การเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! [End ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 138,617 Views

  • 2,290 Comments

  • 4,920 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    138,617

ตอนที่ 5 : ตอนที่5 อัลเดย์ผู้อยากเป็นพระราชา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    27 พ.ย. 59

ตอนที่5 อัลเดย์ผู้อยากเป็นพระราชา 

 

เสียงผู้คนร้องเรียกขายของกันให้ทั่วราวกับอยู่ในดงนกที่ส่งเสียงร้องเจื่อแจ้ว หันไปซ้ายขวาแลเห็นแต่ผู้คนที่แออัดกันเต็มทั่วทุกมุม บรรยากาศยามเช้าและสายลมที่อ่อนที่พัดโชยช่วยทำให้ผู้คนสดชื่นแม้จะอยู่ในที่แออัด หนึ่งโฉมงามและหนึ่งเด็กชายตัวแสบจับมือกันเดินตลาดประหนึ่งได้เห็นโลกใหม่ เด็กชายส่งเสียงเจื้อยแจ้วถามตลอดทางไม่หยุดหย่อน ไม่ว่าจะเดินผ่านสิ่งใด

“แท่งสีแดงๆกลมๆนั้นคืออะไรเหรอ”มือชี้ไปยังบ๊วยกรอบเชื่อมน้ำตาลถามเสียงใส ตาเป็นประกายแวววับ

“มันคือบ๊วยเชื่อม”โฉมงามผู้ถูกถามตอบเสียงเรียบ

“อัลกินมันได้รึเปล่า”มือยกขึ้นเช็ดน้ำลายที่มุมปากที่ไหลย้อยอย่างไม่เก็บอาการความอยากกิน

“ได้..แต่อย่าเยอะจนเกินไป”ยังไม่ทันที่โฉมงามอย่างคาร์ลีอันจะกล่าวจบ เด็กชายแสนซนก็วิ่งไปหาแม่ค้าที่ขายขนมนั้นเสียแล้ว คาร์ลีอันถอนหายใจยาวเหยียดเดินไล่หลังอีกฝ่ายไปเตรียมทำหน้าที่จ่ายเงิน

“เอาอันนี้ แล้วก็อันนี้”อัลเดย์ชี้ไปยังไม้ที่ดูดีที่สุดสองไม้ เหลือบมองผู้จ่ายเงินแล้วฉีกยิ้มกว้าง

“แค่สองไม้หรือจ๊ะ”แม่ค้าวัยกลางคนถามลอบมองเด็กชายที่สวมผ้าคลุมสีดำปิดหน้าปิดตา กับหนึ่งสตรีที่สวมผ้าคลุมสีดำเหมือน กลิ่นอายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากสตรีในผ้าคลุมทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนต้องสยบแทบเท้าให้ ราวกับว่าสตรีผู้นี้เป็นเชื้อพระวงศ์ ไม่ใช่สามัญ แต่อย่างไรก็ตามหล่อนคงคิดไปเอง...เชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์พวกนั้น มีหรือจะลดตัวลงมาเดินตลาดเหมือนเราเหล่าสามัญชน

“อืม”อัลเดย์พยักหน้าหงึกๆ หากเอาเถอะกว่านี้เกรงว่ามันคงไม่ได้กินซักไม้แน่

“จ๊ะ ทั้งหมด 30 เซนต์จ๊ะ”แม่ค้าบอกพร้อมกับนำมันใส่ถุงยื่นให้ มือขาวเรียวสีซีดจากสตรีวางเงินลงบนมือหยาบกร้านของหล่อน ท่วงท่าอีกฝ่ายดูสง่างามและสูงส่ง เพียงแค่การขยับตัวเล็กน้อยก็สามารถสะกดหล่อนให้ตกอยู่ในมนต์สะกดได้

“เงินครบใช่ไหม”คาร์ลีอันถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงมองมือของตนตาค้างไม่ขยับ 

แม่ค้าพลันได้สติตอบเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย “จ๊ะ ขอบคุณมากนะจ๊ะ”

คาร์ลีอันหยักหน้านิดหน่อย ยื่นมือไปให้อัลเดย์จับเพราะกลัวพัดหลงกันเนื่องจากจำนวนผู้คนมันเยอะ “ไปกันเถอะ”

อัลเดย์ได้แต่พยักหน้าเพราะปากของตนนั้นกำลังกินขนม มือเล็กอีกข้างยื่นไปจับมือเรียวก่อนจะออกเท้าเดิน เหตุที่อัลเดย์กับคาร์ลีอันต้องมาอยู่ท่ามกลางดงฝูงชนอันมากมายตั้งแต่เช้า มันเริ่มตั้งแต่เมื่อวานก่อนที่จะนอน มีรายงานด่วนฉบับหนึ่งส่งตรงเข้ามา เพียงแวบแรกที่คาร์ลีอันกวาดสายตามอง ความคิดที่จะพาองค์ชายอัลเดย์ออกนอกวังหนีมรสุมครั้งใหญ่ก็แวบเข้ามา

บวกกับที่คาร์ลีอันต้องการให้อัลเดย์ได้เปิดหูเปิดตากับอาณาจักรที่อีกไม่กี่ปีอัลเดย์จะต้องขึ้นครองราชย์เป็นราชาปกครอง มันถือว่าเป็นการศึกษาและเรียนรู้ไปในตัว แถมยังหนีมรสุมครั้งใหญ่ได้อีก เท่ากับยิ่งปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว

แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอื่นใดทัศนะศึกษาโลกกว้างเปิดหูเปิดตาถึงกลายเป็นมหกรรมการกินเล่นของเด็กชายไปเสียได้ คาร์ลีอันมองเด็กชายที่เอาแต่กินด้วยด้วยความเหนื่อยใจปนเอ็นดู การออกนอกวังแต่ละทีมันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับราชินีอย่างเธอ หากไม่ปลอมตัวแล้ววางองครักษ์เงาไว้รอบทิศ การที่จะเดินตลาดแบบคนสามัญนับเป็นเรื่องยากยิ่งกว่ายาก

“คาร่า”อัลเดย์เรียกทั้งๆที่ปากยังเคียวตุ้ยๆ 

“เคี้ยวให้หมดก่อน ค่อยพูด”คาร์ลีอันดุ พาร่างเล็กจูงเดินไปในซอกฝ่าฝูงชนออกไปนั่งตรงบริเวณที่ข้นข้างปลอดคน อัลเดย์เลือกที่จะนั่งลงบนม้าหินอ่อนที่ข้างหลังเป็นน้ำพุพุ่งขึ้นมา สถาณที่นี่จัดเป็นจุดศูนย์กลางของตลาดใหญ่ที่เป็นเสมือนแลนด์มาร์คที่คนจากอาณาจักรอื่นต้องมา

“กินเสร็จก็ทิ้งถังขยะด้วย เข้าใจไหม”มือชี้ไปยังถังขยะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตน

“อือ”อัลเดย์ครางตอบเริ่มหยิบไม้ที่สองขึ้นมากินท่วงท่าการกินของอัลเดย์แม้จะไม่จัดว่าสง่างามเหมือนคาร์ลีอัน แต่ก็ดูโดดเด่นกว่าท่วงท่าของเด็กในวัยเดียวกัน นี้สินะต่อให้พระราชาแต่งตัวเป็นขอทาน ยังไงซะเราก็ยังรู้อยู่ดีว่าขอทานนั้นคือพระราชา

อัลเดย์ที่กินเสร็จเดินเอาขยะไปทิ้งลงถังอย่างว่าง่ายไม่ต้องรอให้เธอได้พูดซ้ำอีกรอบ อืม..เหมือนว่าเจ้าตัวแสบจะว่าง่ายขึ้นกว่าเดิม คาร์ลีอันฉีกยิ้มกว้างอย่างเสียไม่ได้  น่าเสียดายที่มีผ้าคลุมปิดอยู่จึงไม่มีใครได้มีโอกาสเห็นรอยยิ้มของโฉมงาม

“เราจะไปไหนกันต่อ”อัลเดย์ถามสายตาสาดส่องไปทั่ว ไม่แปลกเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เด็กชายได้ออกจากวังหรูหรา แถมยังเป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมาย อัลเดย์ไม่ได้ซื้อบื้อถึงขนาดไม่รู้ว่าฝูงชนที่ว่าคือประชาชน 

อัลเดย์อยากไปไหนละ”เพราะนี้เป็นการมากอย่างกระทันหันทำให้เธอไม่ได้เตรียมแผนการอะไรล่วงหน้ามากมายนัก เอาเถอะ ครั้งนี้คาร์ลีอันผู้นี้จะตามใจเจ้าเด็กแสบนี้สักวัน

“ไม่รู้สิ..”มันเองก็ไม่เคยมาจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่ามีอะไรน่าสนใจ 

พลันความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของคาร์ลีอัน โฉมงามสาวโอบตัวองค์ชายอัลเดย์ขึ้นอุ้มแนบอก เพราะสถาณที่ที่เธอจะพาเจ้านี้ไปมันไม่ใช่ที่ที่ดีเท่าไหร่ มันเป็นศูนย์รวมแห่งความสิ้นหวังและท้อแท้ 

เมื่อได้เห็นโลกที่สวยงามแล้ว ราชาที่ดีจำเป็นต้องเห็นอีกด้านหนึ่งของมัน

โลกสีดำที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

คาร์ลีอันเลือกจะใช้เทเรพอตแทนการเดินไป เพียงชั่วพริบตาหนึ่งโฉมงามหนึ่งงค์ชายสูงส่งก็มาถึงยังย่านที่แย่ที่สุดของอาณาจักร สองข้างทางถนนใหญ่มีแต่ตึกร้างผุผัง บรรยากาศรอบข้างชวนวังเวงเป็นที่สุด แม้จะอยู่ในฤดูใบไม้ผลิที่เป็นฤดูที่อบอุ่นที่สุด แต่สำหรับย่านนี้มันยังคงคล้ายกับนี่เป็นฤดูหนาวแสนหนาวเหน็บ อัลเดย์ตวัดมือรัดรอบคอคาร์ลีอันทันที สัญชาตญาณในตัวบางอย่างร้องบอกให้ออกห่างสถาณที่แห่งนี้ 

ที่นี่คือ..ที่ไหน

คาร์ลีอันไม่ตอบแต่ส่งยิ้มบางเบาไปให้ ขาเรียวค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ไม่หวั่นเกรงต่อย่านนี้แม้แต่น้อย ตอนขึ้นครองราชย์ใหม่ๆเธอเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง มาเพื่อศึกษาดูย้านที่แย่ที่สุด แต่สุดท้ายมาได้กี่นาทีเธอก็ถูกตามตัวกลับเพราะเรื่องของอัลเดย์ 

“วาเรีย..”คาร์ลีอันเอ่ยเกาะสายฟ้าอ่อนคลุมรอบตัวผู้สูงส่งทั้งสองเอาไว้จางๆ แม้จะมีองครักษ์เงาตามคุ้มครองรอบแปดทิศ แต่เธอก็ยังไม่อาจว่างใจได้ ในย้านที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มันก็เหมือนย้าที่เป็นส่วนร่วมของอาชญากรและคนน่าสงสาร(บางคน)

“คาร่า ไปที่อื่นแทนได้ไหม อัลไม่ชอบที่นี่”อัลเดย์ส่งเสียงร้องประท้วงอีกครั้งแต่น่าเสียดายที่คาร์ลีอันไม่คิดที่จะหยุดฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าแม้แต่น้อย มันต้องเดินเข้าไปให้ลึกกว่านี้อีก 

“ไม่มีที่ไหนในอาณาจักรที่ว่าที่ราชาอย่างอัลเดย์จะบอกว่าไม่ชอบ เข้าใจหรือไม่”เพราะหากรผู้ปกครองยังไม่ชอบแผ่นดินของตน ใครเล่าจะมาชอบ ในฐานะว่าที่กษัตริย์ทุกส่วนไม่ว่าจะเป็นส่วนไหน กษัตริย์จะต้องรักและเห็นในคุณค่าของมัน 

คุณค่าของผืนแผ่นดินที่บรรพบุรุษแลกมาด้วยเลือด

“อัลไม่เข้าใจ...อัลไม่ได้อยากเป็นพระราชา”เด็กน้อยกล่าวเสียงเบา ความคาดหวังที่คาร์ลีอันค่อยบอกมันมาตลอดใช่ว่ามันจะไม่รู้ ตั้งแต่เล็กอัลเดย์มักจะเห็นคาร์ลีอันทำแต่งานจนดึกค่อนคืนถึงจะเข้านอน บางวันก็แทบจะไม่ได้นอน ไม่มีอิสระ จะออกไปไหนโดยผละการก็ไม่ได้

ต้องทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นเสมอ จำต้องเป็นผู้เสียสละ

สำหรับอัลเดย์แล้ว การต้องมีชีวิตแบบนั้นมันเป็นสิ่งที่เด็กชายที่ยังไม่เติบโตเต็มที่เกลียด เด็กเล็กมักชอบวิ่งเล่นออกโลกกว้าง สำรวจทุกมุม ไม่ผูกมัดกับตำรา กองหนังสือเป็นตั้งๆ สงครามประสาทกลางราชสำนักทุกวันในตอนเช้า

เพียงแค่มองคาร์ลีอันทำพวกนั้นซ้ำๆทุกวัน มันก็รู้สึกขยาดแทนแล้ว

คาร์ลีอันคล้ายจะยกยิ้ม หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายถามเสียงนุ่มนวล “เหตุใดถึงไม่ชอบ?”

อัลไม่ชอบการผูกมัด อัลอยากออกไปมองโลกกว้างๆไม่ใช่อยู่แค่ในปราสาทหลังงาม”ครั้งหนึ่งที่เรียนวิชาภูมิศาสตร์ สิ่งที่อาจารย์บอกยังคงดังกังวาลคำบรรยายเกี่ยวกับโลกภายนอกที่มันไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัส

ใครบ้างเล่าจะชอบการผูกมัด พระราชาองค์ก่อนๆเองก็ใช่ว่าจะชอบหมดทุกท่าน แต่พวกท่านก็ยังต้องขึ้นครองราชย์เป็นพระราชา อัลเดย์รู้ไหมว่าทำไม”คาร์ลีอันหยุดเดินเมื่อถึงสี่แยก ใบหน้างดงามก้มลงมองเจ้าตัวเล็กจอมซนในอ้อมกอด ใบหน้าเล็กๆนั้นมีร่องรอยความยุ่งยาก คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นโบว์ 

เพราะว่าการเป็นพระราชาแล้วจะอยู่ดีกินดีสบายไปทั้งชาติ”

คาร์ลีอันส่ายหน้า เด็กหน๋อเด็ก สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องของกิน

“งั้นเพราะแก้วแหวนเงินทอง”

คาร์ลีอันก็ยังคงส่ายหน้าอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความชื่นชมว่า

“เพราะพวกท่านเหล่านั้น รักผืนแผ่นดินมากกว่าความสุขของตนเองไงละ หากต้องการอยู่ดีกินดีไปทั้งชาติเช่นนั้นทำไมพวกท่านถึงไม่ไปทำการค้า เป็นเศรษฐีร่ำรวยที่ไม่ต้องแบกรับภาระของแผ่นดิน จะไม่ไหนก็ได้ไร้ที่ผูกมัด แต่พวกท่านก็ยังคงเลือกยืนยัดเป็นพระราชาที่สง่างาม เป็นที่รักของประชาชน เป็นฮีโร่ เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของอาณาจักรแห่งนี้”

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องคาร์ลีอันแต่งขึ้นมาเพื่อชัดจูงหนูน้อยอัลเดย์ ตำแหน่งพระราชาหรือ พวกเขาเหล่านั้นชิงบัลลังก์กันให้กวัก ขึ้นครองราชย์ยังไม่ถึงเจ็ดวันที เกิดกบฏยึดบัลลังก์กันอีกแล้ว ตำแหน่งพระราชามันไม่ใช่ตำแหน่งสวยหรูที่ได้มาง่ายๆสำหรับอาณาจักรนี้ นั้นเพราะพระราชาองค์ก่อนมีลูกเยอะ การแย่งชิงบัลลังก์เลยเกิดขึ้นหลายครั้ง แต่สำหรับอัลเดย์ผู้โชคดีเป็นลูกคนเดียว มันแค่นั่งกินนอนกินรอเวลาอายุครบขึ้นครองราชย์ หลังจากนั้นเธอก็จะ....

อา..ช่างมันเถอะชีวิตหลังจากอัลเดย์ขึ้นครองราชย์เธอยังไม่เคยคิดถึงมัน

“พระราชารุ่นก่อนพวกท่านเท่มากเลย! อัลเองก็อยากเป็นฮีโร่บ้าง!”เด็กทุกคนก็คล้ายๆกันไม่เว้นแม้แต่องค์ชายเพื่อได้ยินคำว่าฮีโร่ดวงตาสีฟ้าอมเขียวก็เปล่งประกายวิบวับประหนึ่งกำลังตกอยู่ในภวังค์

การเป็นฮีโร่ช่วยสาวงาม..มันเป็นอีกสิ่งที่อยู่ในความฝัน(มโน)ขององค์ชายอัลเดย์

ถ้าอยากเป็นฮีโร่อัลเดย์ก็ต้องเป็นพระราชาเข้าใจไหม”

“อืม ไม่ต้องห่วงอัลจะเป็นพระราชาเอง! ว่าแต่พระราชานี้แปรงร่างได้รึเปล่า”เมื่อเจอคำถามนี้พร้อมกับสายตาบ๋องแบ๋วของอัลเดย์ คาร์ลีอันถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ มันจะแปลงร่างได้ยังไงกันเล่า...ในเมื่อเรื่องบ้าๆนั้นเธอเป็นคนแต่งขึ้นมา..แต่ว่า..

แน่นอนว่าต้องได้ พระราชานะแปลงร่างเป็นฮีโร่ที่เท่มากๆเลย!”ในเมื่อเริ่มบทงิ้วขึ้นมาแล้วจะถอยกลางคันก็คงไม่ได้ จบประโยคสายตาอัลเดย์เปล่วประกายมากกว่าเดิมประหนึ่งดวงอาทิตย์สดใสในหน้าร้อน

พลัน คาร์ลีอันรู้สึกผิดขึ้นมา..นี่เธอกำลังหลอกใช้ความฝันของเด็กใสซื่อบริสุทธิ์ (╯°Д°)╯︵ /(.□ . \)

โฉมงามและเจ้าชายไม่ได้รู้เลยว่ากำลังมีสายตามุ่งร้ายกำลังพุ่งตรงมาที่ตนนับสิบ เพราะมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดและความเพ้อฝัน ทำให้ความระมัดระวังลดลงจนไม่รู้สึกตัว

คาร่า อัลอยากเป็นพระราชา อยากเป็นตอนนี้เลย!”อัลเดย์กล่าวอย่างกระตื้อรื้อรน หลังจากเป็นพระราชามันก็จะแปลงร่างได้ จากนั้นก็กลายเป็นฮีโร่ช่วยโฉมงาม อา...โฉมงามที่ว่านั้นจะต้องเป็น..

นัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าสวยดั่งมรกตเหม่อมองใบหน้างดงามของคาร์ลีอัน 

โฉมงามที่ว่านั้นจักต้องเป็นผู้หญิงคนนี้เท่านั้น

“เป็นตอนนี้ไม่ได้หรอก”ไม่คาดคิดว่าแค่มุขโกหกเล็กน้อยมันจะได้ผลถึงเพียงนี้

ทำไมละ ถ้าเป็นตอนนี้อัลก็สามารถช่วยเหลือทุกคนได้เร็วขึ้นไม่ใช่หรอ”เอิ่ม..อาความเปล่งกระกายที่มากขึ้นนี้

คาร์ลีอันรู้สึกหายใจติดขัด ไม่ใช่ว่าเจ้าเด็กบ้านี้จะเอาเรื่องนี้ไปฝั่งใจอีกเรื่องหนึ่งหรอกนะ หายะและลางร้ายเราปรากฎให้เห็นภาพ พระราชาอัลเดย์ที่แปลงเป็นซุปเปอร์แมนแล้วบินวอนไปช่วยประชากร

มันฟังดูเท่ หากไม่ใช่เพราะการเป็นซุปเปอร์แมนต้องใส่กางเกงในตัวเดียวแถมต้องเข้าวินไม่ให้หลุดไปช่วยประชาชน ในฐานะพระราชา อามันไม่น่าชมเท่าไหร่นัก (((o(*゚▽゚*)o)))

“จะเป็นฮีโร่ที่ดีช่วยเหลือคนอื่นได้ก็ต้องเป็นพระราชาที่ดีให้ได้ซะก่อน หากพระราชาไม่ดีจะแปลงร่างเป็นฮีโร่ที่ดีได้ยังไง”คาร์ลีอันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นนักเขียน อา การแต่งเรื่องของเธอช่างไร้ที่ติ ส่วนเรื่องซุปเปอร์แมนกางเกงในเข้าวิน 

ถึงตอนนั้นเธอค่อยหาทางให้อัลเดย์แปลงร่างเป็นเซเลอร์มูนแทน

ผมทองม้วนเป็นมวยซาลาเปาทั้งสองข้าง อาน่ารักน่าชังอะไรอย่างนี้

ตัวแทนแห่งดวงจันทร์จะลงทัณฑ์แกเอง~

จริงด้วย อัลจะเป็นพระราชาที่ดี ดูแลปกป้องคาร่าเอง”ประโยคหลังอัลเดย์พูดด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับไม่แน่ใจตัวเอง

“ปกป้องคาร่า?”คาร์ลีอันถามย้ำเพราะเกรงว่าตนอาจหูฝาดไปเอง

ฟิ้ว~

เสียงแหวกอากาศบางเบาของอาวุธแหลมคมตรงเข้ามาทางผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง คาร์ลีอันรีบใช้มือกดหัวอัลเดย์แนบกับหน้าอกตัวเองแล้วเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณในตัว 

“ใคร!”ราชินีสาวตวาดเสียงลั่น ดูจากฝีมือการยิงห่วยแตกที่เล็งไม่โดนจุดตายทันทีคงไม่ใช่พวกนักฆ่าที่ถูกส่งมาสังหารเธอเหมือนที่ผ่านๆมา อาจจะเป็นพวกโรคจิตที่อยู่ในย่านนี้ พวกมันคงสัมผัสได้ถึงการมาของสิ่งแปลกปลอมเลยออกมาข่มในฐานะเจ้าถิ่น

แต่ขอโทษเถอะ...เจ้าของแผ่นดินนี้คือราชินีผู้นี้นะโฮะๆ

“คาร่าไม่เป็นไรนะ”อัลเดย์ถามเสียงอู้อี้เนื่องจากใบหน้าซุกอยู่กับหน้าอกนุ่มนิ่ม....

“อืม สบายมาก..อะ”ยังไม่ทันจะได้พูดต่อธนูอีกดอกก็ถูกยิงมาโดยพวกที่คาดว่าน่าจะมีฝีมือมากกว่าเดิม คราวนี้คาร์ลีอันไม่ได้หลบหญิงสาวยืนนิ่งๆรอรับลูกธนูด้วยสีหน้าเรียบเฉยประหนึ่งว่าไม่เห็นธนูที่อาจปลิดชีวิตตนได้

คาร่าเราจะตายไหม”อัลเดย์ถามเสียงสั่น มันไม่เคยเห็นคาร์ลีอันต่อสู้สักครั้งเดียว 

“แล้วคิดว่าตายไหมละ”

ไม่..เพราะหนังคาร่าเหนียวกว่าอะไรดี อัลไม่ตายง่ายๆหรอก!”

จะบอกว่าราชินีผู้นี้คือยายแก่หนังเหนียวงั้นเรอะ!

มือหยิกเข้าที่แก้มนุ่มนิ่มเบาเป็นการหยอกล้อที่ไม่สนเลยว่าอีกไม่ถึงคีบธนูก็จะมาถึงตน “เจ้าเด็กดื้อปากเสีย”

“อะ-เจ็บนะ”อัลเดย์ร้องประท้วง ไม่ใช่แค่กยังเหนียว ยังมือหนักด้วยเหอะๆ

ยังไม่ทันจะได้เข้าถึงตัวเป้าหมายธนูดอกนั้นก็สลายเป็นผุยผงเพราะวาเรียที่คาร์ลีอันกลางไว้ รอบแรกเธอลืมไปว่ากลางวาเรียเอาไว้เลยเอาตัวหลบ แต่ตอนนี้เธอจำได้แล้ว หวังว่าพวกมันคงไม่โง่ยิงมาอีกดอกหรอกนะ

นิ้วมือเรียวไขว้หลังกันเป็นสัญญาณให้พวกองครักษ์เงาหยุดไม่ต้องเข้ามายุ่ง ในเมื่อพวกนั้นไม่รู้ว่าเธอคือใคร เธอก็จะไม่เอาเรื่องตามกฎหมาย แต่จะจัดการพวกมันเองละกัน 

สุดยอด”อัลเดย์อุทานขึ้นเสียงตื่น “คาร่าเก่งสุดๆไปเลย”

หึ..เห็นแบบนี้แล้วยังอยากดื้อกับข้าอยู่ไหมละ”

อัลเดย์ส่ายหน้าหงึกๆ แผนการเป็นฮีโร่ช่วยโฉมงามอย่างคาร่าให้สำนึกบุญคุณมันไม่กล้ารังแกมันอีกเป็นอันยกเลิก..

โฉมงามบ้าอะไรจะเก่งขนาดนี้ มาเป็นฮีโร่แทนมันเถอะแบบนี้

มันจะเป็นโฉมงามเอง!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้วๆ~

ไม่คิดคิดว่าพวกมันจะโง่ยิงมาอีกชุดใหญ่ คาร์ลีอันเลิกสนใจอัลเดย์ชั่วขณะ มือเรียวตัดเพียงครั้งหนึ่งสายฟ้าขนาดใหญ่ก็ผ่าลงมาทำลานลูกธนูจนไม่เหลือซาก ลมที่โหมกระหน่ำแรงขึ้นตีเปิดผ้าคลุมสีดำของผู้สูงศักดิ์เส้นผมสีเงินยาวที่ถูกผูกไว้ลวกๆปล่อยลงคลอเคลียกับใบหน้างดงามที่กำลังเหยียดยิ้ม

“นะนั้น องค์ราชินี!”

“จริงด้วย! เป็นไม่ได้ยังไง”

“องค์ราชินี!”เสียงถกเถียงกันเสียงดังดังขึ้นในมุมอับ ดวงตาสีแดงสดเรืองราวกับเลือดกวาดมองทะลุไปยังที่มืด เอิ่ม..เหมือนเจ้าพวกคนเถื่อนจะพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง 

“เราถามว่าใคร! จะแสดงตัวออกมาดีๆหรือจะให้เราต้องลงมือ!”ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนต่อหน้าองค์ชายอัลเดย์ถูกฉาบด้วยความเย็นชา ดวงตาที่คล้ายปีศาจกวาดมองไปรอบๆ โดยไม่ทันได้สังเกตถึงสายตาเด็กน้อยในอ้อมกอด

ใบหน้าจิ้มลิ้มของอัลเดย์เริ่มซีดเผือดเมื่อย้อนคิดถึงวีกรรมที่ตนได้กระทำเอาไว้ มันต้องขอบคุณพระเจ้าจริงๆที่ช่วยให้มันมีชีวิตรอดจากเนื้อมือคาร์ลีอันมาได้ เพราะคิดว่าคาร์ลีอันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาจิตใจอ่อนโยนไม่กล้าลงมือหนัก มันถึงได้กล้าดื้อและเถียงไม่หยุดปาก แต่เมื่อถึงตอนนี้

สาบานได้เลยว่า ถ้ากลับไปมันจะยั่วโมโหคนตรงหน้าให้น้อยที่สุด

นางปีศาจชัดๆ 

ฟิ้ว~

ลูกธนูที่ถูกยิงมาหนึ่งดอกครั้งใหม่เป็นตัวยืนยันได้ดีว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมจำนน คาร์ลีอันกระตุกยิ้มเหี้ยม จริงที่ว่าเธอบอกจะจัดการเองเบาๆนั้นเพราะพวกมันยังไม่รู้ตัวจริงของเธอ แต่เมื่อรู้แล้วยังทำอีก...หึหึ

ช่วงนี้ไม่มีหุ่นน่วมให้ซ้อมด้วยสิ เก็บกดมานานได้เวลาระบายออกมาแล้วสินะ

คาร์ลีอันปล่อยตัวอัลเดย์ลงกับพื้นถอดผ้าคลุมที่ถ่วงน้ำหนักตอนเคลื่อนไหวทิ้งโยนให้เด็กชาย ใบหน้างดงามระบายยิ้มกว้างราวกับนางฟ้านางสวรรค์มันสวยจนพร่าตาไปหมด

“องค์ชายที่รักของข้า”น้ำเสียงชวนหวานหยดย้อยแต่กลับทำให้รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ อัลเดย์สะดุ้งสุดตัว ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคาร์ลีอันที่ส่งยิ้มหวานมาให้จนพร่าตา โดยที่อีกมือไขว้หลังราวกับค่อยส่งสัญญาณอะไรบ้างอย่าง

“คะครับ!”

“รู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงต้องค่อยบอกไม่ให้เจ้าทำผิดซ้ำสอง”

“เพราะการทำผิดซ้ำสองเป็นการแสดงถึงการขาดจิตสำนึกครับ!”อัลเดย์ตอบเสียงหนักแน่นทั้งที่จริงๆแล้วการทำผิดครั้งที่สองมันแอบทำลับหลังบ่อยจะตายไป 

“ดี”คาร์ลีอันยิ้มตาหยี ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเด็กดื้อนี้แอบทำอะไรลับหลัง แต่เพราะไม่มีเวลาว่างมากขนาดมาจัดการทีละเรื่อง “แล้วรู้ไหมว่าโทษของการทำผิดซ้ำสองเป็นยังไง”

เชือดไก่ให้ลิงดู เด็กน้อยอัลเดย์ หึหึ

“มะไม่รู้”ทำไมเด็กชายถึงรู้สึกเหมือนเรื่องในอดีตของตนกำลังถูกขุดคุ้ยโดยดวงตาสีแดงคู่นั้น

“งั้นวันนี้จะได้รู้”คาร์ลีอันพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ก่อนจะหายตัวไปในพริบตาด้วยเทเรพอตเตอร์ แต่ยังไม่ลืมที่จกลางเขตแดนป้องกันให้กับเด็กน้อย 

คาร์ลีอันปรากฎเข้ากลางวงกลุ่มชายวัยกลางคนและวัยรุ่นที่ปะปนกันไปนับสิบคนได้ ดวงตาของกลุ่มอาชญากรเบิกกว้างไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมาหาตนถึงที่ คาร์ลรอันแตะมือลงบนแผ่นพวกมันคนหนึ่งก่อนจะพาวาปเทเรพอตไปยังที่ที่ตนจากมาทั้งหมด

อัลเดย์ยืนมองกลุ่มคนที่ถูกเทเรพอตมาไม่กระพริบ เป็นครั้งแรกที่เด็กชายได้เห็นคนแต่งเสื้อผ้าขาดๆสภาพหน้าตาดูโทรมราวกับคนโรคจิตหน้ากลัวที่คาร์ลีอันเคยเล่าให้ฟัง มือเล็กกอดตัวเองแน่นทอดสายตามองผู้ปกครองสาวที่ยืนอยู่กลางกลุ่มคนโรคจิต ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่ไหวติ่ง

“หึ คิดว่าพวกเราจะกลัวแกหรือไง! ยัยราชินีสูงส่ง”คนใดคนหนึ่งตะโกนอย่างก้าวร้าว เดิมทีชีวิตของพวกมันก็ไม่มีอะไรอยู่แล้วนอกจากขโมยของชาวบ้านกินเพื่ออยู่รอดไปวันๆ ความรักและเคารพที่ประชาชนทั่วไปมีให้ต่อสถาบันราชวงศ์ไม่ได้ถูกปลูกฝั่งลงในสายเลือดของพวกมันแม้แต่น้อย

กลับกันมันมีแต่ความชิงชังที่พวกเชื้อพระวงศ์อยู่ดีกินดีแต่ไม่เคยคิดจะเหลียวแลกลุ่มผู้ตกยากอย่างพวกมันสักนิด!

เหตุใดมันต้องให้ความเคารพต่อเจ้าพวกนี้ด้วย!

เมื่อมองพวกเขาลึกๆคาร์ลีอันรู้สึกระอายใจ ต้นเหตุที่กลุ่มพวกตกยากเยอะมากขึ้นส่วนหนึ่งเกิดขึ้นเพราะจากการก่อกบฎที่เธอทำเป็นหลับหูหลับตาไม่รู้เรื่อง กับเพราะสองปีกว่าที่ขึ้นครองราชย์เธอยังไม่ได้ทำอะไรให้สมฐานะกษัตริย์เลยนอกจากดูแลอัลเดย์

แต่สำหรับอาชญากรกรพวกนี้ที่ทำร้ายคนอื่น ความสงสารและเห็นใจจำเป็นต้องเรียกเก็บคืน

ไม่กลัวก็เข้ามา”เพื่อความเสมอภาคกับคนที่ไม่มีเวทย์มนต์ คาร์ลีอันเองก็จะไม่ใช้เวทย์มนต์เข้าสู้ แค่ศิลปะการต่อสู้ตัวเปล่าที่ท่านปู่สอนมา มันก็เอาอยู่แล้ว ลูกสาวท่านแม่ทัพใหญ่ หากสู้มือเปล่าไม่เป็นก็เสียชาติเกิดกันพอดี

“แน่จริงแกก็อย่าใช้เวทย์มนต์”ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นตามองเธออย่างหวาด คาร์ลีอันกระตุกยิ้มเย็นเหยียบ จำพวกมันเข้าตารางพร้อมๆกันก็ไม่เลว

“ได้ เราจะสู้ในฐานะผู้หญิงธรรมดา ถึงแม้ศัตรูจะเป็นผู้ชายถึงสิบกว่าคนก็ตาม”

“แก!คิดจะดูกถูกพวกเราหรือไง”

“เราไม่มีเวลาว่างมากขนาดมาเถียงกับพวกเจ้าหรอกนะ อยากสู้ก็เข้ามา!”คาร์ลีอันกระดิกนิ้วชีพร้อมกับฉีกยิ้มยียวนเป็นเชิงให้เข้ามาได้เลยหากไม่กลัวตาย  อัลเดย์ที่กลายเป็นตัวประกอบไปชั่วคราวได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง แต่อีกใจก็นึกสนุกที่อีกไม่นานจะได้ดูอะไรมันๆ

“มันจะมากไปแล้วนะ”พูดจบชายคนนั้นก็ปล่อยมัดพุ่งมาอย่างโง่ง่ม ในใจแอบลอบเยาะเย้ย หึมันไม่ใช้เวทย์มนต์ ยัยราชินีนี้ก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งมีสิ่งใดให้กลัวกัน

“กระจอก..”เสียงหวานใสของหญิงที่ตนพึ่งดูถูกไปกระซิบข้างหู มืออีกข้างจับบิดแขนของมันก่อนจะทุ้มลงกับพื้นโดยที่มันยังไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ

“อ้ากกก”เหยื่อคนแรกกรีดร้องก่อนจะสลบเหมือด

“สุดยอด!”อัลเดย์อุทานเสียงดัง ด้วยความชื่นชมพลันอีกใจก็นึกกลัว หากตนโดนท่าโจมตีแบบนั้นบ้าง

ตายแน่ๆ

“ปะเป็นไปไม่ได้”คนที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มพูดมาอย่างไม่เชื่อสายตาตน เป็นไปได้ไง มันไม่ได้ใช้เวทย์มนต์นะ

ยัยราชินีนี้...โหดเป็นบ้า

ไอเย็นจากตัวคาร์ลีอันแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ แม้แต่องครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่โดยรอบยังต้องหวาดผวา การโจมตีเมื่อครู่มันรวดเร็วและรุนแรง เด็ดขาดไม่มีลังเลใจแม้แต่น้อย

แม้แต่พี่สาวตัวเองเธอยังเลือดเย็นฆ่าได้ลงคอ นับประสาอะไรกับคนนอก

เดิมทีคาร์ลีอันคิดแค่จะใช้สายฟ้าทำให้สลบเพราะอัลเดย์อยู่ด้วยเธอไม่อยากลงไม้ลงมือหนักมากนัก แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้..

มันก็ช่วยไม่ได้ละนะ นานแล้วซะด้วยที่ปีศาจอย่างเธอไม่ได้ออกโรง.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #2186 otakuyaoi2 (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 09:09
    คาร่าเป็นแมรีซู
    #2186
    0
  2. #1656 aom25446 (@aom25446) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:05
    คือ ติดอยู่อย่างนะ การที่แทนสรรพนามของคนว่า 'มัน' ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ไม่เข้าด้วยแหละ 'มัน' ส่วนใหญ่จะใช้กับพวกสัตว์สิ่งของนะคะ
    อยากให้ช่วยแก้ด้วยมันอ่ายแล้วขัดมากๆ แต่เนื้อเรื่องดีคะ น่าอ่าน น่าติดตาม
    #1656
    2
    • #1656-2 AutOverLord (@AutOverLord) (จากตอนที่ 5)
      16 มีนาคม 2561 / 09:28
      มัน ใช้เรียกคนได้ครับ ผู้ใหญ่ใช้เรียกเด็ก เรียกคนที่ไม่ต้องการยกย่อง และเรียก บุรุษที่3 จนทุกวันนี้ก็ยังไม่มีการแก้ใขครับ เพียงแค่คนสมัยนี้ไม่ใช้กันแต่ตามรูปภาษาทางนิยายใช้ถูกแล้วครับ
      #1656-2
  3. #1532 Babbitt_2b (@Babbitt_2b) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:55
    เเมรี่ซูมากๆ *0*
    #1532
    0
  4. #1514 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 21:55
    ชอบนางเอกเก่ง
    #1514
    0
  5. #1137 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 16:42
    อัลเดย์เอ๋ยเจ้าโชคดีมากๆแล้วนะ5555+
    #1137
    0
  6. #193 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:50
    อัลเดย์ถึงคราวสะพรึง5555ภูมิใจไว้เถอะที่นางเอ็นดูขนาด...
    #193
    0
  7. #57 LiOnSmIlE (@kamisamatsuna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 20:54
    ต่อๆ ชอบๆนางเอก(?)สายบู๊?!
    #57
    0
  8. #55 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:30
    ขอบคุณค่ะ
    #55
    0
  9. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:26
    โอโห โฉมงามสายบู๊
    #54
    0
  10. #53 -VaLenTiNE- (@parnsax1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 20:45
    อัลเดย์จะเป็นโฉมงาม... (°□°) คาร่ารู้ความคิดนี้คงไปนั่งคุกเข่าหน้าหลุมศพพ่อแม่อัลเดย์สามวัน
    #53
    0
  11. #52 Minaso (@montree2764) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 19:19
    อะไรคือจะเป็นโฉมงามเองล่ะลูก! 555 แหม เรียกคาร่าว่านางปิศาจเดียวก็โดนหรอกพ่อหนุ่มอัล!
    #52
    0
  12. #51 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 18:27
    เปลี่ยนคาร่าเป็นพระเอกดีไหม55555
    #51
    0
  13. #50 ispoposa (@ispoposa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 18:24
    อัลลูกแม่ไปเปนเคะเถอะเดี้ยวให้คาลีเปนเมะเองน่ะลูก~555
    ปล.นิยายส่วนมากนางเอกไม่ค่อยรุกกัน555
    #50
    0
  14. #49 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 18:22
    อับจะดืเอกับคาร่าอีกไหม
    #49
    0
  15. #48 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 17:10
    คาร์ลีอัน...เธอจะเท่เกินไปแล้ว!!! กรี้ดดดดด fc ค่าาาาาา -/////-
    ปล.อัลเดย์...อะไรคือจะเป็นโฉมงามเองคะ? 555555
    #48
    0
  16. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 16:58
    โอ้ยยยย อยากอ่านต่อ อัลเดย์ น่ารักจังค่ะ
    #47
    0
  17. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:20
    ขอบคุณมากค่ะ
    #46
    0
  18. #45 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:02
    เราไม่น่าเกิดมามีจินตนาการเลยจิงๆ555555 เห็นภาพเลย #อยากอ่านอีกกกก ชอบมากกก แต่นานทีมาครั้งอ่าา ไรท์อัพบ่อยๆเถอะ พลีสสสส ไรท์สู้ๆ
    #45
    0
  19. #44 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    55 มันไม่งามเลยละ
    #44
    0
  20. #43 bassjeedjad (@bassjeedjad) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:34
    ขำ หลอกเด็กกก
    #43
    0
  21. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:32
    เอิ่ม...กางในสีแดง ไม่น่าจินตนาการถึงจริงๆนั่นแหละ...
    #42
    0
  22. #41 ispoposa (@ispoposa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:24
    เรานึกภาพตามที่อัลเดใส่เกงในสีแดง อืมมมมม............
    #41
    0
  23. #40 Minaso (@montree2764) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:03
    ย้านที่แย่ที่สุด ? ย่านที่แย่ที่สุด เนอะ มีคำผิดคำอื่มมั้ยไม่แน่ใจ พอเห็นคำนี้ก็มาเม้นก่อน กลัวลืม แหะๆ
    #40
    1
    • #40-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 21:55
      ขอบคุณที่เม้นบอกค่ะ เดี๋ยวไรท์จะแก้ไขให้ตอนอัพครบ100%
      #40-1
  24. #39 -VaLenTiNE- (@parnsax1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 20:34
    ฉากอาบน้ำไปไหนล่ะไรท์//ตบหมอน//ช่างเถอะ.. เรารอฉากอาบน้ำตอนอัลเดย์น้อยโตก็ได้//แสยะยิ้ม
    #39
    0