การเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! [End ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 138,598 Views

  • 2,290 Comments

  • 4,920 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    122

    Overall
    138,598

ตอนที่ 11 : ตอนที่11 ความเชื่อใจและหน้ากาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    7 มี.ค. 60

ตอนที่11

 

  

ร่างเพรียวระหงส์เดินอย่างสง่างามเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ นับจากการจากลาครั้งนั้นก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์กว่าได้แล้ว ในช่วงห้าวันแรกเธอติดต่อกับเด็กชายทางกระจกเวทย์มนต์ทุกวันสามเวลาหลังมื้ออาหาร ก่อนจะค่อยลดลงเหลือสองเวลาหลังมื้ออาหารเพื่อให้อีกฝ่ายได้ปรับตัว

 

อัลเดย์สุขสบายดีที่โรงเรียนเวทย์มนต์และแน่นอนว่าเด็กน้อยของเธอยังคงรั้งท้ายในทุกวิชาของชั้นเรียน แต่นั้นช่างเถอะ เธอเชื่อว่าสักวันอัลเดย์จะต้องเก่งขึ้นอย่างแน่นอน

 

กล่าวถึงวันนี้หลังจากนั้นสองวันต่อมาเธอได้รับข่าวการล้มป่วยของท่านดยุคเซเวน่าหรือท่านปู่แท้ๆมาจากคำรายงานของท่านพ่อและท่านแม่ของเธอที่ส่งถวายมาทางฎีกา

 

คาร์ลีอันตีหน้าเรียบนิ่งเดินเข้าในตัวคฤหาสน์ประจำตระกูลสิบกว่าปีได้แล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเดินเข้าไปคือรูปภาพของคนในครอบครัวเซเวน่าขนาดใหญ่ที่ติดประดับฝาผนัง หนึ่งในผู้หญิงที่ยืนอยู่ในรูปนั้นมีเธออยู่ด้วย ในรูปเธอยืนอยู่ข้างพี่สาวแล้วฉีกยิ้มเล็กน้อย ตอนนั้นเธอน่าจะอายุได้ประมาณสิบสองปี

 

“ถวายพระพรองค์ราชินี”อดีตที่ปรึกษาและภรรยาที่มีศักดิ์เป็นพ่อและแม่แท้ๆของเธอย่อตัวลงถวายพระพรตามมารยาท ใบหน้าของท่านพ่อมีร่องรอยความเหี่ยวย่นปรากฎอยู่ เช่นเดียวกับท่านแม่ที่ดูแกชราลงจากครั้งสุดท้ายที่เคยเห็นแต่สิ่งเดียวที่ยังคงอยู่คือรัศมีความน่าเกรงขามและเคารพ

 

พวกเขายังคงสง่างามแต่ดวงตาที่ทอดมองเธอกลับไม่เหมือนเดิม

 

ท่านดยุคอาการดีขึ้นหรือยัง”และแน่นอนสิ่งที่เธอมอบให้พวกเขาคือความเฉยชาราวกับคนแปลกหน้า สำหรับเธอความเชื่อใจที่มีให้เธอจะมอบมันให้แค่คนละครั้งเท่านั้น สำหรับพ่อแม่ที่ถึงกับเฉดหัวเธอทิ้งเพื่อความสุขของพี่สาว

 

ความรู้สึกเจ็บตอนนั้นเธอยังไม่ลืมมัน

 

หลังจากท่านหมอหลวงอัลเบิร์ตมาตรวจดูให้เมื่อคืน อาการก็เริ่มดีขึ้นแล้วพะย่ะค่ะ”เอิร์ดเซเวน่าหรือท่านพ่อของเธอกล่าวก่อนจะผายมือเชิญเธอขึ้นไปข้างบนทางห้องทางด้านปีกซ้าย ขบวนเสด็จของราชินีถูกขนาบด้วยอัศวินนับสิบและนางกำนัลสองคนใหม่ที่ไม่ใช่คนเดิม

 

ท่านพ่อของเธอเดินนำทางตามหลังด้วยท่านแม่เดินตามหลังท่านพ่ออีกทีระหว่างทางไม่มีการสนธนาใดๆเกิดขึ้นอีกเลย จะมีก็แค่สายตาของท่านแม่ที่เหมือนจะมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรู้สึกผิด

 

รู้สึกผิดอะไรตอนนี้?

 

มันจะช้าไปหน่อยไหม..

 

กลิ่นยาปฏิชีวนะส่งกลิ่นโชยออกมาทันทีที่คาร์ลีอันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง เธอโบกมือให้กับสาวใช้ค่อยดูแลท่านปู่ให้ออกไป ก่อนจะชะงักปลายเท้าเล็กน้อยแล้วออกคำสั่งเสียงเรียบว่า

 

“เราต้องการความเป็นส่วนตัว”

 

ท่านพ่อและท่านแม่เข้าใจความหมายของมันดี พวกเขาย่อตัวลงถวายพระพรอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง คาร์ลีอันเดินเข้าไปใกล้เตียงขนาดใหญ่ที่ทำด้วยทอง ก่อนจะย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง

 

ไม่คิดว่าตาแก่ร้อยปีอย่างท่านจะล้มป่วยกับเขาด้วย?”และนี้คือสิ่งแรกที่ดังลอดออกจาริมฝีปากของเธอ เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เธอไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะล้มป่วยตามข่าวที่รายงาน ตาแก่ที่อายุเข้าเจ็ดสิบแต่กลับล้มป่วยน้อยครั้งแทบนับได้ แม่ทัพผู้หน้าเกรงขามที่อายุเข้าเลขเจ็ดแล้วยังกระโดดเล่นเป็นเด็กได้อยู่...

 

จะล้มป่วยอย่างกระทันหันได้จริงหรือ?

 

“แค่กๆ--”ร่างผอมบางใต้ผ้าห่มไอขึ้นทันใด ช่างบังเอิญดีแท้

 

“แค่เรามานั่งถึงกับจะตายเลยงั้นเหรอ ช่างน่าสงสารจริงๆ”คาร์ลีอันหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่ไม่มีสักหยดเดียวอย่างแสร้ง ชายชราลืมตาขึ้นมองหน้าหลานสาวคนงามด้วยหน้าตาบูดบึ้งเล็กน้อย

 

แผนที่หลอกคนได้ทั้งเมืองแต่สุดท้ายกับหลอกเจ้าหลานสาวตัวดีนี่ไม่ได้...

 

สงสัยวันหลังคงต้องหามุขใหม่

 

ไม่ไอแล้วเหรอ จะให้เราตามหมอหลวงมาให้อีกรอบไหม?”หากไม่ใช่อัลเบิร์ตเป็นคนตรวจความจริงที่ว่าท่านปู่แค่แกล้งล้มป่วยคงได้กระจายไปทั่วเมือง คาร์ลีอันคลี่ยิ้มหวานอย่างเป็นต่อ

 

“หมอหลวงคนไหนก็รักษากระหม่อมไม่ได้..”เป็นประโยคแรกที่ชายชราเอ่ยขึ้น ท่านแม่ทัพใหญ่เคลื่อนตัวจากผ้าห่มเอนตัวพิงหมอน ใบหน้าเหี่ยวย่นมีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฎออกมาให้เห็น เป็นใบหน้าจริงๆที่ไม่ได้แสร้งทำแต่อย่างใด

 

“เช่นนั้นเราคงต้องหาท่านแม่ทัพคนใหม่”

 

“เห็นจะจริงอย่างที่พระองค์ตรัส ตัวกระหม่อมเองก็สมควรแก่เวลาที่จะได้พักสักที”ท่านแม่ทัพกล่าวอย่างเหม่อลอย ทำศึกมาหลายสิบ อายุก็เข้าเลขเจ็ดเข้าไปแล้ว เห็นทีเขาควรปล่อยว่างกับเรื่องพวกนี้สักที ภรรยาที่รักเองก็จากเขาไปตั้งนานหลายปีแล้วเหมือนกัน

 

ใบหน้างดงามปรากฎร่องรอยความแปลกใจก่อนจะตามมาด้วยความไม่เข้าใจ ในตอนนี้อัลเดย์ยังอายุไม่ถึงพอจะขึ้นครองราชย์ ไหนจะขุนนางที่เธอยังจัดการไม่เสร็จ ถ้าหากขาดท่านปู่ที่เปรียบเสมือนแขนขวาไป ไม่ต้องคิดเลยว่าราชสำนักจะวุ่นวายแค่ไหน

 

แต่ถ้ารั้งไว้ไม่ได้จริงๆ..เธอแค่เก็บกวาดพวกนั้นเร็วขึ้นหน่อยก็คงไม่เป็นไร

 

“ที่บอกว่ารักษาไม่ได้ นั้นคือาการป่วยเช่นไร ถูกพิษร้ายแรงหรือเป็นโรคร้าย..”

 

ท่านปู่เลื่อนสายตาเหลือบมองเธอก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปลงตก “กระหม่อมเพียงแค่ป่วยทางใจ”

 

“อย่างนั้นท่านดยุคต้องการสาวงามสักคนไหม เรามั่นใจว่าพวกนางจะต้องรักษาอาการป่วยทางใจของท่านได้แน่”คาร์ลีอันตีหน้าเรียบนิ่งเสนอสาวงามให้ชายแก่อายุเจ็ดสิบกว่าโดยที่สีหน้าแทบจะไม่เปลี่ยนสักนิด

 

กร้ามของชายชราร่วงลงทันใด “หากอายุน้อยกว่านี้สักครึ่งกระหม่อมคงไม่ปฏิเสธข้อเสนอแสนยั่วยวนนั้น”

 

ท่านแม่ทัพเองก็แก่เกิดกว่าจะเอาสาวงามมาปฏิบัติ..

 

ทำศึกเสร็จแล้วยังต้องมาทำกิจกรรมน่ารักๆบนเตียงอีกร่างกายคงเหี่ยวเฉาแทนกระชุ่มกระชวย

 

“หึ..”

 

“คาร์ลีอัน เจ้ายังโกรธเคืองพวกเขาอยู่ใช่ไหม”คราวนี้ชายชราเปลี่ยนหันมามองหน้าเธอ ดวงตาสีแดงสดที่คล้ายคลึงกับเธอสบเข้ากับดวงตาของเธอ คาร์ลีอันเห็นแววตาคาดหวังลึกๆในนั้น

 

พวกเขาที่หมายถึง...ท่านพ่อและท่านแม่สินะ

 

“ข้าไม่เคยโกรธ”เธอแค่ไม่เหลือเยื่อใยให้อีกเลย ที่แท้ที่อุส่าลงทุนเล่นละครชุดใหญ่ก็เพื่อเรื่องนี้นี่เอง

 

สำหรับคำขอร้องอื่นเธอยังพอทำให้ได้

 

แต่กับเรื่องนี้..

 

แต่เจ้าก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย จนกระทั่งวันนี้”เมื่ออาทิตย์ก่อนลูกชายกับลูกสะใภ้ของเขาได้เข้ามาคุยกับเขาด้วยเรื่องนี้ เพราะเห็นใบหน้าที่ทุกข์ใจและสำนึกผิดจริงๆ เขาถึงยอมเล่นละคร แล้วอีกอย่างเรื่องมันก็ผ่านมากว่าสิบปีได้แล้ว

 

หลานสาวของเขาน่าจะลืมมันได้แล้ว

 

แต่ดูเหมือน..เขาจะคิดผิด

 

“ท่านกำลังบอกให้ข้าให้อภัยพวกเขา?”นัยน์ตาสีแดงแข็งกร้าวขึ้นมาทันใด คาร์ลีอันกระตุกยิ้มเย้ยหยันให้กับตัวเอง หากไม่ใช่วันนั้นที่พวกเขาเลือกจะยืนยันอยู่ข้างพี่สาวแพศยานั้น หัวใจของเธอมันคงได้เป็นอิสระไม่ทุกข์ทรมานกับความรู้สึกผิดที่แม้จะได้แก้แค้นแล้วก็ยังไม่เคยหายไป

 

“ข้ากำลังขอร้องเจ้า หลานข้า”

 

“อย่างนั้นเราคงต้องขอโทษด้วย สำหรับเรื่องนี้เราทำไม่ได้”คาร์ลีอันลุกขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเตรียมหมุนตัวกลับ แต่แล้วก็ต้องชะงักไป

 

“เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว พ่อแม่ของเจ้า..พวกเขาสำนึกผิดแล้ว เจ้าจะให้อภัยพวกเขาไม่ได้เลยงั้นเหรอ”ใครที่ได้ยินประโยคนี้อาจจะคิดว่าเธอเลือดเย็นแต่สำหรับคนที่เคยโดนเหมือนกับเธอ

 

ความรู้สึกที่โดนคนใกล้ชิดที่เชื่อใจมาตลอดหักหลัง..

 

มันเจ็บคนไม่อาจลืมเลือนและลมมันออกไปได้ด้วยกาลเวลา

 

“ความเชื่อใจ เรามีให้แค่คนละครั้งเท่านั้น ท่านดยุค

 

ทันทีที่คาร์ลีอันเปิดประตูออกไปเธอก็ได้พบกับสองบุคคลที่พึ่งถูกพาดพิงถึงไปเมื่อครู่ นัยน์ตาสีแดงมองพวกเขาอย่างเย็นชา ท่านพ่อกอดตัวท่านแม่เอาไว้ มองมาที่เธอด้วยความรู้สึกผิด

 

คงได้ยินหมดแล้วสินะ

 

“เราคงไม่ต้องพูดอะไรมาก พวกเจ้าคงได้ยินมันหมดแล้ว..”เธอสูดหายใจหักห้ามใจตัวเองเอาไว้

 

“พ-พ่อ..”

 

“เราไม่ต้องการคำแก้ตัว”คาร์ลีอันเอ่ยขัดเสียงเย็น ร่างบางค่อยๆเดินก้าวผ่านตัวอีกฝ่ายไปอย่างหยิ่งทะนง แต่ก็จงใจหยุดปลายเท้าไว้เมื่อเดินถึงอีกฝ่ายใรระยะประชิด

 

“ความเชื่อใจที่มีมันสูญเสียไปแล้ว ต่อให้ร้องขอยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์”

 

แม้ท่านพ่อและท่านแม่ในชาตินี้ไม่ได้แย่ที่สุดเหมือนชาติที่ผ่านๆมา แต่มันกลับทำให้เธอเสียใจที่สุดยิ่งกว่าชาติไหน

 

เธอไม่ใช่คนไร้หัวใจอย่างที่แสดงออก เธอเสียใจและเจ็บปวดกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

 

แต่ว่า..เธอไม่ใช่คนที่ชอบจมปลักอยู่กับมัน ปัจจุบันคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ส่วนอดีต คือเครื่องเตือนใจที่ไม่ให้เธอเดินซ้ำรอยของมัน

 

“ฮึก..”เสียงสะอื้นดังลอดมาจากริมฝีปากของผู้เป็นมารดา ท่านแม่ผละตัวออกจาอ้อมแขนของท่านพ่อนก่อนจะตะโกนบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าดังว่า

 

“แม่ขอโทษ...แต่แม่ยังรักลูกเสมอ

 

และแล้วในวันนี้ คาร์ลีอันราชินีคนนี้ก็ได้ทำแม่แท้ๆของตัวเองร้องไห้จนได้

 

เธอฉีกยิ้มสมเพช ดูเหมือนภาพลักษณ์ของเธอกำลังจะติดลบอีกครั้ง “เจ้าไม่ได้รักเรา คนที่เรารักคือมาเรีย ไม่ใช่เราคาร์ลีอัน”

 

เพราะหากว่ารักในวันนั้น ผู้หญิงคนนี้คงไม่เลือกจะหันหลังให้เธอแทนที่จะช่วยเหลือเธอ แต่มือที่ช่วยเหลือกับมอบมันให้กับมาเรียแทน

 

มันไม่เคยมอบให้เธอมาอย่างแท้จริง หากมาเรียยังอยู่ผู้หญิงคนนี้คงไม่มีวันนึกออกว่ายังมีลูกสาวอีกคน

 

คาร์ลีอันจับราวบันไดราวกับตัวไร้เรี่ยวแรงไปชั่วขณะ เธอค่อยๆก้าวลงอย่างสง่างาม แผ่นหลังยังคงเหยียดตรงอย่างเข้มแข็ง 

 

อา...เธอไม่น่ายอมเล่นตามแผนตาแก่นี้เลยจริงๆ

 

❃❂❁❀✿✾✽✼✻❃❂❁❀✿

 

 

อัลเดย์วางกระเป๋าหนังสือลงบนโต๊ะที่อยู่ในเขตแดนของตน หอของโรงเรียนแบ่งออกเป็นหอชายและหญิง โดยห้องหนึ่งจะพักอาศัยร่วมกันสองคน โดยตัวเขาได้คู่พักอาศัยเป็นองค์ชายเหมือนกันแต่เป็นองค์ชายจากอาณาจักรแกรนด์ดาร์ดิว ที่เป็นอาณาจักขึ้นชื่อเรื่องทรัพยากรธรรมชาติอันสมบูรณ์แบบนี้ที่สุดในโลก

 

แน่นอนว่าองค์ชายพักร่วมกันเป็นองค์ชายรัชทายาทเหมือนกับเขา แต่แตกต่างกันคืออีกฝ่ายคือท็อปของห้องส่วนเขาคือผู้รั้งท้าย องค์ชายเอริออทเป็นคนที่หยิ่งทะนง และค่อนข้างจะเย็นชาตามแบบฉบับที่ถูกเลี้ยงมาโดยพระมารดาที่เข้มงวด

 

แต่ด้วยรูปหน้าที่หล่อเหลา เส้นผมสีเงินดวงตาสีแดงเหมือนคาร์ลีอัน มันทำให้เอริออทกลายเป็นที่กรี๊ดกร๊าดของสาวๆในโรงเรียน แต่ก็นะองค์ชายไหนบ้างไม่หล่อ

 

“จะมองข้าอีกนานไหม”

 

เสียงขุ่นที่เจือปนไปด้วยความรำคาญทักขึ้นเอริออทปิดหนังสือตำราเล่มหนาลงอย่างไม่มีสมาธิเพราะสายตาอีกฝ่ายที่จับจ้องมา อัลเดย์ยกมือขึ้นเกาหัวขอโทษขอโพยตามหน้ากากสุภาพบุรุษที่อ่อนโยนที่ตัวเองสวมใสอย่างไร้ที่ติ

 

หมาป่าที่นี้จะต้องมีหน้ากากอันยอดเยี่ยม

 

เจ้านี่ไม่เหมือนกับองค์ราชินีคาร์ลีอันเลยสักนิดเดียว”เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายพูดขึ้นเกี่ยวกับเรื่องนี้ อัลเดย์เริ่มสนใจเมื่อได้ยินคำว่าไม่เหมือน

 

แหะๆอัลเดย์หัวเราะกลบเกลื่อน

 

“เจ้าชอบสวมหน้ากากแบบนี้เสมอเลยเหรอ?”เอริออทเลื่อนสายตาคมกริบราวกับมองทะลุอีกฝ่ายมองร่างเพื่อนชาย

 

สีหน้าของเด็กชายเปลี่ยนเป็นไม่เข้าใจ“....”

 

“เอาเถอะ ถือว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดก็แล้วกัน”เพราะตัวเขาเองก็มีมันเหมือนกันแต่ไม่ได้สวมบ่อยเหมือนองค์ชายอัลเดย์ที่แม้แต่จะอยู่ในห้องนอนตามลำพังก็ยังคงใส่หน้ากากปิดบังตัวตนของตัวเอง

 

นับเป็นผู้สวมหน้ากากที่ยอดเยี่ยม

 

หากไม่ใช่เพราะเขานั่งเก้าอี้ติดกับองค์ชายอัลเดย์ที่ใครต่างก็บอกไม่ได้เรื่องตลอดคงไม่มีวันสังเกตเห็น องค์ชายที่ใครต่อใครบอกไม่ได้เรื่องนั้นทำข้อสอบได้เร็วกว่าเขาด้วยซ้ำไป แต่กับจงใจที่จะวงข้อที่ผิดเพื่อคุมคะแนนตัวเองให้อยู่ในเกณฑ์แค่ผ่านเส้น

 

ราวกับตัวเองนั้นไม่คิดจะใส่ใจเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย

 

ต่างกับองค์ราชินีคาร์ลีอันที่เป็นตำนานของโรงเรียน ไม่ว่าจะส่วนไหนของโรงเรียนมักจะมีรูปใหญ่ขององค์ราชินีคาร์ลีอันประดับอยู่เพื่อสรรเสริญถึงความฉลาดและความอัจฉริยะที่แม้แต่เขาก็ยังเทียบไม่ติด

 

ขนาดเหล่าอาจารย์ยังชมองค์ราชินีคาร์ลีอันให้เขาฟังไม่ขาดปาก

 

“เอริออท...ช่างเป็นคนที่แปลกจริงๆ”ความคิดด้านมืดเริ่มแทรกซึมเข้ามาในหัว ในฐานะผู้สวมหน้ากากการดูอีกฝ่ายมองเห็นตัวจริงคือความผิดพลาดครั้งใหญ่

 

เอริออท...บุคคลที่เขาควรระวัง

 

“ไม่เท่าเจ้าหรอก องค์ชายอัลเดย์”

 

หมาป่าที่อยู่ในคราบลูกแกะ

 

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนถูกขย้ำเข้าให้แล้ว

 

อัลเดย์ยังคงตีหน้าใสซื่ออย่างแนบเนียบ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมองกระจกเวทย์มนต์สีทองแทนสนใจอีกฝ่าย หากอีกฝ่ายออกตัวว่าจะไปยุ่งเรื่องของเขา ตัวเขาก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องระแวดระวังมากเกินไปจนผิดสังเกตุ

 

อา...ในเวลาแบบนี้ คิดถึงตักอุ่นของคาร่าจริงๆ

 


*************


หลังจากผ่านสนามข้อสอบมาได้แล้ว ในที่สุดผลการสอบก็ออกมา มันช่างเป็นอะไรที่ทำให้ไรท์ดีใจและปวดร้าวไปพร้อมๆกัน(ปาดน้ำตา) แต่ยังไงก็ตามใกล้เข้าปีใหม่แล้ว รีดเดอร์คนใดที่ไปเที่ยวก็อย่าลืมระมัดระวังพกพาสติกันด้วยนะคะ. ส่วนไรท์จะนั่งปั่นตอนพิเศษของเรื่องอยู่หน้าจอคอม



ขอบคุณทุกคอมเมนท์และยอดติดตามค่ะ


สุขสันต์ปีใหม่(ใกล้จะถึง)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #2172 Latte Hideyoshi (@28867) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:06
    ผิดไหม...เราจิ้น เอริ-อัล อ๊ายยยยยยย //โดนตบ
    #2172
    0
  2. #1537 Babbitt_2b (@Babbitt_2b) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:48
    ถ้าสำนึกผิดควรทำมาตั้งนานเเล้วนะ....ตอนนี้เวลามะนผ่านมานานเกินไปเเล้ว =_=
    #1537
    0
  3. #757 BamuJ (@47364) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:10
    เจ้าเลห์นะเนี่ย
    #757
    0
  4. #750 BamuJ (@47364) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:26
    กำลังติดเลย ฮืออรออยู่นะคะ
    #750
    0
  5. #748 muay500 (@muay500) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 23:32
    ไมอ่านไม่ได้อ่าาเปิดเถอะะะ
    #748
    0
  6. #742 Beemie'k 75321 (@beam75321) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 17:25
    เมื่อไหร่จะเปิดตอนหรอคะ อยากอ่านอ่า กำลังติดลม~~
    #742
    0
  7. #718 KUMo-Desuka (@KUMo-Desuka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:43
    ไรท์จะเปิดมะอ่าT T
    #718
    0
  8. #717 jillsky88 (@jillsky88) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:38
    ตั้งแต่ตอนที่11-21อ่านไม่ได้ค่ะ
    #717
    0
  9. #685 KUMo-Desuka (@KUMo-Desuka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 00:25
    อ่านมิได้
    #685
    0
  10. #681 Auma-i (@Auma-i) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 21:37
    ทำไมคนไรท์ไม่เปิดให้อ่านงะ
    #681
    0
  11. #293 bassjeedjad (@bassjeedjad) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:41
    สงสารคาร่า เราเข้าใจอ่ะ เราก็คนฝังลึกเหมือนกันเวลามีใครมาทำอะไรกับเรา
    #293
    0
  12. #244 momomoharu (@momomoharu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 23:17
    มัความเศร้า
    #244
    0
  13. #223 POSTION (@kkkpit0009) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 14:15
    ดราม่ามากT^T
    #223
    0
  14. #219 blacksong (@blacksong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:24
    สงสารคาร่า. ทำไหมต้องเจอแบบนี้ด้วย. #?#
    #219
    0
  15. #202 -iy- (@-iy-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 09:52
    ขอบคุณเจ้าค่ะ รอหนูอัลโตเร็วๆอยู่
    #202
    0
  16. #201 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 08:06
    คาร์ลีอันน่าสงสารที่สุดในเรื่องแล้ว ว่าแต่อัลรู้ความจริงรึยังอ่ะ เรื่องพ่อแม่ตัวเอง
    #201
    1
  17. #200 SeeTheRain (@SeeTheRain) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 07:16
    ขอบคุณค่ะ เมื่อไหร่อัลจะโตคะ กลัวคาลีอันแก่ก่อน
    #200
    0
  18. #199 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 02:33
    เหมือนจะมีผิดแบบทำให้มึนอยู่ตรง...คนที่เรารักคือมาเรีย <ตรงนี้ต้องเป็นเจ้ารึเปล่า แล้วก็แถวๆล่างๆที่บอกว่า ถ้าอีกฝ่ายออกตัวว่าจะไปยุ่งเรื่องของเขา<ตรงนี้ต้องเป็นไม่? กลายเป็นว่าเกลียดแม่สุดในเรื่องซะงั้น...อะไรจะลำเอียงได้ขนาดนั้น...
    #199
    0
  19. #192 Ggap (@ggap122521) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:45
    ตอนแรกคิดว่าอัลเดย์จะใสๆ
    #192
    0
  20. #190 ispoposa (@ispoposa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:02
    อัลเจ้าเล่จังเลยอ่าาาาา ทำดีทำดี5555
    #190
    0
  21. #189 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:53
    อัลเดย์เรารอวันที่นายจะขย้ำแกะน้อยนะจ้ะ
    #189
    0
  22. #188 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:35
    เรานั่งอยูาบ้านเป็นเพื่อนและส่งกำลังใจให้ไรต์ 555
    #188
    1
    • #188-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 11)
      27 ธันวาคม 2559 / 22:39
      นั่งเคาน์ดาวน์ถอยหลังไปด้วยกัน! ขอบคุณค่ะ
      #188-1
  23. #186 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:18
    สนุกกกก สู้ๆ. จะติดตามเกาะไปตลอดเลยค่ะ ขอแค่อย่างดองอีกเลยยยย ฮืออออ
    #186
    1
    • #186-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 11)
      27 ธันวาคม 2559 / 22:40
      จะพยายามนะคะเพราะไรท์เองก็อยากหยุดนิสัยหยุดดองนิยายให้ได้สักที
      #186-1
  24. #185 เงารางเลือน (@toey1405) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:17
    ย้อนกลับไปอ่านตอนแรกแล้วก็ อืม ถึงขนาดที่คาลีอันเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่ออัลเฟรดขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้ว่าคาลีอันรักอัลเฟรด แสดงว่าคงไม่มีใครใส่ใจคาลีอันจริงๆอ่ะ ซึ่งอาจจะรวมถึงท่านปู่เองด้วยก็ได้ เป็นแบบนี้ อยู่ด้วยก็ไม่มีความสุขอ่ะ บรัย //หรือท่านปู่จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่านี้? //เจ็ดสิบกว่าก็มีภรรยาสาวได้นะคะ ตัวอย่างก็มีให้เห็นอยู่ XD
    #185
    0
  25. #184 แมวน้ำตกน้ำ (@pondkaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:10
    สู้ๆค่ะไรท์ทั้งเรื่องเรียนและนิยาย ><
    #184
    1
    • #184-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 11)
      27 ธันวาคม 2559 / 22:40
      ขอบใจจ้า
      #184-1
  26. #181 อีป้าฟิน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:02
    ไรท์เตอร์สู้ๆ จะเอาใจช่วยในทุกเรื่องจ๊ะ
    #181
    1
    • #181-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 11)
      27 ธันวาคม 2559 / 22:41
      ขอบคุณค่ะ
      #181-1