[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 7 : halloween special

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 396 ครั้ง
    3 เม.ย. 64

ชี้แจงตอนพิเศษ

โดยปกติแล้วตอนพิเศษจะไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหา

แต่ด้วยความนิสัยเสียของไรท์เลยจะเอามาปนกันไปเลย

แล้วก็เนื้อหาในตอนนี้จะเป็นการบรรยายในฝั่งของอาจารย์โกโจนะคะ

 

ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลย

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 Special time 

< Gojo Satoru Talk's >

 

 

“ขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ”

 

 

เป็นคำพูดที่วนอยู่ในหัวของผมอยู่นานนับตั้งแต่ที่ผมเผลอทำอะไรออกไปโดยไม่ทันคิด

 

“เหมือนนายจะโดนโกรธจริงจังนะ”โชโกะหันมาหัวเราะใส่ผมขณะที่ตัวเองยังเช็ดทำความสะอาดอุปกรณ์ของเจ้าตัวอยู่

 

ซ้ำเติมกันจังเลย

 

“ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้ความรุนแรงสักหน่อย”ถึงจะทำลงไปแล้วก็เถอะ แต่ที่ทำแบบนั้นเพราะผมอยากให้เธอแข็งแกร่งขึ้นอย่างมีคุณภาพ

 

ไม่ได้ตั้งใจทำรุนแรงแบบนั้น…

 

“ก็เลยกอดปลอบงั้นสินะ ไม่คิดว่ายูมะจังจะตกใจที่อยู่ดีๆคนแบบนายก็ดึงเข้าไปกอดหรือยังไง?”

 

ไอเรื่องนั้นก็กำลังคิดหนักอยู่นี่ไง

 

แบบนี้ไม่โกรธไปกันใหญ่แล้วหรอกหรอ…

 

“ก็มันเผลอไปนิครับ พอรู้ว่ากำลังจะโดนโกรธแล้วมันก็ทำไปเอง”ผมเอามือขยี้หัวตัวเองอย่างนึกหงุดหงิด

 

ไม่น่าเลยมั้ยล่ะ

 

“อาการหนักพอสมควรนะ”โชโกะมองผมแล้วอมยิ้มก่อนจะโยนผลึกที่ยูมะปล่อยออกมาให้ผม"แล้วไอเรื่องนั้นจะบอกเมื่อไหร่ล่ะ?"

 

“ทำไมถึงอยากให้ผมบอกออกไปขนาดนั้นล่ะ?นี่เพิ่งจะกี่วันเอง”ดูจากที่ถามถึงบ่อยๆแล้วคงจะอยากรู้ว่าผมจะโดนเกลียดแบบไหนหลังจากที่บอกไปแล้วมากกว่ารอแสดงความยินดีล่ะนะ

 

“ก็การที่วิญญาณมันผสมกันแบบนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยไม่ใช่หรือไง? รอมานานสิบเอ็ดปีพอได้เจอแล้วไม่ร้อนใจอยากจะบอกออกไปบ้างหรอ?”อีกฝ่ายพูดพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเตียงตรงข้ามกับเก้าอี้ที่ผมนั่ง

 

ถึงจะเป็นวิญญาณที่ผสมกันจนเป็นหนึ่งเดียวไปแล้ว

 

แต่ก็ใช่ว่าผมจะชอบเธอเพราะเหตุผลนั้นหรอกนะ

 

“ก็นะ คงอีกสักพักถึงจะบอกได้แหละตอนนี้ทำได้แค่รอเวลาที่เหมาะสม”ผมเก็บผลึกใสสีม่วงเข้าในกระเป๋าแล้วยืนขึ้น"จนกว่าจะถึงตอนนั้นก็มีข้ออ้างที่จะเรียกหาเวลาอยากเจอได้ล่ะนะ"

 

เพราะว่าเธอเป็นเบ๊จิปาถะของผมยังไงล่ะ

 

 

 

 

 

 

“โถ่…อาจารย์เรียกมาแต่เช้าอีกแล้วอะ”คนด้านข้างบ่นให้ผมที่ลากออกมาทำภารกิจพิเศษต้วยเหมือนอย่างเคย

 

ที่จริงก็ไม่เชิงภาระกิจหรอก

 

“ออกมาทำงานตอนเช้าสมองจะได้ตื่นๆไง ไม่ดีหรอครับ?”พอพูดจบอีกฝ่ายก็จ้องผมเหมือนกำลังจะบ่นอะไรออกมาแต่ก็ยังคงเดินตามผมต้อยๆเหมือนลูกเป็ด

 

ก็เพราะมันน่าแกล้งแบบนี้ไง

 

“ไม่เลยสักนิดค่ะ ฉันควรจะได้นอนเต็มเวลาแบบคนอื่นๆไม่ใช่หรือไงกันคะ?”ถึงจะบ่นแต่ในปากก็ยังเคี้ยวขนมที่ผมซื้อให้ตุ้ยๆจนต้องเผลอยิ้มออกมา

 

เด็กน้อยจริงๆ

 

“ถ้าทำงานดีจะให้โอทีดีมั้ยครับ?”คำพูดของผมทำให้เธอชะงักไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง

 

“จริงหรอคะ?”

 

 

เชื่อกันง่ายๆแบบนี้เลยแฮะ

 

“ใช่แล้ว แต่ต้องทำนอกเวลางานด้วยนะครับ~”ผมหัวเราะให้กับท่าทีของคนที่กำลังโอดครวญ

 

ยังไงก็ขอเนียนไปอีกสักหน่อยแล้วกัน

 

 

 

 

“แล้วที่ว่าไปรับนักเรียนใหม่นี่หมายความว่ายังไงคะ อาจารย์โกโจ?”หลังจากเดินมาได้สักพักอีกฝ่ายก็ถามขึ้นอย่างสงสัย

 

“เมุกมิชวนเข้ามาเรียนน่ะครับ”และดูเหมือนคนข้างๆผมจะดูสนอกสนใจเพื่อนใหม่อยู่ไม่น้อยเลยด้วย"เห็นว่าเจอตอนไปทำภาระกิจ อยากจะให้ผมรับเข้ามาเรียนด้วย…"

 

คนนั้นเองสินะ

 

“ทางนี้ครับ”เมื่อเห็นเจ้าตัวแล้วก็ร้องเรียกทันที

 

“สวัสดี…ค่ะ”

 

 

หืม?

 

“มิซากะ ริเมะ ฝากตัวด้วยค่ะ”ผมมองอีกฝ่ายที่เดินมาเหมือนจะทักทายแต่ก็ผ่านผมไปสนใจยูมะที่ด้านหลังผมแทน

 

อิหยังวะ?

 

“เอ่อ…สวัสดีค่ะ ชิราซากิ ยูมะ ค่ะ”เหมือนยูมะเองก็จะตกใจจนเผลอทำหน้างงเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้าไปจับมือ

 

 

ถึงจะโดนเมินจนชินแล้วก็เถอะ

 

แต่แบบนี้มันก็เกินไปนิด…

 

“เรียกฉันว่าริเมะได้เลยนะคะ”ริเมะยิ้มให้ยูมะก่อนเจ้าตัวที่ทำหน้างงอยู่ในตอนแรกจะยิ้มตอบไป

 

“ได้เลยงั้นริเมะจังแล้วกัน ทางนั้นเองก็เรียกว่ายูมะได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะ”เมื่อว่าจบก็ทำให้ผมขมวดคิ้วมองทั้งสองคนที่คุยกันจนเหมือนผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น

 

อะไรกันสองคนนี้

 

บรรยากาศสีชมพูรอบๆนี่ด้วย

 

“จะ…จะดีหรอคะ?”เธอปล่อยมือออกจากยูมะก่อนใบหน้าของเจ้าตัวจะเริ่มขึ้นสีแดงนิดๆ

 

เดี๋ยวๆๆ

 

“อะแฮ่ม…เนื่องจากวันนี้มารับนักเรียนใหม่จะพาไปทัวร์รอบโรงเรียนแล้วกัน…”

 

“เรียกชิราซากิซังดีกว่าค่ะ ให้ริเมะเรียกด้วยชื่อห้วนๆแบบนั้นไม่ไหวหรอกค่ะ”ผมมองทั้งสองที่ยังคงคุยกันอยู่แล้วก็ได้แต่คิด

 

ไม่ได้สนใจกันเลยนิหว่า

 

 

“งั้นเอาที่สะดวกแล้วกันนะ”หัวเราะอยู่ได้สักพักเธอก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าผมกำลังยืนมองอยู่

 

ก็ยังดีที่นึกขึ้นได้

 

"โอ๊ะ ริเมะจังทางนั้นคืออาจารย์โกโจ อาจารย์ประจำชั้นของเรานะ"ยูมะมองมาทางผมก่อนจะผายมือแนะนำให้อีกฝ่ายรู้จัก

 

“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ไม่ทันเห็น”

 

 

ไอสีหน้าที่เปลี่ยนไปกระทันหันตอนมองมาทางนี้มันหมายความว่ายังไงกัน?

 

“แล้วไปไหนกันต่อหรอคะอาจารย์?”หัวเราะเสร็จก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมที่กำลังคิ้วกระตุกกับการกระทำของนักเรียนใหม่

 

เหมือนจะมีศัตรูปรากฏตัวขึ้นแบบไม่คาดคิด

 

แถมยังเป็นนักเรียนใหม่ด้วย!

 

“งั้นไปทัวร์รอบโรงเรียนแล้วกันครับ”ว่าจบก็พาทั้งสองไปนั่งรถประจำทางเพื่อกลับไปยังโรงเรียน

 

 

 

 

 

 

“เริ่มเห็นภูเขาแล้ว…”ริเมะที่นั่งข้างยูมะว่าขึ้นพร้อมกับมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง

 

“โรงเรียนของเราก็อยู่บนเนินนะ ริเมะจังน่าจะชอบ”และเหมือนหน้าที่ไกด์ของผมจะโดนขโมยไปเป็นที่เรียบร้อย เพราะยูมะเองก็อธิบายไปพร้อมชวนริเมะคุยอยู่ตลอด

 

สองคนนี้คุยกันถูกคอจริงๆ

 

 

“ถ้าอยู่บนเนินเขาแบบนั้นต้นไม้ก็คงจะเยอะเหมือนกันใช่มั้ยคะ?”

 

“ใช่แล้วร่มรื่นมากๆ”ยูมะเลื่อนโทรศัพท์เปิดรูปที่ถ่ายเอาไว้ให้อีกฝ่ายดูก่อนเจ้าตัวจะทำตาเป็นประกายแล้วเอียงคอไปใกล้เพื่อดูรูปอื่นๆที่ยูมะเลื่อนให้

 

จะใกล้ไปแล้วนะ…

 

 

“โอ๊ะ?!”ยูมะเงยหน้ามองผมที่เอื้อมมือไปจับหัวอีกฝ่ายให้หันไปดูด้านนอก

 

“ใกล้จะถึงที่ที่เราจะลงกันแล้วล่ะครับ”ได้ยินผมว่าแบบนั้นเจ้าตัวก็เก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋าทันที

 

 

ทำลงไปอีกแล้วแฮะ…

 

 

“ยังไม่ถึงโรงเรียนเลยไม่ใช่หรอคะ?”ยูมะเอื้อมมือจากฝั่งตรงข้ามมาหยิบถุงขนมที่แวะซื้อมาด้านข้างผมแล้วถามขึ้น

 

“วันนี้จะเข้าทางด้านหลังน่ะครับ~”

 

ถ้าจำไม่ผิดมีต้นเมเปิ้ลหลงฤดูอยู่ถ้าชอบถ่ายรูปก็น่าจะชอบล่ะนะ

 

“พาไปเดินเล่นล่ะ”เจ้าตัวหัวเราะชอบใจก่อนจะหันไปกอดริเมะแล้วชะโงกหัวออกไปนอกหน้าต่าง

 

ริเมะหน้าแดงอีกแล้ว?

 

อย่าบอกนะว่า…

 

“อาจารย์ไม่เห็นเคยบอกว่ามีทางเข้าด้านหลังนิคะ?”จากที่กำลังคิดอยู่ก็ต้องหยุดเมื่ออีกฝ่ายดึงแขนผมให้ฟังเธอ"หลับไปแล้วหรอคะอาจารย์?ถ้าลงผิดป้ายจะแย่เอานะคะ"

 

“มันอ้อมเลยไม่ค่อยมีคนใช้น่ะ”ผมยกแขนขึ้นกอดอกแล้วมองหน้าอีกฝ่ายที่ถอยตัวออกไป"แล้วก็ยังไม่ได้หลับหรอกครับไม่ต้องเป็นห่วง"

 

ขอดีของการใส่ผ้าปิดตาอีกอย่างก็คือ…

 

ไม่มีใครรู้ว่าหลับตาหรือลืมตาอยู่ ผมเลยสามารถมองเธอได้แบบที่ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนจับได้เลยล่ะ

 

 

“แบบนั้นเองหรอคะ…”

 

 

 

 

 

 

ไม่นานนักรถประจำทางก็มาจอดที่ป้ายก่อนเราจะลงจากรถแล้วพากันเดินลึกเข้าไปตรงทางเดินด้านข้างป้ายรถเมล์

 

“มีแท่นหินแบบนี้ด้วยแฮะ”ยูมะว่าขึ้นขณะที่เรากำลังเดินอยู่บนแผ่นหินขนาดน้อยใหญ่ที่มีไปจนสุดทางเดิน

 

“ที่จริงแล้วทางนี้เป็นทางเข้าหลักของสมัยก่อน แต่ไม่ค่อยสะดวกเรื่องความรวดเร็วเลยจำเป็นจะต้องสร้างทางใหม่ขึ้นมาน่ะครับ”

 

อย่างที่คิด ชอบจริงๆสินะ

 

 

ผมมองคนตรงหน้าที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายบรรยากาศรัวๆขณะที่ถามผมไปพร้อมๆกัน

 

“สมัยก่อนนี่นานขนาดไหนหรอคะ?”จากที่วิ่งไปถ่ายรูปก็ตะโกนถามผมกลับมาเมื่อเดินไปเห็นพวกกระดิ่งที่แขวนอยู่ข้างต้นไม้

 

“ไม่รู้สิครับ แต่ก็นานพอสมควร”

 

ถ้าเอาตัวเลขแบบแน่นอนก็คงจะตอบให้ไม่ได้

 

แต่ถ้าให้ประมาณก็คงตอนผมอยู่ปีหนึ่งของที่นี่ได้ล่ะมั้ง…

 

 

“ดูเก่าแก่มากๆเลยนะคะ”จากที่สังเกตุมาสักพักทำไมคนที่พูดอยู่ตอนนี้มีแค่ผมกับยูมะล่ะ ตอนอยู่ในรถเด็กคนนี้ยังคุยสนุกอยู่เลยนิ

 

หรือว่าเพราะยังไม่ได้ชวนคุยก็เลยเงียบหรอ?

 

 

“น่ารักจัง”

 

?!!

 

เมื่อกี้เด็กคนนี้บอกว่าน่ารักออกมาหรอ?

 

“ริเมะจังมาดูนี่สิ มีดอกไม้เล็กๆตรงนี้ด้วย”พอมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปเห็นยูมะที่โบกมือจากไกลๆผมก็เข้าใจ

 

จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย!!

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นยอมให้เบื้องบนจัดการเอกสารดีมั้ยนะ…”ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากที่ริเมะเดินไปหายูมะที่ด้านบน

 

ตรู๊ด…

 

 

[ ผีเข้าอะไรโทรมาหาฉันเนี่ย? ]

 

ทันทีที่รับสายอีกฝ่ายก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก

 

ก็กะเอาไว้แล้ว

 

[ ถ้าโทรมาแล้วไม่พูดก็เอาเวลาไปทำอย่างอื่นนะ ]

 

“อย่าเพิ่งวางสิครับ ผมมีเรื่องให้ช่วยเรื่องสองเรื่องแนะ…”ถึงยูตะฮิเมะจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมแต่ถ้าขอร้องเธอก็คงยอมช่วยเหมือนอย่างทุกที

 

[ อะไรอีกล่ะ! แค่นี้ฉันยังมีพาระที่นายโยนมาให้ไม่พออีกหรอ!? ]

 

“คราวนี้ไม่ใช่ภาระอย่างเดียวนะครับ เป็นเรื่องที่เธอเคยขอไว้เมื่อปีที่แล้วไงจำได้มั้ยครับ?”

 

[ นายจะยกฟุชิงุโระให้ฉันแล้วหรอ? ]

 

“เปล่าครับเป็นคนอื่นไว้จะส่งข้อมูลไปให้พิจารณา เพราะงั้นช่วยปลดบล็อคแชทผมด้วยครับ”ผมว่าพร้อมกับเดินมาพิงอยู่ที่ใต้เงาของต้นไม้แถวนั้น

 

[ แค่นี้ใช่มั้ยจะได้ไปทำอย่างอื่น ]

 

“เดี๋ยวครับ มีอีกเรื่อง…”

 

 

 

 

 

 

 

“อ่าวอาจารย์โกโจ หายไปไหนมาหรอคะ?”อีกฝ่ายที่กำลังนั่งรอผมอยู่บนรูปปั้นทักขึ้นทันทีเมื่อเห็นผม

 

วางระเบิดสำเร็จ

 

หึหึ…

 

“คุยธุระนิดหน่อยครับ ขึ้นไปอีกนิดก็จะถึงต้นไม้ที่ผมบอกแล้วล่ะ”ว่าจบก็เบี่ยงเบนความสนใจเจ้าตัวให้มองไปทางต้นเมเปิ้ลที่ผมชี้

 

เปลี่ยนสีแล้วจริงๆด้วย

 

“อ๊ะ?! ไม่ทันสังเกตุเลย”พอเห็นของแปลกแล้วก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันตาเห็น"ต้นเมเปิ้ลมันต้องช่วงเดือนตุลาไม่ใช่หรอคะ?นี่เพิ่งจะเดือนมิถุนาเอง…"

 

“มันเป็นเมเปิ้ลหลงฤดูน่ะครับ”ผมว่าพร้อมกับเดินมานั่งอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลที่ใบของมันเปลี่ยนสีแล้วร่วงหล่นลงมาจนทั่วบริเวณกลายเป็นสีของมัน

 

“อย่างกับอยู่ในหนังโรแมนติกแน่ะ ริเมะจังชอบรึเปล่า?”เจ้าตัววิ่งไปรอบๆว่าขึ้นก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่ตัวเองถาม

 

“ชอบ…ที่สุดเลยค่ะ”

 

เฮอะ!

 

มีคนที่ไหนบอกชอบต้นไม่แล้วหน้าแดงขนาดนั้นกัน!!

 

 

“เอ๊ะ?จะไปไหนหรอริเมะจัง?”

 

ยูมะทำหน้างงร้องเรียกคนที่กำลังเดินหนีเจ้าตัว

 

"ริเมะจัง?"กลายเป็นว่าริเมะที่กำลังเดินหนียูมะ

 

เลี้ยวมาด้านหลังของต้นเมเปิ้ลหลบสายตาของคนที่เพิ่งจะละความสนใจวิ่งตามใบไม้ไป

 

 

 

ปัก!!

 

“???”ผมหันไปมองริเมะที่ด้านหลังทันทีรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมากระทบหลังของผมผ่านต้นเมเปิ้ล

 

 

ชกต้นไม้?

 

 

“น่ารักไม่ไหวแล้ว”เมื่อชกเสร็จก็ทิ้งตัวลงไปนั่งเอาหัวชนต้นเมเปิ้ลโดยไม่สนใจผมที่กำลังมองอยู่แต่อย่างใด

 

เป็นนักเรียนตูก็ไม่ปล่อยไว้หรอกนะ!!

 

 

“มาอยู่นี่เอง ริเมะจังเอานี่ไปสิฉันเจอซากผีเสื้อเลยผนึกมันไว้น่ะ”ยูมะวิ่งถือผีเสื้อที่ถูกผนึกด้วยผลึกของเจ้าตัวมาให้ริเมะขณะที่อีกฝ่ายกำลังต่อยตีกับต้นไม้อยู่แบบนั้น

 

“เอ่อ…ถึงจะเสียมารยาทไปนิดแต่ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?”อีกฝ่ายรับผลึกไปก่อนจะถามขึ้น

 

“อืม ถามมาได้เลย”พอได้รับการอนุญาตเจ้าตัวก็เม้มปากแน่นลังเลอยู่นานแต่ยูมะเองก็ยังคงยืนรอฟังอย่างตั้งใจ

 

ไม่ใช่จะมาสารภาพรักอะไรกันหรอกใช่มั้ย?

 

 

ชิราซากิซังมีคนที่ชอบหรือยังคะ?

 

 

 

เปรี๊ยง!!

 

รู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงมากลางหัวของผมหลังจากที่ริเมะถามออกไป

 

 

 

หนอยแน่เด็กคนนี้!

 

 

แต่จะว่าไปเรื่องนั้นก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยแฮะ

 

ถ้ามีอยู่แล้วผมจะทำยังไงดีล่ะ

 

 

“ยังไม่มีหรอก”จากที่หน้าเหวอไปแปปนึงก็ตอบคำถามแล้วยิ้มให้อีกฝ่ายไป

 

“แบบนั้นหรอคะ…”ริเมะยิ้มขึ้นไม่ต่างจากผมที่หันกลับมาแล้วลอบถอนหายใจ

 

ไม่มีก็ถือว่าโชคดีไป…

 

“แล้วสเปค…ล่ะคะ”คำถามที่สองของริเมะถูกยิงออกมาหลังจากที่คำถามแรกถูกตอบเสร็จไป และมันทำให้ผมหูผึ่งหันควับกลับไปมองทางทั้งสองคนอีกครั้ง

 

ถามอะไรเป็นประโยชน์จริงๆ

 

ไว้ผมจะซื้อขนมให้ทีหลังแล้วกัน

 

 

“สเปคหรอ…”ยูมะจับคางแล้วขมวดคิ้วใช้ความคิด

 

แอบลุ้นอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

 

 

"ตัวหอมแล้วก็มีดวงตาที่สวยมากๆจนอดมองไม่ได้มั้งคะ"หลังจากที่หยุดคิดไปนานเจ้าตัวก็ทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือเมื่อนึกได้

 

 

 

โอ๊ะ!!

 

 

“อาจารย์โกโจ?”ทั้งสองหันมาทางผมที่อยู่ดีๆก็ร้องขึ้นจนกลายเป็นความเงียบที่เข้าปกคลุม

 

เอาอีกแล้ว

 

เผลอทำอะไรแปลกๆไปจนได้

 

 

“กิ่งไม้มันร่วงใส่หัวผมน่ะ…จะไปกันรึยังครับ”ผมลุกขึ้นปัดใบไม้ออกแล้วเนียนถามออกไป

 

 

ตรู๊ด…

 

[ ยูตะฮิเมะ ต้องการติดต่อคุณ… ]

 

 

มาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย

 

อาจจะเพราะมาทำธุระแถวนี้พอดี

 

“ขอเวลาแปปนะครับ”เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์แสดงผลผมก็ขอตัวออกมารับโทรศัพท์ที่อีกฝั่ง

 

 

 

[ ฉันมาถึงแล้ว จะให้รอตรงไหน? ]

 

“ที่ป้ายรถเมล์แล้วกับครับ ถ้าให้วนขึ้นไปที่โรงเรียนคงจะไม่สะดวกเท่าไหร่…”ว่ายังไม่ทันจบอีกฝ่ายก็ตัดสายไป

 

ยังไม่ทันบอกเลยว่าป้ายไหน

 

เอาเถอะหาไม่เจอเเดี๋ยวก็ขับกลับมาเองล่ะมั้ง

 

 

“ขอโทษที่ให้รอนะครับ เหมือนว่าริเมะจะไม่ได้อยู่กับเราแล้วล่ะ”ผมเดินกลับมาหาทั้งสองคนที่กำลังคุยกันอยู่

 

“อ้าวทำไมล่ะคะ?”

 

จากที่หัวเราะอยู่เจ้าตัวก็หุบยิ้มลงทันที

 

ทำเอารู้สึกผิดเลยแฮะ

 

“ทางโรงเรียนที่เกียวโตเขาบอกว่าอยากให้ริเมะไปที่ทางนั้นน่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องการเรียนการสอนนะครับยังไงก็เหมาะกับคนมีความสามารถแบบริเมะอยู่แล้ว”ผมอธิบายพร้อมกับเปิดรูปโรงเรียนที่เกียวโตให้ทั้งสองคนดู

 

“แล้วที่นี่คือคนไม่มีความสามารถหรอคะ?”ยูมะขมวดคิ้วมองผมหลังจากก้มดูรูปเสร็จ

 

ขี้สงสัยแบบนี้ก็ลำบากผมเหมือนกันนะ

 

“ขึ้นอยู่กับเบื่องบนแล้วก็อาจารย์ผู้สอนด้วยครับ ยูตะฮิเมะเขาอยากได้ริเมะไปที่นั่นน่ะ”พอว่าแบบนั้นคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออก

 

“แล้วอาจารย์ไม่ขอบ้างล่ะคะ?”

 

อ่า…

 

อย่าอ้อนกันแบบนั้นสิ

 

“ผมเพิ่งจะได้นักเรียนใหม่มาพร้อมกันสามคนนะครับ ถ้าขอเพิ่มอีกทางนั้นก็คงจะไม่ค่อยพอใจ”ถึงจะขอได้แบบโดนบ่นข้ามวันข้ามคืนก็เถอะ

 

“ไม่ใช่ขอได้แต่ไม่ขอให้หรอคะ?”ริเมะที่เงียบอยู่นานว่าขึ้นทำให้คนที่กำลังส่งสายตาขอร้องผมหันไปมองเจ้าตัว

 

“ทำไมขอได้แล้วจะไม่ขอให้ล่ะครับ?”ผมก้มตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่ายแล้วถามขึ้น

 

“เพราะชิราซากิซังอยู่กับริเมะแล้วไม่สนใจคุณไงคะ!”เมื่อผมก้มลงไปหา เจ้าตัวก็เอามือค้ำเอวแล้วว่าออกมาทันที

 

เด็กคนนี้จะรู้เยอะเกินไปแล้วนะ!

 

“เอาอะไรมาพูดกันครับ เหตุผลเด็กน้อยแบบนั้นคิดว่าคนอายุยี่สิบแปดแบบผมจะเอามาใช้หรอ?”ผมยักไหล่ให้กับคำพูดของริเมะก่อนเจ้าตัวจะเอานิ้วเล็กๆนั่นชี้หน้าผม

 

“ริเมะรู้หรอกค่ะ ตอนอยู่บนรถก็เอามือมาจับหัวชิราซากิซังออกเพราะมันใกล้ริเมะเกินไปใช่มั้ยล่ะคะ?”

 

จะรู้ลึกรู้จริงอะไรเบอร์นั้น!

 

ถ้าอยู่นานกว่านี้แผนแตกหมดพอดี!!

 

คิดถูกจริงๆที่ยุให้ยูตะฮิเมะมาหิ้วไป

 

“มโนไปไหนแล้ว ผมไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

 

เด็กคนนี้น่ากลัวจริงๆมองออกหมดเลยหรอ…

 

“ริเมะจังใจเย็นๆก่อน อาจารย์โกโจเขาไม่ทำอะไรแปลกๆแบบนั้นหรอก”ยูมะกอดแขนของริเมะเอาไว้ก่อนจะลูบที่หลังเบาๆ"ถึงเขาจะเป็นคนแปลกๆก็เถอะ"

 

แบบนี้ก็ถือว่าแก้ตัวให้ได้รึเปล่านะ?

 

“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วต้องไปที่ไหนต่อล่ะคะ”เมื่อได้ยินยูมะว่าก็ดูใจเย็นลงแล้วยอมฟังผมที่กำลังเดินนำทั้งสองลงมา

 

“ป้ายรถเมล์ตรงทางขึ้นน่ะครับ”

 

 

 

 

 

ปี๊น! ปี๊น!

 

“นานจริงนะมัวแต่ลีลาอยู่ล่ะสิ”เดินลงมายังไม่ทันถึงดีเสียงแตรรถก็ดังขึ้นก่อนยูตะฮิเมะจะเลื่อนกระจกรถลงบ่นให้ผม

 

“ช้านิดหน่อยเองอย่าบ่นกันสิ~แล้วก็ช่วยทำตามที่ตกลงกันไว้ด้วยครับ…”ผมเดินมาก้มหัวลงไปในรถแล้วกระซิบบอกอีกฝ่าย

 

“รู้แล้วน่า เอาหน้าเน่าๆของนายออกไปได้แล้ว”พอได้ยินแบบนั้นผมก็ยกยิ้มแล้วหันหลังกลับไปมองทั้งสองคนที่กำลังแลกเบอร์กันอยู่

 

“เอาล่ะได้ไอดีมาแล้วไว้จะส่งรูปที่ถ่ายให้นะ”

 

เดี๋ยวนะ…

 

ไปถ่ายรูปคู่กันตอนไหน?

 

 

“ได้เลยค่ะ”ริเมะยิ้มออกมาก่อนจะวิ่งมาที่รถ

 

แบร่…

 

“ฉันว่าฉันชอบเด็กคนนี้นะ คิดถูกจริงๆที่รับมาอยู่ด้วย”ยูตะฮิเมะหัวเราะชอบใจที่เห็นอีกฝ่ายแลบลิ้นให้ผมก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

 

“เอาเถอะ หมดหน้าที่เธอแล้วไว้เจอกันคราวหน้านะครับ~”ผมยักไหลก่อนจะก้มลงไปบอกแล้วถอยตัวออกมาโบกมือให้

 

“เหอะ ไว้ฉันจะเอาคืนนายทีหลังซาโตรุ”

 

กรึก…

 

เจ้าตัวว่าแล้วเลื่อนกระจกขึ้นก่อนจะขับรถออกไปโดยที่ยูมะเองก็โบกมือไล่หลังให้จนรถแล่นไปสุดสายตา

 

หมดคู่แข่งไปหนึ่ง

 

“เราก็ไปกันบ้างเถอะครับ”เมื่อได้ยินแบบนั้นยูมะก็พยักหน้ารับพร้อมกับเดินตามผมมาเหมือนอย่างเคย

 

หวังว่าคนขี้สงสัยแบบยูมะจะไม่เก็บเรื่องที่ริเมะพูดไปคิดนะ

 

 

 

 

 

“แปปเดียวก็เย็นซะแล้ว รู้สึกเหมือนวันนี้ผ่านไปเร็วมากๆเลย”คนด้านหน้าผมก้าวขาเหยียบแท่นหินอันแล้วอันเล่าก่อนจะหันหลังกลับมาหาผมทั้งที่ยังไม่หยุดเดิน"คิดเหมือนกันมั้ยคะอาจารย์โกโจ?"

 

“คงงั้นมั้งครับ”ผมยิ้มตอบอีกฝ่ายที่ยังคงวิ่งสำรวจนู่นนี่ไปทั่ว

 

บรรยากาศแถวนี้มันจะบิ้วเกินไปหรือเปล่านะ

 

พอลองกวาดสายตาดูรอบๆแล้วมันยิ่งกว่าฉากที่จัดไว้ในหนังซะอีกไม่ใช่หรือยังไง?

 

“อ๊ะ มีหิ่งห้องออกมาด้วย”ยูมะกระโดดจับแมลงเรืองแสงขณะที่มันกำลังบินอยู่ไว้แล้วหัวเราะชอบใจออกมา"ขอแวะตรงต้นเมเปิ้ลอีกได้มั้ยคะ?"

 

เมื่อไล่จับหิ่งห้อยไปตามทางก็เหมือนว่าจะนึกอะไรได้เลยวิ่งมาหาผมแล้วถามขึ้น

 

“เอาสิครับ”

 

 

เท่าที่ดูก็คงอยากจะได้รูปหิ่งห้อยกับต้นเมเปิ้ลตอนที่เมฆถูกเปลี่ยนเป็นสีส้มตามประสาคนชอบถ่ายรูปแท้ๆ

 

แต่ทำไมพอได้มายืนอยู่ตรงหน้าต้นเมเปิ้ลแล้วถึงได้ทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะ

 

 

“เศร้าเรื่องริเมะหรอครับ?”

 

 

สายลมพัดพาใบไม้ให้ปลิวไสว มีเพียงเสียงของแมลงที่ดังขึ้นภายใต้ความเงียบสงัด

 

คนตรงหน้ายกมือขึ้นเกี่ยวปอยผมที่ถูกพัดไปตามแรงลมขึ้นทัดใบหู แล้วละสายตาจากต้นเมเปิ้ลมามองทางผมด้วยสีหน้าที่ผมรู้สึกว่าไม่อยากจะเป็นมันเป็นครั้งที่สอง

 

“เรื่องนั้นก็นิดหน่อยค่ะ”

 

เธอว่าพร้อมกับเลื่อนมือลงนาบที่อกซ้าย

 

"แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงได้รู้สึกเศร้าแปลกๆเวลามองไปที่ต้นเมเปิ้ล เหมือนข้างในมันบอกว่าไม่อยากเห็นต้นอื่นๆนอกจากต้นนี้เปลี่ยนเป็นสีส้ม"

 

 

ไม่อยากให้ต้นเมเปิ้ลต้นอื่นเปลี่ยนเป็นสีส้ม

 

งั้นหรอ…

 

 

“ทำไมล่ะครับ?”รู้สึกถึงบรรยากาศที่หดหู่ลอยออกมาจากตัวของเธอได้อย่างชัดเจน

 

ทำไมกันนะ

 

 

ฟิ้ว…

 

สายลมยังคงพัดไปมาหอบหิ้วใบไม้ที่ร่วงหล่นให้ย้อนหวนคืน บวกกับแสงสีทองจากดวงอาทิตย์ที่เปลี่ยนบริเวณโดยรอบให้กลายเป็นสีส้มโดยสมบูรณ์

 

ฤดูที่เมเปิ้ลเปลี่ยนสี

 

มันทำให้เศร้าได้ขนาดนั้นเลยหรอ…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก็แค่รู้สึกว่าของสำคัญของฉันมันจะหายไปอีกน่ะค่ะ

 

 

 

 

____________________________

 

จบไปแล้วกับตอนพิเศษ~

ไม่เศร้ากันนะคะ ฮืออ ถ้าใครอ่านมังงะก็พอจะไขปริศนาออกบ้างแต่ถ้าใครไม่ได้ตามก็ต้องรอลุ้นกันนะคะ

 

ปล.ไม่ bad end แน่นวลเอาหัวไรท์เป็นประกัน

 

แล้วก็ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมกิจกรรม

ส่งมาสของท่านมาเป็นดารารับเชิญในตอนพิเศษนะคะส่วนใครที่พลาดครั้งนี้ไปครั้งหน้าไรท์จะจัดอีกอย่างแน่นอน

 

แปะรูป น้องยูมะกับริเมะจังคับ

 

 

เหตุผลที่เลือก มิซากะ ริเมะ เพราะรู้สึกชอบคาแรคเตอร์ตัวละครแล้วก็ลายเส้นของทางเจ้าของมาสที่วาดริเมะจังออกมามีความรู้สึกตรงกับคาแรคเตอร์ที่บรรยายไว้

 

 

ไม่มีคำอธิบาย

ขอบคุณที่มาร่วมกิจกรรมกับไรท์นะคะ

 

 

 

ก่อนจากกันไปก็ขอแปะรูปอาจารย์โกโจกับน้องยูมะแล้วกันคับผม

 

 

เจอกันตอนต่อไปเน้อ~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 396 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #657 เคะ_ไงครับ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 09:23
    เราผู้ไม่ได้อ่านมังงะ......และเราผู้คาใจจนจะทนไม่ไหวแล้วววววววว ไรท์คะ!!!มังงะเล่มที่ว่ามันเล่มที่เท่าไหร่หรอคะ!!!!~
    #657
    2
    • #657-1 -BW-(จากตอนที่ 7)
      3 พฤษภาคม 2564 / 12:29
      ตั้งแต่มังงะตอนที่ 83 เป็นต้นไปเลยค่ะเตง ถ้าจะไปเเอบดูก็เตรียมใจไว้นิดนึงนะคะ
      #657-1
    • #657-2 เคะ_ไงครับ(จากตอนที่ 7)
      3 พฤษภาคม 2564 / 12:50
      ขอบคุณค่ะ
      #657-2
  2. #624 POP DS.crazy1.com (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2564 / 12:49

    เดี๋ยวนะ รูปยูจิใส่แว่นแดง😂

    #624
    1
    • #624-1 -BW-(จากตอนที่ 7)
      7 เมษายน 2564 / 19:44
      งานละเอียดงับ5555
      #624-1
  3. #478 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 12:37
    ความหึงอ่ะเนอะะะ
    #478
    1
    • #478-1 -BW-(จากตอนที่ 7)
      18 มกราคม 2564 / 14:52
      ร้ายกาจจริงๆเลย อาจารย์
      #478-1
  4. #409 icesupicha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 03:43

    คนขี้หวงงง

    #409
    1
    • #409-1 -BW-(จากตอนที่ 7)
      5 มกราคม 2564 / 11:35
      หวงแหละเขาดูออกกันหมดแล้วว
      #409-1
  5. #285 belllaponsan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 10:25
    โอเคค่ะ รู้แล้วว่าใคร ถึงบ้างอ๋อออออยาวไปเลยค่ะ แต่เราจะจุจุไว้!
    #285
    1
    • #285-1 -BW-(จากตอนที่ 7)
      11 ธันวาคม 2563 / 20:41
      รู้กันแค่เรานะคะ//เกี่ยวก้อย
      #285-1
  6. #212 knunkim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 15:13

    สเปคที่ชอบนี่มันโกโจชัดๆนี่หว่า555

    #212
    1
    • #212-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      27 พฤศจิกายน 2563 / 15:52
      น้องเปล่าาา
      #212-1
  7. #162 botunflower (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 19:23
    พอจะเดาออกละ พอไรท์บอกว่าคนอ่านมังงะจะรู้ เรานี้อ้อเลย รู้เเล้วว่านางเป็นใคร555
    #162
    1
    • #162-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      19 พฤศจิกายน 2563 / 22:09
      จุ๊ๆไว้นะคะ เรารู้กันสองคน555555
      #162-1
  8. #146 SHIBAICHI00 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 02:01
    หึงแหละดูออก-
    #146
    1
    • #146-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 08:02
      ขี้หึงจริงๆคนอะไรร
      #146-1
  9. #48 pitchypai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 15:27

    อยากได้หวานๆ ยังเสพไม่พออ---

    #48
    1
    • #48-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 19:59
      แค่กๆ เบาหวานจะขึ้นตาค่ะ555555
      #48-1
  10. #47 정화_pc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 10:06

    จารย์หึงน้องงง

    #47
    1
    • #47-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 19:58
      อาจารย์ป๊าววว ไม่ได้หึงจริงจริ๊งง
      #47-1
  11. #46 MUKO201149 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 08:26

    อาจารย์หึงอ่ะดิ555555

    #46
    1
    • #46-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:23
      #โกโจคนขี้หึง 5555555
      #46-1
  12. #45 Yamakun_2447 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 07:05
    อยากส่งFAยูมะจังเลยค่ะ น่ารักมากก
    #45
    1
    • #45-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:22
      ติด #GojoYuma ในทวิตได้เลยงับ ถ้าไรท์เข้าไปส่องแท็คแล้วรีทวิตจะเอามาลงให้น้าา
      #45-1
  13. #44 I LOVE FROYD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 01:07
    เราผู้โฟกัสอิตาโดริที่มุมรูป😂
    #44
    1
    • #44-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:19
      งานละเอียดค่ะ555555
      #44-1
  14. #43 Pupe' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 00:48
    เขินจางงงงงง //อาจารย์เนี่ยก็กลัวจะถูกแย่งเกิ๊นนนนน55555
    #43
    1
    • #43-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:19
      นิสนุงง
      #43-1
  15. #42 Phatusanime (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 00:45
    เตี้ยขำกับความขี้หวงของคนแด๊ดแด๋จริงนะ คือขำจนสำลักกาแฟ 555555
    #42
    1
    • #42-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:18
      ระวังๆนะคะ เพราะมันอาจจะมีมาให้ทำลักเรื่อยๆ555555
      #42-1
  16. #41 AKASHI. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 23:21
    ความกลัวโดนแย่งอ่ะเนอะถึงกับเตะส่งเขาไปที่อื่นแทน 555555
    #41
    1
    • #41-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:17
      คนคนนี้มันร้ายย
      #41-1
  17. #40 gurengesan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 23:12
    หึงก็บอกไปสิค้าา~ซาโตรุเซนเซย์ :)
    #40
    1
    • #40-1 Sen13_(จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 09:16
      ยังบอกไม่ดั้ยย55555
      #40-1