การเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! [End ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 138,625 Views

  • 2,290 Comments

  • 4,919 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    149

    Overall
    138,625

ตอนที่ 35 : ตอนที่34 ไร้เหตุผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    21 มี.ค. 60

ตอนที่34

 

ยูเรียถูกเรียกตัวให้เข้าพบในเวลาต่อมา เพียงย่างก้าวแรกที่เข้าไปนางรู้สึกได้ถึงบรรยากาศเย็นยะเยือก ภายในห้องเต็มไปด้วยเศษแก้วที่แตกกระจาย นางได้แต่ก้มมองบรรดาเศษแก้วอย่างเสียดาย ของพวกนี้ชิ้นหนึ่งสามารถเป็นค่าอาหารให้กับครอบครัวของสามัญชนได้ถึงสองสามเดือน

 

ดวงตาของนางสบเข้ากับร่างเพรียวระหงส์ขององค์ราชินีที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สีทอง เปลือกตาของพระองค์ปิดสนิททั้งสองข้าง ริมฝีปากบางเฉียบคมของพระองค์เอ่ยขึ้น

 

“เราปวดหัว นวดศรีษะให้เราที”

 

“เพคะ”ยูเรียก้าวเดินไปด้านหลังบัลลังก์มือวางไปที่ขมับทั้งสองข้างนัยน์ตาลอบสังเกตุสีพระพักต์ขององค์ราชินี เรียบนิ่งไม่บ่งบอกอะไร

 

“ปลายปีนี้เราจะส่งเจ้าไปรับใช้ท่านพ่อและท่านแม่”คาร์ลีอันเปิดปากพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา เรื่องนี้เธอคิดไว้ตั้งแต่ต้นปี หากอนาคตเปลี่ยนแปลงไม่ได้การส่งยูเรียให้ออกจากจากราชวังถือเป็นวิธีที่ดีที่สุด อีกอย่างถือว่าได้ตอบแทนพระคุณของพวกเขาที่ให้กำเนิดร่างนี้ออกมา

 

มือเรียวหยาบกระด้างของยูเรียหยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “หมายความว่ายังไงเพคะ”

 

“เราจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ บอกมาว่าอยากจะทำอะไร”หรือถ้ายูเรียไม่ต้องการเธอก็คิดจะปล่อยนางไปตามที่ชอบพร้อมกับเงินบำเหน็จอีกมากมายตอบแทนที่รับใช้ดูแลเธอมาหลายปี

 

ยูเรียหลบตาลงต่ำมือเริ่มขยับต่อ “นอกจากการรับใช้พระองค์หม่อมฉันไม่มีสิ่งใดต้องการอีกแล้วเพคะ”

 

“ทรราชเช่นเราไม่เหมาะให้เจ้ารับใช้หรอก”คาร์ลีอันเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะไม่มีความโกรธหรือเจ็บปวดใดใดในน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เอาเถอะ หากมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เราจะส่งเจ้ากลับไป”

 

“พระองค์ไม่ใช่ทรราช”

 

องค์ราชินีเลิกคิ้วก่อนจะหันตัวมามองหน้าอีกฝ่าย “อย่างไร

 

ยูเรียฉีกยิ้มบางเบา กล่าวตอบเสียงเรียบ “หากฝ่าบาทคือทรราชแสนโหดร้าย หม่อมฉันที่เป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ที่ล่วงรู้ความลับนัน พระองค์คงกำจัดหม่อมฉันไปตั้งนานแล้ว แต่พระองค์ก็ไม่ทำ”

 

........”

 

ไม่จะด้วยเหตุผลอะไรนับแต่ขึ้นครองราชย์พระองค์แทบจะไม่สั่งประหารใครเลย นั้นไม่ได้หมายความว่าพระองค์เห็นคุณค่าของชีวิตหรอกหรือเพคะ? ทรราชแบบไหนถึงได้เห็นคุณค่าของชีวิต”

 

ยูเรียย่อตัวลงต่ำมือยกขึ้นกุมมือเรียวขาวซีดขององค์ราชินี “พระองค์ไม่จำเป็นต้องบอกว่าตัวเองเป็นทรราช เพราะฝ่าบาทไม่เคยทำร้ายใครโดยไร้เหตุผล”

 

ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ได้ดีไปกว่าทรราชเท่าไหร่นักหรอก”คาร์ลีอันยกมือขึ้นลูบหัวที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผม จากเด็กสาวที่เอาแต่คอยตามหลังเธอตอนนี้กลายเป็นคุณป้าแก่ไปเสียแล้ว เวลาผ่านมานานมากขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ

 

ฝ่าบาท...”ยูเรียเม้มปากแน่น ชั่งใจว่าควรจะพูดสิ่งที่ตนรู้ออกไปหรือไม่ 

 

“หม่อมฉันมีบางสิ่งที่สงสัยมาโดยตลอด คิดอยู่หลายครั้งหม่อมฉันผู้เบาปัญญาก็ไม่อาจเข้าใจ”ยูเรียบีบมือของเจ้านาย ใบหน้าเงยขึ้นสบเข้ากับดวงตาสีแดงสดภายในนั้นไร้ซึ่งความลังเลอีกต่อไป

 

คาร์ลีอันฉีกยิ้มใจดี “ถามมา”

 

“ในชีวิตของหม่อมฉันพบเจอเรื่องหนึ่งที่ไม่ว่าจะคิดกี่ครั้งก็ไม่อาจเข้าใจ สตรีนางหนึ่งแย่งคนรักจากผู้เป็นน้องสาว เหตุใดจึงไม่มีใครห้ามและยังสนับสนุน? ส่วนผู้เป็นน้องนั้นเมื่อได้โอกาสก็หาทางเอาคืน เหตุใดทุกคนถึงมองนางว่าเป็นคนชั่วช้า?”

 

“.......”

 

“ต่อมาผู้เป็นน้องสาวย่อมโกหกทุกคนเพื่อแลกกับความสุขครั้งสุดท้ายของผู้ชายคนหนึ่ง ในปัจจุบันหม่อมฉันที่เป็นผู้ชมยังไม่อาจเข้าใจได้ว่า ทำไมผู้เป็นน้องสาวที่ทุกคนต่างกล่าวหาว่าชั่วร้ายถึงได้ย่อมแลกชื่อเสียงทั้งชีวิตกับความสุขเล็กเล็กของผู้ชายเพียงคนเดียว”

 

ยูเรียบีบมือของราชินีแรงขึ้น ไม่กล้าแม้แต่จะลอบมองใบหน้าของผู้สูงศักดิ์ “ฝ่าบาท หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ไม่ได้บอกความจริงเรื่ององค์ชายใหญ่กับองค์ชายฟิลิป ในวันนั้นหม่อมฉันทำสร้อยคอของพระองค์ตกไว้ในห้อง ประกอบกับที่ไม่รู้ว่าพระองค์อยู่กับองค์ชายในห้องทำให้หม่อมฉันได้ยินเรื่องที่พระองค์คุยกัน”

 

“ความลับที่แม้แต่อดีตท่านแม่ทัพใหญ่ก็ไม่รู้ จนถึงทุกวันนี้หม่อมฉันไม่อาจเข้าใจว่าทำไมพระองค์ถึงไม่เคยพึ่งพาใครพยายามทำตัวให้โดดเดี่ยวมาโดยตลอด หม่อมฉันไม่เข้าใจอีกว่าทำไมพวกที่เป็นต้นเรื่องทั้งหมดกลับสามารถเสพความสุขมากมาย ในขณะที่พระองค์แทบไม่เคย”

 

“......”

 

“ทำไมทั้งที่พระองค์คือผู้ชนะ แต่ในสายตาของหม่อมฉันพระองค์กลับดูเหมือนผู้พ่ายแพ้ตลอดมา”

 

ใบหน้าเยาว์วัยเรียบนิ่งไม่เผยความรู้สึกออกมาให้ใครได้รับรู้ คาร์ลีอันชักมือกลับ ริมฝีปากฉีกยิ้มเย้ยหยันให้กับตัวเอง “บางสิ่งเราเองก็ไม่อาจหาเหตุผลได้เหมือนกัน...”

 

“เจ้าคงต้องไปถามพระผู้เป็นเจ้าเองละมั้ง”

 

ยูเรียส่ายหน้า “หม่อมฉันเพียงอยากขอให้ฝ่าบาทพึ่งพาพวกเราให้มากกว่า อย่าคิดว่าความโดดเดี่ยวคือสิ่งที่พระองค์ควรได้รับ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเริ่มมาจากความเห็นแก่ตัวของพวกเขา หากพวกเขาคิดถึงตัวพระองค์มากกว่านี้ เอาใจเขามาใส่ใจเรา หม่อมฉันเชื่อว่าในตอนนั้นพระองค์ต้องให้อภัยสามัญชนมาเรียได้อย่างแน่นอน”

 

“พระองค์ไม่ใช่ทรราชที่ไร้เหตุผล หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆพระองค์จะไม่ยอมฆ่าใครเด็ดขาด”

 

“องค์ชายอัลเดย์คือเครื่องยืนยัน หากพระองค์ไร้เหตุผลองค์ชายอัลเดย์คงไม่มีชีวิตจวบจนจะได้เป็นพระราชาถึงตอนนี้หรอกเพคะ”

 

“.......”คาร์ลีอันเลือกที่จะเดินหนีอีกฝ่ายออกมา ร่างเพรียวระหงส์ก้าวเดินไปยังบานประตูที่เชื่อมกับห้องนอนทิ้งยูเรียให้นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม คำถามพวกนั้นมันคล้ายว่าจะเตือนสติเธอเสียมากกว่า...

 

น่าเสียดายเหลือเกินที่เธอไม่ใช่คนปกติ หลายชาติหลากหลายความทรงจำ มันทำให้เธอกลายเป็นคนหวาดระแวงในทุกสิ่ง หลายสิ่งที่เคยพบเจอมักย้ำเตือนตัวเธออยู่เสมอว่าห้ามเดินซ้ำรอย ห้ามไว้ใจใคร ห้ามรักใครมากไปกว่าตัวเอง

 

นั้นคือสิ่งที่เธอยึดเอาไว้เป็นหลักดำเนินชีวิต

 

แต่เมื่อมามีความรัก ทุกสิ่งที่ตั้งไว้พังทลาย  หากสิ่งที่ได้รับคือความสุขเฉกเช่นที่วาดฝัน หลายสิ่งคงจะง่ายดายกว่านี้มาก

 

คาร์ลีอันย่อตัวลงหยิบขวดหลับที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงนอน มือเรียวหยิบมันออกมาแล้วเปิดฝากระดกเข้าปากทันใด สองปีมานี้เธอมักจะเดิมเหล้าเสมอมาในเวลาเครียด จนกลายติดเป็นนิสัยที่ไม่อาจแก้ให้หายได้

 

โชคดีหน่อยที่เธอยังรู้ว่าตอนไหนควรไม่ควร

 

หากอัลเดย์ปิดเทอมเธอจะเอาของพวกนี้ไปเก็บเข้าคลังไปเอาออกมาให้เด็กชายเห็นแม้แต่น้อย แต่หากเปิดเทอมเธอจะเอามันมาไว้ในห้องสักสองขวดเพื่อความสะดวกเวลาต้องการมัน

 

ทำไมกันนะ”ร่างบางนั่งลงบริเวณขอบหน้าตา นัยน์ตามองดวงจันทร์ที่มีเพียงครึ่งเสี้ยว คำพูดของยูเรียยังคงวกวนอยู่ในหัวไม่หาย ทำไมเธอถึงปล่อยให้องค์ฟิลิปตายตาหลับกันนะ?

 

แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยพึ่งพาใครกันนะ?

 

ข้าจะเป็นต้นไม้ใหญ่ให้เจ้าพึ่งพาเพียงผู้เดียว..

 

“อัลเดย์...”คำพูดของเขาเมื่อสองปีก่อนวกเข้ามาในหัวสมอง ในตอนนั้นเธอเลือกที่จะมองข้ามความใจดีที่เขาหยิบยื่นมาให้ เพียงเพราะไม่คิดว่าจะเชื่อใจเขาได้ ภาพในนาคตฉายซ้ำเข้ามาในหัวครั้งแล้วครั้งเล่า

 

ใบหน้าเย็นชาของเขายามยู่บนหอคอย

 

สายตาแบบนั้น

 

เธอกลัวเหลือเกินว่าหากเชื่อใจไปแล้วได้รับสิ่งเหล่านี้กลับมา ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง....

 

เธอคงเจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งใด...

.

.

.

.

 

เช้าวันต่อมา ทั่วทั้งวังแทบลุกเป็นไฟเมื่อพบว่าราชินีคนงามหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าพระองค์หายไปไหนรวมถึงเหตุผลในการหายตัวไป มีเพียงจดหมายหนึ่งฉบับที่เขียนไว้อยู่บนเตียง

 

จะรีบกลับมา

คาร์ลีอัน

 

อัลเบิร์ตถอนหายใจเมื่อรับรู้ถึงข้อความในจดหมาย หากราชินีไม่ต้องการ ต่อให้พลิกแผ่นดินหาก็ไม่มีทางที่จะพบแม้แต่เงาของพระองค์ แม่ทัพมือใหม่ขยับแว่นตา ริมฝีปากเอ่ยออกคำสั่งเสียงเฉียบ

 

“หากใครแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป มีโทษตายสถาณเดียว”

 

“ขอรับ/เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ!”

 

เขาฉีกยิ้มอย่างพึ่งพอใจ จัดการฉีกจดหมายออกเป็นชิ้นเล็กเล็กจากนั้นจุดไฟเผามันให้มอดไหม้ไปอีกที เรื่องในวังเขาจัดการให้ได้เพียงเท่านี้ นอกเหนือจากนั้นขึ้นอยู่กับองค์ราชินีแล้ว

.

.

.

.

 

“เช้าแล้วงั้นเหรอ”นัยน์ตาสีแดงหรี่ลงทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นแตะขอบฟ้า เส้นผมสีเงินถูกปล่อยสยายยาวจนถึงบันท้ายขยับไปตามจังหวะการเดินที่เชื่องช้า หลังจากตอนนั้นเธอก็เทเรพอตตัวเองมาที่โรงเรียนเวทย์มนตร์อย่างไร้เหตุผล

 

พร้อมกับขวดเหล้าในมือที่เดินถืออยู่ตลอด โชคดีที่เมื่อก่อนเธอไม่ใช่นักเรียนที่เคารพกฎระเบียบมากนักเลยทำให้รู้ทางลับในโรงเรียนเวทย์มนต์ คาร์ลีอันที่เดินอยู่ใต้คูน้ำชะงักปลายเท้า

 

“ข้ามาทำอะไร?”

 

แม้แต่เธอยังไม่เข้าใจ เพียงเพราะอยากมาจึงมาเพื่อทำตามใจตัวเองสักครั้ง แต่มาแล้วจะทำอะไร มาเพื่ออะไร 

 

ทันใดนั้นหูของเธอได้ยินเสียงบางอย่างที่พุ่งลงมาจากข้างบน คาร์ลีอันเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีแดงสะท้อนภาพเวทมนต์สีขาวขนาดเล็กที่กำลังพุ่งลงมาใส่ตัว นั้นคาดว่าน่าจะเกิดจากการร่ายคาถาใส่กันของเด็กนักเรียน

 

ด้วยความเร็วของคาถาแล้วเป็นง่ายดายที่เธอจะเบี่ยงตัวหลบหรือสร้างคาถาป้องกันเบี่ยงแต่ว่า....

 

หากเบี่ยงตัวหลบร่างของเอจะตกลงไปในคู่น้ำ

 

แต่หากสร้างคาถาป้องกัน...ด้วยลักษณะพิเศษของธาตุสายฟ้าแล้วพวกเขาคงต้องรู้แน่ว่าใต้ล่างมีคนอยู่

 

คาร์ลีอันปิดเปลือกตาลง ช่วยไม่ได้เป็นเพียงคาถาของนักเรียนที่ไม่ใช่คาถาโจมตี คงไม่ใช่เรื่องใหญ่หากเธอจะรับมันแบบตรงๆ

 

หญิงสาวรอรับคาถาอย่างไม่คิดหลบ

 

โดยไม่รู้ว่าความคิดของเธอนั้น เป็นความคิดที่ผิดมหันต์....

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #1053 Rie44 (@Rie44) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:36
    จะตายหรอ
    #1053
    0
  2. #1052 Dmongbanana (@supaksakerechote) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 15:26
    องค์ชายอัลเดย์ช่ะม่ะ เพราะนางธาตุสายฟ้า เดาเอา
    #1052
    0
  3. #1051 lnwza_2017 (@lnwza_2017) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 11:21
    ถ้านี่เป็นสาเหตุการตายของคาร่า บอกเลยอนาถมาก
    #1051
    0
  4. #1050 pla.lookpla (@lookplapla) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 10:28
    ใครวะ!?
    #1050
    0
  5. #1049 Beemie'k 75321 (@beam75321) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 10:11
    รอติดตามตอนต่อไปนะค่าาาาา
    #1049
    0
  6. วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 07:55
    ค้างจ้า5555
    #1048
    0
  7. #1047 รูคางะ (@xXxQSCxXx) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:53
    อืมเราเข้าใจเธอนะ  หลบก็จะเปียกน้ำเน่า ไม่หลบคนอื่นก็จะรู้ว่าใคร สายฟ้ามีกี่คนที่ใช้ได้ล่ะเหอะๆ
    เจ้าตัวก็คิดว่ารับได้สบายๆ ไม่เสียหายอะไร....
     
    #1047
    0
  8. วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:46
    รับทำมายยยยยยยยยยยย
    #1046
    0
  9. #1045 fah_arocha (@fah_arocha) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:54
    ค้างอ่ะ
    #1045
    0
  10. #1044 MiNt565 (@MiNt565) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:50
    คาร่าอย่าเป็นอะไรนะ
    #1044
    0
  11. #1043 ลึกลับ ลี้ลับ (@blueba) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:48
    สาเหตุการตายหรอเนี่ย???!!
    #1043
    0
  12. #1042 jokerlovery (@jokerlovery) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:45
    โอ้ยย.ค้างงงงงงงง
    #1042
    0
  13. #1041 raysamsam (@raysamsam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:57
    ใจเย็นๆทุกคน คาร่าอาจจะแค่ล้มป่วยก็ได้นะ............บางที//เหงื่อตก
    #1041
    0
  14. วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:48
    คาถาอะไรเอ่ย????
    #1040
    0
  15. #1039 meinarak (@meinarak) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:40
    เอ้าอ บทจะโง่ก็โง่จริง ปกติขี้ระแวงมีแผนการ ทำไมเป็นแบบนี้ รู้นี่ว่าปีนี้ตัวเองจะตาย อุส่าป้องกันมาได้ครึ่งปีแล้ว จู่ๆกลับปล่อยการป้องกันตัวเองง่ายๆ ไม่make sense หรือว่ายังแฮงค์คะคู้
    ู้นนนนนนนนน
    #1039
    0
  16. วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:02
    เห็นด้วยกับคห.ที่#1036ค่ะ
    #1038
    0
  17. #1037 chrysalis_devil (@chrysalis_devil) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:50
    เฮ้ยยย ไม่เอาอาเจ้ห้ามตายง่ายแบบนี้นะเว้ย
    #1037
    0
  18. #1036 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:48
    เห้ยใช้พลังไปเหอะและปาขวดเหล้าลงน้ำ
    #1036
    0
  19. #1035 BamuJ (@47364) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:35
    คาร่าหลบเร็วหลบเปียกก็ไม่เป็นไร
    #1035
    0
  20. #1034 janjirasuso (@janjirasuso) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:22
    ค้างมากอะ
    #1034
    0
  21. #1033 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:16
    เห้ย!!! อย่าบอกนะว่าตายง่ายๆอย่างนี้อะ! บ้าปะ!!!!! ไม่จริ๊งงงงงงงงงงง กรี๊ดดดดดดด มันต้องไม่เหมือนสิ ฮืออออออ
    #1033
    0
  22. #1032 Hakuna Matata (@morgaina) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:12
    ค้างงงงงงง
    #1032
    0
  23. #1031 35419 (@35419) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:10
    ทำไมมันค้าง แปลกๆ????????
    #1031
    0
  24. #1030 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:51
    เหยยยยยยน เกิดอะไรขึ้น
    #1030
    0
  25. #1029 bassjeedjad (@bassjeedjad) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:44
    ห้ะ ถ้าตายเพราะเวทย์พวกนี้โคตรซวย
    #1029
    0
  26. #1024 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:22
    อ้าว แล้วทำไมไม่หลบ? ตกน้ำนิดหน่อยไม่น่าใช่เรื่องใหญ่นี่ เทเลพอร์ตกลับวังก็จบ
    #1024
    1
    • #1024-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 35)
      21 มีนาคม 2560 / 21:46
      ถ้าตกน้ำพวกนัเรียนที่อยู่ข้างบนก็จะได้ยินเสียงแล้วตามลงมาดู ส่วนเทเรพอตกลับวังนางพึ่งหนีมาคงไม่กลับหรอกค่ะ /ราชินีกลัวเสียหน้า อิอิ
      ปล.มันไม่ใช่เวทมนต์โจมตีด้วยนางเลยมั่นใจว่าไม่ตาย

      ส่วนจะเจอเรื่องซวยอะไรนั้นคงต้องรอดูกันต่อไป
      #1024-1