Fic reborn : การเปลี่ยนแปลงของมิอุระ ฮารุ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 17,822 Views

  • 510 Comments

  • 932 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    52

    Overall
    17,822

ตอนที่ 2 : Chapter two | ถนอมความรัก 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    30 ม.ค. 61

 

 

ฮารุหยุดคาดคั้นเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ เธอสัมผัสได้ว่าสึนะโยชิกำลังเบี่ยงประเด็น เขาพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเธอพยายามจะคาดคั้นเอาความ ฮารุตัดสินใจปล่อยมันไป ทำเสมือนไม่รู้ไม่เห็น ตราบใดที่เขายังยืนยันว่าไม่มีอะไร

 

เธอควรเชื่อใจสึนะโยชิให้สมกับที่เป็นภรรยาของเขา

 

ฮารุบอกกับตัวเองแบบนั้น แต่ถึงอย่างนั้นความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นกลับไปเลือนหายไปสักที

 

เธอเริ่มที่จะมาบริษัทบ่อยขึ้น โดยพยายามหาข้ออ้างต่างๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าสึนะโยชิคงรู้แน่ว่าเธอมาเพื่ออะไร เขายังคงยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน จูบลาทุกเช้าก่อนไปทำงาน รวมทั้งอ้อมกอดอบอุ่นในยามค่ำคืน

 

ทุกอย่างเป็นปกติ เธอคิดอย่างนั้น

 

พนักงานในบริษัทเริ่มรู้จักเธอกันมากขึ้น ด้วยสถิติการมาเยี่ยมสามีที่เริ่มถี่ขึ้นทุกวันจนบางวันฮารุกับสึนะโยชิจะนั่งรถกลับบ้านด้วยกัน เธอรู้ว่ามันไม่ใช่การกระทำที่ดี ชีวิตคู่ควรจะมีความเชื่อใจเป็นพื้นฐาน

 

แม้สึนะโยชิจะไม่ได้พูดหรือตำหนิติเตียนใดใดออกมา แต่เธอสัมผัสได้ว่าเขาอาจกำลังไม่พอใจและรำคาญ....

 

เพราะแบบนั้น เธอจึงเลือกที่จะเชื่อใจเขาและรออยู่ที่คฤหาสน์ไม่ไปหาเขาอีก ร่วมสัปดาห์ที่ฮารุพยายามทำตัวเป็นปกติ เธอใช้เวลากับการทำขนม อบคุกกี้ พาย และเค้ก หรือบางวันอาจจะเข้าไปรดน้ำในสวน เดินเล่นในคฤหาสน์แสนกว้าง คุยกับน้องแมวที่หลงเข้ามา

 

พยายามหากิจกรรมทำตลอดทั้งวัน เพื่อที่ตัวเองจะไม่ว่างจนไปนั่งคิดเรื่องเดิมๆ

 

วันครบรอบแต่งงานใกล้เข้ามาอีกแล้ว อีกเพียงแค่สามวัน ฮารุรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ แม้ว่ามันจะเป็นวันครบที่เกิดขึ้นทุกปี เธอเลือกที่จะสวมชุดกระโปรงยาวคลุมเข่าลายดอกลิลลี่สีขาวนวล รวมผมที่ปล่อยสยายขึ้นมัดเป็นหางม้า ทั้งยังหยิบเครื่องประดับที่นานครั้งจะสวมขึ้นใส่ 

 

วันนี้เธอจะออกไปข้างนอก เพื่อซื้อของขวัญวันแต่งงานให้เขาเหมือนทุกปี ปกติเธอมักจะทำมันขึ้นมาเอง แต่เพราะเมื่อเดือนก่อนเธอเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องนั้น จนลืมเลือนวันครบรอบ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เหลือเวลาไม่มากพอ

 

สามีเธอเคยบอกว่าเขาชอบทุกอย่างที่เธอให้ ดังนั้นฮารุจึงคิดว่าเขาคงไม่เสียใจหากปีนี้จะไม่ได้ของทำมือจากเธอ

 

ฮารุเดินฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี หยิบกุญแจรถหรูจากใต้ลิ้นชัก เธอชอบที่ทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่าการใช้คนขับรถของว่องโกเล่ เข่นเดียวกับเวลาออกไปไหน หากไม่จำเป็นส่วนใหญ่เธอจะขับรถไปด้วยตัวเอง

 

ความปลอดภัยของนายหญิงมักเป็นที่หนึ่ง ถึงจะบอกว่าไปเอง แต่ส่วนใหญ่คนของแฟมิลี่มักจะแอบสะกดรอยตามไปอย่างลับๆเสมอ ฮารุหยิบกระเป๋าใบโปรดพร้อมกับบัตรเครดิตและเงินสดจำนวนหนึ่ง

 

โชคดีที่รถไม่ติดมาก เพียงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงศูนย์การค้าขนาดใหญ่ผู้คนมากมายต่างมาเพื่อจับจ่ายใช้สอย ฮารุจอดรถไว้ข้างในด้วยเพราะว่องโกเล่ถือหุ่นส่วนที่นี้ไว้จำนวนหนึ่ง เธอจึงไม่ต้องวนหาที่จอดรถให้ยุ่งยาก

 

ตลอดทางมีคนมากมายเดินกันพลุ่งพล่าน พวกเขามักมากกันเป็นคู่หรือกลุ่ม คิดดูแล้วก็เหงาไม่น้อย ฮารุตัดเพื่อนทุกคนที่เป็นคนธรรมดาออกนับตั้งแต่แต่งงาน ด้วยฐานะของเธอนายหญิงของมาเฟีย มันอาจทำให้เพื่อนของเธอเป็นอันตราย

 

เมื่อคิดดูแล้ว ฮารุแทบไม่เหลือใครเลยนอกจากสึนะโยชิและคนของว่องโกเล่ กระทั่งพ่อ แม่ ฮารุยังจำเป็นต้องถอยห่างออกมาเพื่อความปลอดภัยของพวกท่าน

 

เธอพยายามสลัดเรื่องที่ทำให้วันดีๆต้องเสียไปออกจากหัว หากไม่ใช่เพราะหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงแสนคุ้นเคย ผู้ชายที่นอนกอดเธอเมื่อคืน สึนะโยชิ 

 

นัยน์ตาของเธอวูบไหว เมื่อเห็นผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม พวกเขาอยู่ในร้านอาหารอิตาลี ร้านโปรดของเธอ ฮารุกำมือแน่นจนเห็นข้อขาวอย่างลืมตัว มองรอยยิ้มที่พวกเขามอบให้กันด้วยความรู้สึกปวดหนึบ

 

สึนะโยชิบอกเธอว่าช่วงนี้เขางานยุ่งมาก จนบางทีอาจจะกลับมาทานข้าวเย็นกับเธอไม่ทัน ฮารุพยายามคิดในแง่ดี บริษัทของเขากับที่นี้อยู่ไม่ไกลจากกันมาก และนี้ก็เที่ยงแล้วพวกเขาอาจจะมากินข้าวเที่ยงด้วยกันตามประสาเพื่อนร่วมงาน

 

มันก็แค่นั้น....ไม่มีอะไรต้องกังวล

 

เธอเบือนหน้าหนีจากภาพบาดตา ไม่อาจหักห้ามมือที่กำลังล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า เธอเปิดเครื่องและกดไปยังหมายเลขของสามี ก่อนจะกดโทรออกอีกครั้ง เฝ้ามองปฏิกิริยาของเขาจากทางด้านนอก

 

ที่รัก คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ

 

และทันใดนั้น ร่างทั้งร่างก็ชาวาบราวกับโดนมีดพันเล่มแทงทะลุร่างออกไป

.

.

.

.

สึนะโยชิโกหกเธอ

 

ฮารุจมอยู่กับคำนี้มาตลอดหลายเดือน เธอไม่รับรู้ถึงความสุขแม้แต่น้อยในงานฉลองครบรอบวันแต่งงาน ไม่รับรู้ถึงสัมผัสอันแสนอ่อนโยนของเขา ร่างกายของเธอเริ่มสูบผอมลงทุกขณะจนแม้แต่โกคุเดระคุงยังจับสังเกตได้

 

และมันน่าตลกที่สึนะโยชิไม่สังเกตเห็นมันสักนิด

 

เธอจมปลักอยู่กับความหวาดระแวง ในขณะเดียวกันก็กลัวเหลือเกินที่จะถามออกไป กลัวในคำตอบของเขา เพราะรู้ดีว่าสึนะโยชิเคยรักเคียวโกะมากเพียงใด ถ้าหากไม่ใช่เพราะเคียวโกะทิ้งเขาไปหาคนอื่น เธอก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะยังแต่งงานกับเธออยู่ไหม

 

สึนะโยชิเริ่มไม่กลับบ้านอีกครั้ง และครั้งนี้เขาไม่ได้เป็นคนโทรบอก เธอล่วงหน้า แต่กลับให้โกคุเดระคุงเป็นคนบอก ในที่สุดฮารุก็ไม่สามารถเอาชนะความหวาดระแวงของตัวเองได้

 

เธอกำลังเป็นบ้า ที่วันๆเอาแต่จมปลัก

 

คุณสึนะอยู่ที่ไหนคะฮารุบอกเสียงเข้มผ่านโทรศัพท์ เธอมั่นใจว่าโกคุเดระคุงต้องรู้แน่

 

นายท่านไม่ได้สั่-

 

ฉันคือภรรยาของเขา สามีภรรยาคือคนคนเดียวกัน และฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน!น้อยครั้งที่นายหญิงใหญ่จะเกรี้ยวกราดหรือใช้อารมณ์ ฮารุรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังควบคุมอารมณ์ไม่ได้

 

สึนะโยชิไม่เคยโกหกเธอสักครั้ง!

 

แต่นับตั้งแต่ที่เคียวโกะโผล่มา เขาเริ่มที่จะโกหกเธอ!

 

ไม่กลับบ้าน! และยังกลิ่นน้ำหอม!

.

.

.

.

ฮารุไปถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว เธอยกยิ้มข่มขืนเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน คอนโดหรูที่เขาเคยใช้เป็นที่อยู่สมัยเรียนมหาลัย คอนโดที่เราใช้อยู่ด้วยกันสมัยเรียน 

 

เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเดินเร็วขนาดนี้มาก่อน ทันทีที่ประตูลิพท์เปิดออก ฮารุก้าวขาอย่างรวดเร็วไปถึงหน้าประตู เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เลือกที่ไม่เคาะประตู แต่กลับกดรหัสผ่านหน้าประตูห้องแทน

 

มันคือหมายเลขวันเกิดของเธอ 0305

 

ฮารุหมุนลูกบิดอย่างเชื่องช้า ก้าวแรกที่เข้าไปรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิห้องที่ต่ำกว่าสิบห้าองศา สิ่งแรกที่เห็นคือรองเท้าส้นสูงของผู้หญิง และกระเป๋าแบรนด์เดียวกันกับเธอแต่คนละสี จมูกของเธอได้กลิ่นน้ำหอมแบบเดียวกันกับวันนั้น

 

เห็นเสื้อนอกที่ถูกถอดออกกองบนพื้นระเกะระกะของเขา และเสื้อของใครอีกคนที่ไม่คุ้นตา เสื้อของผู้หญิง

 

เพียงเท่านี้ ฮารุซวนเซคล้ายจะล้ม เธอหาหลักยึดเอาไว้ พยายามรวมรวบสติ รับรู้ได้ถึงน้ำตาที่เริ่มไหลรินทั้งที่ยังไม่เห็นเต็มตา ฮารุยกมือขึ้นปาดมันทิ้ง เธอจะไม่ด่วนสรุปจนกว่าจะรู้เรื่องราวทั้งหมด

 

สองขาพยายามก้าวไปข้างหน้าอย่างเข้มแข็งแม้ว่าตามจริงจะอ่อนแรงเพียงใด เธอหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอน มือไม้สั่นระริกยามจับที่ลูกบิด ความจริงซ่อนอยู่ด้านหลังประตูและเธอต้องรู้มัน 

 

อย่ากลัวที่จะรู้ความจริง เพราะมันคือสิ่งไม่ตาย

 

ลูกบิดถูกมันช้าๆ ฮารุออกแรงที่เหลือน้อยนิดผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบเฉียบ สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงร้อง เธอไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่ามันคือเสียงร้องคราง 

 

ฮารุขบริมฝีปากแน่นรับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปากที่อบอวล กลั้นเสียงสะอื้นที่แสนอ่อนแอ พาร่างอ่อนปวกเปียกเข้าไปข้างใน เพื่อที่จะได้เห็นมันเต็มตา ถึงแม้ว่ามันจะเป็นภาพที่อาจทำให้เธอตายทั้งเป็น

 

สองร่างกำลังนัวเนียกันอยู่ใต้ผ้าห่ม ผ้าม่านปิดทึบจนแสงลอดผ่านไม่ได้ ในห้องไม่ได้สว่างไสวมันมีเพียงไฟที่หัวเตียงของโคมไฟ แต่นั้นมากพอที่จะเห็นใบหน้าของทั้งคู่

 

สึนะโยชิสามีของเธอ และนางเพศยาเคียวโกะ!

 

อื้อ...ซ..ซือคุง

 

ฮารุกำมือแน่นจิกลงไปในเนื้อ หูได้ยินเสียงร้องครวญครางที่ดังลั่น พร้อมกับเสียงกระทบกันของเนื้อ พวกเขายังไม่เห็นถึงตัวตนของเธอ ฮารุทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไร้เรี่ยวแรง ความเจ็บปวดของเธอที่กำลังปะทุอยู่ข้างในแข่งกับเสียงร้องครวญครางเยี่ยงเดรฉานของผู้หญิงคนนั้น มันดังขึ้นเรื่อยๆ

 

บ่งบอกถึงความสุขสมที่ได้จากผู้ชายที่สามีคนอื่น!

 

ฮารุยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง กลั้นเสียงสะอื้นจนระบมไปทั่วริมฝีปาก นิ้วมือจิกลงไปบนใบหู ไม่สนความรู้สึกเจ็บที่แผ่ซ่าน นัยน์ตาไม่ยอมเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า 

 

นางเพศยา! 

 

ความเกรี้ยวโกรธปะทุกรุ่นในใจ ปะปนไปกับความแค้น หยาดน้ำตาไหลพรากแต่ก็ไม่อาจบดบังทัศนียภาพตรงหน้าได้ ไหนกันที่บอกว่างานยุ่ง ไหนกันที่บอกว่าไม่มีอะไร

 

ไหนกันที่บอกให้เชื่อใจ!

 

ทำไมกัน? ทั้งที่เคียวโกะเลือกที่จะทิ้งสามีเธอไปเพื่อเลือกคนที่ดีกว่า แล้วทำไมถึงได้กลับมา กลับมาแย่งของของเธอ สามีของเธอ สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ!

 

ซือคุง!

 

หยุดเรียกชื่อเขานะ!

 

ระ..เร็วอีก

 

หยุด! ได้โปรดหยุดสักที!

 

อ๊า...

 

ฮึก...เขาเป็นผู้ชายของเธอ เป็นสามีของเธอ....

 

นางเพศยานั้นมีสิทธิ์อะไรกัน! พอได้แล้ว! พอ!!

 

กรี๊ดดดดดดดด!เธอส่งเสียงกรีดด้วยความเจ็บปวด เรี่ยวแรงมหาศาลฉุดพาร่างที่ปวดร้าวให้ลุกขึ้น ท่ามกลางความตกใจของคนบาปทั้งสองที่ได้สติ ฮารุตรงเข้ากระชากเรือนผมของเจ้าหล่อนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

 

ตุ้บ!

 

โอ้ย...

 

ร่างเปลือยเปล่าตกลงบนพื้นแข็ง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้มีโอกาส ฮารุตรงเข้าคร่อมร่างน่ารังเกียจนั้น นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความโกรธยามเห็นร่องรอยบริเวณต้นคอ เธอส่งเสียงกรีดร้องอย่างไร้เสียง น้ำตาไหลพรากประหนึ่งน้ำตก

 

เพี้ยะ! เพี้ยะ!

 

หูทั้งสองอื้ออึ้งจนไม่สามารถได้ยินเสียงอะไรได้เลย เธอตวัดมือลงบนใบหน้านั้นอย่างบ้าคลั่งราวกับคนไร้สติ รับรู้เพียงเสียงร้องครวญครางและภาพบาดตาที่ฉายซ้ำในสมองซ้ำไปซ้ำมา

 

หนึ่งคือเพื่อนที่เคยร่วมยินดี!

 

และสองคือสามี ผู้ชายที่เมื่อหลายวันก่อนยังคงพร่ำบอกรักเธอ!

 

ฮึก....ฮึกเสียงสะอื้นดังรอดจากริมฝีปากบางที่ช่ำเลือด นอกเหนือจากความโกรธที่พวยพุ่งคือความเจ็บปวดที่ร้าวราน ภาพวันวานในอดีตฉายชัดในหัว เพื่อนที่เคยร่วมเคียงเป็นแนวหลังในฐานทัพ รอยยิ้มของเคียวโกะที่มักปลอบโยนเธอ เมื่อสึนะโยชิไม่สนใจ

 

รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันงดงามที่สุด 

 

ซาซางาวะ เคียวโกะ ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเชื่อว่าหล่อนคือนางฟ้า เพื่อนที่แสนดี

 

ฮึก...ทำไมกันฮารุปล่อยมือลงข้างลำตัว มองใบหน้าซีกขวาของอีกฝ่ายที่ถูกเธอตบจนช่ำเลือด นอกจากความเสียใจและเจ็บปวดแล้ว มันไม่มีความสะใจหรืออะไรปนอยู่เลย

 

ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะตบเจ้าหล่อน

 

เธอยกมือขึ้นปิดหน้า แสดงความน่าสมเพชให้คนอื่นเห็นโดยไม่คิดปิดบัง ตามด้วยเสียงสะอื้นร่ำไห้ที่ดังบาดหู สึนะโยชิที่พึ่งจะแต่งตัวเสร็จรีบปรี่ตรงเข้าหาร่างบางของภรรยา

 

เขาดึงเธอออกจากร่างของเคียวโกะ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอด ครั้งหนึ่งเธอเคยรักความอบอุ่นของมัน แต่วันนี้เธอรับรู้เพียงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่าน ฮารุกรีดเล็บข่วนไปตามอกแกร่งไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บหรือไม่

 

ฮารุ หยุดร้องเถอะ..มือของหนึ่งของเขายกขึ้นลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนเช่นปกติ 

 

ฮารุแค่นยิ้มเย็น อยากจะหัวเราะออกมาแทนเสียงสะอื้นไห้ หยุดร้องงั้นเหรอ? จะให้ฮารุหยุดได้ยังไงในเมื่อคุณกับเคียวโกะ!?

 

ผมขอโทษนิ้วเรียวของเขายกขึ้นเกลี่ยน้ำตาของภรรยา 

 

ฮึก...ฮือออ คุณเป็นสามีของฮารุ และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเพื่อนของฮารุเธอยังคงร้องไห้ รู้สึกเหนื่อยจนเริ่มหายใจไม่ทันกับการสะอื้นอย่างหนัก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอเจ็บปวดเท่ากับวันนี้

 

ตุบ! ตุบ!

 

เธอทุบแผ่นอกของเขาด้วยแรงอันน้อยนิด ส่งเสียงตวาดเขาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ คุณจะให้ฮารุทำยังไง! ฮึก...ทำยังไง ตอบฉันสิ ซาวาดะ สึนะโยชิ!

 

เธอไม่ได้คำตอบอะไรจากเขา นอกจากดวงตาที่วูบไหวด้วยความเสียใจ เสียใจงั้นเหรอ?...รู้ไหมว่า เธอเสียใจและเจ็บปวดยิ่งกว่าเขาพันเท่า!

.

.

.

.

ความสัมพันธ์ของเธอกับสึนะโยชิไม่เคยกลับมาเหมือนเดิมอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น เธอไม่ได้ติดตามต่อว่าเขาทำยังไงกับเคียวโกะ เธอรู้เพียงเขากลับบ้านตรงเวลา ให้เวลาว่างทั้งหมดในแต่ละวันกับเธอ พยายามที่จะเอาอกเอาใจเธอ

 

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงดีใจมาก แต่ในวันนี้เธอกลับไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้อีก

 

เธอเริ่มเหม่อลอย ใช้เวลาผ่านไปในแต่ละวันกับการนั่งเล่นในสวน บนเก้าอี้ตัวเดิมจากมุมเดิมๆ และเริ่มร้องไห้อีกครั้งในทุกๆวัน ไม่สนใจที่จะทำอะไรนอกจากร้องไห้ จนในที่สุดสึนะโยชิก็เริ่มเบื่อเธอในที่สุด เขาคว้ากุญแจรถและขับมันไปที่ไหนสักที 

 

โดยไม่กลับมาอีกตลอดทั้งคืน...

 

ช่วงเวลากลางคืนกลายเป็นขุมนรกสำหรับเธอ ทุกครั้งที่หลับตาเสียงร้องครวญครางและภาพบาดตานั้นจะฉายซ้ำขึ้นมา ทำให้เธอต้องผวาตื่นขึ้นมาทั้งน้ำตา ก่อนจะเริ่มกรีดร้องราวกับคนบ้าในทุกคืน

 

เธอทรมานกับมัน...

 

ในขณะเดียวกันก็ไม่รู้ว่าจะหยุดมันได้ยังไง...

.

.

.

.

ในที่สุดเธอกลายเป็นโรคซึมเศร้า จิตแพทย์บอกเธอแบบนั้นตอนที่เข้ารับการตรวจ ร่างกายที่เคยอุดมสมบูรณ์เริ่มซูบผอมลง ชีวิตของเธอยู่ได้ในแต่วันเพราะยาที่หมอจัดให้

 

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่สามารถห้ามฝันร้ายที่มาเยือนได้

 

สึนะโยชิมักจะมองเธอด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามอย่างยิ่งที่ทำให้เธอกลับเป็นเหมือนเดิม สังเกตได้จากการที่เขามักจะถามแพทย์ประจำตัวถึงอาการของเธออย่างละเอียด

 

ปฎิเสธไม่ได้ว่าความเอาใจใส่และความรักของเขา คือสิ่งที่เริ่มทำให้เธอรู้สึกกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ถึงแม้ว่ารอยร้าวนั้นจะไม่มีทางหายไป เธอปลีกตัวเองออกจากโลกภายนอก ไม่ออกงานสังคม หรือเข้าไปยุ่งในงานของเขา ไม่ว่าจะที่บริษัทหรือฐานทัพลับ ฮารุเลือกที่จะใช้ชีวิตในคฤหาสน์ที่แสนโดดเดี่ยว

 

บรรดาสาวใช้ เริ่มหวาดกลัวเมื่อเห็นเธอ นั้นอาจเป็นเพราะร่างกายที่ซูบผอมลงกับขอบตาที่เริ่มคล่ำหมอง นัยน์ตาที่ไร้ชีวิตชีวาไม่เหมือนเมื่อครั้งในอดีต และนั้นทำให้เธอเก็บตัวเงียบ นอกจากห้องนอนและห้องสมุดก็ไม่มีที่ไหนที่เธอคิดจะไปเหยียบอีก

 

มันไม่มีประโยชน์ที่จะจมปลักกับความเสียใจ ชีวิตของเธอต้องก้าวต่อไป ฮารุพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่เมื่อกวาดมองไปรอบตัว เธอกลับไม่เห็นใครสักคนเดียว มีเพียงเธอที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ลำพัง

 

ฮารุกอดเข่า ซุกใบหน้าไปกับหว่างขาและเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

.

.

.

.

เธอพยายามตัดสินใจทำอะไรใหม่ๆ โดยเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ในวันนี้ฮารุเลือกที่จะสวมกระโปรงลูกไม้สีชมพู่ หยิบลิปสติกที่จำไม่ได้ว่าทาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ขึ้นแต่งแต้ม สีพีชของมันทำให้เธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย

 

เธอหยิบกระเป๋าก่อนจะลงไปข้างล่าง เมินสายตาที่มองมาอย่างแปลกใจของบรรดาสาวใช้ ฮารุพยายามฉีกยิ้มให้กับโกคุเดระ เธอขอให้เขาพาไปหาหมอเป็นเพื่อน เพราะไม่รู้ว่าจะชวนใครดี เธอตัดทุกคนออกจากชีวิตตั้งแต่แต่งงาน คนที่สนิทที่เห็นจะมีแค่โกคุเดระ และอีกอย่างสึนะโยชิบอกเองว่าหากต้องการอะไรให้บอกโกคุเดระได้เลย

 

คนของเขาก็เหมือนคนของเธอ...

 

ปกติคุณหมอมักจะมาหาเธอเองที่คฤหาสน์ แต่เพราะวันนี้เธออยากจะลองทำอะไรใหม่ๆ

 

อย่างเช่นการออกไปข้างนอก ไปพบคุณหมอด้วยตัวเอง

 

ถ้าหากไม่ใช่เพราะมันคือตอนกลางวัน คนที่ไปเป็นเพื่อนคงเป็นสึนะโยชิแทน ฮารุหยิบแว่นกันแดดขึ้นสวมใส่ รอยคล่ำหมองที่ขอบตายังคงปรากฎให้เห็นแม้จะกลบเกลื่อนด้วยรองพื้นก็ตามที

 

จากคฤหาสน์ไปถึงโรงพยาบางค่อนข้างไกลพอสมควร ฮารุเผลอหลับ ก่อนจะผวาตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย รู้ตัวอีกทีก็ถึงโรงพยาบาลเสียแล้ว โกคุเดระทำทุกอย่างได้ยอดเยี่ยมสมฐานะเรขามือหนึ่ง

 

เขาพยายามชวนเธอคุย หลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้น ฮารุพยายามยกยิ้มให้เขา เริ่มคุยตอบเขาบางเล็กน้อย การเข้าพบคุณพอไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนายหญิงว่องโกเล่ เธอได้เข้าพบนายแพทย์ทันทีที่ไปถึงราวกับทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อม

 

คุณหมอเป็นชายวัยกลางคน เขามีหน้าตาที่ใจดีและสดใส การคุยกับเขาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นบ้างเล็กน้อย ฮารุพยายามยิ้มตอบ ฝืนทำตัวสดใส ไม่ใช่ว่าเธอชอบที่จะเห็นผีดิบในกระจกแทนตัวเอง

 

แต่เธอไม่สามารถหยุดมันได้...

 

นานหลายนาทีที่เธอพูดคุยกับคุณหมอก่อนจะออกมา โกคุเดระบอกให้เธอนั่งรอ ในขณะที่เขาอาสาจะเดินไปรับยาให้เธอเอง ฮารุมองแผ่นหลังที่จากไป เริ่มรู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้งเมื่อถูกทิ้งไว้คนเดียว เธอต้องการใครสักคนที่สามารถระบายความคับคลั่งภายในออกมา 

 

เป็นใครสักคนที่สามารถรับฟังเธอได้...

 

เธอพยายามฉีกยิ้มบนใบหน้าหลอกลวงว่าตัวเองมีความสุข ก่อนที่มันจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นร่างอันคุ้นเคยของผู้หญิงที่เธอพยายามลบไปจากความทรงจำ

 

ชุดคลุมท้องสีฟ้าไม่อาจปกปิดหน้าท้องที่นู้นออกมาของเคียวโกะได้ แผนกสูตินารีกับจิตเวชไม่ได้ไกลกันมาก ไม่แปลกถ้าเธอจะเห็นคนท้องเดินอยู่แถวนี้ แต่นั้นไม่สำคัญเท่ากับผู้หญิงตั้งท้อง

 

พลัน ร่างกายของเธอแข็งทื่อยามนึกถึงเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน หากคำนวณเวลาแล้วมันช่างลงตัว ฮารุพยายามปลอบตัวเอง หากแต่ทุกอย่างต้องพังลงเมื่อเห็นร่างสูงของสามีที่กำลังเดินมา

 

โชคดีที่แว่นกันแดดของเธอทำให้เขาจำเธอไม่ได้ รวมทั้งเขาคงไม่คิดว่าเธอจะออกมาข้างนอก สองมือกำแน่นยามเมื่อเขาโอบกอดผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ เมื่อมีใครสักคนเกือบชนเข้ากับหล่อน 

 

เป็นอีกครั้งที่เธอกลั้นเสียงสะอื้น ทำได้เพียงนั่งมองและปล่อยน้ำตาให้ไหล เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะเข้าไปเหมือนครั้งที่แล้ว หยาดน้ำหลายหยดไหลกระทบกับมือและหน้าตัก พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ไม่อาจหักห้ามไว้ได้อีก

 

วินาทีต่อมา เธอร้องไห้อย่างไม่อายใคร...

.

.

.

.

เธอไม่เคยคิดสงสัยว่าทำไมการมีชีวิตอยู่ถึงได้เหนื่อยล้าและทรมานขนาดนี้ เธอเคยคิดว่าชีวิตคือสิ่งสวยงาม เธอมักจะฉีกยิ้ม มองทุกสิ่งด้วยความสดใส แต่ในวันนี้ความสดใสและรอยยิ้มได้เลื่อนหายไปแล้ว

 

เธอร้องไห้จนเหนื่อยตั้งแต่กลับมา ร้องไห้จนไร้ซึ่งน้ำตาที่ไหลออกมาอีก สึนะโยชิกลับมาแล้ว เธอได้ยินเสียงรถของเขากับเสียงบรรดาสาวใช้ เธอกอดตัวเองแน่นขึ้นซ่อนตัวอยู่ในความมืดตรงมุมห้อง

 

พลัน แสงไฟในห้องสว่างจ้าขึ้นมา ดวงตาของเธอพร่ามัวไปหมด ถึงอย่างนั้นยังคงรับรู้ว่าสึนะโยชิกำลังก้าวเข้ามาหาเธอ เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ มือยกขึ้นลูบผมเธออย่างอ่อนโยน ตามด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

 

ไปกินข้าวกันเถอะสึนะโยชิถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาเลิกที่จะถามถึงน้ำตาของเธอ เพราะมันกลายเป็นเรื่องปกติ

 

เช่นเดียวกับที่คราวนี้เธอไม่ได้กรีดร้องหรือโวยวายกับเขา ไม่ถามถึงเรื่องที่เห็นและรับรู้เมื่อตอนกลางวัน เธอเจ็บปวดกับคำโกหกของเขา ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าดีไม่น้อย อย่างน้อยการไม่รู้อะไรและหลงเชื่อก็ไม่ทำให้เธอเจ็บปวด

 

เธอไม่ได้ขัดขืน รู้สึกเหนื่อยล้าจนไม่คิดจะต่อต้านอีก บางทีเมื่อถึงในจุดหนึ่งมันก็ควรพอสักที...

 

ในคืนนั้นเธอยอมที่ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ยอมรับจูบที่หน้าผากและข้างแก้มจากเขา ยอมที่หลงเชื่อ ทำเสมือนไม่เคยรับรู้อะไร พลางฉีกยิ้มไร้ความรู้สึกให้เขา 

 

ก่อนจะหลับไปในอ้อมกอดของเขา โดยที่ไม่มีน้ำตาสักหยดที่ไหลออกมาเหมือนกับทุกคืน...

.

.

.

.

โกคุเดระ บอกว่าคุณชวนเขาไปโรงพยาบาลสึนะโยชิถามขณะที่กำลังทานอาหารเช้า นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่วันนั้นที่ภรรยาของเขายอมลงมาทานอาหารเช้า 

 

ฮารุพยักหน้า นัยน์ตาของเธอเลื่อนลอยขณะที่เขาตักปลาแซลมอนมาให้ สึนะโยชิยังคงฉีกยิ้ม ปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยน เขารวบช้อนที่กินเสร็จ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ 

 

เธอเพียงแค่มองมันอย่างเฉยชา แต่นั้นไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของเขาลดลงไป เขากุมมือเธอไว้ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

ไว้เย็นนี้ผมจะพาคุณไปทานข้าวนอกบ้านเขาบอก ก่อนจะลุกขึ้นหอมแก้มทั้งสองของเธอ ฮารุนั่งนิ่งอย่างไร้ชีวิต ชั่วขณะเธอยกมือขึ้นจับใบหน้าของเขาท่ามกลางสายตาตกใจปนงุนงง

 

ฮารุอยากจะถนอมความรักของเราเอาไว้เธอบอกเขา สึนะโยชิขมวดคิ้วดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ ไม่อยากให้มันหายไป...

 

ก่อนจะจูบเขา มันเป็นจูบที่นุ่มนวล อ่อนโยน และยาวนาน เหมือนครั้งแรกในโบสถ์ ต่างกันแค่วันนั้นเธอสวมชุดสีขาว มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสดใส รวมถึงหัวใจที่เต้นระรัว...

.

.

.

.

เธอทิ้งตัวลงแช่ในอ่างน้ำแสนกว้างใหญ่ ปล่อยตัวเนิ่นนานไปกับความอุ่นของสายน้ำ นัยน์ตาเหม่อมลอยไร้น้ำตา ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่กว่าเธอจะขึ้นจากอ่าง 

 

ฮารุมองภาพสะท้อนในกระจก ร่างวูบผอมจนเห็นโครงกระดูกปรากฎอยู่ตรงหน้า ซ้อนกับร่างอุดมสมบูรณ์ของเคียวโกะที่เห็นเมื่อวาน ผู้หญิงคนนั้นดูดีต่างจากเธอที่คล้ายคนขี้โรคไปทุกวัน

 

เธอหยิบขวดเซรั่มราคาแพงที่น้อยครั้งจะใช้เทใส่มือและเริ่มทาลงบนใบหน้า สึนะโยชิชอบคนสวย เขาชอบความสดใสของเธอ ฮารุยกยิ้มบางเบา แต่งแต้มเครื่องสำอางค์ลงบนใบหน้ามันเป็นโทนสีเดียวกับวันแต่งงาน ริมฝีปากสีพีชที่ครั้งหนึ่งเขาบอกว่ามันสวย

 

โชคดีที่เธอไม่ได้ร้องไห้เมื่อคืนเครื่องสำอางค์ราคาแพงพวกนี้จึงปกปิดรอยหมองคล่ำใต้ตาได้ ฮารุยิ้มอย่างพอใจเหมือนหญิงสาวที่ดูดีปรากฏขึ้นในกระจก เธอเดินเข้าไปหยิบชุดแต่งงานในห้องแต่งตัว มันอยู่ในชุดเพราะไม่ได้ใส่อีกเลยนับตั้งแต่วันงาน

 

เธอลูบมัน ชุดที่ครั้งหนึ่งเธอสวมมันในวันที่มีความสุข เช่นเดียวกับวันนี้ที่เธอจะสวมมัน สิ้นสุดกันทีวันคืนที่แสนทรมาน มันคือวันที่เธอจะมีความสุขที่สุดอีกวันหนึ่ง

 

ฮารุผลิยิ้มหวาน มันยังคงสวยงามเมื่ออยู่บนตัวเธอ สึนะโยชิบอกว่าเธอสวยที่สุดเมื่อสวมมัน เธอยังมีเวลาเหลือเฟื่ออีกทั้งวัน ฮารุหยิบปากกาบางทีเธออาจจะเขียนจดหมาย แต่เมื่อคิดดูแล้ว เธอนึกไม่ออกเลยว่าจะเขียนถึงใคร

 

เธอกำลังจะมีความสุขในไม่ช้า ความทรมานที่กัดกินเธอมาตลอดกำลังจะหายไป หายไปตลอดการ 

 

สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดไม่ใช่การที่เขาไปรักคนอื่น ไม่ใช่การที่เขาจะทิ้งเธอ เธอรักเขามาก มากยิ่งกว่าตัวเอง สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดสำหรับเธอคือความรัก

 

กลัวว่าสักวันความรักที่เคยมีให้เขาจะหายไป

 

และสิ่งที่เธอกำลังจะทำคือการถนอมความรักที่มีอยู่ ก่อนที่มันจะเลือนหายไป 

 

แด่ความรัก อันเป็นนิรันดร์

 

เธอเจ็บปวดในสิ่งที่เขาทำลงไป โกรธแค้นในการกระทำของเขา ความรักและความเกรี้ยวโกรธปะปนไปในความรู้สึกของเธอ จนเธอกลัวว่าสักวันความรักที่เคยมีจะแปรเปลี่ยนไป

 

ฮารุฉีกยิ้มมันคือวันที่เธอมีความสุข เธอบอกอย่างนั้น การมีชีวิตอยู่มันทรมานเกินไป และการหายไปคือทางออกที่ง่ายที่สุด

 

เธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ในวันนี้ผ้าม่านถูกเปิดออกให้แสงแดดส่องผ่านเข้ามา เห็นสวนดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกล สึนะโยชิเคยบอกว่าเขาชอบกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวน จึงสร้างห้องนอนให้เปิดกว้างรับลมเข้าทุกทาง 

 

เพราะอย่างนั้นเธอจึงเปิดหน้าต่างทุกบาน หวังว่าบางทีเขาอาจจะไม่ตกใจมากเมื่อเข้ามาเห็น กลิ่นหอมของดอกไม้อาจจะช่วยบรรเทาความตกใจของเขาลง เธอไม่อยากให้เขาตกใจกลัว เธออยากจะให้เขามีความสุข 

 

ฮารุเปิดเปลือกตาลง กดเข็มฉีดยาลงไปในเส้นเลือด มันคือยาพิษที่มีไว้สำหรับนักโทษประหาร เธอเลือกที่จะใช้มันเพราะมันทำให้จากไปได้ไวที่สุด เธอจะไม่ทรมาน และร่างกายของเธอจะยังคงสวยงามเหมือนเดิม

 

มือเรียวกดยาพิษลงไปอย่างเชื่องช้าไม่เร่งรีบ การหายาพิษเป็นเรื่องง่ายสำหรับภรรยาของบอสมาเฟีย เธอฉีกยิ้มรับ ไม่มีอะไรต้องเสียใจ ในโลกที่แสนโหดร้ายการหายไปไม่ใช่เรื่องน่ากลัว มันคือเรื่องน่ายินดี

 

สิ้นสุดกันที...

 

มิอุระ ฮารุ ตายไปพร้อมกับความรักและความแค้นที่ฝั่งรากลึก สองสิ่งที่ต่างกันสุดขั้ว แต่กลับผสมกันจนกลายเป็นความทรมานที่กัดกิน

 

ลาก่อน...โลกที่แสนโหดร้าย

.

.

.

.

สวัสดีค่ะทุกคน

 

ก่อนอื่นต้องขอสารภาพก่อนว่าไรท์ลืมพล็อตเดิม จึงได้ตัดสินใจรีไรท์เนื้อเรื่องใหม่หมด ผนวกกับตอนนี้ไรท์โตขึ้นแล้ว มุมมองต่างๆจึงเปิดกว้างขึ้น ทำให้เห็นว่าพล็อตเก่านั้นไม่ได้เรื่อง

 

เดิมนิยายเรื่องนี้พล็อตจะเกี่ยวข้องกับการแก้แค้นของนางเอกเป็นหลัก แต่ไรท์จะเปลี่ยนเป็นการเจริญเติบโตของมิอุระ ฮารุแทน มันจะเน้นหนักไปที่อารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร ไม่ใช่ว่าการแก้แค้นจะไม่มี เพียงแต่มันจะไม่ใช่จุดหมายหลักในชีวิต 

 

ในพล็อตเรื่องนี้ เราจะได้เห็นพัฒนาการของตัวเองในด้านอารมณ์ ความคิด และความสัมพันธ์เป็นหลัก ไม่เน้นความสะใจแต่จะเน้นความเรียลทางอารมณ์

 

ขอบคุณทุกคนที่ยังคงอดทนรอและขอโทษด้วยค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #499 K_Harriet (@Kettipa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:23
    ไม่ว่าอ่านเรื่องไหนของไรท์ก็แทบร้องไห้ตลอด
    งือออออ

    เสียใจ T^T
    #499
    0
  2. #469 lamb_san (@lamb20) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 13:02
    ไรท์มีความสามารถในการเรียกน้ำตาเราจริงๆค่ะ555555
    #469
    0
  3. #463 kwankwanny (@kwuannet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 18:43
    น้ำตาไหลเลยอะ ชอบมากค่ะ
    #463
    0
  4. #459 Diamond-18 (@Diamond-18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 11:48
    น้ำตาไหลเลยค่ะ เกลียดสึนะ ฮืออ
    #459
    0
  5. #457 Nongnaphat Panpimyai (@3114725689) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:15
    อยากอ่านต่ออ่ะไรต์ อยากรู้ว่าถ้าสึนะกลับมาเห็นจะมีปฏิกิริยายังไง
    #457
    0
  6. #448 mioruki (@mioruki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 21:09
    รอไรท์อยู่นะจ๊ะ
    #แต่ไรท์ไม่รู้บ้างเลย
    #เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #448
    0
  7. #436 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 20:14
    มาไม่ทันอ่านพล้อตเก่า แต่จะรอการรีไรท์นะคะ จริงๆเราก็ชอบมองตลตเติบโตไปด้วยเหมือนกัน /ไแอบเชียร์โกคุเดระให้เป็นพระเอกอยู่เงียบๆ
    สงสารฮารุจัง อ่านเรื่องนี้แล้วอดนึกถึงเพลิงบุญไม่ได้ แย่จังเลย 555
    ไรท์บรรยายเก่งมากๆเลยค่ะ
    #436
    0
  8. #422 insomeday (@insomeday) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 15:14
    สนุกมากกกก ไรท์บรยายได้ดีมากๆเลย อยากอ่านตอนพิเศษหลังจากฮารุตายแล้ว พวกสึนะโยชิจะรู้สึกยังไงบ้าง *0* // มองไรท์ด้วยแววตาอ้อนวอน
    #422
    1
  9. วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 11:19
    น้ำตาไหล ฮรืออออ!!
    #420
    0
  10. #412 No ซีเรียส (@warare6976) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:05
    ไรท์กลับมาอัพเร็วววว
    #412
    0
  11. #411 WaranyaCin (@WaranyaCin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:32
    ฮือชอบมากง่าาาา
    #411
    0
  12. #410 Haru86 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:19
    ไปละบายกับท่านฮิสิฮารุ😄😄สงสารฮารุมากเลีย😭😭😭รอนะค่ะ
    #410
    0
  13. #408 prech_pooh (@prech_pooh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:15
    รีบอัพเถอะ รอนนานมากๆๆๆๆๆ
    #408
    0
  14. #406 DB_M666 (@medead) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 12:14
    ขออณุญาติวิจารนะคะคือ..เริ่มแรกเราติดพล็อตแรกไรท์มาก.. พอเนิ่มโตขึ้นมาหน่อยก็เห็นถึงความไม่สมเหตุสมผลบางอย่าง.. แต่เราก็รอนะเราชอบภาษาของไรท์.. ตอนนี้คือไร้ที่ติเลยค่ะอาจมีต้องแก้คำผิดบางคำมี่อาจหลงมา(เห็นมีอยู่2-3คำค่ะ) ยังไงก็สู้ๆนะคะเรารอติดตามงานเขียนของคุณอยู่(ตืดตามมาตั้งแต่พล็อตเเรกเลยค่ะ5555)
    #406
    1
  15. #405 ยากะ (@I-bam-zaza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 08:56
    พล็อตคราวนี้ดีกว่าตอนนู้นอีกคะ สนุกกว่าเดิมอีก
    #405
    0
  16. #403 Enjoy(^-^) (@joy5212) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 02:53
    ดีใจที่ไรท์กลับมาแต่งต่อนะคะ คราวนี้พล็อตสนุกกว่าตอนนู้นอีก รอติดตามต่อคะ 😀
    #403
    0
  17. #402 kurkoko (@kurkoko) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 23:56
    สนุกมากเลยค่ะรอตอนต่อไปนะคะ
    #402
    0
  18. #397 Ivee'nata (@furn-furn-furn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:34
    รออออออ
    #397
    0
  19. #369 Ammilina (@Ammilina) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 16:33
    แหงะ ดูไม่ได้ ทำไมๆๆๆ อยากจิร้องไห้ อยากอ่านง่ะ
    #369
    0
  20. #246 VpupinaV (@meeepanda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 03:53
    เข้ามาอ่านตอนนี้แล้วงง จับกรอกยาอะไร๊!! ต้องย้อนกลับไปดูตอนแรกอีกรอบฉบับปรับปรุง ก็ไม่รู้ตอนนี้จะแก้ไหม ยังไงก็อ่านไปก่อนละกัน แก้เมื่อไรค่อยกลับมาอ่าน ~
    #246
    0
  21. #157 Faiyuki (@Faiyuki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 20:42
    จัดหนักเลยค่ะ
    #157
    0
  22. #133 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 21:40
    เฮ้ย หนุกดี
    ชอบมากเรื่องเกี่ยวกับการวางแผน
    #133
    0
  23. #33 แพรวพราว ~* (@praew123654) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 02:31
    ต่อยกันๆๆๆ ตบกันๆๆๆๆ เย่
    #33
    0
  24. #16 Vava_Qeen X (@ying21346) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 17:13
    ฆ่ามันให้หมด ! ฮ่าๆ ฆ่ามันให้หมด !
    #16
    0
  25. #15 i-m-free (@i-m-free) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:46
    ฆ่ามันให้ตายไปซะให้หมดเลยฮารุ เลวมาก(อินเนอร์มาเต็ม)
    #15
    0