[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 30 : Chapter 23 | เข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,040
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 246 ครั้ง
    16 เม.ย. 64

Chapter 23 | เข้าใจผิด

 

 

“ให้เขาหลังพิธีเปิดงานดีมั้ยนะ…”ฉันอมยิ้มกับตัวเองเมื่อเดินลงมาตามทางเดินแล้วนึกถึงเค้กที่อุตส่าห์ตั้งใจทำ

 

โดยมียูจิเป็นผู้คุมอย่างเคร่งครัดจนมันออกมาเป็นเค้กได้ในที่สุด

 

 

และก็คิดว่าจะให้เขาหลังจบพิธีเปิดงาน ที่ดูเหมือนว่าอาจารย์โกโจเองก็จะมีแผนเซอร์ไพรส์เรื่องการตายของยูจิตอนนั้นเหมือนกัน

 

 

“วันนี้ดูอารมณ์ดีผิดปกติหรือเปล่าเนี่ย?”โนบาระถามฉันที่เอาแต่อมยิ้มจนมีบรรยากาศสีชมพูพวยฟุ้งออกมาอย่างนึกแปลกใจ

 

“เอ๋ ดูเป็นแบบนั้นหรอ?”

 

“ไม่ได้รู้ตัวเลยสินะ”รุ่นพี่มาคิกับโนบาระว่าออกมาพร้อมกันจนฉันได้แต่หัวเราะแหะๆแก้เก้อ ก่อนจะทำการแถไปว่าตื่นเต้นเรื่องการแข่ง

 

ซึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันกำลังดี้ด้าอยู่ตอนนี้

 

 

“ก็จะได้แก้แค้นเรื่องเมื่อคราวก่อนด้วยนี่คะ ศิษย์เอกคนนี้จะไม่ทำเสียชื่ออาจารย์แน่นอนค่ะ”ฉันยกนิ้วให้รุ่นพี่มาคิทำให้รุ่นพี่ยกยิ้มมุมปาก

 

“พูดแล้วก็ทำให้ได้แบบที่โม้ล่ะ”

 

“รับทราบค่ะ! แต่จะว่าไป…ทำไมเธอถึงได้หอบกระเป๋ามาเยอะแยะแบบนั้น?”เพราะว่าลงมาทีหลังฉันก็เลยถามออกไปจนโนบาระโยนหนังสือนำเที่ยวทิ้งแล้วโวยวายออกมา

 

“ก็เพราะงานแข่งปีที่แล้วเราชนะไง! อคคตสึ ยูตะะ!! เพราะนายเลยทำให้ฉันไม่ได้ไปเที่ยว!!”

 

“เดี๋ยวสิ อยู่ดีๆไปเกี่ยวอะไรกับรุ่นพี่เขาล่ะ…”ฉันที่พยายามจะห้ามคนที่อยู่ดีๆก็โวยวายให้รุ่นพี่อคคตสึยอมสงบสติอารมณ์ลงได้ไม่ทันไรก็ต้องหันไปสนใจผู้มาเยือนแทน

 

“อุ๊ยตาย อยู่กันครบเลยนี่นาออกมาต้อนรับหรอ?”สาวผมดำคนเดิมที่เคยมาหาเรื่องเราเมื่อคราวที่แล้วทักขึ้นทันทีที่เห็นเรายืนคุยกันอยู่แบบครบทีม"ชวนคลื่นไส้จริง…"

 

มาแล้วยัยแฝดนรกของรุ่นพี่มาคิ

 

 

หมับ…

 

“หนวกหูน่ารีบส่งขนมที่มีมาให้หมดซะ”โนบาระยกแขนขึ้นคล้องคอฉันกระดิกนิ้วพร้อมทำหน้ากวนยียวนอีกฝ่าย

 

“แซลม่อน”ถึงแม้รุ่นพี่แพนด้าจะไม่ค่อยสนับสนุนการกวนบาทาของเราเท่าไหร่ แต่รุ่นพี่โทเกะกลับพยักหน้าเห็นด้วยเสียอย่างนั้น

 

สมแล้วที่เป็นรุ่นพี่โทเกะ ไม่เสียแรงที่ฉันเป็นปลืมเลยจริงๆ

 

 

“อคคตสึไม่อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่มีปีหนึ่งตั้งสามคนแบบนี้ไม่อ่อนหัดเกินไปหน่อยหรอ?”นักเรียนทางฝั่งเกียวโตที่มีหน้าตาคล้ายหุ่นยนต์ว่าขึ้น

 

ทำให้โนบาระร้องออกมาอย่างตื่นเต้นก่อนคนของทางนั้นจะว่าปรามกันเอง

 

“ความสามารถของผู้ใช้คุณไสยไม่เกี่ยวกับอายุหรอกนะ”ผู้ชายผมดำที่ไม่รู้ว่าง่วงหรืออะไรถึงหลับตาแล้วพูดออกมาทั้งแบบนั้นจนฉันได้แต่กลั้นขำนึกสงสัยในใจ

 

ว่าเขากำลังละเมอพูดกับเราอยู่หรือเปล่า…

 

“โดยเฉพาะฟุชิงุโระคุงที่มีสายเลือดตระกูลเซ็นอิงแต่กลับใช้พลังได้ดีกว่าสายหลักของตระกูลเสียอีก”พอเขาว่าจบก็ทำเอายัยแฝดนรกของรุ่นพี่จิ๊ปากไม่พอใจ

 

“ว๊ายย”ทำให้ฉันกับโนบาระร้องแซวอีกฝ่ายไปโดยที่ไม่ได้นัดหมาย

 

“หนอยยัยสองคนนี้…”จนคนที่โดนล้อทำท่าถกแขนเสื้อเข้ามาจะท้าตีกับเราก่อนที่ผู้หญิงผมฟ้าแฟนคลับอาจารย์ที่เคยเจอกันก่อนหน้านั้นจะมาห้ามคนจากฝั่งตัวเองเอาไว้

 

 

แปะ แปะ…

 

“อย่าไปชวนทะเลาะแบบนั้นสิ”เสียงตบมือดังขึ้นตามด้วยเสียงนุ่มละมุนของใครบางคนทำให้ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงทันที

 

อาจารย์อูตะฮิเมะนี่นา…เสียงเพราะมากไม่เหมือนตอนคุยกับอาจารย์เลยสักนิด

 

ฉันหัวเราะเบาเมื่อนึกไปถึงตอนที่อาจารย์อูตะฮิเมะคุยกับอาจารย์โกโจแบบฮาร์ทคอร์ผิดกับตอนนี้ที่กำลังดุนักเรียนด้วยน้ำเสียงน่าฟัง

 

“น่าสงสารอาจารย์จัง”จากที่อาจารย์อูตะฮิเมะมาปรามไว้ก็ทำการพาพวกเราทั้งสองโรงเรียนไปยังศาลเจ้าบนเนินเขาเพื่อทำพิธีบวงสรวงเทพเจ้าให้การจัดงานดำเนินไปอย่างราบรื่น

 

โดยในพิธีก็จะมีการจุดธูปเทียนพันสายศีลและการสวดมนต์นานร่วมชั่วโมง

 

แน่นอนว่าฉันที่เคยอยู่ในศาลเจ้ามาก่อนจนเบื่อการทำพิธีแล้ว ก็ได้ทำการหนีออกมาเพื่อจะไปเอาเค้กให้อาจารย์ตอนที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับพิธีบวงสรวง

 

เพราะถ้าให้ต่อหน้าคนอื่นก็คงจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ล่ะนะ…

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องครัวส่วนกลางเพื่อเอาเค้กก่อนจะร้องออกมาเมื่อได้มันมาเรียบร้อย

 

“ฮ่ะ!! ได้มาแล้ว!”

 

แต่ตอนนี้ติดแค่อย่างเดียวคือ…ฉันจะหาเขาได้ที่ไหน…

 

 

“อาจารย์ไม่อยู่ในพิธีแบบนี้คงจะอยู่ห้องใต้ดินกับยูจิรึเปล่านะ? หรือห้องประชุมที่ชั้นห้ากับนานามิซัง?”วิ่งออกมาจากห้องครัวได้ไม่นานก็ชะลอฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงเขาแว่วมาจากด้านล่าง

 

กำลังจะโทรหาเลย มาได้ตรงเวลาจริงๆ…

 

“เขาจะทำหน้ายังไงตอนรู้ว่าฉันลงทุนทำเค้”ฉันหยุดชะงักทันทีที่รีบวิ่งลงมาหาอาจารย์แต่แทนที่จะเป็นอาจารย์กับยูจิดันเป็นว่าอาจารย์กำลังคุยกับอาจารย์อูตะฮิเมะอยู่

 

รอให้เขาคุยเสร็จก่อนแล้วค่อยเข้าไปให้ดีกว่ามั้ยนะ?

 

คิดได้แบบนั้นฉันก็หยุดรออยู่ห่างๆให้สองคนนั้นคุยกันให้เสร็จ ถ้าไม่ติดว่าประโยคในการสนทนาของทั้งสองจะดูไม่ค่อยปกติอย่างที่ควรจะเป็น

 

 

 

มิวะคนที่มีหน้าม้าหน้าตาน่ารักน่ะ

 

แต่ถึงจะน่ารักก็ไม่เท่าอูตะฮิเมะหรอกใช่มั้ยล่ะ?

 

 

 

“บ้าน่าหูฝาดรึเปล่า?”ฉันโผล่หน้าออกมาแอบมองทั้งสองพลางคิดปลอบใจว่ามันคงจะไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดไปเอง 

 

ใช่มันควรจะเป็นแบบนั้น…

 

ถ้าอาจารย์ไม่ยกมือขึ้นจับแก้มอาจารย์อูตะฮิเมะทั้งที่เขาเพิ่งจะชมอีกฝ่ายไปหยกๆ

 

“เหอะ…สุดท้ายผู้ชายก็เหมือนกันหมดหรอเนี่ย”ขาของฉันพาตัวเองก้าวฉับออกมาก่อนของในมือที่ตั้งใจทำมาให้เขาจะถูกโยนทิ้งลงถังขยะ

 

 

ตุบ…

 

ฉันได้แต่คิดไปต่างๆนานาขณะเดินผ่านที่ห้องโถงทางเดินไปนั่งรอคนอื่นๆตรงบันไดทางลงศาลเจ้าโดยไม่คิดจะกลับเข้าไปในพิธี

 

ที่บอกว่าชอบตอนนั้นก็คงจะโกหกสินะ ตลกสิ้นดี

 

“อะไรทำให้ฉันมั่นใจว่าเขาจะชอบฉันนอกจากลมปากของเขา? ไม่มีสักอย่าง”ฉันจิ๊ปากไม่สบอารมณ์แล้วเอนตัวพิงเสากอดอกอย่างนึกน้อยใจ

 

แน่ล่ะฉันก็แค่เด็กนิสัยเสียจะไปสู้ผู้หญิงสุภาพเรียบร้อยแบบอาจารย์อูตะฮิเมะได้ยังไง?

 

ขนาดมีแผลเป็นอยู่บนหน้ายังไม่ทำให้ความสวยลงเลยสักนิด

 

 

“พอกำลังจะสมหวัง ความหวังของฉันมันก็หายไปอีกแล้ว…”

 

สายตาเหม่อลอยแหงนขึ้นมองท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆที่กำลังลอยผ่านไปตามแรงลม

 

 

 

 

 

 

 

 

อยู่ดีๆ ข้างในมันรู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกแล้วทำไมกันนะ…

 

 

 

 

 

 

 

“เที่ยวไปชมคนนู้นคนนี้ทั้งที่ไม่เคยจะชมกันสักคำ…”ฉันลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะหลังจากนั่งเหม่อมาสักพัก"ไหนๆก็ไม่ชอบฉันแล้วขอนิสัยเสียอาละวาดให้เต็มที่หน่อยแล้วกัน"

 

ปัดเศษใบไม้ออกจากตัวเสร็จก็เริ่มจะใช้สมองประมวลผลหาวิธีเอาคืนที่คิดว่าเขาจะต้องปวดหัวกับฉันไปได้อีกหลายๆวัน

 

และหลังจบงานเชื่อมสัมพันธ์ก็คงจะต้องหาอะไรมาไว้เป็นที่พึ่งทางใจใหม่ ไม่งั้นฉันคงจะได้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแน่

 

 

“หรือจะปล่อยตัวปล่อยใจให้โนบาระจิ้นกับเมงุมิไปเลยดี…”ฉันเดินงึมงำลงมาได้ไม่นานคนอื่นๆก็พากันเดินลงมาเพราะพิธีบวงสรวงได้จบลงแล้ว

 

เป็นความคิดที่ดีเหมือนกันนะเนี่ย

 

อาจารย์ก็ไม่ได้คิดจะจริงจังแบบนั้นกับฉันสักหน่อยแต่ถ้าเป็นเมงุมิคนน็อบแน็บก็คงไม่มีทางทำตัวเจ้าชู้เสเพล…

 

 

“นี่เธอน่ะ หนีไปอยู่ที่ไหนมา?”โนบาระทักขึ้นทันทีที่เห็นฉันเดินลอยไปลอยมาบ่นพึมพำอยู่นอกพิธี"ทำไมทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าคนแบบนั้นล่ะ?"

 

“แค่อยากปล่อยของเร็วๆน่ะ

 

“แบบนั้นเองหรอ”

 

“งานจะเริ่มอยู่แล้วเจ้าบ้านั่นล่ะ?”คุยกับโนบาระได้ไม่ทันไรเสียงของอาจารย์อูตะฮิเมะก็ดังขึ้นถามหาอาจารย์โกโจ

 

ทั้งที่เพิ่งจะอยู่ด้วยกันเมื่อกี้แท้ๆ

 

 

“ซาโตรุเขามาสายเสมอนั่นแหละ”รุ่นพี่แพนด้ากับคนอื่นๆพากันหัวเราะให้กับวีรกรรมของอาจารย์ที่ชอบมาสายเสียจนติดเป็นนิสัย

 

“ยังไม่มีใครพูดเลยนะว่าไอบ้าเป็นอาจารย์โกโจ”แต่ถึงจะไม่เอ่ยชื่อทุกคนก็รู้ได้ว่าคนที่สติไม่ค่อยเต็มแต่ได้มาเป็นอาจารย์คงจะมีแค่เขาเพียงคนเดียว

 

 

ครืด…

 

“ขอโทษที่ให้รอนะ~”พูดยังไม่ทันขาดคำเสียงของเจ้าตัวก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมกับเข็นอะไรบางอย่างมาทางเรา"พอดีไปทำงานมาเลยมีของมาฝากทุกคนด้วยน่ะ~"

 

พูดจบเขาก็หยิบตุ๊กตาพันด้ายสีชมพูหน้าตาน่ารักแจกนักเรียนของฝั่งเกียวโตจนครบด้วยท่าทีอะเลิร์ทผิดปกติ

 

“ของอูตะฮิเมะไม่มีนะ”

 

“ฉันไม่เอาหรอกย่ะ!”อาจารย์อูตะฮิเมะโวยวายให้อาจารย์โกโจก่อนเขาจะเซอร์ไพรส์เราด้วยของในรถเข็น

 

ซึ่งก็ไม่น่าจะพ้นยูจิที่นั่งขดอยู่ในนั้น

 

 

“เห็นเขาอารมณ์ดีผิดปกติแล้วขยะแขยงยังไงไม่รู้…”โนบาระว่าพร้อมทำหน้าเอือมไม่ต่างจากคนอื่นที่อยู่แถวๆนั้นสักเท่าไหร่

 

ซึ่งฉันเองก็เห็นด้วยกับโนบาระ เพราะแค่เห็นหน้าเขาก็รู้สึกมวนท้องคลื่นไส้แล้ว

 

“อารมณ์ดีจนรู้สึกหมันไส้ขึ้นมาเลย”ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วกอดอกมองการกระทำของเขาที่ดูจะดี้ด้ากว่าปกติไปหลายขุม

 

ได้จับแก้มอาจารย์อูตะฮิเมะแล้วอารมณ์ดีล่ะสิ

 

 

ตุบ...

 

“โอ ป๊ะ ปี้!”ฝ่ากล่องบนรถเข็นเปิดออกพร้อมกับยูจิที่โผล่ออกมาร้องตะโกนอะไรสักอย่างแจกความสดใส 

 

แต่หน้าเมงุมิกับโนบาระที่ได้เห็นเจ้าตัวดูเหมือนจะไม่ดีใจผิดจากที่คาดเอาไว้

 

 

“คร้าบ~ ทุกคนจากโรงเรียนเกียวโต นี่คือภาชนะของสุคุนะ อิตาโดริ ยูจิคุง ครับผม~”

 

อาจารย์หันตัวยูจิไปทางคนจากโรงเรียนเกียวโต แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจไม่ใช่ยูจิแต่เป็นของฝากจากอาจารย์ในตอนแรก

 

“ม…ไม่ได้สนใจกันเลยนี่นา”ยูจิทำหน้าตาเหมือนคนจะร้องไห้เมื่อคนอื่นไม่ค่อยสนใจการมีชีวิตอยู่ของเขาในตอนนี้เท่าไหร่นัก

 

แถมอาจารย์โกโจที่เห็นอาจารย์ใหญ่งาคุกันจิก็ไปท้าตีกวนบาทาทิ้งเขาไว้ในรถเข็นทั้งแบบนั้น

 

 

“ให้มันได้แบบนี้สิ…”

 

“เฮ้ย?”

 

ในจังหวะที่ฉันกำลังถอนหายอยู่เงียบๆใจโนบาระก็เดินเข้าไปหายูจิ

 

"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ? ดูยูมะสิอึ้งจนพูดไม่ออกแล้วรู้มั้ยตอนนายตายยัยนั่นร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่คนเดียวแต่นายยัง"

 

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะแต่เรื่องนั้นฉันรู้แต่แรกแล้วล่ะ”ได้ยินฉันพูดแบบนั้นโนบาระกับเมงุมิก็ทำหน้าเหวอมองฉันที่ทำหน้าเลื่อนลอยตอบออกมา

 

ก่อนจะพากันเข้ามารุมสกรัมเราในที่สุด…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คือว่า…นี่ถือเป็นการกลั่นแกล้งที่รุนแรงอยู่เหมือนกันนะ”

 

ยูจิที่ถือกรอบรูปหน้างานศพนั่งคุกเข่าอยู่ถัดจากฉันว่าขึ้น หลังจากที่เราสองคนโดนคาดคั้นและรุมสกรัมขอหาปิดเป็นความลับตลอดเวลาที่ผ่านมา

 

“หนวกหูน่า ศพที่ไหนเขาพูดได้กัน”โนบาระว่าแล้วหันหลังให้เราทำให้รุ่นพี่แพนด้าโน้มน้าวให้โนบาระยกโทษให้เรา

 

“แซลมอน แซลมอน”ตามด้วยรุ่นพี่โทเกะที่พยักหน้าเห็นด้วย แต่ยูจิที่ไม่เคยเห็นแพนด้าพูดได้กับศัพท์แปลกๆจากปากรุ่นพี่โทเกะก็ทำหน้างงจนเมงุมิต้องอธิบาย

 

“รุ่นพี่อินุมากิ โทเกะ เขาเป็นผู้ใช้วจีสาปทำให้พูดได้ในคำที่จำกัดหลีกเลื่ยงอันตรายกับคนรอบตัวน่ะ”

 

“คนนี้น่ะหรอที่ยูมะชอบตอนนั้นน่ะ? พอได้เห็นแล้วก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่นะเนี่ย”อยู่ดีๆยูจิก็พูดขึ้นมาจนโนบาระที่หันหลังอยู่หันควับกลับมาอย่างไว

 

“นายไปเอาเรื่องนั้นมาจากไหนกันยะ?!”

 

“ก…ก็คุยกันในกลุ่มไม่ใช่หรือยังไง?”ยูจิที่โดนบีบคอเขย่าไปมาว่าขึ้นผิดกับฉันที่ไม่ค่อยจะสนใจเรื่องอื่นรอบตัวเท่าไหร่ในตอนนี้

 

ใครจะคิดยังไงก็ช่าง ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

 

 

“ไอเรื่องนั้นมันก็ใช่อยู่แต่อย่ามาขวางเรือฉันตอนนี้เชียว! ไม่งั้นนายได้ตายอีกรอบแน่”โนบาระชี้ไปทางคนที่กำลังทำหน้างง ส่วนพวกรุ่นพี่เองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะคงจะรู้สึกชินหรือปลงกับบรรยากาศแบบนี้ไปแล้ว

 

“เรื่องรักๆใคร่ๆน่ะชั่งมันไปก่อน โทสะมะล่ะเอาคืนมาได้แล้ว”รุ่นพี่มาคิเดินมาปรามทั้งสองแล้วแบมือขออาวุธที่อาจารย์เคยเอามาให้เขาตอนยังใช้ไสยเวทย์ไม่ได้

 

และมันก็ได้พังเละไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เขาแกล้งตายก่อนหน้านี้

 

“ว่าไงจะคืนไม่คืน?”รุ่นพี่มาคิรบเร้ายูจิที่กำลังหน้าถอดสี ซึ่งฉันก็คิดว่าเขาไม่น่ามีชีวิตรอดเข้าร่วมงานแน่ๆถ้าตอบออกไปว่ามันพัง

 

“อยู่ที่อาจารย์โกโจน่ะ…”

 

“ชิ เจ้าบ้าผ้าปิดตานั่น”ถือว่าเป็นการตอบที่สามารถยืดชีวิตเขาออกไปได้อย่างดีเมื่อโยนความผิดไปให้อาจารย์เป็นที่เรียบร้อย

 

แต่ปัญหาใหญ่ตอนนี้คงจะไม่พ้นแผนการจัดทีมของเรา ด้วยความที่ยูจิโผล่ออกมาแบบไม่คาดคิดแผนที่วางไว้ในตอนแรกเลยมีการปรับเปลี่ยนใหม่ให้ยูจิไปจัดการกับโทโดแทนฉันและเมงุมิ

 

 

“เพราะว่านายเพิ่งโผล่มาเลยต้องทิ้งไว้แบบไม่ต้องคิด”

 

เป็นคำพูดของรุ่นพี่แพนด้าที่กล่าวเอาไว้ก่อนเราจะเลิกประชุม และลงมาเตรียมตัวที่ประตูหลังของโรงเรียน

 

“นี่ยูมะให้เค้กอาจารย์หรือยังอะ?”ยูจิกระทุ้งศอกที่เอวฉันแล้วโน้มตัวเข้ามากระซิบ"แล้วเขาว่าไงบ้าง?"

 

“ฉันเปลี่ยนใจไม่ให้แล้ว”พอยูจิมาถามถึงก็อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ที่เขากับอาจารย์อูตะฮิเมะกำลังกุ๊กกิ๊กกันอยู่

 

หงุดหงิดเป็นบ้า

 

 

“อ้าวทำไมล่ะ?อุตส่าห์ตั้งใจทำเลยไม่ใช่หรอ?”อีกฝ่ายทำหน้างงเมื่อฉันบอกว่าไม่ได้เอามันให้เขา

 

“เพราะเขา

 

“ยูมะมานี่หน่อยสิ!”ไม่ทันที่ฉันจะตอบรุ่นพี่มาคิก็ตะโกนเรียกให้เข้าไปคุยแผนใหม่พร้อมเมงุมิ ทำให้ฉันต้องเดินไปหาทางนั้น

 

ก็ถือเป็นเรื่องดีที่ฉันจะได้ไม่ต้องตอบคำถามชวดรู้สึกอึดอัดเรื่องอาจารย์ล่ะนะ

 

“พอยูจิจัดการโทโดแทนแล้ว เธอสองคนก็มากับฉันก่อนแล้วกันส่วนต่อจากนั้นเหมือนเดิม…”รุ่นพี่มาคิว่าพร้อมกับชี้ภาพบนแผนที่

 

 

‘นายพูดว่ายูมะทำเค้กให้อาจารย์หรอ?’

 

 

‘ก็สองคนนั้นเขาชอบกันนี่นามันแปลกตรงไหน?’

 

 

‘อย่ามาซี้ซั๊ว นายนี่มันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ’

 

 

‘อ๊ะๆโอ๊ย…อะไรของเธอเนี่ย!’

 

 

‘นายคิดจะมาขวางเรือเมงุยูมะของฉันงั้นเร๊าะ?!’

 

 

“เฮ้ยตีอะไรกันทางนี้ได้ยินหมดแล้ว!”คุยแผนกันอยู่ดีๆเสียงโนบาระกับยูจิตีกันตรงหัวมุมทางเดินก็ดังแว่วเข้ามา

 

แถมยังเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกต่างหาก

 

“ปล่อยตีกันไปแบบนั้นก็ได้มั้งคะ คงจะคิดถึงกันมากเกินไป”ฉันว่าแบบนั้นทำให้รุ่นพี่มาคิที่ชะเง้อไปตะโกนว่าเลิกสนใจสองคนนั้น

 

ตีกันไปตีกันมาเดี๋ยวก็ได้ชอบกันเองจนได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ เอาล่ะ การประลองจะเริ่มในอีกหนึ่งนาทีครับ ]

 

หลังจากที่เราลงมารายงานตัวในสนามเรียบร้อยแล้วเสียงอาจารย์โกโจก็ประกาศขึ้นให้เราเตรียมความพร้อม

 

[ เชิญอาจารย์อิโอริ อูตะฮิเมะ กล่าวให้กำลังใจนักเรียนหน่อยครับ ]

 

“อะไรของเขาล่ะเนี่ย…”โนบาระพูดเมื่อเขาเริ่มจะพากันออกนอกเรื่องโดยมีฉันยืนกอดอกฟังสองคนหวานกันออกสื่อถัดจากเมงุมิ

 

จะหาว่าพาลก็ไม่ผิดหรอก

 

เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ชอบใจอย่างแรงเลย

 

 

[ เอาล่ะหมดเวลาเริ่มงานได้ครับ ด…เดี๋ยวสิโกโจตาบ้านี่! ]

 

เสียงอาจารย์บอกเริ่มงานทำให้เราออกวิ่งไปค้นหาศัตรูก่อนเสียงอาจารย์อูตะฮิเมะจะตะโกนโวยวายให้อาจารย์หันเคารพเธอเสียบางและปิดไมค์ไป

 

“อ่า…”

 

ช่วยหยุดจีบกันแบบโจ่งแจ้งสักทีจะได้มั้ย?

 

 

ครืด…

 

“รุ่นพี่หยุดก่อน!”ในขณะที่ฉันกำลังบ่นในใจแล้ววิ่งตามคนอื่นไปเป็นขบวน รุ่นพี่มาคิก็ตั้งท่าจะโจมตีคำสาประดับสามที่พุ่งออกมาแต่เมงุมิก็ร้องห้ามเอาไว้

 

ตูม!

 

“อยู่กับครบเลยนี่นา เขามาให้หมดนั่นแหละ!”เพราะเจ้ากล้ามปูปีสามที่อยู่ดีๆก็โผล่มาท้าตีเราเสียอย่างนั้น

 

“แยก!!”แต่ยูจิก็รู้งานเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายให้เราแยกกันเป็นสองกลุ่ม ค้นหาพวกคำสาปจากทั้งสองทิศ

 

 

 

 

 

 

 

“ทิ้งไว้แบบนั้นก็แอบกลัวเหมือนกันนะเนี่ย ถึงจะเป็นหมอนั่นก็เถอะ”ฉันว่าขึ้นหลังจากที่เราวิ่งกันมาซักพักแต่ก็ยังได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากด้านหลังเป็นระยะ

 

“หมอนั่นไม่เป็นไรหรอกน่า”เมงุมิที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าพูดแล้วหันกลับมามอง"เรื่องนี้เธอน่าจะรู้ดีกว่าฉันนี่นา"

 

“ไอเรื่องนั้นก็ใช่อยู่หรอกแต่นายเองก็โดนอัดจนขนตาแทบร่วงเลยไม่ใช่หรือไง?”ฉันหัวเราผิดกับเขาที่ต้องคิ้วกระตุกกับคำพูดของฉัน

 

อย่างที่คิด แหย่เขาเล่นนี่สนุกไม่เบื่อเลยจริงๆ

 

“อ่าจะว่าไปคนจากเกียวโตหายไปไหนกันหมดนะ น่าจะเริ่มโผล่มากันได้แล้วนี่นา”ก่อนที่เมงุมิจะมาจัดการฉันก็ได้ทำการเปลี่ยนเรื่องคุยปกป้องชะตาชีวิตตัวเอง

 

ปัง! ปัง!

 

“เสียงปืนจากด้านหลัง?”รุ่นพี่มาคิทักขณะที่เราวิ่งออกมาได้ไกลพอสมควรและหยุดฝีเท้าลง"ไม่เห็นคนอื่นโดยเฉพาะไมที่น่าจะต้องมาหาฉันก่อนแบบนี้มันแปลก"

 

“พวกนั้นเคลื่อนไหวรวมกันไม่แน่ว่า…”

 

“ยูจิอาจจะโดนจัดฉากกำจัดทิ้งสินะ”เมื่อเราสามคนคิดไปในทางเดียวกันก็ตัดสินใจกลับไปยังเส้นทางที่จากมาทันที"นั่น!!"

 

“ซัดลงมาซะ”ฉันชี้ขึ้นไปบนฟ้าเมื่อเห็นคนขี่ไม้กวาดที่ด้านบน ตามด้วยเมงุมิออกคำสั่งให้นุเอะซัดกระแสไฟฟ้าใส่อีกฝ่ายจนร่วงไป

 

“โหดร้ายอะเมงุมิ ไม่คิดว่านายจะตบตีผู้หญิงแบบนั้นนะเนี่ย~”

 

“ตบตีบ้าบออะไรกันล่ะ เธอน่ะเลิกทำเป็นเล่นได้แล้ว”เขาเดินเข้ามาล็อกคอลากฉันที่เอาแต่หัวเราะเดินตามรุ่นพี่มาคิไป

 

คนที่แกล้งสนุกแบบนี้จะชอบผู้หญิงที่แค่เสมอต้นเสมอปลายจริงๆหรอ?

 

ทั้งที่เวลามีคนมาบอกชอบแล้วก็ปฏิเสธไปแบบไม่คิดเลยแท้ๆ

 

 

“นี่เมงุมิ คนที่นายบอกว่าชอบก่อนหน้านี้เขาเป็นใครหรอ?”

 

“มันไม่สำคัญอะไรหรอก รีบไปเถอะ”ด้วยความที่นึกสงสัยแล้วพูดออกไปแบบไม่ทันคิดทบทวนแขนของเขาที่โอบรอบคออยู่ก็คลายออกก่อนเจ้าตัวจะวิ่งตามรุ่นพี่ไป

 

ฉันถามอะไรผิดหรอ?

 

“อ๊ะ?! รอกันด้วยสิ!”ฉันวิ่งตามทั้งสองไปหลังจากที่ยืนงงกับคำพูดของเมงุมิไปพักนึง"หายไปไหนกันหมดแล้วล่ะเนี่ย คิดจะทิ้งก็ทิ้งกันง่ายๆเลยนะ"

 

สวบ!

 

เสียงใบไม้แห้งดังขึ้นตลอดทางที่ฉันวิ่งผ่านและสำรวจหาคนที่เพิ่งจะวิ่งหายไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วแต่ก็ไร้วี่แวว

 

“แล้วทางเดิมมันทางไหนกันนะเนี่ย”เพราะว่าจำทิศจำทางไม่ค่อยได้เลยวิ่งเป็นทางตรงกลับมาอย่างเดียว

 

ต่างจากตอนแรกที่จำได้ว่าเลี้ยวไปหลายที…

 

“ไม่ถูกต้อง!!”

 

 

 

 

“ห๊ะ?”ฉันหยุดฝีเท้าแหงนหน้ามองฝูงนกที่ตกใจบินหนีเสียงตะโกนของเจ้าบ้าปีสาม ที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้ตะโกนออกมาแบบนั้น

 

หรือเจ้าป่าเจ้าเขาปลอมเสียงเป็นเจ้าบ้านั่นแล้วกำลังพยายามสื่อสารบอกว่าฉันกำลังวิ่งมาผิดทาง?

 

 

“…ไม่ออมมือให้หรอกนะ”

 

"รุ่นพี่มาคิ?"ต้องขอบคุณเจ้ากล้ามปูปีสามนั่นที่ทำให้ฉันหยุดฝีเท้า เพราะตำแหน่งที่ฉันหยุดยืนอยู่เป็นจุดที่รุ่นพี่มาคิกำลังจะได้สู้ตัวต่อตัวกับมิวะซัง

 

ที่ฉันตั้งใจจะดวลด้วยเป็นคนแรก

 

 

สวบ!!

 

“ช้าก่อนค่ะ!!”ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะวิ่งเข้าปะทะกันฉันก็กระโดดออกมาจากพุ่มหญ้าจนทั้งสองทำหน้างงหันมามองฉัน

 

“ยูมะ? ไม่ได้ตามเมงุมิไปหรอ?”

 

“หลงทางนิดหน่อยน่ะค่ะ กำลังจะดวลกันงั้นสินะคะ”การเข้ามาแบบไม่ทันคาดคิดของฉันทำเอาทั้งสองทำตัวไม่ถูก

 

แต่ฉันในตอนนี้เริ่มจะเก็บอาการตัวเองไม่ได้แล้วล่ะสิ

 

 

 

 

 

 

 

ให้ฉันได้จับคู่กับมิวะซังเถอะนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนใบหน้า ก่อนสายตาของฉันจะเลื่อนไปมองเจ้าตัวที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อม

 

“ไอที่ว่าตื่นเต้นนี่เรื่องนี้หรอกหรอ งั้นก็ฝากด้วยแล้วกัน”รุ่นพี่มาคิตบหลังฉันก่อนจะมุ่งหน้าย้อนกลับไปทางยูจิทิ้งให้เราสองคนยืนมองกันท่ามกลางความเงียบ

 

“ชิราซากิ ยูมะ สินะคะ”เป็นมิวะซังที่เปิดบทสนทนาขึ้นทำลายความเงียบที่ก่อเกิดมาได้สักพักลง"เธอไม่ใช้อาวุธหรอกหรอ? ฉันเคยได้ยินจากไมว่าเธอใช้ผลึกใช่มั้ยคะ"

 

“ใช่ค่ะ เหมือนจะรู้ข้อมูลของทางนี้พอสมควรเลยนะคะ”ฉันสะบัดหัวปัดใบไม้ใบหญ้าออกจากตัวเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย"แต่ก่อนจะเริ่มฉันอยากจะถามอะไรสักหน่อยน่ะค่ะ"

 

กริด…ควับ!

 

“คุณเป็นติ่งอาจารย์โกโจใช่มั้ยคะ?”ผลึกที่สร้างขึ้นถูกเขวี้ยงผ่านหน้าของอีกฝ่ายไปก่อนฉันจะพุ่งเข้าไปหาเธอในระยะประชิด

 

กรึก!!

 

“ก…โกรธอะไรใครมาหรือเปล่าคะเนี่ย?”คนผมฟ้ารับการโจมตีของฉันได้แล้วถามขึ้น"เรื่องถ่ายรูปคู่คราวนั้นหรอคะ?"

 

“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวหรอกค่ะ แต่คิดดูดีๆก็เหมือนจะเกี่ยวอยู่นิดหน่อย…”

 

 

ก…กริด

 

“คนแบบนั้นไม่น่าจะมีแฟนคลับหน้าตาน่ารักได้เลยแท้ๆ ไม่จริงจัง เจ้าชู้ สติไม่เต็ม ไม่เห็นจะน่าหลงไปชอบเลยสักนิด!”

 

ผลึกในมือของฉันยืดความยาวออกเป็นกระบองขนาดเหมาะมือทำให้สามารถควงมันไปมาได้อย่างอิสระ

 

ปัก!!

 

“อย่าเพิ่งโกรธแล้วเอามาลงที่ฉันสิคะ!”มิวะซังกระเด็นไปกระแทกต้นไม่ลงมานั่งแล้วลุกขึ้นมาตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง

 

ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ผิดอะไรแท้ๆ

 

แต่ฉันกลับ ' รู้สึกดี ' ที่ได้ทำแบบนั้น

 

 

 

 

 

 

มากขึ้นเรื่อยๆ…

 

 

 

 

 

 

“คนที่ทั้งน่ารักแล้วก็นิสัยดีแบบมิวะซังมันน่าอิจฉานะคะ อยู่เฉยๆก็โดนชมแบบนั้นน่ะ”ไม่รอให้เธอได้ใช้ท่าไม้ตายที่ดูแล้วตั้งท่าจะใช้มาได้สักพัก

 

ปัก!!

 

“อึก…”ขาของฉันเหวี่ยงขึ้นฟาดอีกฝ่ายกระเด็นร่วงจากเนินไป

 

“ทีฉันที่พยายามเป็นเด็กดีของเขายังไม่เคยจะได้คำชมเลยสักครั้ง…น่าโมโห”เมื่อชะโงกหน้าลงไปมองก็เห็นว่าอีกฝ่ายกลิ้งลงไปในแม่น้ำและดูแล้วยังปลอดภัยดีก็กระโดตามลงไป

 

ไม่ยุติธรรมสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบงานนี้เมื่อไหร่ฉันจะเชิดใส่เขาให้ดู!!

 

____________________________

 

อาจเป็นรูปภาพสไตล์อนิเมะของ ข้อความ

 

มาแล้วค่าาา ก่อนมิวะจะโดนยูมะรังแกอาจารย์ต้องรีบมาเคลียร์แล้วนะ55555

ที่จริงห่างหายไปนานในช่วงนี้เพราะไรท์สอบนะคะ น่าจะยาวไปถึงอาทิตย์หน้าเลย

แต่จะมาลงให้ตอนว่างน้าต้องขออภัยจริงๆ เจอกันตอนหน้าเน้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 246 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #591 nongfaefae (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 10:20

    เอาเลยยย เมินจาร์ยเลย หมั่นไส้นานละ
    #591
    1
    • #591-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:37
      555555จารย์น่าสงสาร ตอนต่อไปจะอัพวันอาทิตย์นะคะเตง
      #591-1
  2. #583 Paew_0660 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 11:20

    ชอบน้องที่เป็นแบบนี้อ่า ดูน่ารักแปลก 555
    #583
    1
    • #583-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:31
      งุ้ยย ขอบคุณที่เอ็นดูน้องนะคะ แต่อาจารย์น่าจะไม่รอดถ้าน้องเป็นแบบนี้บ่อยๆ
      #583-1
  3. #582 YokYokkamonrat (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 18:43

    ติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ! สู้ๆนะคะเค้าเปงกำลังใจให้!
    #582
    1
    • #582-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:30
      ขอบคุณค้าบ ตอนต่อไปมาวันอาทิตย์เน้อ
      #582-1
  4. #581 Pichari_A (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 00:06
    ยัยน้องยันแตกล่ะ😂
    #581
    1
    • #581-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:30
      จารย์ตายแน่55555
      #581-1
  5. #580 กินข้าวกับไอ้หมา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 20:50
    อู้ยยยยยยย ค้างสุดๆไปเลยจะรออ่านนะคะไรต์ สู้ๆค่ะ!!!
    #580
    1
    • #580-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:30
      รับทราบค่า ตอนต่อไปจะมาวันอาทิตย์นะคะฝากด้วนเน้อ
      #580-1
  6. #578 Mink (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 22:36

    ผมก็ไม่ชอบมิวะเหมือนกัน😂(พี่จะจัดกิจกรรมอีกไมคะ?)

    #578
    1
    • #578-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:28
      ไรท์ป่าวไม่ชอบมิวะนะคะ แค่ไม่รู้จะให้น้องไปยันใส่ใครมิวะเลยแจ็คพอท55555 กิจกรรมถ้ามีอีกจะแปะไว้ในท้ายตอนให้เน้อคับ
      #578-1
  7. #576 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 13:07
    ตายละ น้องเข้าสู่โหมดดาร์คเพราะความหวง55555
    #576
    1
    • #576-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:26
      จารย์ศพไม่สวยแน่ หึหึหึ
      #576-1
  8. #575 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 22:57
    น้องโหดแท้ โหดอีกไปเลยค่ะ55555 จัดหนัก
    #575
    1
    • #575-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:26
      น่าจะต้องจัดกับอาจารย์สักยกนะคะเนี่ย55555
      #575-1
  9. #574 icesupicha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 20:53

    น้องหวงโหดนะคะเนี่ย

    #574
    1
    • #574-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:25
      แอแง น้องป่าวหวงนะคะ555 ป๊าวววว
      #574-1
  10. #572 GOT7BAMBAM-33106 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 16:16
    น้อนมิวะจะโดนยูมะกระทืบจนเละแล้ว! จ๊าร์ย!! กลับมาเคลียร์ก๊อนนนน
    #572
    1
    • #572-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:24
      รีบมาเลยนะจารย์ มิวะจะโดนน้องรังแกแล้ว(หรือโดนไปแล้วหว่า5555)
      #572-1
  11. #571 minxxix (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 15:32
    น้องยันแตกแล้วๆๆๆๆๆๆ
    #571
    1
    • #571-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:23
      จะมีใครมาหยุดน้องมั้ยน้าา
      #571-1
  12. #570 Phatusanime (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 15:32
    ยูมะจัง...อย่ายันนะ มิวะจังบ่ผิดเด้อออ (;-;)
    #570
    1
    • #570-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:23
      จารย์ต้องรีบมาห้ามน้องแล้ว มิวะผู้อยู่ดีๆก็โดนลูกหลง
      #570-1
  13. #569 ReynaReborn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 14:11
    หึงมากแหละะ55555 น้องดูยันจนน่ากลัวเลยค่ะ สงสารมิวะ5555
    #569
    1
    • #569-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:22
      จริงมาก55555 อยู่ดีก็โดนน้องรังแก
      #569-1
  14. #568 NamikoMeiko_AaM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 14:08
    ขอให้ อ.โกโจโชคดีนะคะ
    #568
    1
    • #568-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:21
      สวดมนต์ให้จารย์ด้วยนะคะ55555
      #568-1
  15. #567 Tatanabi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 14:08
    น้องดูยันๆนะคะ อาเระๆ
    #567
    1
    • #567-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:20
      นิดนึงนะคะ แหะๆ
      #567-1
  16. #566 BLOODY BABY (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 14:06
    ความยันนี้มาแต่ใด?
    #566
    1
    • #566-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:20
      ได้มาจากใครก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ55555 น่าจะอาจารย์รึเปล่านะ
      #566-1
  17. #565 Pupe' (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 13:48
    ออหอ.ไม่ไหวเลยหึงไม่ไหวเลย
    #565
    1
    • #565-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:19
      ขอให้น้องนิสนุง5555
      #565-1
  18. #564 Poukkië Pouk Pouk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 13:43
    น้องงงอนนนแน้ววนะจานนนน
    #564
    1
    • #564-1 -BW-(จากตอนที่ 30)
      2 เมษายน 2564 / 14:19
      ต้องรีบมาง้อแล้วนะะ
      #564-1