[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 31 : Chapter 24 | บทเรียนพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 308 ครั้ง
    7 เม.ย. 64

***โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***

 

Chapter 24 | บทเรียนพิเศษ

 

 

เกร้ง!!

 

เสียงคมดาบกระทบเกล็ดผลึกดังขึ้นเป็นระยะ สลับกับเสียงของน้ำจากลำธารที่สาดกระเด็นจากการทิ้งระยะและพุ่งเข้าใส่กันของเรา

 

“ถึงจะชอบแต่ฉันก็ไม่ได้ชอบเขาแบบนั้นหรอกนะคะ”ถ้าจะพูดให้ถูกจริงๆคงจะมีแต่ฉันที่พุ่งเข้าใส่มิวะซังท่าเดียวมากกว่า

 

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะจะชอบไม่ชอบก็เรื่องของมิวะซังนี่นา”

 

“ไม่ว่าอะไรกันล่ะคะ?! ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังจะโดนฆ่าปาดคอเลยล่ะค่ะ!”คนผมฟ้าถอยกลับไปตั้งหลักและตั้งท่าที่พยายามจะทำมาได้สักพัก

 

“เห็นตั้งท่าตั้งนานแล้วชักเริ่มอยากจะรู้แล้วล่ะค่ะว่ามิวะซังกำลังจะทำอะไร”จนสุดท้ายฉันก็ยอมหยุดมือแล้วตั้งกระบองไว้ข้างกายรอดูการกระทำของเธอ

 

อะไรอะ?

 

ปราณอัสนี รูปแบบที่หนึ่ง?

 

 

“ถ้าอย่างนั้น กางอาณาเขตรูปแบบย่อ”วินาทีที่อีกฝ่ายย่อตัวลงก็ปรากฏภาพเสมือนเป็นวงอาณาเขตขนาดย่อมรอบตัวผู้ใช้

 

 

พรึบ!! กรึก…

 

“เอ๋?”คนที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วทำหน้างงร้องออกมาเมื่อฉันสร้างผลึกมากันร่างกายซีกซ้ายเอาไว้ได้ทัน

 

“อันนี้ขอแล้วกันนะคะ”และควงกระบองมาเกี่ยวแขนคนผมฟ้าที่กำลังงงจนดาบที่ถืออยู่หลุดออกจากมือ"คิดซะว่าเป็นค่ารูปคู่ของอาจารย์แล้วกัน~"

 

“ด…เดี๋ยวก่อน”

 

เจ้าตัวว่าเสียงตะกุกตะกักพยายามจะร้องเรียกฉันที่ปลดอาวุธเธอแล้ววิ่งหนีไปจากตรงนั้น

 

“โดนไปหนึ่งแมทซ์~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วฉันควรไปไหนต่อล่ะเนี่ย?”วิ่งห่างจากมิวะซังมาได้พอสมควรฉันก็กลับมาวิ่งวนไปวนมาในป่าอีกครั้ง

 

ไปหาใครต่อดีล่ะ ทางยูจิก็เหมือนจะเงียบกันไปแล้ว

 

 

พรึบ…

 

เถียงกับตัวเองในหัวได้สักพักก็เลือกที่จะกระโดดขึ้นไปมองหาคนอื่นๆจากด้านบนต้นไม้แทน

 

“มีใครอยู่ใกล้ๆบ้างมั้ยนะ…โอ๊ะ?!”ฉันป้องมือสอดส่องสายตาตรวจหาคนอื่นๆก่อนจะร้องออกมา เมื่อไปโป๊ะเช๊ะที่เมงุมิกับคนละเมอเดินที่ตอนนี้เบิกเนตรขึ้นมาแล้ว

 

ไม่ได้ละเมอแต่ตาตี่นี่หว่า

 

 

“ทางนั้นควบคุมเลือดได้น่ากลัวกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย”

 

หยุดขำเรื่องที่เข้าใจผิดว่าอีกฝ่ายละเมอเดินได้ก็มุ่งหน้าไปสมทบกับเมงุมิที่อาคารฝั่งตะวันตกไม่ใกล้ไม่ไกล

 

ตูม!!

 

เสียงระเบิดดังโครมครามออกมาจากตัวอาคารที่เมงุมิกับคนจากโรงเรียนเกียวโตกำลังสู้กันอยู่แบบไม่คิดจะถนอมสิ่งปลูกสร้าง

 

“มาแล้ว!!”

 

“ยูมะ?…”คนที่กำลังตั้งรับการโจมตีจากอีกฝ่ายที่ไม่รู้อยู่ตรงไหน เลื่อนสายตามามองฉันที่กระโดดจากต้นไม้ด้านนอกเข้ามา

 

โครม!!

 

“ใครใช้ให้กระโดดเข้ามาแบบนี้เนี่ย?”

 

“เห็นแล้วแท้ๆ ทำไมนายไม่หลบฉันล่ะ…”จนสุดท้ายก็พากันปลิวตามแรงไปกระแทกกับกำแพงแถวๆนั้นแทน

 

 

“ไม่เจ็บใช่รึเปล่า?”เขาถามขณะที่ยกแขนขึ้นลูบท้ายทอยที่กระแทกเข้ากับผนังแล้วก้มมองฉัน

 

“ไม่เป็นไรๆ”ตั้งตัวได้ก็รีบลุกออกจากตัวเขาแล้วยื่นมือให้อีกฝ่ายพยุงตัวเองขึ้น"มีเมงุมิคนน็อบแน็บเป็นเบาะนี่นา"

 

“เธอนี่่มัน…”

 

“ยังเห็นหัวฉันอยู่…ใช่มั้ยเนื่ย?”คนที่วิ่งตามมาทีหลังว่าขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันแหย่เมงุมิจนเจ้าตัวต้องมาขยำขยี้หัวฉัน

 

“หลับตาอยู่ก็เห็นหรอคะ?”

 

“ยูมะ…”เมงุมิกดเสียงต่ำแล้วเอาแขนกระทุ้งฉันจนต้องรีบเอามือปิดปากที่เผลอพูดอะไรแปลกๆ

 

ลืมไปเลยว่าเขาตาตี่ไม่ได้หลับตา

 

 

“อะไรก็ช่าง สองต่อหนึ่งฉันก็ไม่ขัดหรอกนะ”คนผมดำว่าแล้วง้างธนูเล็งยิงมาทางเรา ทำให้ฉันรีบดันหลังเมงุมิให้วิ่งหนีอีกฝ่ายบนบันได

 

“ไปเร็วธนูบินมาแล้วไม่เห็นหรือไงเล่า?!”

 

“ที่คุยค้างไว้เมื่อกี้เรื่องฆ่า อิตาโดริ ยูจิ นายเองก็น่าจะเข้าใจนิ”คนผมดำที่ด้านบนว่าพร้อมกับปล่อยมือให้ลูกธนูพุ่งมาทางเรา"เพราะยังไงนายก็ต้องขึ้นมาเป็นเสาหลักให้เซ็นอิงในสักวัน"

 

“สรุปรุ่นพี่ตาตี่เขาจะฆ่ายูจิจริงๆหรอ?”

 

ตูม!

 

“ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ”เราวิ่งอ้อมออกมาอีกทางก่อนเมงุมิจะอัญเชิญภูติออกมาต่อกรกับรุ่นพี่ฝั่งเกียวโต"คชสาร"

 

 

ฟู่ว…

 

สิ้นเสียงของเขาช้างตัวโตสีชมพูก็ปรากฏขึ้น ซัดน้ำใส่รุ่นพี่ตาตี่จนปลิวทะลุกำแพงออกไปด้านนอก

 

“นุเอะ!!”เมงุมิสับเปลี่ยนภูติอัญเชิญทันทีที่อีกฝ่ายปลิวออกไปยังพื้นที่โล่ง

 

เปรี๊ยง!!

 

 

“ไม่ต้องมีฉันช่วยนายก็น่าจะสู้ไหวนะเนี่ย…”ดูจากที่ทั้งสองคนสู้กันแบบไม่สนโลกแล้วฉันก็บ่นออกมาเพราะไม่สามารถเข้าไปแทรกกลางคันได้เลย

 

ตูม!!!

 

แต่แล้วเสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับรากไม้ขนาดใหญ่ก็โผล่ขึ้นมากลางอากาศ ดึงดูดสายตาของเราให้หันไปมองทางต้นเสียง

 

“รุ่นพี่โทเกะ!?”

 

รีบ หนี ไป ”วจีสาปของรุ่นพี่สั่งให้ขาของเราวิ่งไปเองอัตโนมัติก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดตามลงมาสมทบ

 

“ตัวอะไรวะเนี่ยย!”ฉันร้องโวยวายเมื่อไอรากต้นไม้นี่มันยังเลื้อยตามมาอยู่ไม่ห่างแถมยังมาดักทางประตูเอาไว้ด้วย

 

เดี๋ยวนะ…

 

นี่มันตัวเดียวกับที่มาช่วยเจ้าคำสาปภูเขาไฟ?

 

“มีม่านกางลงมา คนทรยศงั้นหรอ?”รุ่นพี่ตาตี่ผงะถอยหลังไปเมื่อเห็นคำสาปต้นไม้พร้อมกับม่านที่กางลงมาปกคลุม

 

“แค่กๆ”

 

“รุ่นพี่โอเคมั้ยคะ?”ฉันถามคนด้านข้างที่ไอคอกแคกหลังจากใช้วจีสาปไปไม่ต่ำกว่าสามครั้ง

 

“ปลาตากแห้ง”เขาตอบพร้อมกับโบกมือแล้วชะโงกหัวไปหาเมงุมิ"ทูน่ามาโย"

 

“อ้อ ต้องโทรบอกอาจารย์โกโจก่อน”

 

“เดี๋ยวสิ พวกนายคุยกันรู้เรื่องด้วยหรอ?”คนผมดำจากโรงเรียนเกียวโตขมวดคิ้วทำหน้างงเมื่อเห็นว่าเราสามคนคุยกันรู้เรื่อง

 

กับภาษาข้าวปั้นของรุ่นพี่โกเกะ

 

“น่าจะความเคยชินมากกว่าล่ะมั้งคะ”ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่จะสงสั้ย เพราะฉันเมื่อสามเดือนที่แล้วก็ไม่ต่างกันกับเขาในตอนนี้เท่าไหร่นัก

 

กรึก!

 

อย่าขยับ!”เมื่อเมงุมิกดโทรออกเจ้าคำสาปที่ยืนนิ่งๆในตอนแรกก็พุ่งเข้ามาตบโทรศัพท์หลุดออกจากมือเขา

 

ทำให้รุ่นพี่โทเกะต้องหยุกการเคลื่อนไหวของมันก่อนจะถึงตัวเรา

 

 

“เอานี่ไปกิน!”ในจังหวะที่มันไม่สามารถขยับไปไหนได้คนที่เหลือทั้งสามก็รุมทำคอบโบใส่มัน

 

 แต่ผิวของมันกลับแข็งเกินไป

 

หยุดซะเถอะ เหล่าเด็กน้อยผู้โง่เขลา

 

เจ้าคำสาบยืดตัวขึ้นตรงพร้อมกับเสียงวิ้งที่ดังขึ้นในหัว แม้ว่ามันจะพูดภาษาแปลกๆแต่เรากลับเข้าใจความหมายที่มันพูดได้เหมือนมีเครื่องแปลภาษา

 

“อย่าไปฟังที่มันพูด รีบออกจากที่นี่เร็ว!”รุ่นพี่ตาตี่ตะโกนบอกเราที่มัวแต่อึ้งวิ่งกลับเข้าไปในอาคารเพื่อหาทางออกใหม่

 

 

ครืน…

 

โดยมีเจ้าคำสาปต้นไม้นี่ใช้พลังของมันไล่ตามหลังเรามาไม่ห่าง

 

“จะหนีไม่พ้นแล้ว!”เมงุมิว่าพร้อมกับหันหลังไปมองทำให้ฉันหยุดฝีเท้าแล้วสร้างกำแพงผลึกขึ้นกันมันถ่วงเวลา

 

พรึบ…

 

จนเรากระโดดทะลุออกมาจากตัวอาคารได้สำเร็จ

 

“ไปเลยนุเอะ รุ่นพี่โทะเกะจะเป็นคนหยุดการเคลื่อนไหวของมันเอง”เมงุมิว่าก่อนนุเอะจะบินเข้าไปยังเป้าหมายที่พังผลึกออกมาแล้ว

 

สวบ!

 

“แค่ก!”แต่แทนที่แขนของมันจะหยุดการเคลื่อนไหวกลับแทงเข้ากลางลำตัวของภูติอัญเชิญ ขณะที่รุ่นพี่โทเกะทรุดตัวลงไอออกมาเป็นเลือด

 

“ร…รุ่นพี่โทเกะ?!”

 

 

ปัก!!

 

ตามด้วยปีสามจากโรงเรียนเกียวโตที่โดนเจ้าคำสาปตามมาซัดไปทีแบบเต็มๆจนกระเด็นออกไป

 

ตุบ…

 

 

“ยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ยครับ คาโมะซัง?”

 

เมงุมิถามขึ้นหลังจากวิ่งไปรับตัวรุ่นพี่คาโมะไม่ให้กระเด็นร่วงลงไปจากหลังคา จนกลายเป็นว่าเหลือคนที่สภาพพร้อมสู้แค่ฉันกับเมงุมิ

 

“โดนชกทีเดียวหลับแบบไม่ต้องละเมอเลยหรอเนี่ย”

 

ฉันมองคนที่นอนกองอยู่ข้างเมงุมิแล้วดึงเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองขึ้น

 

“มันใช่เวลามาแซวเรื่องนั้นซะที่ไหนเนี่ย ห๊ะ?”ลุกขึ้นมาได้ก็บ่นให้ฉันก่อนจะตั้งท่าจะอัญเชิญอะไรสักอย่างเหมือนตอนสู้กับสุคุนะครั้งก่อน

 

จะซัมมอนตัวอะไรออกมาล่ะเนี่ย?

 

 

“ทูน่ามาโย”

 

“รุ่นพี่โทเกะ?”ในระหว่างที่ฉันกับเมงุมิกำลังตีกันอยู่รุ่นพี่โทเกะก็จับไหล่เขาแล้วเดินผ่านเราไป"ร่างกายไม่น่าจะไหวแล้วนะคะ"

 

“ผักคะน้า”อีกฝ่ายหันมายกนิ้วแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู

 

“เดี๋ยวสิ จะไม่ห้ามหน่อยหรอ?”ฉันโวยวายให้เมงุมิที่อยู่ดีๆก็มาล็อคตัวเอาไว้ก่อนอีกฝ่ายจะกระซิบ

 

“รอจังหวะ รุ่นพี่มาคิอยู่ด้านบน”

 

ได้ยินเขาว่าแบบนั้นฉันก็เหลือบสายตาขึ้นไปมองด้านบนปรากฏร่างของรุ่นพี่กับดาบที่ฉันโยนไว้หน้าตัวอาคาร

 

บินไปซะ! ”รุ่นพี่โทเกะใช้วจีสาปกับแรงเฮือกสุดท้ายซัดคำสาปต้นไม้กระเด็นไปกระแทกเสียงดังสนั่น

 

โครม!!

 

ตุบ…

 

ก่อนจะหมดแรงล้มลงไปนอนแน่นิ่งบนกระเบื้องหลังคา

 

“ไป”เมงุมิตบหลังฉันให้วิ่งเข้าไปทำคอมโบเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่มาคิกระโดดออกมาฟันมันจากด้านหลัง

 

 

กริด!

 

“ล็อคแล้ว!”จากที่ดาบของรุ่นพี่มาคิหักไปฉันก็สร้างผลึกขึ้นยึดขามันไว้ให้ทั้งสองตั้งหลัก

 

“แจ่มเลย ยูมะ”รุ่นพี่หยิบกระบองสามท่อนออกมาจากเงาของเมงุมิแล้วควงมันฟาดเข้าใส่ศัตรูกระเด็นกระแทกกับพื้นไถลไปไกล

 

โห…

 

รุ่นพี่แรงเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย?

 

“ขาขาดแบบนี้ต้องรีบตามไปซ้ำก่อนมันจะคืนสภาพ”คิดได้แบบนั้นเราก็รีบวิ่งตามลงไปซ้ำตัวอะไรก็ตามที่โดนอัดกระเด็นไปเมื้อสามวิที่แล้ว

 

เราสามคนกระโดดลงไปด้านล่างวิ่งเข้าไปในป่า มุ่งตรงไปตามรอยไถลเพื่อคนหาเป้าหมาย

 

“ผสาน”ฝ่ามือของเมงุมิประกบเข้าด้วยกันเรียกสุนัขศักดิ์สิทธิ์ออกมา จากการผสานจิตวิญญาณของสุนัขทั้งสองตัว

 

“รักษาแผลไวมาก”ทันทีที่เราวิ่งออกมาโผล่ที่ลำธารก็ปรากฏร่างของวิญญาณคำสาป ที่ดูจะครบสามสิบสองต่างจากตอนโดนซัดบินมา

 

“นี่แหละความน่ากลัวอย่างนึงของระดับพิเศษ”รุ่นพี่มาคิส่งสัญญาณทำให้เราพากันไปรุมฟันรากไม้ที่บริเวณดวงตาของมัน

 

ควับ!

 

“เมงุมิ?!”รุ่นพี่มาคิร้องทักเมื่อเราสไลด์มาหยุดแล้วมีบางสิ่งเสียบคาอยู่ที่หน้าท้องของเมงุมิ

 

“อัก…”

 

“ไส้แตกไปแล้วรึยังเนี่ย?!”ฉันเข้าไปพยุงเมงุมิที่ทรุดลงไปก่อนจะโวยวายให้เจ้าตัว

 

“ก็บอกว่าไม่ใช่เวลามาล้อเล่นไง…”

 

“แค่ไม่อยากให้เครียดเฉยๆนี่นา อ๊ะ?!”ก้มดูเขาได้ไม่ทันไรก็ต้องร้องขึ้น เมื่อรากไม้ของมันพุ่งเข้ามาเฉียดช่วงเอวของฉันไปพร้อมกับรุ่นพี่มาคิที่โดนแทงเข้าตรงหัวไหล่

 

ฉึก!!

 

“ยูมะ! รุ่นพี่?!”เมงุมิร้องขึ้นมองฉันแล้วหันไปหารุ่นพี่มาคิ

 

“ไม่เป็รไรแค่ถากๆ”ฉันตอบแล้วสร้างผลึกปิดปากแผลห้ามเสือดเอาไว้

 

ความรู้สึกไวดีนิ ทั้งที่เล็งไปที่หัวใจแท้ๆ ”เจ้าคำสาปพูดหลังจากที่รุ่นพี่มาคิตัดรากของมันออกจากแขน

 

“ไอคำสาปรากมะม่วงนี่! พูดอะไรเพ้อเจ้อตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

 

กรึก!!

 

ฉันว่าแล้วพุ่งเข้าไปแทงมันเปิดช่องให้รุ่นพี่มาคิเริ่มการโจมตีอีกครั้ง ถึงแม้จะสู้กันมาได้สักพักแต่ฉันก็ไม่เข้าใจ

 

ว่าพวกอาจารย์หายตัวไปไหนกันหมด?

 

“มัวแต่จู๋จี๋กันจนลืมนักเรียนแล้วรึยังไง?!”กระบองยาวเปลี่ยนรูปเป็นทวนพร้อมกับควงมันตัดต้นไม้บริเวณตาของมันออกไป

 

หนูน้อย เธอทำแบบนั้นฉันอาจจะต้องจัดการเธอก่อนนะ ”มันว่าขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันจับทางได้ ว่ามันไม่ยอมเล็งการโจมตีมาที่ฉันโดยตรง

 

ไม่แน่ว่าอาจจะเหมือนกับเจ้าคำสาปรอยเย็บนั่นที่มีเหตุผลบางอย่าง ทำให้มันหลีกเลี่ยงที่จะทำให้ฉันตาย

 

“ถ้างั้นก็เอาเลยสิ”

 

“ยูมะ!!”แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะวิ่งกลับไปท้าตีกับเจ้าคำสาปรุ่นพี่มาคิก็ผลักฉันออกมาจากหนามของมันและโดนกิ่งไม้พันรอบตัวเอาไว้

 

กรึก…

 

เพราะความเป็นห่วงพวกพ้องเกินไปของพวกเธอทำให้เป็นจุดอ่อน ”มันยกตัวรุ่นพี่มาคิขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ"ถึงจะทำเธอไม่ได้แต่คนอื่นก็ไม่ได้เป็นที่ยกเว้น "

 

“หนอย…”ฉันกัดฟันแน่นเมื่ออีกฝ่ายจับตัวรุ่นพี่มาคิเป็นตัวประกัน 

 

เมงุมิก็บ่นงึมงำเหมือนจะทำอะไรสักอย่างจนฉันต้องยิงผลึกขึ้นฟ้าส่งสัญญาณเรียกคนที่อยู่รอบๆ

 

ปัง!!

 

ผลึกใสสีครามประกายม่วงพุ่งขึ้นไปบนท้องนภาด้วยความเร็ว ก่อนจะแตกออกเป็นพลุส่งเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

 

“คราวนี้ถ้าอาจารย์หรือคนอื่นเห็นก็คงจะรีบมาเตะก้นแกแล้วล่ะ…”

 

 

โครม!!

 

พูดยังไม่ทันขาดคำ เจ้ากล้ามปูปีสามกับยูจิก็กระโดดลงมาจัดการกับเจ้าคำสาปต้นไม้นี่แล้วชิงตัวรุ่นพี่มาคิออกมา

 

“พลุสวยมากยูมะ”ยูจิที่ยืนอยู่ไม่ห่างหันกลับมายกนิ้วให้ก่อนจะหันไปสนใจเมงุมิ

 

“เฮ้ยยูจิ เจ้านั่นน่ะพวกเราไม่ไหวหรอก”แม้จะดูอาการสาหัสแต่เขาก็ยังพยายามจะลุกขึ้นมาช่วยเราสู้ต่อจนต้องให้รุ่นพี่แพนด้าที่เพิ่งมาถึงหิ้วตัวไป

 

“รีบพาออกไปนอกม่านเถอะ ตามที่ได้ยินมาม่านนี้มีผลกักกันการเข้าออกแค่ โกโจ ซาโตรุ เท่านั้น”

 

เข้าออกไม่ได้แค่อาจารย์?

 

ม่านมันทำแบบนั้นได้ด้วยหรอ?

 

 

“นี่ต่อให้เป็นแบบนั้นก็ยังอันตรายอยู่ดี”พอได้ยินโทโดว่าจะให้พาตัวเองกับรุ่นพี่มาคิออกไปก่อนก็รีบร้องท้วงขึ้น"แถมมีคนที่มัวแต่เล่นอยู่อีก มันอันตรายเกินไปนะ"

 

“เห็นแบบนี้ฉันก็จริงจังเป็นนะ…”เมื่อโดนพาดพิงฉันก็เถียงอีกฝ่ายก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าคำสาปที่กำลังยืนนิ่งดูเราคุยกันอยู่

 

“แต่ว่า

 

“เมงุมิ ไม่เป็นไรหรอก”ยูจิว่าขึ้นทำให้เมงุมิที่พยายามจะหว่านล้อมให้เราถอยไปตั้งหลักหยุดชะงัก"พวกเราไม่ตายกันง่ายๆหรอกนะ"

 

“แหงล่ะ ถ้าตายอีกฉันจะตามไปจัดการในนรกแน่”

 

เมื่อได้รับการยืนยันว่าจะมีชีวิตรอดของเรา เมงุมิก็ยอมให้รุ่นพี่แพนด้าอุ้มออกไปจากบริเวณต่อสู้แต่โดยดี

 

 

“เพิ่งจะเคยสู้จริงๆจังๆเป็นทีมกับยูจินะเนี่ย…”

 

โบกมือให้คนที่วิ่งออกไปแล้วเสร็จฉันก็หันกลับมาสนใจการต่อสู้อีกครั้ง

 

"อะไรของนาย กางแขนมากันทำไมอะ?"

 

“นี่เป็นการต่อสู้เพื่อพัฒนาความสามารถของเพื่อนรัก เพราะงั้นเธอห้ามเข้าไปช่วย”

 

เจ้ากล้ามปูปีสามกางแขนมากันฉันไม่ให้เดินเข้าไปช่วยยูจิ จนมีเครื่องหมายคำถามงอกขึ้นมาบนหัวเต็มไปหมด

 

ไอบ้านี่มันล้อเล่นหรอ?

 

ระดับพิเศษนะเว้ยไม่ใช่พวกลูกกระจ๊อก

 

 

“จนกว่าเขาจะใช้ประกายทมิฬได้ ฉันและเธอห้ามเข้าไปช่วยอย่างเด็ดขาด”

 

“ไอนั่นก็เข้าใจอยู่หรอก แต่ถ้ายูจิเกิดโดนตบทีเดียวสลบแบบรุ่นพี่ตาตี่จะทำยังไงล่ะ?!”ฉันโวยวายอธิบายเหตุผลแต่เขาก็ตีมึนไม่ฟังแถมยังล็อคตัวฉันไว้

 

“ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า เชื่อฝีมือสิ”ยูจิว่าแล้วหันไปพูดกับเจ้าคำสาป"ส่วนแก…ในพวกของแกมีคำสาปหน้ารอยเย็บอยู่รึเปล่า?"

 

มี ถ้าตอบแบบนี้ล่ะ?

 

“ฉันก็จะซัดแกให้น่วมไปเลยไงล่ะ!”เขากระทืบเท้าลงจนน้ำกระจายแล้ววิ่งเข้าไปรัวหมัดใส่เป้าหมายไม่ยั้ง

 

ว่าแต่ว่าประกายทมิฬมันคืออะไรนะ?

 

ฉันมองการต่อสู่ของทั้งสองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแล้ววิเคราะห์การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายไปพร้อมๆกัน

 

 

ครืด…

 

คำสาปต้นไม้ทิ้งระยะห่างใช้รากเข้าโจมตี จนยูจิต้องกระโดดถอยออกมาทางที่ฉันกับโทโดยืนอยู่

 

ผัวะ!

 

“ห…เห้ย”ฉันร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆมือของโทโดก็ตบเข้าที่หน้าของยูจิอย่างแรง

 

“ความโกรธ ทำให้ไสยเวทย์ปั่นป่วนและไม่สามารถใช้มันได้เต็มประสิทธิภาพ แต่การที่ฟุชิงุโระเพื่อนนายบาดเจ็บกับฮันนี่มูนเพื่อนรักของเราโดนขัดจังหวะจะโมโหขนาดนั้นฉันก็เข้าใจได้”

 

โทโดอธิบายเรื่องการไหลเวียนของพลังเวทย์ก่อนจะลามไปถึงฮันนี่มูนอะไรสักอย่าง จนฉันที่ยืนฟังอยู่มองคนด้านหลังแล้วหันมาขมวดคิ้วให้ยูจิ

 

นายสองคนไปฮันนี่มูนอะไรกันมาวะเนี่ย?

 

 

“เพื่อนรัก ความโกรธของนายตอนนี้น่ะข่มมันลงไปก่อนเถอะ ทำหัวให้โล่งซะ”หลังจากจัดการเรียกสติให้ยูจิเสร็จก็ให้เขากลับเข้าไปสู้กับคำสาประดับพิเศษต่อ

 

จนดูเผินๆเหมือนโคชแนะนำทริคตอนช่วงพักยกก่อนจะส่งขึ้นชกในยกถันไปยังไงอย่างนั้น

 

 

“ทำไมอยู่ดีๆกลายเป็นเพื่อนรักกันไปได้ล่ะ?”ฉันหันไปถามอีกคนที่ยิ้มกริ่มพอใจกับยูจิที่ดูมีสมาธิขึ้นมากว่าเมื่อกี้มาก

 

“ลูกผู้ชายมิตรภาพมันลึกซึ้ง เธอไม่เข้าใจหรอก”แทนที่จะได้คำอธิบายฉันกลับงงกว่าเดิมเมื่อคนพูดยังคงกอดอกทำหน้าพอใจ

 

ฉันควรจะปลงสินะ…

 

 

โครม!!

 

“ประกายทมิฬ!”เสี้ยววินาทีที่หันกลับมา ยูจิพุ่งเข้ากระแทกพลังไสยเวทย์ใส่เป้าหมายสองครั้งในระยะเวลาชั่วพริบตา

 

ปัง!!

 

ด้วยการกระแทกนั้นทำให้พลังกระแทกกันบิดเบือนช่วงมิติจนเกินเป็นแสงสีดำประกายแดงขึ้นมา ซัดศัตรูจนแขนขาดกระเด็นไป

 

 

“โห…”ฉันร้องขึ้นอย่างแปลกใจที่เห็นเพื่อนของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแบบผิดหูผิดตา ทั้งที่ผ่านไปแค่สองชั่วโมงหลังเริ่มงานเชื่อมสัมพันธ์

 

ถึงจะสอนแบบแปลกๆไปหน่อย

 

แต่หมอนี่ควรมาสอนยูจิแทนอาจารย์นะเนี่ย

 

 

“ไงล่ะ พอได้ลิ้มรสความแข็งแกร่งแล้วติดใจใช่มั้ย”โทโดเดินเข้าไปหายูจิที่เหมือนจะกำลังอึ้งว่าตัวเองได้ทำอะไรลงไป"มาปัดเป่าเจ้านี่ด้วยกันเถอะ"

 

แม้จะรู้สึกแปลกๆกับการเรียกกันว่าบราเทอร์บ้างเพื่อนรักบ้างของสองคนนี้ แต่ฉันก็เข้าไปช่วยสนับสนุนการโจมตีและเปิดช่องให้ทั้งสองคนทำคอมโบได้ดีมากขึ้น

 

ถ้าจะให้เปรีบยเทียบการต่อสู้ครั้งนี้กับที่ผ่านๆมา ต้องบอกเลยว่าเหนื่อยและหนักหน่วงกว่ามาก

 

ทั้งพลังในการโจมตีและความรวดเร็ว ถ้าช้าไปนิดเดียวก็อาจจะเกิดอันตรายถึงชีวิตได้ไม่ยากเย็นนัก

 

 

“โทโด!!”เสียงยูจิตะโกนลั่นเมื่อเจ้าของชื่อโดนเหวี่ยงไปใส่พุ่มหนามขนาดใหญ่

 

แปะ!

 

ฉัวะ…

 

เสียงตบมือดังขึ้นตามด้วยเสียงการฉีกขาดของเนื้อเยื่อที่ถูกแทงโดยหนามขนาดใหญ่

 

แต่สิ่งที่โดนเสียบกลับไม่ใช่เจ้ากล้ามปูปีสาม เพราะตอนนี้เจ้าตัวมารับหมัดของยูจิแทนตำแหน่งของคำสาปเรียบร้อย

 

“ได้ไงอะ?”ฉันเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวยังอยู่ดีแบบครบสามสิบสอง

 

“ไว้อธิบายทีหลัง ตอนนี้รีบโจมตีก่อนมันจะชิน”เขาหันมาพูดกับฉันแล้วขยิบตาให้ยูจิ ทำให้เราเริ่มบุกเข้าไปโจมตีอีกครั้ง

 

แปะ!! 

 

กริด…

 

เสียงตบมือดังสลับกับเสียงหมัดและเสียงการก่อตัวของผลึก ที่เราสามคนพากันรุมอัดเจ้าคำสาปนี่แบบไม่คิดจะเปิดช่องให้มันได้สวนกลับ

 

อ่า…มีเธออยู่แล้วมันลำบากจริงๆด้วย ”เจ้าคำสาปหันหน้ามามองฉันว่าขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์แล้วพยายามซัดฉันให้ออกไปนอกรัศมี

 

ฉึก! 

 

ควับ!!

 

“โถ่ อะไรกันเล่า”ฉันหัวเราะเมื่อเอาทวนปักลงที่พื้นแล้วเหวี่ยงตัวกลับเข้ามาได้"สนุกกันขนาดนี้จะให้ไปนั่งดูนอนดูอย่างเดียวได้ยังไง?"

 

แปะ!

 

โชว์เท่ได้ไม่ทันไรเสียงตบมือของเจ้ากล้ามปูปีสามก็ดังขึ้น สลับตำแหน่งของฉันกับอุปกรณ์ไสยเวทย์ของรุ่นพี่มาคิในลำธาร

 

“อยู่ดีๆคิดจะเตะกันออกมาแบบนี้ก็ได้เร๊าะ?!?!”

 

ครืน…

 

ยังไม่ทันที่ฉันจะรีบตามไปเตะก้นใครก็ตามที่โยนฉันมาไว้ตรงนี้ พืชในบริเวณใกล้เคียงก็เหี่ยวเฉาและร่วงโรยโดยไม่มีสาเหตุ

 

“ไอบ้าปีสามบังอาจนักโยนฉันออกมา

 

“ช้าก่อน อย่าเข้ามา!”อีกฝ่ายยกมือขึ้นกันฉันเมื่อเจ้าคำสาปกำลังชาร์ตพลังอะไรสักอย่างที่ไหล่ซ้ายของมัน

 

 

พลังงานแบบนี้อย่าบอกนะว่าจะกางอาณาเขต?

 

แล้วฉันก็ต้องกางสู้กับมันหรอ?

 

“หนีเร็ว!”ประมวลผลแล้วอาณาเขตไม่สมบูรณ์ของฉันกับระดับพิเศษไม่น่าจะงัดกันได้นาน ก็เข้าไปลากแขนทั้งสองคนให้รีบหนี

 

พลังของข้าไม่ได้หลบหลีกง่ายขนาดนั้นหรอกนะ

 

ครืน…

 

แหล่งพลังงานโดยรอบเริ่มหลอมรวมและควบแน่น จนรับรู้ได้ว่าเขตแดนนั้นจะต้องแน่นหนายากที่จะทำลาย

 

“กางอาณาเขต

 

พรึบ!!

 

ก่อนที่มันจะได้กางอาณาเขต ม่านที่ปกคลุมด้านบนก็ถูกทำลายโดยบางสิ่งที่ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าสีคราม

 

และบางสิ่งที่ว่าก็ไม่ใช่ใครหรืออะไร

 

นอกจาก โกโจ ซาโตรุ ชายผู้ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งและเกรียนที่สุดในปฐพี

 

 

“กว่าจะมาได้ ต้องรอให้ได้ตายกันก่อนหรือยังไงนะ”ฉันบ่นออกมาเมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นเขา

 

“อาจารย์โกโจนี่นา”

 

ตามด้วยยูจิที่ดูจะตื่นเต้นขึ้นมาทันตาที่เห็นคนผมขาวหันมายิ้มให้เราก่อนจะวาปหายไปจากตรงนั้น

 

"อ้าว อาจารย์ไปไหนแล้วล่ะ?"

 

“เหอะ ก็คงเลือกไปช่วยที่อื่นก่อนเรานั่นแหละ”

 

จากที่อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างเพราะได้ปลดปล่อย เห็นหน้าเขาแค่สามวิก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาหนักกว่าเดิม

 

“มาลุยเจ้านี่ต่อกันเถอะ”

 

 

หมับ…

 

“เดี๋ยวก่อนทั้งสองคนอย่าเข้าไป”โทโดจับฉันกับยูจิที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่เจ้าคำสาปรากมะม่วงนี่เอาไว้แล้วดึงออกมา

 

“ทำไมถึงห้ามล่ะ?”

 

“ถ้าเข้าไปใกล้กว่านี้จะถูกดูดเข้าไปเอานะ”เขาว่าเมื่อยูจิและฉันถามออกไปทำให้เรายอมหยุดโวยวายและรอดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

 

เปรี๊ยง!

 

ไม่นานเกินรอคลื่นพลังสีม่วงขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านป่าปะทะเข้ากับคำสาปต้นไม้ 

 

ครืน!!

 

สร้างแรงลมกรรโชกหอบก้อนกรวดน้อยใหญ่บินไปตามแรงลมที่โหมกระหน่ำ

 

“อา…”ยูจิอ้าปากค้างทันทีที่กระแสพลังหยุดลง แยกพื้นดินออกเป็นร่องลึกเหมือนรอยแยกจากแผ่นดินไหว

 

“เพิ่งจะเคยเห็นความแข็งแกร่งแบบเป็นผู้เป็นคนครั้งแรกเลยนะเนี่ย”ฉันถอนหายใจหมุนตัวกลับ เพราะดูเหมือนว่าหน้าที่ของเราสามคนจะจบลงแค่นี้

 

คิดว่ามาช่วยแค่นี้แล้วจะหายโกรธหรือยังไง…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยูมะจัง เอาผลึกออกแล้วนอนลงตรงนี้ทีนะ”คุณหมออิเอย์ริว่าทันทีที่ฉันพาตัวเองมาถึงห้องพยาบาลแล้วเปิดพุงให้คุณหมอดู

 

“เมงุมิเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ?”

 

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ โชคดีที่ไม่ฝืนใช้พลังไม่งั้นก็คงจะพุงแตกไปแล้ว…”เมื่อฉันเอาผลึกออกจากแผล เลือดที่ถูกห้ามไว้ในตอนแรกก็เริ่มจะซึมออกมา

 

"อ๊ะ?!"ฉันสะดุ้งเมื่อคุณหมอเริ่มทำการรักษาบาดแผล"มีคนเจ็บเยอะขนาดนี้เหนื่อยแย่เลยนะคะ"

 

“ไม่หรอกมีซาโตรุอีกคนที่ใช้ไสยเวทย์ย้อนกลับได้ อย่างน้อยก็โยนงานไปให้ได้บ้าง”คุณหมอยิ้มบางก่อนการรักษาจะเสร็จสมบูรณ์

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

“ถึงจะหายแล้วแต่ก็ต้องพักไปก่อนอย่างน้อยหนึ่งวันนะ”ได้ยินคุณหมอว่าแบบนั้นฉันก็พยักหน้าแล้วโค้งตัวให้

 

กรึก…

 

ขาของฉันพาตัวเองเดินมาถึงที่ห้องและไม่ร้อช้าที่จะกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงหนา

 

“เหนื่อยเป็นบ้า…”

 

ก่อนจะหลับไปในเวลาไม่นานเพราะความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้

 

 

 

 

 

 

 

ครืด…

 

“อืม…”ฉันลุกขึ้นมาควานหาอะไรก็ตามที่มันกำลังดังขัดขวางการนอนอย่างมีความสุขของฉัน"อะไรกันเนี่ย?!"

 

[ 78 สายเรียกเข้า… ]

 

แต่พอหยิบขึ้นมาดูก็ต้องตื่นเต็มตาเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อของใครบางคนที่โทรมาก่อกวน

 

ครืด…

 

[ อาจารย์โกโจ ต้องการติดต่อคุณ… ]

 

 

“ว่างนักหรือไง? ขัดความสุขกันจริงๆเลย”

 

ก่อนที่จะได้ทำอะไรสายที่เจ็ดสิบเก้าก็ตามมาติดๆ จนฉันต้องรีบปิดการแจ้งเตือนแล้วเอามันไปวางไว้ไกลๆ

 

ห้องก็อยู่แค่นี้ จะโทรมาทำไม?

 

“ปกติน่าจะบุกเข้ามาแล้วทำหูทวนลมตอนฉันบ่นไม่ใช่หรอ?”ฉันเลิกสนใจเรื่องจุกจิก หอบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแล้วลงไปเยี่ยมเมงุมิ

 

ถ้าจะให้นอนต่อก็คงจะหลับไม่ลงเพราะมัวแต่คิดหาเหตุผลของคนผมขาวเป็นแน่

 

 

 

 

 

“อ้าวยูมะ จะไปไหนน่ะ”โนบาระถามเมื่อเห็นว่าฉันเดินออกมาจาห้องแต่เช้า

 

“ไปเยี่ยมเมงุมิน่ะ เธอด้วยหรอ?”จากที่ทำหน้าตกใจอีกฝ่ายก็ยิ้มกริ่มเดินเข้ามากอดคอฉันทันทีที่ได้ยินว่าฉันจะไปหาเมงุมิ

 

“งั้นเธอไปก่อนแล้วฉันค่อยตามไปทีหลังดีมั้ย? หรืออยากให้ฉันเป็นคนดูต้นทางให้ดีล่ะ?”

 

“หยุดมโนเลยโนบาระ ไปด้วยกันนี่แหละ”จนแล้วจนเล่าฉันกับโนบาระก็กอดคอพากันลงบันไดมาถึงห้องของเมงุมิที่ชั้นล่าง

 

“นายก็ด้วยหรอ?”โนบาระทักยูจิที่ถือพิซซ่าตั้งท่าจะเคาะประตูอยู่แต่ก็ไม่ยอมเคาะสักที

 

“เธอสองคนก็ด้วยหรอ?”

 

 

 

พอยูจิหันมาถามเราสามคนก็มองหน้ากันยืนนิ่งกินจุดไม่พูดไม่จา

 

“งั้น…ไหนๆก็มากันแล้ว เข้าไปให้หมดนี่เลยเถอะ”จนฉันต้องรีบขัดก่อนโนบาระจะกินหัวยูจิข้อหาขัดจังหวะไปเสียก่อน

 

ก๊อก ก๊อก…

 

“เมงุมิตื่นอยู่หรือเปล่า? มีของกินมาฝากแน่ะ”

 

“อืม เข้ามาสิ”ได้ยินเสียงเจ้าตัวอนุญาตเราทังสามเลยเปิดประตูเข้าไปด้านใน

 

“มีของกินมาฝากด้วย พอกินอะไรได้แล้วหรือยัง?”โนบาระที่ตีกับยูจิเสร็จถามขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง

 

“ตามที่อิเอย์ริซังบอกก็ได้แล้ว…เดี๋ยวสิวันแรกก็พิซซ่าเลยหรอ?”จากที่เหมือนจะอารมณ์ดีที่เพื่อนๆพากันมาเยี่ยมก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นของที่ยูจิถือมา

 

“อย่าบ่นๆ กินเข้าไปเถอะน่า”

 

เราสี่คนนั่งกินพิซซ่าไปพร้อมกับคุยเรื่องงานเชื่อมสัมพันธ์ที่อยู่ดีๆก็ได้บู๊แบบจริงจังกับระดับพิเศษ ก่อนยูจิจะทำท่าเหมือนนึกอะไรได้แล้วหันมาหาฉัน

 

“เออ เธอน่ะไปหาอาจารย์มาหรือยัง?”

 

“ห่ะ?”เป็นฉันกับโนบาระที่ร้องออกมาพร้อมกันเมื่อเขาถามขึ้น

 

“ก็บอกว่าอย่ามาขวางเรือฉันไงย๊ะะ!”ก่อนโนบาระจะลุกมาขย่ำคอคนที่นั่งอยู่ถัดจากฉัน“อยากตายรอบสองนักใช่มั้ย?”

 

“อาจารย์จะ…ถามข้อมูลของเจ้าคำสาปนั่น…ต่างหากเล่า”

 

“เหอะ แล้วไป”

 

ได้ยินยูจิว่าแบบนั้นมือทั้งสองก็ปล่อยออกจากคอของเขาและยออมเดินกลับมานั่งแต่โดยดี

 

"เออจะว่าไป นายกับเจ้ากอลิล่านั่นไปสนิทกันตอนไหนน่ะ?"

 

“นั่นน่ะสิ”ฉันพยักหน้าเสริมเห็นด้วยกับคำถามของโนบาระ

 

“ไม่รู้สิ เหมือนฉันในตอนนั้นโดนต่อยมากเกินไปเลยไม่ค่อยเป็นตัวเอง…”เขาก้มหน้าคิดก่อนฉันจะเริ่มเล่าเหตุการณ์เตือนสติ

 

ว่าเจ้าตัวทำอะไรลงไปบ้างเมื่อบ่ายของวันที่แล้ว

 

 

“ไม่ได้แค่เรียกบราเทอร์หรือเพื่อนรักนะ นายสองคนยังคุยว่าไปฮันนี่มูนอะไรกันด้วยก็ไม่รู้”

 

“ถูกต้องที่สุดเลยชิราซากิ”

 

“ห…เห้ย นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?!”ฉันที่กำลังพูดไปหัวเราะไปหันควับไปมองเจ้าตัวที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ช่วยลืมเรื่องเมื่อตอนนั้นไปก่อนจะได้มั้ย พอดีตอนนั้นฉันเป็นฉันที่ไม่เป็นฉันน่ะ!!”

 

ปัง!

 

“ไม่ต้องเขินไปหรอกฮันนี่มูนเพื่อนรักของเรายังไม่จบเลย มาสานต่อความฝันของลูกผู้ชายกันเถอะ!!”

 

โทโดวิ่งตามยูจิที่เปิดประตูวิ่งออกไปทางด้านหลังของหอพัก ทำให้เรามองตามทั้งสองไปแบบเอือมๆ

 

“ฉันเป็นฉันที่ไม่เป็นฉัน?”

 

“หมอนั่นน่าจะตามเจ้าหัวมันไปสักพักเลยล่ะ”โนบาระกัดพิซซ่าเข้าปากมองไปทางประูตูกระจกหลังห้องหลังจากที่ฉันทวนคำพูดของยูจิ

 

“คงงั้นแหละ”เมงุมิถอนหายใจ"แล้วเธอน่ะ ได้แผลเหมือนกันไม่ใช่หรอ?"

 

“จิ๊บจ๊อยน่า แค่ถากๆไม่ได้ใส้แตกแบบนายสักหน่อย”ฉันว่าแล้วยิ้มกริ่ม"แต่ไม่สบายแล้วยังกินพิซซ่าแก้มตุ่ยได้นี่ก็คาแรคเตอร์ชัดเจนดีนะเนี่ย"

 

“แก้มตุ่ยบ้าบออะไรล่ะ เลิกหาว่าฉันน็อบแน็บม็อบแม็บอะไรของเธอสักทีจะได้มั้ย?”

 

เห็นเขาโมโหฉันก็หัวเราะออกมาแม้ว่าเจ้าตัวจะยังบ่นให้ฉันไม่หยุด

 

“ถ้าอย่างนั้นนายก็เลิกน็อบแน็บม็อบแม็บซะสิ…คึก”ฉันพยายามจะกลั้นหัวเราะเมื่อเอาคำพูดของเขามาล้อเจ้าตัวที่เริ่มจะหน้าแดงขึ้นมา

 

“จีบกันก็เกรงใจชิปเปอร์บ้างก็ได้นะ…แต่ไม่เป็นไรฉันโอเค”โนบาระยกนิ้วให้ จนฉันที่ลืมตัวแหย่เขาจนเกินพอดีรีบหยุดการกระทำ

 

ได้แกล้งเมงุมิทีไรลืมตัวตลอดเลย

 

“เมื่อไหร่เธอจะเลิกเอาฉันไปจิ้นสักทีเนี่ย?!”เมงุมิพยุงตัวลุกออกจากเตียงมาตบตีกับโนบาระก่อนทั้งสองจะวิ่งไล่กันไปรอบห้อง

 

ปึง! ปัง!

 

“โอ๊ะ…”ขณะที่กำลังมองทั้งสองตีกันอยู่สายตาของฉันก็ดันเลื่อนไปเห็นคนผมขาวที่ระเบียงชั้นสองของหอพักอาจารย์

 

ทำไมเขาทำหน้าแบบนั้น?

 

หวงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหรอ?

 

“อ๊ากก ก็บอกว่าอย่าทำร้ายร่างกายชิปเปอร์ยังไงเล่า!”ได้ยินเสียงโนบาระโวยวายดังแว่วมาจากด้านหลังในจังหวะที่ฉันเดินจ้ำมาจะปิดประตูกันสายตาของคนด้านบน

 

“เห้ย!!”เสียงเมงุมิร้องตกใจทำให้ฉันหันกลับไปมองว่าสองคนนี้มันตีอะไรกันทำไมมันถึงได้ดูจริงจังกว่าทุกที

 

โป๊ก!

 

เสียงหัวของฉันกระแทกเข้ากับขอบประตูเมื่อหันมาเจอเมงุมิที่โดนโนบาระผลักกระเด็นมา

 

 

กรึก…

 

แต่เพราะประตูยังไม่ได้ถูกปิดทั้งฉันกับเมงุมิก็เอามือยึดตัวเองไว้กับประตู

 

จนใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบมือ

 

 

“โอ้วว แม่เจ้าโว้ยย”โนบาระเอามือปิดปากร้องออกมาหลังจากทำการชงให้ฉันได้ลงเอยกับเมงุมิจนแก้วแตกไปแล้วนับไม่ถ้วน

 

เอาสิไปวอแวผู้หญิงคนอื่นนักใช่มั้ย? 

 

งั้นจบงานเชื่อมสัมพันธ์ลูกชายจารย์ฉันขอแล้วกันนะ

 

 

“หึ”

 

สายตาของฉันเลื่อนจากเมงุมิไปมองคนที่อยู่ด้านบนก่อนจะยกยิ้มกวน

 

“มองใกล้ๆแล้วแก้มเยอะเหมือนกันนะเนี่ย”

 

ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นดึงแก้มเมงุมิหลังจากละสายตาจากคนด้านบน แต่เพราะเจ้าตัวเอาแต่อึ้งกับระยะห่างเลยปล่อยให้ฉันจับแก้มเขาไปแบบนั้น

 

อย่างน้อยคนที่ทำให้ฉันอารมณ์ดีได้เพราะโกรธเขาก็เป็นเมงุมิ

 

ถ้าปล่อยให้โนบาระชงจนฉันชอบเมงุมิขึ้นมาจริงๆ

 

 

 

 

 

 

ฉันก็คงจะไม่ต้องผิดหวังอีกเหมือนอย่างที่เขาทำอยู่ตอนนี้

 

 

 

 

______________________________

 

อาจเป็นการ์ตูน
อาจเป็นรูปภาพสไตล์อนิเมะของ หนึ่งคนขึ้นไป
อาจเป็นรูปภาพสไตล์อนิเมะ
อาจเป็นรูปภาพสไตล์อนิเมะของ หนึ่งคนขึ้นไป

 

 

มาแล้ววว ตอนนี้จะยาวนิสนุงชดเชยที่หายไปนานแบบน๊านนน

จะใส่รวดเดียวเลยก็กลัวจะเบื่อกันก่อนเลยหาอะไรมาคั่น 

วาดแบบคนขี้เกียจก็อาจจะงานเผาหน่อยๆแต่ใดใดคือขำหน้าจารย์หนักมาก555555 ที่จริงภาพในหัวมันขำมากแต่วาดออกมาไม่ตรงใจสักที ได้แค่นี้แหละ แง

 

ปล.ถ้ามีการไปยังหน้าอื่นเพลงจะหยุดอัตโนมัติแต่จะเปิดในหน้าอื่นได้ถ้ากดเล่นตอนเลื่อนแถบแจ้งเตือนลงเน้อ

 

ยังไงก็เอาเป็นว่าไปต่อกันโลยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Chapter 24 | บทเรียนพิเศษ [ต่อ]

 

 

 

“เมงุมิ~ เขินแบบนั้นฉันก็ยิ่งอยากแกล้งอีกน่ะสิ

 

“แค่ตกใจไม่ได้เขินสักหน่อย เลิกล้อได้แล้ว”อีกฝ่ายหันหน้าหนีฉันที่กำลังพยายามมองหน้าแดงๆของเขา

 

พอจะปล่อยตัวปล่อยใจให้ชอบเขาแล้วก็เริ่มสงสัยจริงจังแล้วสิ

 

ว่าคนที่เขาชอบจะเป็นคนยังไง

 

“แล้วแบบไหนถึงเรียกว่าเขินล่ะ ต้องเจอคนที่ชอบหรอ?”

 

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!

 

“อะไรอะ?”ฉันหันไปหาโนบาระที่อยู่ดีๆก็หัวเราะออกมาเสียงดังหลังจากที่ฉันพูดจบ

 

“โอ้ยไม่ไหว…”เจ้าตัวยังคงหัวเราะแล้วยกมือขึ้นตบหลังยูจิดังป๊าบเหมือนชอบอกชอบใจอะไรสักอย่าง"คือว่"

 

“หยุดเลย!”

 

“อะไร~ฉันแค่จะบอกว่าหัวเราะมัมมี่ตรงนั้นต่างหากล่ะ ใช่มั้ยล่ะยูจิ?”โนบาระแก้ตัวเมื่อเมงุมิร้องห้ามเธอที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

 

“มัมมี่?”รุ่นพี่คาโมะเลิกคิ้วมองโนบาระที่อยู่ดีๆก็ไปพาดพึงถึงเขา ในขณะที่ฉันกำลังหรี่ตาจับผิดทั้งสองคน

 

สองคนนี้มันมีความลับแน่ๆ…

 

 

ครืด…

 

“เอาล่ะ~ งานเชื่อมสัมพันธ์พวกเธอจะจัดต่อกันมั้ยครับ?”

 

ไม่ทันที่จะได้เค้นถาม เสียงบานประตูก็เลื่อนออกตามด้วยเสียงเจี้ยวจ้าวของอาจารย์โกโจ

 

ที่ถ้าไม่โผล่มาก็คงจะคิดว่าอกแตกตายไปกับฉากเกาะประตูเมื่อสองชั่วโมงก่อนแล้วนะเนี่ย

 

 

“ก็ต้องจัดสิ งานเชื่อมสัมพันธ์น่ะนะ…”โทโดที่นอนอยู่บนม้านั่งว่าถึงสรรพคุณความดีงามของงานเชื่อมสัมพันธ์ต่างๆนานา

 

แต่เท่าที่ฉันฟังดูแล้ว เจ้าตัวน่าจะอยากมีความทรงจำดีๆกับงานเชื่อมสัมพันธ์ปีสุดท้ายของตัวเองเสียมากกว่า

 

ก็นะปีสุดท้ายของเขาทั้งที

 

 

“ถ้าอย่างนั้นเราก็มาจับฉลากกันเถอะครับ ว่าพรุ่งนี้เราจะแข่งอะไรกัน”คนผมขาวยื่นกล่องสุ่มฉลากขึ้นมา ยูจิที่อยู่ใกล้เขากว่าคนอื่นเลยทำการล้วงมือลงไปหยิบมัน

 

“เบสบอล?”

 

“ห่ะ?!”ทุกคนในห้องร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อยูจิอ่านสิ่งที่เขียนอยู่ในกระดาษ

 

เพราะปกติแล้วการแข่งขันในวันที่สองจะเป็นการแข่งเดี่ยว หรือต่อให้ได้เลือกสุดท้ายก็หนีมันไม่พ้นอยู่ดี

 

“ปีนี้ให้เปลี่ยนบรรยากาศกันน่ะ”คนผมขาวว่าและทำการเลิกประชุมแยกย้ายกันไปพักผ่อนเมื่อแจกแจงรายละเอียดของงานวันพรุ่งนี้เสร็จ

 

 

ไม่เข้ามาเรียกตัวเราแฮะ…

 

ทั้งที่ปกติน่าจะเข้ามาจัดการหรือหิ้วฉันไปแล้วแท้ๆ

 

“เอาเถอะ…”ฉันพึมพำมองอีกฝ่ายแล้วหมุนตัวเดินตามพวกยูจิไปหาอะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อ

 

 

พอได้เป้าหมายใหม่แล้วก็คงเลิกมายุ่งกับฉันเฉยๆแหละ

 

"ไม่เห็นต้องคิดมาก…"แม้ว่าขาจะเดินตามคนอื่นไปแต่ในใจก็คิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยจนโนบาระต้องมาสะกิด

 

“เดินเหม่ออะไรของเธอ? เมงุมิอยู่ด้านหลังนี่เองไม่ต้องคิดถึงหมอนั่นก็ได้”

 

“จะบ้าหรอ?! ไม่ใช่สักหน่อย!”ฉันยกแขนขึ้นโบกมือรัวๆแล้วหันไปมองยูจิกับเมงุมิที่กำลังทำหน้าตกใจ

 

โนบาระช่วงนี้จะโจ่งแจ้งเกินไปแล้วนะ!

 

หมอนั่นยิ่งขี้รำคาญอยู่ด้วย

 

 

“ไม่ต้องกลัวหมอนั่นว่าหรอกน่า ปากก็บ่นไปแบบนั้นแหละไม่ว่าอะไรหรอก”คนผมสั้นยกแขนขึ้นคล้องคอแล้วดึงแก้มฉันที่กำลังจะอ้าปากเถียง

 

 

ครืด…

 

“อ้าวอาจารย์นี่นา”ยูจิหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่ดังอยู่ขึ้นมาดูแล้วขอตัวออกไปรับโทรศัพท์

 

“งั้นไปนั่งรอหมอนั่นตรงนั้นแล้วกัน”เมงุมิถอนหายใจออกมาพร้อมกับเดินผ่านเราไปนั่งรอยูจิที่โขดหินข้างทางที่พอจะมีร่มต้นไม้อยู่

 

“อ้าวมาแล้ว?”โนบาระเลิกคิ้วมองคนที่เพิ่งจะรับโทรศัพท์ไปได้ไม่นานก็วิ่งกลับมา

 

ยังไม่ทันจะได้นั่งเลยคุยกันเร็วเกินไปมั้ย?

 

“อาจารย์เรียกไปขอข้อมูลเพิ่มน่ะ เธอด้วย”เขาตอบโนบาระแล้วหันมามองฉันด้วยท่าทีที่ดูจะเลิ่กลั่กผิดปกติ

 

ฉันรู้นะว่านายเป็นลูกสมุนอาจารย์น่ะ

 

“ข้อมูลที่มีก็ให้อิจิจิซังไปหมดแล้วนิ เขาจะเอาอะไรอีก?”

 

“เอ่อ…มีบางส่วนที่ไม่ชัดเจนน่ะ”ยูจิมองซ้ายมองขวาทำพิรุธเมื่อฉันบอกว่าให้ข้อมูลที่รู้ไปหมดแล้ว แต่ยังจะมาเรียกไปให้ข้อมูลอีก

 

สองคนนี้ไม่รู้หรือไงว่ามันไม่เนียน?

 

“งั้นเธอจะเอาอะไรเดี๋ยวฉันซื้อเข้าไปให้”โนบาระว่าเมื่อดูแล้วฉันกับยูจิน่าจะต้องกลับโรงเรียนไปก่อนทั้งที่ยังไม่ทันได้ซื้ออะไร

 

“แซนวิซทูน่าก็ได้ นายล่ะเอาอะไรมั้ย?”

 

“ไม่เป็นไรฉันยังไม่ค่อยหิวน่ะ”ได้ยินเขาว่าแบบนั้นฉันก็ยื่นเงินให้โนบาระแล้วแยกกันหลังจากนัดเจอกันอีกทีที่หลังโรงเรียน

 

 

 

“นี่ยูจิ ฉันรู้นะว่าเรื่องขอข้อมูลเป็นข้ออ้างของอาจารย์น่ะ”

 

เดินกันมาสักพักฉันก้ว่าเปิดประเด็นจนคนที่อยู่ด้านข้างสะดุ้งหันมาทำหน้าตาสำนึกผิด

 

“ก็บอกอาจารย์เรื่องเค้กไปแล้ว…พอเธอยังไม่ได้ให้เขาก็มาถามฉันน่ะสิ”

 

“นายบอกเขาหรอ?!”จากที่กำลังจะใจอ่อนกับสายตาสำนึกผิดก็ทำตาโตใส่เจ้าตัว ที่อยู่ดีๆก็ไปคายความลับของฉันให้เขาฟัง

 

ถ้าไม่ได้ไปเห็นฉากดึงแก้มก็คงไม่ว่าอะไรหรอก

 

แต่สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้วไงล่ะ!

 

 

“เดี๋ยว นายจะไปไหน?”ฉันทักเมื่อยูจิเดินเลี้ยวไปทางอื่นที่ไม่ใช่ทางเข้าประตูโรงเรียน

 

“ไปห้องอาจารย์ไง”

 

 

 

 

 

 

 

Dancing with the devil-NIKI

 

 

 

 

“ม่ายย!! ปล่อยฉัน!”เสียงโวยวายดังไปตลอดทางเดินที่ยูจิยื้อหยุดฉุดกระชากฉันให้เดินมาถึงหน้าหอพัก"อาจารย์เอาอะไรมาล่อนายเนี่ย?! ปกตินายไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนี้นี่นา!"

 

“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอทะเลาะกับอาจารย์แค่นั้นเอง…”อีกฝ่ายดันหลังฉันให้เดินเข้าไปในหอพักอาจารย์ จนสุดท้ายก็พากันขึ้นมาถึงห้องเขาจนได้

 

เอาวะ แค่เก๊กขรึมคุยให้จบก็พอ

 

 

“พามาส่งให้แล้วงั้นผมกลับก่อนนะ”

 

“เรื่องพาไปเลี้ยงขอติดไว้ก่อนแล้วกันนะครับ”พอขึ้นมาถึงหน้าห้องเขาก็มีเจ้าตัวยืนรออยู่หน้าประตู แต่แทนที่ยูจิจะยังอยู่ด้วยกันเขากลับทิ้งฉันไว้กับเขา

 

ฉันว่าแล้วว่าเขาต้องเอาอะไรมาล่อยูจิ!!

 

“เรียกมามีอะไรคะ?”ไม่ปล่อยให้เขาได้คว้ามือฉัน ยกแขนขึ้นกอดอกแล้วถามเจ้าตัวออกไป"เราไม่น่าจะมีเรื่องต้องคุยกันแล้วนี่นา"

 

“มีสิครับ ตอนนี้เธอกำลังเขาใจผมผิดอยู่นะ”

 

“สามวันมานี้ฉันแทบไม่ได้คุยกับอาจารย์เลย มีอะไรให้เข้าใจผิดด้วยหรอคะ?”ฉันเก๊กหน้านิ่งตอบออกไปพร้อมกับมองเจ้าตัวที่กำลังทำหน้าหงอย

 

“งั้นเค้กที่จะให้ก่อนหน้านี้ทำไมไม่ให้แล้วล่ะครับ? ไม่ใช่เพราะไปเห็

 

ครืด…

 

[ คุคิซากิ โนบาระ ต้องการติดต่อคุณ… ]

 

“โนบาระโทรมาตามแล้ว ไว้คุยกันทีหลังแล้วกันนะคะ”

 

พรึบ…

 

“ฟังผมให้จบก่อนสิครับ”เขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดไว้ทันทีที่เห็นว่าฉันหมุนตัวเดินไปทางประตู 

 

 

ตึกตัก…

 

เมื่อเขากอดฉันเอาไว้แล้วก้มลงมาวางใบหน้าบนไหล่ หัวใจของฉันมันกลับไม่รักดีเต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

“อาจารย์ปล่อยนะคะ”

 

ครืด…

 

เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่องขณะที่เขากอดฉันก้มหน้าไม่พูดไม่จา เพราะเขาเองก็คงจะรู้ว่าพูดออกมาตอนนี้ฉันก็ไม่คิดจะฟังมัน

 

“ถ้าปล่อยเธอไปตอนเย็นจะยอมคุยกับผมหรือเปล่าล่ะครับ…”อีกฝ่ายพูดเสียงอู้อี้รอดออกมาจากไหล่ขวา

 

“ถ้าตอบว่าไม่อาจารย์ก็จะไม่ยอมปล่อยฉันใช่มั้ยล่ะคะ”จนฉันต้องถอนหายใจและยอมตอบตกลงไปในที่สุด

 

“งั้นไว้ผมจะโทรไปแล้วกันนะครับ”จากที่หงอยๆอยู่ก็ดี้ด้าขึ้นมาจนฉันที่ถูกปล่อยตัวตามอารมณ์เขาไม่ทัน

 

อะไรเนี่ย? ที่หงอยเมื้อกี้แอคติ้งหรอกหรอ?!

 

 

“หลงกลอีกจนได้…”คิดได้แบนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่นอย่างนึกโมโห ที่แค่เขาเข้ามากอดแปปเดียวก็จะลืมตัวหายโกรธซะแล้ว

 

ยูมะ เธอนี่มันใจง่ายจริงๆเลย!!

 

แข็งใจเข้าไว้ อย่าไปหลงกลเล่ห์เหลี่ยมของคนพรรค์นั้นเชียว!

 

 

“โทรไปทำไมไม่รับยะ!? รู้มั้ยว่าฉันเกือบจะวิ่งไปตามที่หอพักอาจารย์แล้วนะ!”โนบาระตะโกนขึ้นทันทีที่เห็นฉันเดินมาแต่ไกล

 

ดูจากสภาพยูจิที่น่วมอยู่ตรงนั้นก็พอจะเดาได้ว่าทำไมถึงโทรมาตาม

 

“หมอนี่เลิ่กลั่กขนาดนั้นแถมยังกลับมาก่อนแบบนี้ เด็กอนุบาลยังดูออกเลย”

 

“ก็ฉันไม่อยากให้ยูมะทะเลาะกับอาจารย์น่ะสิ อย่างน้อยก็ให้ดีกันก่อนแล้วค่อยว่ากันไม่ได้หรือไง…”ยูจิเอามือลูบหัวที่โดนโนบาระตีเงยหน้ามอง

 

“นายกล้าขายฉันให้อาจารย์งั้นหรอ?”ฉันเดินมาถึงก็ทำหน้าตาหน้ากลัวใส่ยูจิจนตอนนี้เขานั่งขดตัวหดจนเล็กนิดเดียว

 

“ผิดไปแล้วครับ…”

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ฉันกับโนบาระรุมจัดการยูจิโดยมีเมงุมินั่งดูอยู่เงียบๆเสร็จก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น กินขนมที่ไปซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อแล้วคุยกันไปเรื่อย

 

“แล้วตอนบ่ายอาจารย์เขาว่าไงบ้าง? เธอโอเคใช่มั้ย?”

 

“ยกฉันใส่พานไปให้เขาขนาดนั้นยังจะมาถามอีกหรอเนี่ย…แต่ไม่ได้มีอะไรมากหรอก”ฉันตอบคำถามของยูจิขณะที่เรากำลังช่วยกันเก็บของเพื่อแยกย้ายกันกลับเข้าหอพัก

 

“อยากให้ไถ่โทษยังไงล่ะ…ถึงจะอยากให้ดีกันแต่พอรู้ว่าเธอไม่โอเคมากๆฉันก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะ”

 

เขาทำหน้าหงอยจนฉันที่ก็โกรธอยู่นิดหน่อยถึงกับอมยิ้มกับท่าทีของเขา

 

“เป็นพนักงานถือของให้โนบาระสักสองอาทิตย์ก็หายแล้ว”ฉันว่าเมื่อสบโอกาส ถือซะว่าให้สองคนนี้ออกไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ

 

ชอบชงฉันให้อาจารย์ดีนัก

 

ขอสักหน่อยเถอะนะยูจิ

 

“แค่นั้นเองหรอ?”อีกฝ่ายทำหน้าตกใจก่อนโนบาระจะพยักหน้าเห็นด้วย

 

“ดีงั้นเริ่มพรุ่งนี้เลย ไปช็อปกัน!!”เจ้าตัววิ่งนำหน้าไปแล้วกระโดดโลดเต้นทีได้คนช่วยถือของมาเพิ่ม จากที่ยูจิถามว่าแค่นั้นในตอนแรกก็ดูเหมือนจะรู้ชะตากรรมของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว

 

“ถอนคำพูดเมื่อกี้ทันมั้ยนะ…”

 

“ถือว่าฝึกร่างกายแล้วกันนะ”เมงุมิว่าขึ้นนิ่งๆก่อนเราจะเดินมาจนถึงที่หน้าหอพัก

 

“งั้นก็เจอกันพรุ่งนี้”ฉันโบกมือลาก่อนจะหมุนตัวกลับหลังเดินไปหาอาจารย์ที่หอพักแทนที่จะได้ไปพักแต่หัววัน

 

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากบ่นกับตัวเองในใจ

 

 

ไม่ไปหาแล้วหนีไปนอนห้องโนบาระได้มั้ยเนี่ย…

 

 

“เอาวะ มาขนาดนี้แล้ว”สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในและตรงขึ้นไปที่ห้องของเขาทัันทีที่มาถึง

 

อยากจะรู้นักว่าเขาจะแก้ตัวว่าอะไร

 

 

ก๊อก ก๊อก…

 

หลังมือของฉันเคาะเบาๆที่ประตูก่อนจะเปิดมันเข้าไปหลังจากได้ยินเสียงเขา

 

“กำลังจะโทรไปเรียกเลย มาเร็วกว่าที่คิดนะครับ”เขายิ้มกว้างมองฉันที่กำลังถอดรอเท้าเดินเข้ามาหาเจ้าตัว"นั่งก่อนสิครับ"

 

“แล้วสรุปว่าเรื่องอะไรที่อาจารย์คิดว่าฉันเข้าใจผิดล่ะคะ?”ไม่รอช้าวกเข้าประเด็นทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่ง 

 

เพราะฉันอยากจะรีบๆกลับห้องไปนอนเอาแรงก่อนแข่งจะแย่แล้ว

 

“อย่าทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นสิ โกรธขนาดนี้เธอไปเห็นตอนผมคุยกับอูตะฮิเมะมาใช่มั้ยครับ?”

 

“???”

 

คิ้วของฉันกระตุกขึ้นเมื่อคนผมขาวย่อตัวนั่งลงตรงหน้าแล้วพูดถึงอาจารย์อูตะฮิเมะ

 

“ทำไมถึงคิดวว่าฉันจะโกรธเรื่องนั้นล่ะคะ?”

 

“ก็เธอจะให้เค้กผมวันนั้นไงครับ ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้นแล้วเธอโกรธอะไรผมล่ะครับ เรื่องที่ถามก่อนหน้านี้ก็ได้ความทรงจำกลับมาแล้วนี่นา”

 

อีกฝ่ายกระพริบตาปริบปริบมองฉันที่ยังคงขมวดคิ้ว

 

“ผมกับอูตะฮิเมะไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากรุ่นพี่รุ่นน้องเลยนะครับ”

 

“…”เมื่อเขาพูดจบฉันก็เม้มปากเข้าหากัน เพราะที่เขากำลังแก้ตัวอยู่มันไม่ต่างอะไรจากที่ฉันคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้เลยสักนิด

 

นึกว่าจะได้ยินอะไรที่ดีกว่านี้ซะอีก

 

สุดท้ายก็มาเสียเที่ยวจนได้…

 

 

พรึบ!

 

“เอ๊ะ…ยูมะ?”คนตัวสูงร้องออกมาแล้วทำหน้างง เมื่อฉันลุกขึ้นดันอีกฝ่ายหงายหลังแล้วตามไปคร่อมทับ

 

กริด…

 

ฉึก!

 

“รุ่นพี่รุ่นน้องบ้านไหนเขาหยิกแก้มกันเล่นแบบนั้น? แถมชมว่าน่ารักอีกแค่รุ่นพี่รุ่นน้องหรอคะ?”

 

ผลึกที่ถูกสร้างขึ้นปักลงเฉียดใบหูของเขาก่อนฉันจะก้มลงมาหาเจ้าตัว

 

“จ…ใจเย็นๆก่อน ผมยังพูดไม่จบเลยนะ”

 

“พอเลยค่ะ อุตส่าห์คิดว่าจะมีเหตุผลที่ดีกว่านี้ซะอีก…”ฉันลุกออกจากตัวเขาเดินตรงไปที่ประตูระเบียงหลังจากที่ใช้ผลึกล็อคแขนเขาติดกับพื้นเอาไว้

 

แต่ถึงจะพังออกมาได้ฉันก็กระโดดข้ามกลับมาที่ห้องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

 

พรึบ!

 

“แค่เพื่อนพี่น้องญาติโกโหติกามันเป็นคำแก้ตัวยอดฮิดของผู้ชายหรือยังไง?”ว่าแล้วก็ปิดม่านไม่สนใจเสียงเรียกของเขาที่ด้านนอก

 

ก๊อก ก๊อก…

 

“ผมแค่อยากแหย่เธอเล่นเฉยๆเอง เปิดประตูให้ผมก่อนสิครับ”อีกฝ่ายว่าดังมาจากนอกระเบียงหลังจากที่ฉันปิดประตูปิดม่านแล้วเอาไม้กวาดมาขั้นประตูเอาไว้

 

รู้ว่าโกรธยังจะมาแหย่เล่นอะไรอีก?

 

ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยจริงๆ

 

“อาจารย์ไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมหรอกค่ะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับอาจารย์สักหน่อย”ฉันจิ๊ปากไม่สนใจเสียงของเขา

 

เดินเข้าไปหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะได้รีบนอนแต่หัววัน แม้ว่าดูแล้วจะได้ฟุ้งซ่านเรื่องที่เขาพูดก่อนนอนก็ตาม

 

ไม่สบอารมณ์เลย

 

คุยให้หายโกรธแล้วค่อยมาแหย่ไม่ได้หรอไง?

 

“เขาสติไม่ค่อยดีนี่นะ คิดมากไปก็ปวดหัว”อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มาจดบันทึกเหตุการณ์เมื่อวันก่อนเอาไว้แถมเรื่องที่เขาทำเอาไว้วันนี้ลงไปด้วย

 

[ 20:50 ]

 

นาฬิกาบอกเวลาว่าฉันควรจะเลิกเขียนบันทึกแล้วรีบไปนอนเอาแรง

 

แต่ก่อนจะไปนอนก็ไม่ลืมที่จะไปแง้มผ้าม่านดูเพื่อความแน่ใจ ว่าอาจารย์ไม่ได้อยู่ตรงระเบียงห้องฉันแล้ว

 

“ทางสะดวก”

 

ฉันยิ้มกริ่มเดินไปปิดไฟล้มตัวลงนอนและจมลงสู่ห้วงแห่งความฝันในเวลาไม่นาน โดยได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรดีๆรอฉันอยู่

 

อย่างน่อยล่ะนะ…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก แก๊ก—

 

เสียงดังก๊อกแก๊กในห้องปลุกฉันขึ้นกลางดึกที่เงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงลมพัดแต่กลับได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของบางสิ่ง

 

“อืม…”

 

ฉันงัวเงียพลิกตัวก่อนจะลืมตาขึ้นเมื่อรับรู้ว่าถูกสายตาของใครบางคนจ้องมองในความมืด

 

“อาจาฺ?!”

 

“ชู่ว…อย่าเพิ่งโวยวายสิครับ”เขาว่าพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากฉันทันทีที่เห็นหน้าเขาแล้วลุกพรวดพราดขึ้น

 

“มีธุระอะไรอีกคะ?”ดึงมือเขาออกได้ก็ขมวดคิ้วถามเจ้าตัวที่บุกเข้ามาก่อกวนกลางดึก

 

แล้วไม้กวาดที่ขั้นไว้ไปไหนแล้ว?

 

เป็นคำถามที่คิดขึ้นแต่ก็ไม่ได้ถามออกไปเพราะมัวแต่ไปโฟกัสที่ใบหน้าออดอ้อนของอีกฝ่าย

 

“ก็เธอยังฟังผมยังพูดไม่จบเลยนิครับ…”นัยน์ตาสีครามทอประกายในความมืดขณะที่มือหนากำลังกุมมือของฉันไว้

 

“งั้นจะพูดอะไรก็รีบๆพูดแล้วกลับไปสักทีสิคะ”ฉันดึงมือออกจากการจับกุมแล้วพูดขึ้นเสียงเรียบไม่สนใจสายตาออดอ้อนของเขา

 

คิดว่าฉันชอบดวงตาของเขาแล้วจะเอามาอ้อนกันให้ใจอ่อนได้หรือยังไง?

 

“ก็…ที่เธอเห็นวันนั้นผมจงใจแหย่ให้เธอหึงน่ะครับ…”คนผมขาวพูดเสียงแผ่วขณะที่ก้มหน้าก้มตาสำนึกผิด

 

“จงใจ? ตลกนักหรือไงคะ?”

 

แทนที่จะหายโกรธฉันกับโกรธหนักกว่าเดิมที่พอเขารู้ว่าฉันได้ความทรงจำคืนมา ก็ดันนึกสนุกมาเล่นกับความรู้สึกกันแบบนี้

 

“อธิบายจบแล้วก็กลับห้องอาจารย์ไปได้แล้วค่ะ”ฉันยกมือขึ้นดันคนที่ทำท่าจะลุกขึ้นมาอ้าปากอธิบายเหตุผลต่างๆนานา

 

ที่ไม่รู้ว่าฉันจะสามารถเชื่ออะไรจากเขาได้มากน้อยแค่ไหน

 

 

“อย่าเพิ่งดิ้อแล้วฟังผมก่อนสิครับ”

 

“เอ้ยนี่! ปล่อยนะคะ!”ฉันโวยวายเมื่ออีกฝ่ายบ่นอะไรขึ้นมาแต่ไม่ยอมออกไปจากห้อง แถมยังฉุดเข้าไปกอดหน้าตาเฉย"อาจารย์ปล่"

 

นัยน์ตาของฉันเบิกกว้างทันทีที่คนตรงหน้ากดริมฝีปากลงมาทาบทาม บดเบียดมันอย่างไม่รีบร้อน

 

“อื้อ!”แม้ว่าฉันจะดิ้นและพยายามดันตัวออกมา คนผมขาวก็ยิ่งขยับกายเข้าแนบชิดโดยไม่ละริมฝีปากออกไปไหน

 

ถึงจะเว้นช่วงให้ได้อ้าปากกอบโกยอากาศหายใจบ้าง แต่การที่ฉันยอมเปิดปากออกก็เป็นโอกาสให้อีกฝ่ายได้แทรกลิ้นเข้ามาเกี่ยวพัน

 

“อ”ไม่ว่าจะทุบจะดึงหรือดันเขาออกยังไง ลิ้นร้อนก็ยังคงกวาดหาความหวานไปทั่วจนฉันเริ่มหมดแรงที่จะขัดขืน

 

 

“ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง ถ้าเธอยังดื้อไม่ฟังผมอยู่อีกจะใช้ไม้แข็งแบบเมื่อกี้อีกนะครับ”คนผมขาวละริมฝีปากออกเมื่อเห็นว่าฉันเลิกทุุบตีทำร้ายร่างกายเขาแล้วอมยิ้ม

 

อะไรของเขาเนี่ย? เมื่อกี้ยังทำหน้าสำนึกผิดอยู่เลย

 

ตอนนี้มาบอกไม่เลิกดื้อจะไม้แข็งอะไรอีก?

 

“เรื่องนี้ฉันจะฟ้องคุณหมอแน่ๆ อาจารย์เตรียมตั—”เมื่อเขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ฉันก็รีบหันหน้าหนีทำให้อีกฝ่ายหัวเราะเล็กๆ

 

“กลัวผมจะจูบอีกหรอ?”คนผมขาวกระซิบเบาแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น"พอมีสติอยู่แบบนี้รู้สึกดีกว่าตอนเมาอีกนะครับ"

 

“ที่ทำอยู่นี่คือสติดีแล้วใช่มั้ยคะ…”ฉันพยายามใช้มืองัดแขนของเขาที่รัดเอวฉันแน่นเป็นอานาคอนด้าออกไป

 

แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเจาตัวจะยอมรามือเลยสักนิด

 

“อยากจะลองเช็คสติผมดูอีกทีมั้ยล่ะครับ?”ใบหน้าหวานวางลงคลอเคลียที่ต้นคอจนรู้สึกจั๊กจี้ ก่อนเขาจะงับฟันลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว

 

“โอ๊ย!? อยู่ดีๆมากัดฉันทำไมคะ?”

 

“…”ไร้เสียงตอบรับจากคนผมขาว นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังไม่ยอมหยุดการกระทำของตัวเองอีกต่างหาก

 

“อย่ามาจับตามใจชอบนะ!”เมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นสัมผัสต้นขาฉันก็ปัดมืออีกฝ่ายออก ทำให้เขายอมถอยตัวออกจากฉัน

 

“ถ้าอย่างนั้นเธอจะยอมหายดื้อกับผมหรือยังล่ะครับ?”เขาก้มลงจุมพิตบนเส้นผมของฉันที่ติดมือเขาไปแล้วปร่ายตามองทั้งอมยิ้ม

 

ไอท่าทีแพรวพราวแบบนี้มันอะไรกัน?

 

 

“ไม่หายดื้ออะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ถ้าพอใจแล้วก็กลับห้องไปได้แล้วค่ะ”

 

หยุดคิดไปได้ไม่นานก็ยกแขนขึ้นกอดอกมองเขาแล้วเถียงคนผมขาวที่กำลังมองฉันอยู่เช่นกัน

 

“เหมือนจะต้องใช้ไม้แข็งจริงๆสินะครับ…”

 

เขาว่าแล้วพลิกกายฉันลงไปนอนราบก่อนจะตามขึ้นมาคร่อมทับ

 

"ที่จริงก็คิดเอาไว้แล้วล่ะว่าเธออาจจะดื้อจนต้องทำโทษบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้"

 

“จะ…จะทำอะไรคะ?”ฉันถามพร้อมกับหน้าถอดสีเมื่ออีกฝ่ายคร่อมกายทับกักขังฉันไว้ใต้ร่างของเขา"ไม่มีอาจารย์ที่ไหนเขาทำแบบนี้กับนักเรียนนะคะ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

 

“สำหรับเธอผมก็เคยบอกแล้วนิครับ ว่าอะไรที่เธอควรรู้ผมจะเป็นคนสอนเธอเอง…”

 

รอยยิ้มร้ายกาจวาดขึ้นบนใบหน้าของเขา พร้อมกับมือที่สอดเข้ามาสัมผัสต้นขาเลื่อนขึ้นมาถึงหน้าท้องจนหายใจติดขัด

 

 

 

 

 

 

 

“เพราะงั้นเรามา…”

“เริ่มบทเรียนพิเศษของเด็กดื้อกันเถอะ :)”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://www.tunwalai.com/chapter/5902753/chapter-24-%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b8%9e%e0%b8%b4%e0%b9%80%e0%b8%a8%e0%b8%a9-%e0%b8%95%e0%b9%88%e0%b8%ad

 

 

 

 

__________________________

 

อ่ยยยย เป็นอีกตอนที่ค่อนข้างกินพลังและเขินมากๆคนแต่งจะตายแล้วค่ะ

ไม่รู้ฉาก nc มันออกมาดีแค่ไหนเพราะไรท์เองก็เพิ่งจะเคยแต่ง nc ลงผิดพลาดตรงไหนก็ติชมกันได้เน้อ

 

แต่ก่อนจะไปก็ขอแปะรูปไว้แล้วกัน วาดไปกรี๊ดไปเขินไปหมดตั้งใจมากกก

ไม่เคยตั้งใจลงสีขนาดนี้มาก่อนเลย ที่จริงมีรูปที่เคยบอกไว้ว่าวาดมาเรื่อยๆแต่รูปนี้มันดีที่สุดเลยเอามาลงให้แค่รูปเดียว

 

เจอกันตอนต่อไปเน้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รูปฉันจะบินมั้ยเนี่ย55555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 308 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #640 ltjayyyyy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 18:39
    ฮือออออ คนอ่านเลือดกำเดาพุ่งมันเหมือนกันแล้วค่ะTT
    #640
    1
    • #640-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 19:05
      หาทิชชู่ด้วยนะคับเตง ;3;
      #640-1
  2. #636 YoYoyoswsd_2000 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 19:03
    สำลักความฟิน จารย์เกรียมเข้าคุก
    #636
    1
    • #636-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 18:34
      จารย์โดนแน่5555
      #636-1
  3. #633 jiw2510 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 21:14
    อยากอ่านฉากอาจารย์โดนจับเข้าคุกไม่ไหวแล้ว
    #633
    1
    • #633-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 18:33
      5555ต้องรอน้องฟ้องคุณหมอค่ะ555555
      #633-1
  4. #632 Illicit illicit (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 14:59
    ช็อตนี้คือตายเรียบบ คุกต้องมาแล้วล่ะถ้าคุณนางจะไม่สนใจ
    #632
    1
    • #632-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 18:32
      คุณตำรวจจ มาอาจารย์เข้าคุกเร็วค่ะ!
      #632-1
  5. #628 ด.ช. แซลม่อน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 22:03

    อิชั้นร้องกรี๊ด!!!

    #628
    1
    • #628-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 18:29
      คนแต่งก็กรี๊ดค่ะ55555
      #628-1
  6. #627 นารีสีเหียว (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 20:42
    อาจารย์เป็นยันเดเระชิป่ะ เห็นเขาบอกกันในtiktok(ฉากในมังงะ)ว่าจารย์ยันเเตก 🤭🤭🥰
    #627
    1
    • #627-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 18:29
      แม่นแล้วค่ะ แต่ยังไม่มีโผล่มาในเมะงับ
      #627-1
  7. #626 Slimekun (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 16:57
    คงจะคุกจริงๆไปแล้วหล่ะแต่
    อิจารย์มันรวย
    #626
    1
    • #626-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2564 / 18:28
      ต้องหาคุกแบบแน่นหนาแล้วล่ะค่ะ
      #626-1
  8. #622 Poukkië Pouk Pouk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 18:57
    อิอาจารย์ พรากผู้เยาว์!!!!
    #622
    1
    • #622-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      7 เมษายน 2564 / 19:43
      กรี๊ดด
      #622-1
  9. #621 Clover nice (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 10:03
    จู่ๆก็มีคำนี้เข้ามาในหัว FBI open the door
    #621
    1
    • #621-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      6 เมษายน 2564 / 11:31
      ต้องสายด่วนแล้วจังหวะนี้5555555
      #621-1
  10. #620 Phatusanime (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 23:44
    ...อิอาจารย์!!!
    #620
    1
    • #620-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      6 เมษายน 2564 / 11:31
      เรียกตำราจเร๊ววว
      #620-1
  11. #619 คลั่งรักโกะโจ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 23:19

    อะเฮือกกกก เลือดกำเดาไหลตามน้องยูมะแล้ว เซนเซหนูเขินนน (>///<)

    #619
    1
    • #619-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      6 เมษายน 2564 / 11:31
      หาทิชชู่มาซับกันด้วยเน้ออ
      #619-1
  12. #616 Nay_Nerunchara (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 05:38
    คุณตำรวจจจจจจ ตรงนี้มีคนสติไม่ดีกำลังกินเด็กครัาาาาา มาจับมันเลย!!!!
    #616
    2
    • #616-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 09:02
      มาจับไปเลยค่ะ!!
      #616-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #615 อยากกินบิงซู (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 23:16

    ยังไม่กดอ่านncฉันก็ดิ้นตายแล้วค่ะ!!!!
    #615
    1
    • #615-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 09:02
      อย่าเพิ่งตายย
      #615-1
  14. #614 ผู้ไม่ยอมตื่นจากฝัน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 23:11
    เอฟบีไอ๊-------!!!!! คุณโกะเค้ากินเด็กแล้วค๊าาาาา!!
    #614
    1
    • #614-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 09:02
      มาด่วนๆเลยค่ะคุณตำรวจ!!
      #614-1
  15. #613 KoKoARoiMak (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 22:50
    รู้สึกเหมือนเลือดกำเดาไหลตามน้อง

    อ๊ากกกกดำวบห ใครก็ได้แจ้งตำรวจจับทีค๊าาาาา
    #613
    1
    • #613-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 09:01
      แจ้งตำรวจด่วนๆเลยจารย์อย่าทำน้องง
      #613-1
  16. #612 มิซากิ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 22:30

    กรี้ดดดดดด!!เขินแทน ฝากเอาเลือดมาทีจะหมดตัวแล้วค่ะ
    #612
    1
    • #612-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 09:00
      ต้องหาเลือดเพิ่มแน่้วว
      #612-1
  17. #610 markmeinherheart (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 21:52
    เห้ย ไอ่เจ้าป้อจายอายุ28ผมขาวแกทำอะไรลูกชั้น !
    #610
    1
    • #610-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:21
      ป่าวทำคับ...จริงๆนะ
      #610-1
  18. #609 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 21:35
    เเค่กๆๆ สำลักความฟินตายค่ะ ณ จุดๆ นี้ อยากอ่านตอนถัดไปเเน้ววววว
    #609
    3
    • #609-2 ✿ Red_Tsubaki ✿(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 00:26
      ได้ง้าบบบ จะรอติดตามไรท์ตลอดเลยค่าาา
      ตอนนี้รีดต้องพักเอาเเรง เลือดมันหมดตัวเเล้วค่ะ เสียเลือดเยอะเกินไป
      #609-2
    • #609-3 -BW-(จากตอนที่ 31)
      5 เมษายน 2564 / 09:47
      ขอบคุณนะงับ หาเลือดมาเติมด้วยน้า
      #609-3
  19. #608 icesupicha (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 20:30

    กริ๊ดดด ตายค่ะ

    #608
    1
    • #608-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:20
      อย่าเพิ่งตายยย
      #608-1
  20. #607 0653152592 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 19:41
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png เขินเเทนเลย
    #607
    1
    • #607-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:20
      งุ้ยยยย
      #607-1
  21. #606 blackilis (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 19:40
    คุกๆ--ผิดๆแค่กๆจารย์อย่ารังแกน้องค่าาา
    #606
    1
    • #606-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:18
      จารย์อย่าทำน้องง
      #606-1
  22. #605 pitchypai (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 19:18
    ฟินนนมากก เลือดด่วนน
    #605
    1
    • #605-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:18
      หาเลือดด่วนนน
      #605-1
  23. #604 กินข้าวกับไอ้หมา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 18:43
    เจอกันในคุกนะจารย์555555 อร้ายยยยยเขิน
    #604
    3
    • #604-2 กินข้าวกับไอ้หมา(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:20
      555555 นั้นสิคะ คุกก็คงเอาอาจารย์แกไม่อยู่จริงๆ
      #604-2
    • #604-3 -BW-(จากตอนที่ 31)
      6 เมษายน 2564 / 11:29
      จริงมาก5555
      #604-3
  24. #603 Chompoolovepeem (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 18:25

    ไม่น้าาาาาา น้องยูมะคือแบ่บเจ็บใช่ไหมลูก กอดๆนะ
    #603
    1
    • #603-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:17
      โอ๋ๆนะลูกยูมะ ไม่ร้องๆ
      #603-1
  25. #602 มิซากิ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 18:06
    ทำไมดูไม่ได้อ่ะคะ อยากดูมากค่ะ
    #602
    2
    • #602-1 -BW-(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:16
      ลิงก์ยังกดได้อยู่นะคะเตง แต่ถ้าหมายถึงรูปอยู่ในเด็กดีล่างๆตอนหน่อยน้า
      #602-1
    • #602-2 มิซากิ(จากตอนที่ 31)
      4 เมษายน 2564 / 22:17
      โอเคค่ะ
      #602-2