใจโดยปกติแล้วเธอจะใช้เวทมนต์ แต่ในตอนนี้นั้นคงเหลือแค่จัดการมันด้วยตนเอง

 

เธอไม่ได้ตามต่อว่าท่านพี่กับคุณหนูราเชลคนนั้นยกเลิกความสัมพันธ์กันไปหรือยัง ไม่ใช่ว่าไม่อยากเพียงแต่คนของเธอถูกท่านพี่ควบคุมเอาไว้หมด อำนาจในมือเธอก็ถูกเขาริบคืน

 

ตอนนี้ท่านหญิงนาเดียไม่ต่างอะไรกับนักโทษที่เหลือเพียงแค่ร่างกาย

 

มันแย่ แต่ก็ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับมันเท่านั้น

 

มีคนเคยบอกว่าวันที่ฝนพร่ำทำให้เราได้นึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ น่าเสียดายที่นาเดียไม่เป็นเช่นนั้นจะตอนไหนสิ่งที่เธอนึกถึงก็มีเพียงอัลเดีย 

 

ฝนตกหนักขนาดนี้ คืนนี้เขาจะกลับมารึเปล่านะ

 

.

.

.

 

นาเดียปรือตาขึ้นเล็กน้อยยามรับรู้ได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงใบหน้าของเธอ เสียงหยาดน้ำบางอย่างตกกระทบลงกับพื้นรับรู้ได้ถึงความเปียกชุ่มอันเล็กน้อยของมัน

 

อัลเดีย...น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเพื่อมองเขา ร่างสูงในชุดเสื้อโค้ชหนาของเขาเปียกชุ่มเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเมือเทียบกับเรือนผมที่มีหยดน้ำไหลลงมาของเขา

 

ยังไม่นอนอีกอัลเดียว่าพลางถอนเสื้อโค้ชตัวนั้นทิ้งส่งให้กับคนของเขา นาเดียค่อนข้างเป็นห่วงยามมองเรือนผมอันเปียกชุ่มของเขานั้น ส่งผลให้เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

 

และส่งเสียงดุเขาด้วยความเป็นห่วง “ท่านพี่ตัวเปียกชุ่ม น้องไม่ชอบเลยค่ะ

 

นานร่วมเดือนขนาดนี้ความโกรธของอัลเดียย่อมหายไปแล้ว บางทีอาจตั้งแต่ในค่ำคืนนั้น ดังนั้นมุมปากของเขาจึงยกยิ้มบาง และดีดนิ้วครั้งหนึ่งส่ง ผลให้ตัวเขากลับมาแห้งสนิทอีกครั้ง

 

นอนได้แล้ว นาเดีย

 

...ค่ะนาเดียกัดปาก ในความจริงเธออยากจะถามถึงว่าเขาไปทำอะไรมา ถึงแม้จะบางเบาแต่เธอได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนนั้นบนตัวของท่านพี่

 

ดวงตาของเธอหม่นหมองลง รู้สึกได้ถึงความทรมานอันแสนอึดอัด แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเรื่องนี้อัลเดียได้ขีดเส้นไว้ให้เธอแล้ว และเธอไม่หลงเหลือสิทธิ์ที่จะทะลวงเข้าไป

 

น้องทำขนมไว้ หากท่านพี่อยาก...

 

ไว้ก่อนเถอะเขาพูดแทรกขึ้นมาทั้งที่ยังไม่จบประโยคดี วันนี้พี่เหนื่อยแล้ว

 

นิ้วมือของเธอสั่นพร่าทำได้เพียงกำเข้าหากันและตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ช่างน่าชังเหลือเกินแต่ไม่สามารถหาคำพูดใดที่ดูดีไปมากกว่านี้

 

นิสัยเด็กดื้อเริ่มเข้าสิงตัวของนาเดีย เธอยกยิ้มบาง ในความเป็นจริงแล้วเอแคร์สามารถเก็บไว้ได้ในระยะเวลาหนึ่ง แต่เพื่อความอร่อยแล้วเราจะควรทายมันตั้งแต่วันนี้

 

ในเมื่อคนที่เธอต้องการให้ไม่อยากกินมัน ก็เหลือเพียงแค่เธอที่ต้องจัดการมัน นาเดียลุกขึ้นก้าวเดินผ่านตัวพี่ชายตรงไปยังห้องครัวท่ามกลางความแปลกใจของเขา

 

เธอในยินเสียงฝีเท้าที่อยากจะก้าวตามแต่ก็หยุดชะงักด้วยความลังเลและสับสนของเขา นาเดียเหยียดยิ้มหยิบขนมหวานพวกนั้นออกมาจัดการด้วยตนเอง โดยไม่สนแม้แต่น้อยว่าเวลาจะล่วงเลยมาถึงตีสองกว่า

 

จิตใจของเธอเริ่มหดหู่ เช่นเดียวกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างเลือนราง เสียงของสายฝนยังคงดังก้องแข่งกับหัวไหล่ที่สั่นสะท้านของเธอ นาเดียพยายามคิดว่าตัวเองเป็นคนเข้มแข็ง ดังนั้นเธอจึงพยายามกินขนมที่เหลืออยู่ให้หมด

 

ทุกครั้งที่เธอตามราวีรวมถึงการก่อเรื่องขึ้นมา ตะกอนบางอย่างได้หลงเหลือและตกตะกอนอยู่ภายในหัวใจนั้น 

 

มันทำให้เธอทรมานเช่นเดียวกับเขา

 

แต่ถึงอย่างนั้นความหวังภายในหัวใจของเธอยังคงเปล่งประกายอย่างเลือนราง

 

....ฮึก

 

ท้ายที่สุดนาเดียละทิ้งทุกอย่าง ก้าวเดินออกไปโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาเอาไว้ หลายครั้งเธอเริ่มท้อแท้และหมดหวังสำหรับการฉุดรั้งความสัมพันธ์นี้เอาไว้ด้วยตัวคนเดียว

 

อัลเดีย...

 

กระทั่งอ้อมกอดนี้ยังคงมีเพียงแค่เธอที่คอยประคับประคองมันเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว

 

.

.

.

 

28 มีนาคม อากาศเริ่มแจ่มใส

 

เป็นวันแรกที่แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาจากหมู่เมฆโปร่งบางบนท้องฟ้า นาเดียอยู่ในชุดกระโปรงคลุมเข่าสีฟ้าอ่อน เรือนผมสีทองถูกปล่อยสยายประดับตกแต่งอย่างเรียบง่าย

 

ร่างบางเอนตัวพิงกับเก้าอี้ภายในสวนพยายามหรี่ตามองเพื่อแหงนมองท้องฟ้าอันเปร่งประกายอย่างเจิดจรัส

 

ท่านหญิงจดหมายจากทางโรงเรียนเจ้าค่ะเสียงหนึ่งของนางกำนัลแทรกขึ้นมานาเดียกระพริบตา รับจดหมายมาด้วยสีหน้างงงวยเล็กน้อย

 

ก่อนจะกระจ่างแจ้งขึ้นมายามตระหนะถึงความจริงบางอย่าง เธอยังไม่ได้เข้าร่วมพิธีรับมอบใบสำเร็จการศึกษา ซึ่งเหมือนว่าจะจัดขึ้นในต้นเดือนหน้า

 

เนื้อความในจดหมายคงกล่าวเตือนถึงเรื่องนี้ หากเป็นคนอื่นคงมีมิตรสหายเขียนจดหมายมาบ้าง แต่ในกรณีของเธอนั้นเพราะนาเดียเอาแต่สนใจพี่ชายมากเกินไป กว่าจะรู้ตัวเธอก็หาเพื่อนสนิทไม่ได้เลย

 

อีกทั้งเมื่อไม่นานมานี้เธอพึ่งก่อเรื่องใหญ่หลายคนคงอยากตีตัวออกห่างจากเธอ

 

นาเดียวางมันไว้โดยไม่คิดจะเปิดอ่าน รู้สึกว่าช่วงชีวิตของตัวเองนั้นเริ่มไร้ค่าขึ้นมาอีกแล้ว เธอเรียนจบแล้วแต่ก็ยังไม่ได้เริ่มวางแผนถึงงานที่อยากจะทำในอนาคต

 

อา ไม่สิ นาเดียไม่หลงเหลือความสามารถอันเป็นที่ต้องการได้อีกแล้ว เธอไม่สามารถใช้เวทมนต์ได้ ต่อให้ฉลาดแค่ไหนมันก็ช่างไร้ค่า

 

ทั้งชีวิตคงทำได้เพียงผลาญสมบัติที่ท่านพ่อและท่านแม่เหลือทิ้งเอาไว้ให้

 

เย็นวันเดียวกันนั้นนาเดียเริ่มเฝ้ารอพี่ชายในห้องรับรองอีกครั้ง ต่างออกไปเพียงแค่ครั้งนี้เธอต้องการแจ้งให้เขาทราบถึงพิธีรับมอบใบสำเร็จการศึกษา อัลเดียต้องไปแน่ในฐานะผู้ปกครองของเธอ

 

เพราะถ้าเขาไม่ไป ท่านหญิงนาเดียจะกลายเป็นเพียงนักเรียนคนเดียวที่ไร้ครอบครัว

 

ฝนตกอีกแล้วงั้นเหรอ

 

เมฆก้อนหนาทึบเริ่มก่อตัวขึ้นและส่งเสียงร้องประท้วงถึงพายุที่กำลังมาเยือน รวมถึงสายฝนที่โปรยปรายลงมา นาเดียเหลือบมองนาฬิกาที่กำลังบ่งบอกเวลาเที่ยงคืน

 

เห็นถึงเค้ารางว่าท่านพี่จะไม่กลับมา....อีกแล้ว

 

ทำไมถึงได้พยายามหลีกหนีน้องถึงขนาดนี้

 

นาเดียไม่ใช่เด็กดีอย่างที่ใครคิดเอาไว้ ร่างบางเคลื่อนตัวออกไปยืนหน้าประตู เอื้อมมือออกไปสัมผัสสายฝนที่กำลังกระหน่ำลงมาอาบไปทั่วทั้งนิ้วมือ 

 

ถึงจะรู้ดีว่าตัวเองจะค่อยๆกลายเป็นฝันร้ายของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเธอไม่อาจลบเลือนความเจ็บปวดอันแสนอึดอัดภายในหัวใจนี้ได้เลย เมื่อนึกถึงโลกที่ไม่มีอัลเดีย

 

การกลายเป็นฝันร้ายสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีกต่อไป

 

เธอไม่เคยใส่ใจซึ่งศีลธรรม บนโลกใบนี้พระเจ้าเป็นนามอันไร้รูปธรรม สำหรับเธอแล้วอัลเดียคือทุกอย่าง

 

ยามเมื่อหวนนึกถึงอดีตสิ่งแรกที่เห็นคือแผ่นหลังของเขาและมือคู่นั้นของเขา เปรียบเทียบกับปัจจุบันแล้วมันช่างห่างไหลแสนเลือนราง

 

ดังนั้นในเวลานี้แม้เพียงเงาอันแสนเลือนรางของเขา นาเดียก็ไม่หวาดกลัวที่จะก้าวออกไปเพื่อไขว้คว้ามันเอาไว้

 

อัลเดีย...

 

เพราะน้องไม่มีทางปล่อยท่านพี่ไปอย่างแน่นอน

 

บนโลกใบนี้มีเพียงคนผู้หนึ่งเท่านั้นที่ไม่อาจครอบครองแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจปล่อยให้ห่างออกไปจากอ้อมกอดนี้

 

แรกเริ่มเมื่อความสัมพันธ์อันแสนหอมหวานได้เริ่มขึ้น เธอได้หมดสิทธิ์ที่จะหลั่งน้ำตาออกมาและยิ่งไม่สามารถกลับไปเป็นดั่งเช่นน้องสาวที่แสนดีในอดีตได้อีกแล้ว

 

ดังนั้นในตอนนี้ท่ามกลางสายฝนที่สาดลงมานั้น เธอทำได้เพียงมองหาและโอบกอดตัวเองเอาไว้

 

จะเกลียดน้องก็ได้ แต่ท่านพี่ห้ามทอดทิ้งน้องเด็ดขาด...

 

ณ ตอนนี้จะรักหรือชังเธอไม่ขอแยแสอีกต่อไป ขอเพียงเขายังคงอยู่ตรงนี้ดั่งเช่นวันวาน

 

อัลเดียของเธอ...





 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #158 อาเตียว .刁. (@primmonsty09) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:12
    บางทีก็อยากให้นาเดียเจ็บให้มากที่สุด เจ็บกับความรู้สึกที่ไม่ควรรู้สึก แล้วพอถึงจุดๆหนึ่งเราจะหวังว่านาเดียจะเดินออกมาเอง คำตอบสำหรับเรื่องนี้คือสุดท้ายนาเดียก็ต้องออกห่างจากอัลเดีย ต่อให้สะบักสะบอกแค่ไหน แต่ก็ต้องทำให้ได้
    #158
    0
  2. #55 Good One D@y (@magic_girl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:11
    <p>เฮ้อ เหนื่อยตั้งแต่ต้นเรื่องจริงๆ</p>
    #55
    0
  3. #47 MjChainarong (@MjChainarong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    งื้อออ อยากให้นางเปลี่ยนตัวเองจังง เเต่มันทำยากอ่า เขาผูกพันธ์กันมากกว่าคำว่าพี่น้อง เเต่มันก็อึดอัดเพราะคำว่าพี่น้องด้วย เเต่เเบบจากตอนเเรกก็บอกว่าอัลเดียเป็นคนเริ่มขึ้นมาเอง เเล้วตอนสุดท้ายคนที่พยายามประคับประคองมันไว้ก็คือนาเดียอ่ะ มันเเบบ เฮ้อออ
    #47
    0
  4. #46 Mamorudes (@Mamorudes) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 02:28
    <p>สงสารทั้งนางและพี่ชาย อึดอัดกันทั้งคู่ ฮวือ ติดใจที่ว่าพี่ชายเป็นคนเริ่มความสัมพันธ์ตงิดๆ</p>
    #46
    0
  5. #45 iloveyg2 (@IloveYG) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:22
    สงสารนาเดียจะหาคนที่สนิทหรือไว้ใจไม่ได้เลยอำนาจก็ไม่มีมีแค่ทรัพย์สินเงินทองที่พ่อแม่เหลือไว้ให้ เหมืิอนชีวิตอยู่ไปก็ไม่มีค่าอ่ะ
    #45
    0
  6. #43 Anya410 (@AomAnyamon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 14:30
    หาหลัวใหม่เลยลูกกกกกก
    #43
    0
  7. #42 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 14:03
    ไม่ใช่ความรักทั่วไปที่ตัดขาดแล้วเจ็บและมีคนใหม่ แต่เป็นความรักที่ต่อให้ไม่รักกันก็ตัดขาดกันไม่ได้ แถมนางยังมีแค่พี่ชายนางทั้งรักในแบบคนรักและคนเดียวที่สำคัญที่สุดในชีวิต //เศร้าาา
    #42
    0
  8. #41 AOM_0934300821 (@Hawthorn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:59
    ถ้าอยู่ใกล้เขาแล้วทำให้เขายิ่งห่างเราไปมากกว่าเดิม จนบางครั้งก็ไม่รู้ว่าวันไหนเขาจะทิ้งเราไป สู้อยู่ไกลๆเพื่อมองเขาและเขายังคงอยู่กับเราไม่ดีกว่าหรอ ยิ่งสำศัญก็ต้องยิ่งรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด หรือบางทีอาจจะมีคนที่รักเรามากกว่าเขาหรือเท่าเขาสักคนก็ได้
    #41
    0
  9. #40 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:44
    จุกแทนน้อง เป็นความรักที่ลึกซึ้งและไม่ฉาบฉวยมาก นึกถึงคำพูดนี้เลย ถ้าคนเราอยู่ได้ด้วยพราะความรัก ึคนเราก็ตายได้เพราะความรักเช่นกัน
    #40
    0
  10. #39 sakurakuro (@sakurakuro) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:43
    สงสารนาง
    #39
    0
  11. #38 Milkhommy (@Milkhommy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:42
    หาผัวใหม่เถอะ
    #38
    0
  12. #37 0992291240 (@0992291240) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:41
    สงสารนาง หาผัวเลยลูก ผั่ว!! อุ้ยใครถีบ
    #37
    0
  13. #36 岭飞 (@Potae-kamui) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:35
    หน่วงแท้
    #36
    0