[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 29 : Chapter 22 | ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    23 ก.พ. 64

Chapter 22 | ข้อตกลง

 

 

“เกือบไปแล้วนะแม่หนู”เมื่อตัวฉันที่ถูกอุ้มพาดบ่าโดนวางลงกลับมองเขาอย่างตกใจ

 

เมื่อคนที่อุ้มฉันออกมาไม่ใช่ยูจิแต่เป็นสุคุนะ!!

 

“อยากให้ข้าช่วยมั้ยล่ะ?”อีกฝ่ายย่อตัวลงให้อยู่ในระดับที่สายตาเราสบกันได้พอดี

 

“ช่วยอะไรล่ะคะ? เอายูจิกลับมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

 

“ช่วยเอาเจ้าผู้ใช้คุณไสยนั่นออกมาไงล่ะไม่อยากให้ช่วยหรอ? แต่แน่นอนว่ามีข้อแลกเปลี่ยน”เขาถอยตัวออกไปแล้วเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง

 

จะมาล่อลวงอะไรฉันอีกล่ะ?

 

“ทำได้หรอคะ?”ฉันว่าแล้วหันไปมองทางเจ้าก้อนกลมๆสีดำไม่ใกล้ไม่ไกล

 

“แน่นอน ข้าเป็นราชาคำสาปนะแม่หนู…ว่ายังไงล่ะอยากให้ข้าช่วยมั้ย?”

 

เอ๊ะ?! คิดจะมัดมือชกกันแบบนี้เลยนะ

 

แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะถ้าช้ากว่านี้นานามิซังคงไม่รอดแน่

 

 

“ตกลงค่ะ”สิ้นเสียงของฉันจากที่ทำลีลาอยู่สุคุนะก็หายไปจากตรงหน้าก่อนจะได้ยินเสียงการแตกร้าวของเขตแดน

 

ก…กรึก!

 

“แต่ช่วยบอกเหตุผลที่ยื่นข้อเสนอหน่อยได้มั้ยคะ?”

 

“ก็ตั้งใจว่าจะจัดการมันตั้งแต่แรกเพราะดันทำผู้หญิงของข้าเป็นรอยแต่มันดันดวงดีทำให้ข้ายื่นข้อเสนอกับเจ้าได้ เพราะงั้นเลยจะไว้ชีวิตให้”

 

ทุบเขตแดนจนพังได้เขาก็ตวัดนิ้วสร้างรอยฟันขนาดใหญ่ที่ไหล่ซายของมัน

 

“ฉันควรจะต้องรู้สึกยังไงกับคำพูดของเขาดีนะ”งึมงำได้ไม่นานจากสุคุนะก็เปลี่ยนกลับมาเป็นยูจิ เพราะพันธะที่สร้างกำหนดให้เขาออกมาเที่ยวเล่นได้ทีละห้านาทีเท่านั้น

 

“ตายซะ!”ยูจิที่กลับมาไม่รอช้าพุ่งเข้าใส่เป้าหมายที่ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นขณะที่เลือดสีสดกำลังไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย

 

พรึบ…

 

แต่แล้วอยู่ดีๆมันก็ขยายร่างตัวเองให้ใหญ่ขึ้นจนยูจิที่วิ่งเข้าไปชะลอความเร็วลงอัตโนมัติ

 

“วันนี้สนุกมากไว้เจอกันใหม่นะ”และก็จบลงด้วยการอัดพลังวืดไม่โดนอีกฝ่ายที่ขยายตัวจนใหญ่โตและหดลงอย่างรวดเร็ว

 

กริด!

 

“ไม่ให้หนีหรอก!”ฉันสร้างผลึกพุ่งใส่ฝาท่อระบายน้ำที่มันโผล่มือขึ้นมาโบกลาแต่ก็ไม่ทันการ

 

“เราจะกระจายกำลังค้นหาที่ท่อระบายน้ำจากทางตะวันออกเข้ามา ถ้าเป็นตอนนี้ต้องปัดเป่ามันได้แน่”

 

นานามิซังคุยโทรศัพท์เสร็จก็หันมาว่ากับเราก่อนยูจิที่ฝืนขีดจำกัดมานานจะล้มลงกับพื้น

 

“อิตาโดริคุง?!”

 

“ฉันไปเองค่ะ!”เมื่อดูท่าว่าจะพากันไปไม่ไหวฉันก็อาสาตามไปจัดการมันด้วยตัวของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จะเอาคืนให้สาสมกับทุกสิ่งที่โดนพรากไปให้ได้…

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวก่อนครับเธอไปคนเดียวไม่ได้”นานามิซังเดินมาจับฉันได้ทันก่อนจะกระโดดตามมันลงไปในท่อ แม้ว่าจะดิ้นหลุดออกมาได้แต่ด้วยความอ่อนล้าก็ทำให้นานามิซังตามมาสับเข้าที่ต้นคอจนสลบ

 

และพลาดโอกาสที่จะฆ่ามันด้วยตัวเองไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ตื่นแล้วหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของสุคุนะดังขึ้นก่อนฉันจะลืมตาขึ้นมาในสถานที่แปลกตา

 

โครงกระดูกกับบ่อน้ำนี่?

 

อย่าบอกนะว่า!!

 

“ใช่แล้ว ที่นี้คือเขตแดนของข้า”อีกฝ่ายว่าแล้วกระโดดลงมาจากกองกระโหลกของกระทิงหรือตัวอะไรสักอย่างที่กองสุมกันสูงขึ้นไปเท่าตึกสามชั้น

 

“ได้ยังไงน่ะ?”ฉันขมวดคิ้วมองสุคุนะในชุดยูกาตะสีขาวแถบดำที่ดูแล้วเหมือนของผู้หญิงมากกว่าของผู้ชาย

 

มีผูกโบว์ด้านหลังด้วย ขัดกับบุคลิคชะมัด…

 

 

“มาทวงสัญญากับเจ้ายังไงล่ะ ห้านาทีกับสิ่งที่ข้าต้องการมันไม่พอหรอกนะ”เขาหัวเราะพร้อมกับเดินมาคว้าตัวฉันขึ้นอุ้ม

 

“เดี๋ยวค่ะ! จะพาไปไหนคะเนี่ย?!”

 

“รู้หรือเปล่าว่าข้อตกลงในคราวนี้เจ้าเป็นคนทำให้ข้าได้เปรียบโดยไม่รู้ตัว…”

 

“ยังไงคะ?”พอได้ยินฉันถามแบบนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นก่อนจะเริ่มอธิบายความผิดพลาดของฉัน

 

“เจ้าไม่ยอมทักท้วงว่าข้าต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทนที่ข้าทำลายเขตแดนนั่นให้เจ้า และด้วยเหตุผลนั้น

 

ซ่า…

 

“ทำให้ข้าสามารถข้ออะไรก็ได้โดยที่เจ้าไม่อาจขัดขืนมัน”ใบหน้าของเขาเลื่อนเข้ามาใกล้หลังจากที่วางฉันลงในบ่อน้ำตื่นๆจนเปียกปอน

 

แต่สิ่งที่ฉันสนใจกลับไม่ใช่สภาพกึ่งผีพรายของตัวเองในตอนนี้ ทำไมน่ะหรอ?

 

ก็เพราะว่าคนตรงหน้ากำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าท่อนบนของตัวเองออกยังไงล่ะ!!

 

“อ…เอ๋ จะทำอะไรน่ะคะ…”ฉันว่าเสียงสั่นถอยตัวหนีไปติดขอบบ่อก่อนเขาจะขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้มุดหนี

 

“ก็กำลังจะกินเจ้าไงแม่หนู”อีกฝ่ายกระซิบแล้วกระตุกกายฉันเข้าหาตัว"อยากจะรู้นักว่ารสชาติของเจ้าจะหอมหวานเหมือนกลิ่นกายหรือเปล่า…"

 

"อ๊าก

 

เดี๋ยว!!

 

คนเดียวที่ฉันจะเสียตัวให้ต้องเป็นอาจารย์สิ!!

 

“ค…แค่จูบไม่ได้หรอคะ?! จูบน่ะ!!”เมื่อริมฝีปากหนากดลงที่ต้นคอฉันก็เริ่มจะแหกปากโวยวายให้คนที่ใช้ท่อนแขนรัดเอวฉันเอาไว้ยอมปล่อยมือ

 

“ในเมื่อข้าทำได้มากกว่านั้นแล้วทำไมข้าต้องหยุดด้วยล่ะ?”เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันทันทีที่ว่าจบ

 

“ไม่อยากให้ฉันสมยอมที่จะเป็นของคุณเองหรอคะ? หรือว่าชอบแบบบังคับขืนใจ?”ฉันเอามือที่ดันไหล่เขาอยู่ออกแล้วยื่นข้อเสนอ

 

ที่จะช่วยเก็บเวอร์จิ้นของฉันต่อไปได้อีกสักหน่อย…

 

“เรื่องวิธีการข้าไม่ติดอะไรหรอก แต่ถ้าเจ้าเป็นคนอยากทำเองข้าก็คงจะสุขสมไม่น้อย…”เขาว่าแล้วจับคางครุ่นคิด

 

อย่าคิดเยอะจะได้มั้ย

 

รีบๆตกลงเร็วๆเข้า!!

 

 

“ถ้าเจ้าทำให้ข้าพอใจกับรสจูบของเจ้าได้…มันก็คงคุ้มค่าที่จะรอให้เจ้ายอมเป็นผู้หญิงของข้าล่ะนะ”

 

“ห๊ะ?”นิ่งคิดไปสักพักนัยน์ตาสีทับทิมก็เลื่อนมาบรรจบก่อนจะตอบตกลงแถมบวกเงื่อนไขเข้าไปอีก

 

แล้วฉันจะทำให้เขาพอใจได้ยังไงเนี่ย?!

 

 

พุบ…

 

“เอาสิ ข้ารออยู่นะ”สุคุนะหมุนตัวฉันให้ขึ้นมาอยู่ด้านบนแล้วยกแขนข้างนึงก่ายขอบบ่อเอาไว้ขณะที่ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ

 

สุดท้ายก็ต้องทำสินะ

 

ไม่น่าไปตกลงสุ่มสี่สุ่มห้าเลยมั้ยล่ะ

 

“อ่า…เข้าใจแล้วค่ะ”เพราะว่าเลือกอะไรไม่ได้ฉันที่ถอนหายใจเสร็จก็ตอบตกลงและโน้มตัวเข้าไปใกล้เขา

 

ถึงจะดีกว่าเสียเวอร์จิ้นก็เถอะ

 

แต่สภาพฉันกับเขาตอนนี้มันดูล่อแหลมสุดๆไปเลย…

 

 

“ทำตัวแข็งแบบนั้นให้ทำอีกสิบรอบข้าก็ไม่พอใจหรอกนะ”เขาว่าแล้วยิ้มกว้างเมื่อฉันกดริมฝีปากลงไปและถอดมันออกมาแทบจะทันที

 

“แล้วต้องทำยังไงล่ะคะ?”ฉันขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายที่ยังเอาแต่มองฉันอยู่แบบนั้น

 

แค่นี้ก็จะตายแล้วยังจะเอาอะไรอีก!

 

“มือของเจ้าน่ะประคองเอาไว้แบบนี้แล้วก็อย่าเม้มปาก ไหนลองอีกที”สุคุนะจัดแจงมือของฉันให้ประคองใบหน้าของเขาแล้วโอบกายฉันเอาไว้

 

อ่าาา อยากจะกรี๊ดให้โลกแตก

 

ท่าทางแบบนี้มันอะไรกัน?!

 

 

“นี่…”

 

เขาว่าเสียงเบาขณะที่ฉันได้แต่กรีดร้องในใจค่อยๆโน้มกายเข้าไปหาเขาและกดริมฝีปากลงไปบดเบียดโดยที่แขนทั้งสองข้างกำลังโอบต้นคออีกฝ่ายไว้

 

“ข้าไม่ได้ให้ใครจับผมเล่นบ่อยๆหรอกนะแม่หนู”

 

“อ…”ในจังหวะที่เปิดปากหายใจเขาก็ฉวยโอกาสนั้นแทรกลิ้นเข้ามาเกี่ยวพัน ทั้งมือก็ยังเลื่อนขึ้นสัมผัสไปทั่วทั้งแผ่นหลัง

 

เดี๋ยวๆๆๆ

 

นี่มันกำลังจะเกินคำว่าจูบแล้วนะ

 

 

“อย่าดันลิ้นข้าแบบนั้น เจ้าต้องใช้มันตอบสนองสิ”สุคุนะละริมฝีปากออกแล้วเอ่ยขึ้นทำให้ฉันที่ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดกัดริมฝีปากแน่น"ข้าถึงจะพอใจ…"

 

เอาแต่ใจจริงโว้ย!

 

“ถ้าทำแบบที่ข้าทำไม่ได้ ข้าก็จะกินเจ้าเดี๋ยวนี้ล่ะ”เขาว่าขัดคอฉันที่กำลังจะอ้าปากพูดจนต้องกลืนมันลงคอไปและทำตามที่เขาบอกอย่าช่วยไม่ได้

 

“จะทำแล้วค่ะๆ เอาใจยากจริงๆเลยนะคะ”ฉันบ่นงึมงำเมื่อเขาทำท่าจะพลิกฉันลงไปด้านล่างและยอมประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง

 

ขบเม้มไกล่เกลี่ยริมฝีปากอย่างใจเย็นแล้วค่อยแทรกลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันอย่างที่เขาเคยทำมัน ถึงจะเก้ๆกังๆไปบ้างแต่ฉันก็พยายามจะไม่หัวใจวายตายไปซะก่อน

 

“เก่งขึ้นนิ สอนง่ายแบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”

 

“ถ้าพอใจแล้วให้ฉันไปได้รึยังคะ…”ละริมฝีปากออกได้ไม่ทันไรราชาคำสาปตรงหน้าก็ยกยิ้มให้อีกครั้งจนฉันต้องขมวดคิ้วแน่น

 

โถ่เว้ยยย อยากไปหาอาจารย์แล้ว!

 

รีบๆปล่อยฉันไปสักทีสิ

 

 

“เข้าใจแล้วๆ เขินจนทนไม่ได้แล้วใช่มั้ยล่ะ”สุคุนะใช้มือของเขาลูบแผ่นหลังของฉันที่กำลังโวยวายให้เขาในใจ"คราวหน้าอาจจะเขินกว่านี้ก็ได้นะ"

 

ยังคิดว่าฉันจะหลวมตัวให้เขาหลอกมาแบบนี้อีกหรอ?

 

ถามจริ๊ง!?

 

“คราวหน้าข้าเชื่อว่าขาจะสามารถทำให้เจ้าจะตกลงรับขอเสนอของข้าด้วยความเต็มใจเลยล่ะ”สิ้นคำพูดของเขาภาพตรงหน้าของฉันก็มืดดำลงในทันที

 

 

 

 

 

 

 

เฮือก!

 

“ตื่นแล้วหรอครับ ขอโทษที่ใช้ความรุนแรงนะครับ…”นานามิซังที่นั่งอยู่ปลายเตียงว่าขึ้นทันทีที่ฉันลุกพรวดพราดขึ้นมา

 

และก็เหมือนจะรู้ตัวว่าฉันเองก็รู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อยถึงจะเข้าใจเหตุผลก็เถอะ

 

“ที่ทำไปก็คงจะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยใช่มั้ยล่ะคะ ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ”

 

“โอ้ย…ระบบไปทั้งตัวเลย”หลังจากฉันฟื้นได้ไม่นานยูจิก็ลุกตามขึ้นมา และเมื่อฉันเห็นหน้าเขาก็ทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

“ขนลุก”

 

“อะไรของเธอน่ะ?”ยูจิทำหน้างงใส่ฉันที่เอามือลูบแขนตัวเองรัวๆมองหน้าเขา

 

รับไม่ได้อย่างแรง ความรู้สึกของฉันมันเหมือนกับสุคุนะคือเขาร่างคนแบดยังไงอย่างนั้น

 

ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่แต่รูปร่างหน้าตาของทั้งสองคนมันเหมือนกันเกินไป

 

“ต้องรีบไปหาอาจารย์แล้ว! เอ๊ะเดี๋ยวนะฉันโกรธเขาอยู่ไม่ใช่หรอ…”ก่อนที่จะลงจากเตียงวิ่งออกไปฉันก็หยุดชะงักแล้วหมุนตัวกลับมาหายูจิและนานามิซังที่กำลังงงว่าฉันที่เอาแต่งึมงำกับตัวเองยังสติดีอยู่มั้ย

 

ถ้าโกรธอยู่แล้วไปหาเฉยๆเลยเขาจะงงมั้ยนะ

 

หาข้ออ้าง ต้องหาข้ออ้าง

 

“ยูจินายทำขนมเป็นมั้ย?”ยืนคิดอยู่สักพักก็เงยหน้าถามยูจิทำให้เจ้าตัวพยักหน้าแม้ว่าบนหัวของเขาจะมีเครื่องหมายคำถามงอกขึ้นมาสองสามอันก็ตาม

 

“ถ้าพวกเค้กหรือคุกกี้อะไรประมาณนั้นอะนะ…”

 

“ได้! ได้เลยเค้กนี่ล่ะ!”ได้ยินยูจิพูดถึงขนมหวานที่ฉันเห็นเขากินมันบ่อยๆเข้าแล้วก็วิ่งเข้าไปหายูจิทันที"นายพอจะสอนฉันทำได้รึเปล่า?"

 

“ไอเรื่องนั้นก็ได้อยู่หรอก แต่อยู่ดีๆคึกอะไรของเธอน่ะ?”เขาเกาหัวอย่างไม่เข้าใจทำให้ฉันยกยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยแล้วโน้มตัวไปกระซิบ

 

“จะไปบอกชอบเฉยๆมันก็ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ…”

 

“นี่เธอจะบอกชอ

 

“ชู่วว อย่าแหกปากสิ รักษาเสร็จก็ดี้ด้าได้เลยแบบนี้ฉันล่ะอิจฉานายจริงๆ”ก่อนที่ยูจิจะได้แหกปากฉันก็เอามืออุดปากเขาที่กำลังจะร้องดีใจเอาไว้และลากเขาออกมาจากห้องพยาบาล

 

“เดี๋ยวครับชิราซากิจัง”

 

“คะ?”แต่ก่อนที่จะปิดประตูนานามิซังก็เรียกฉันเอาไว้ทำให้ต้องหันกลับไปมองเขา

 

“เรื่องก่อนหน้านี้ขอบคุณนะครับ”

 

“ทางนี้เองก็…ขอบคุณเรื่องที่ยื้อฉันเอาไว้เหมือนกันค่ะ ไม่รู้ว่าถ้าฉันวู่วามตามไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้างขอบคุณนะคะ”

 

โค้งตัวให้อีกฝ่ายเสร็จฉันก็เลื่อนประตูปิดแล้วลากยูจิเดินไปยังห้องครัวส่วนกลางของโรงเรียนทันที

 

 

“นี่ยูมะ…ลากไปแบบนี้เกรงใจน้ำหนักตัวฉันหน่อยได้มั้ย…”เขาว่าขึ้นหลังจากที่ฉันเดินมาได้สักพักและก็ยังคงลากเขาเดินต่อไปแบบนั้น

 

“ให้นายเดินเองมันไม่ทันใจอะ แบบนี้แหละดีแล้ว”

 

แอด…

 

บานประตูห้องครัวเปิดออกปรากฏห้องที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนอย่างที่คิด และมันทำให้ฉันรู้สึกดีที่ไม่มีอะไรมาขัดจังหวะตอนที่กำลังคึกอยู่แบบนี้

 

“ไหงจะยอมรับก็ยอมรับง่ายๆแบบนี้เฉยเลย”

 

“ก็ฉันได้ความทรงจำคืนแล้วไงล่ะ~”ฉันเอื้อมมือไปหยิบส่วนผสมตามที่ยูจิบอกระหว่างทางเดินแล้วเดินมาเปิดตูเย็นหาผลไม้สดมาไว้ตกแต่งหน้าเค้ก

 

“โดนนานามินทุบหัวแล้วก็จำได้เลยหรอ น่ากลัว…”

 

“นายจะบ้าหรอยูจิฉันจำได้ก่อนหน้านั้นต่างหากล่ะ ถึงนานามิซังจะทุบแรงจริงๆก็เถอะ”ฉันบ่นให้ยูจิไปพร้อมกับตีส่วนผสมต่างๆให้เข้ากันโดยมีเขาคอยดูอยู่ไม่ห่าง

 

เพราะกลัวว้าฉันจะพังห้องครัวก่อนที่จะทำเสร็จ

 

 

“ฮ…เฮ้ย!”ยูจิร้องลั่นเมื่อฉันเปิดเครื่องตีให้ปั่นเร็วเกินไปจนส่วนผสมกระเด็นกระดอนออกจากชาม"ตั้งสติหน่อยสิ อย่าใจร้อน"

 

“อ่า ขอโทษฉันแค่ไม่ค่อยชินกับบุคลิกตัวเองนิดหน่อยถึงปกติจะทำอาหารไม่ค่อยได้ก็เถอะ…”

 

ฉันว่าแล้วตั้งสติดีๆแล้วเริ่มทำมันอย่างใจเย็นอีกครั้ง เพราะความทรงจำที่กลับมาทำให้ความเป็นตัวเองก่อนหน้านี้กลับมาด้วย

 

“ที่เธอดูเรียบร้อยก็เพราะพยายามไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นคนใจร้อนสินะ”

 

“ก็ประมาณนั้นแหละ แต่ต่อให้เป็นตอนนี้ก็คงจะต้องปรับตัวนิดหน่อย”ปิดเตาอบเสร็จก็เอนตัวพิงเค้าท์เตอร์หันหน้ามองเขา"ไม่รู้ว่าตัวเองควรเป็นยูมะที่ทุกคนรู้จักหรือเป็นยูมะที่เป็นฉันจริงๆกันแน่…"

 

“เป็นเธอที่เป็นเธอสิ ยังไงคำว่าเพื่อนมันก็ไม่เปลี่ยนไปอยู่แล้ว”

 

“พูดซึ้งขนาดนี้เดี๋ยวฉันร้องไห้ขึ้นมาจะทำยังไง?”

 

ครืด…

 

[ คุคิซากิ โนบาระ ต้องการติดต่อคุณ… ]

 

“เดี๋ยวมานะ”ฉันชูโทรศัพท์ขึ้นแล้วเดินออกจากห้องครัวมายืนริมระเบียงก่อนจะกดรับสายจากโนบาระ"ฮัลโหล"

 

[ เธอหายตัวไปไหนเนี่ย?! พรุ่งนี้จะได้ลงสนามจริงอยู่แล้ว!! ]

 

“ใจเย็นๆสิ วันนี้ฉันบอกว่าจะเข้าไปตอนสี่โมงไม่ใช่หรอนี่เพิ่งจะบ่ายสองเองนะ…”

 

[ อ้อสี่โมงหรอลืมไปเลย แหะแหะ ]

 

จากที่โทรมาโวยวายให้ฉันในตอนแรกก็หัวเราะแหะๆเมื่อบอกให้เจ้าตัวดูเวลาเสียก่อน

 

“ทางนั้นเริ่มซ้อมกันนานหรือยังฉันอาจจะเข้าไปเร็วกว่าที่บอกไว้นิดหน่อย”

 

[ ไม่นานหรอก แต่จริงจังกว่าทุกๆวันเลยล่ะ ]

 

“ก็ซ้อมใหญ่ก่อนลงสนามนี่นะ”ฉันอมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงรุ่นพี่มาคิตะโกนเรียกโนบาระให้เลิกอู้แล้วไปซ้อม

 

[ ไปแล้วค่า! ]

 

ตรูด…

 

“ดูท่าแล้วเค้กไม่น่าจะทันให้เขาวันนี้ละมั้งเนี่ย”ฉันถอนหายใจแล้วเดินกลับเข้าไปหายูจิที่เตรียมอุปกรณ์ทำวิปครีมเอาไว้ให้แล้ว

 

“เค้กมันก้อนเล็ก แค่นี้คิดว่าน่าจะพอฉันก็จำอัตตราส่วนไม่คอยได้เท่าไหร่”

 

“ได้แหละ ทำครั้งแรกเขาคงไม่ถือสาอะไรหรอก~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มาแล้ววว!”จัดการกับเค้กเสร็จก็วิ่งลงมาหาคนอื่นๆที่กำลังซ้อมกันอยู่ที่ลานกว้างทันที

 

“คนครบแล้ว มารวมตัวกันตรงนี้สักเดี๋ยวสิ”พอฉันวิ่งมาถึงรุ่นพี่มาคิก็เรียกคนที่เหลือมารวมตัวกันก่อนจะอธิบายแผนการของเราอีกครั้ง

 

“ให้ยูมะกับเมงุมิรุมโทโด ส่วนคนที่เหลือแยกย้ายหาคำสาป ฉันน่าจะได้รับมือกับไมส่วนโนบาระกับแพนด้าไปด้วยกัน…”

 

“ทูน่ามาโย?”

 

“นายไปกับภูติอัญเชิญของเมงุมิ”รุ่นพี่มาคิชี้ไปทางรุ่นพี่โทเกะหลังจากที่เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง"แผนอาจมีการเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์"

 

ต่อจากนั้นรุ่นพี่ก็พูดไปถึงแผนสำรองและโอกาสที่แต่ละคนอาจจะได้ปะทะกับใครจากโรงเรียนเกียวโตบ้าง

 

“ดูแล้วที่เหลือไม่น่าเป็นห่วงมีแค่ยูมะกับเมงุมิที่เจอกับโทโดล่ะนะ”

 

“เจ้ากล้ามปูปีสามนั่นน่ะหรอคะ…”ฉันถอนหายใจเมื่อนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายบุกมาหาเรื่องถึงที่โรงเรียนแถมอัดเมงุมิจนขนตาแทบร่วง

 

“พวกนั้นน่าจะไม่รุมเธอเพราะคิดว่าโทโดคนเดียวก็เอาอยู่ ไม่ต้องกลัวหรอกคนฝึกเธอใช้กระบองเป็นฉันซะอย่าง”รุ่นพี่มาคิตบไหล่ฉันที่กำลังทำหน้าตาเลื่อนลอย

 

ปัญหามันอยู่ที่ฉันไม่อยากเจอชีเปลือย

 

ที่เอะอะก็ฉีกเสื้อแก้ผ้าแล้ววิ่งไปทั่วแบบนั้นต่างหากล่ะ

 

“งั้นก็มาเริ่มซ้อมกันต่อเถอะ”รุ่นพี่แพนด้าว่าแล้วลากตัวโนบาระไปซ้อมต่อกับรุ่นพี่โทเกะ ส่วนฉันกับเมงุมิก็โดนรุ่นพี่มาคิลากไปซ้อมเช่นกัน

 

 

“เธอดูแปลกไปนิดหน่อยหรือเปล่า?”เมงุมิทักขณะที่กำลังยืดเส้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

 

“ดูออกขนาดนั้นเลยหรอ?”

 

“ความรู้สึกน่ะ”ได้ยินเขาว่าแบบนั้นฉันก็หัวเราะเล็กๆให้อีกฝ่าย

 

“ฉันได้มาหมดแล้วล่ะความทรงจำน่ะ บรรยากาศก็เลยเปลี่ยนไปล่ะมั้ง”หยิบกระบองขึ้นมาตั้งท่าตั้งรับเสร็จก็หันไปหาเขา"รู้สึกเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าหรอ?"

 

“ไม่หรอก เธอที่เป็นเธอน่ะดีแล้ว”

 

“ห๊ะ?”

 

กรึก!!

 

“เฮ้ย…ซ้อมวันสุดท้ายก็ช่วยตั้งใจกันหน่อยสิเจ้าพวกนี้”รุ่นพี่มาคิวิ่งเข้ามาเหวี่ยงกระบองใส่เมงุมิแต่เจ้าตัวก็ยกดาบไม้ขึ้นมากันเอาไว้ได้ทัน

 

“ประโยคเมื่อกี้หมายความว่าอะไรน่ะ”

 

ควับ! กรึก…

 

“ก็หมายความว่าเธอไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับฉันยังไงล่ะ”เมื่อฉันเหวี่ยงกระบองเปิดช่องให้เมงุมิหลุดออกมา เราก็ผลัดกันเข้าไปโจมตีรุ่นพี่ทันที

 

 

กรึก!

 

“ได้ยินจากปากนายแล้วเขินแปลกๆนะเนี่ย”ฉันหัวเราะร่วนแต่ก็ยังไม่ยั้งมือที่ยังคงควงกระบอกรักษาระยะโจมตีเอาไว้

 

ฟิ้ว…

 

“เอ้ยย!! สองคนนั้นจีบอะไรกันน่ะฉันไม่ว่างชงอย่าเพิ่งจะได้มั้ยย!!”เสียงโนบาระดังมาจากอีกฟากของสนามขณะที่โดนรุ่นพี่แพนด้าจับขาแล้วเหวี่ยงไปรอบๆ

 

“จีบบ้าอะไร!เลิกเอาไปจิ้นซี้ซั้วได้แล้ว!”

 

“แต่นายก็หน้าแดงไม่แล้วไม่ใช่หรอ”รุ่นพี่มาคิยกยิ้มเมื่อเห็นว่าหน้าของเมงุมิแดงไปถึงไหนต่อถึงไหนแล้วยันเขากระเด็นไป

 

ตุบ…

 

“อ้าวร่วงไปซะแล้ว”เมื่อเมงุมิกระเด็นไปรุ่นพี่มาคิก็พุ่งเป้ามาหาฉันที่ยังหยุดหัวเราะไม่ได้แทน

 

“ทักษะดีขึ้นหรือเปล่าเนี่ย สัญชาตญาณหรอ?”ฉันกับรุ่นพี่มาคิพุ่งเข้าปะทะและทิ้งระยะห่างออกจากกันได้สักพักเมงุมิก็ลุกขึ้นมาร่วมวงด้วยอีกครั้ง

 

“น่าจะใช่ล่ะมั้งคะ”

 

เกร้ง!!

 

ในจังหวะที่รุ่นพี่มาคิก้าวถอยหลังหลบเมงุมิกระบองในมือฉันก็เกี่ยวกระบองของรุ่นพี่มาคิกระเด็นหลุดออกจากมือไป

 

“โอ๊ะ?”

 

“โอ๊ะ?”จนฉันกับเมงุมิร้องออกมาแล้วหันมามองกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

“ใช้ได้เลยนะเนี่ย พอไม่ลังเลแล้วก็ทำได้ดีนี่นา”รุ่นพี่มาคิวางมือลงบนผมของฉันแล้วลูบมันและนั่นทำให้ฉันรู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูกสักเท่าไหร่

 

“โดนรุ่นพี่ซ้อมเช้าเย็นอยู่ดีๆมาลูบหัวแบบนี้ฉันก็เขินนะคะ”ฉันเอามือจับมือรุ่นพี่ที่วางอยู่บนหัวฉันแล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายพร้อมกับนึกสงสัย

 

ทำไมวันนี้มีแต่คนมาทำให้ฉันเขินทุกห้านาทีกันนะ

 

“ปกติเธอต้องหน้าแดงแล้วก็ทำตัวไม่ถูกตอนเขินไม่ใช่หรอ?”รุ่นพี่มาคิเอามือออกแล้วขมวดคิ้วถามฉัน"ทำไมวันนี้ถึงอ้อนกลับล่ะ?"

 

“น่าจะเพราะได้ความทรงจำกลับมาแล้วละมั้งครับ”

 

“อ้าวไปได้มาตอนไหนน่ะ?”พอได้ยินแบบนั้นคนอื่นที่ซ้อมอยู่ก็หันมาสนใจเราที่กำลังยืนคุยกันแทน

 

“ภารกิจเมื่อบ่ายนี้เอง”ฉันหัวเราะแหะๆก่อนโนบาระจะเขย่าตัวฉันไปมาเพราะว่าฉันไม่ยอมบอกเจ้าตัวตอนที่โทรมาหา

 

“บอกคนอื่นก่อนฉันแบบนี้ได้ยังไงกันย๊าาา”

 

“ก็กะว่า…จะมาบอก…ตอนซ้อมนี่ไง”เขย่าเสร็จก็ดึงฉันเข้าไปกอดจนฉันทำหน้างงก่อนคนอื่นๆจะยิ้มบางแล้วเข้ามากอดเช่นกัน

 

“รู้มั้ยว่าฉันกลัวแค่ไหนว่าถ้าเธอจำทุกอย่างได้แล้วจะลืมพวกเราน่ะ”โนบาระว่าเสียงอู้อี้รอดออกมาจากไหล่ของฉันที่กำลังทำตัวไม่ถูก

 

“ทุกคนอย่าบิ้วท์กันแบบนี้สิ เดี๋ยวฉันก็ได้ร้องไห้ตาบวมก่อนวันแข่งหรอก”ถึงจะว่าไปแบบนั้นแต่ก็ยกแขนขึ้นกอดตอบอีกฝ่ายไป

 

“ฉันดีใจที่เธอยังจำเราได้นะ”

 

“อืม ฉันก็เหมือนกัน”กอดเสร็จเราก็พากันเล่นวิ่งไล่แปะผ่อนคลายหลังจากซ้อมมาอย่างหนักหน่วงตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

 

ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกขอบคุณและชอบอาจารย์มากขึ้นไปอีกที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับเพื่อนและรุ่นพี่ที่มาเติมเต็มสิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับอย่างท่วมท้น

 

 

“อ๊ากก ไปจับเมงุมิก่อนสิ!!”

 

“จับเธอนี่ล่ะ”ฉันที่เป็นยักษ์กระโดดจับโนบาระได้ก็หัวเราะแล้ววิ่งออกมาจากเจ้าตัวที่ลงไปโวยวายอยู่บนพื้น

 

เพราะฉันในตอนนี้มีความสุขจริงๆได้อย่างเปิดเผย ไม่จำเป็นที่จะต้องเสแสร้งว่ามีความสุขอย่าเมื่อก่อนอีกแล้ว

 

และมันทำให้ฉันปฏิญาณกับตัวเองว่าจะใช้ชีวิตติดตามดาวนำทางที่มอบทั้งหมดนี่ให้กับฉัน

 

 

 

 

 

 

 

 

โกโจ ซาโตรุ…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_______________________

มาแร้ววว คิดถึงรีดจัง ช่วงนี้ไรท์งานยุ่งเลยมาลงให้ช้านิสนุงขออภัยด้วยนะฮะ งานรัดตัวมากกกก

วันนี้จะมาตอบคำถามที่ใครหลายคนน่าจะสงสัยกันด้วยจะได้ไม่คาใจกันเนอะ

 

  • จะฮาเร็มหรือ 3p มั้ย?

คำตอบคือไม่นะฮะถึงคนอื่นจะมีโมเม้นต์บ้างเช่นรุ่นพี่ แต่นางก็แค่แกล้งเพราะเป็นขี้แกล้งส่วนตัวละครอื่นนอกจากคนที่พูดชัดเจนว่าชอบก็ไม่ได้คิดเกินเลยกับน้องไปกว่านั้นนะฮะ เช่น นานามิซัง ยูจิ หรืออิจิจิซังนี่ไม่ได้คิดอะไรกับน้องนะ

 

  • ทำไมน้องกากกว่าคนอื่น

คือไรท์ตั้งใจจะให้น้องมีสกิลหลังจากได้ความทรงจำบวกกับไม่อยากให้พลังโอเวอร์เกินพระเอกของเนื้อเรื่องหลักอย่างยูจิเพื่อความสมจริงสมจังมากขึ้น ไม่อยากให้พลังน้องโกงเกินไปไม่งั้นมันไม่สนุกนะไรท์ว่าอะไรก็เก่งไปหมด เดี๋ยวจารย์ไม่มีซีนด้วยแหละถ้าน้องพลังเทพเกิน55555 

 

  • ฉาก nc จะวาดรูปมั้ย?

รูปฉากนั้นไรท์วาดไว้ตั้งแต่แต่งลงได้หกตอนแล้วล่ะค่ะ55555 แต่ก็วาดใหม่มาเรื่อยๆเพราะลายเส้นคิดว่าพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นก็อยากจะให้ฉากนั้นออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ

 

 

เจอกันตอนต่อไปนะคับผม

 

 

 

 

รูปภาพ

@jtsl0

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

672 ความคิดเห็น

  1. #561 mawi2 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:21
    อ้้ดะมบานาากหกหหหหหหกกกกกกกกกกก
    #561
    1
    • #561-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      8 มีนาคม 2564 / 12:46
      อึบไว้ก่อนนน อย่าเพิ่งกรี๊ด555
      #561-1
  2. #560 mawi2 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:21
    อ้้ดะมบานาากหกหหหหหหกกกกกกกกกกก
    #560
    1
    • #560-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      8 มีนาคม 2564 / 12:46
      ใจเย็นเย็นนน55555
      #560-1
  3. #558 icesupicha (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:49

    หึ้ยยน สุดจัดดด เขินหนักมาก

    #558
    1
    • #558-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:53
      คนแต่งก็เขินค่ะ อ๊ากกก
      #558-1
  4. #557 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:25
    โอ้ย เกินไปปป ร้อนแรงง
    #557
    1
    • #557-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:53
      แอร๊ยยย
      #557-1
  5. #556 mild_ump (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:21
    ตอนนี้สุคุนะ mvp สินะ55555 ตอนหน้าจาร์ยต้องสู้เขาแล้วนะะ
    #556
    1
    • #556-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:52
      อาจารย์ต้องรีบแล้วนะ555
      #556-1
  6. #555 CherryL🍒 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:25
    รูปสวยจังเลยค่ะะ!~ 55555 ตื่นเต้นน รอมม.ของน้องนะคะ!!
    #555
    1
    • #555-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:48
      รับทราบครับผม ฝากด้วยเน้ออ
      #555-1
  7. #554 minxxix (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 06:57
    ถ้าจารย์รู้ว่าน้องจูบสาคูคงจะ...นั่นแหละค่ะ
    #554
    1
    • #554-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:47
      น่าจะตายคู่นะคะ555555
      #554-1
  8. #553 pitchypai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:50
    วาดเลยค่ะ---เเค่กๆ!! เอาที่ไรท์สะดวกเลยค่ะ สู้ๆนะคะu2728u2728

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:59
    #553
    2
    • #553-2 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:43
      ได้เลยงับ ฝากด้วยเน้อ
      #553-2
  9. #552 GOT7BAMBAM-33106 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:42
    ตอนน้องจูบกับสุคุนะนี่จารย์คงจะตาขวากระตุกไม่น้อยเลยสินะคะ
    #552
    1
    • #552-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:43
      ถ้ารู้ก็กำหมัดรอแน้ว555555
      #552-1
  10. #551 เรียกเราว่า'ติ๋มแหลก' (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:11
    สุคุนะ!??!??!!!!!!??!!??
    #551
    1
    • #551-1 -BW-(จากตอนที่ 29)
      25 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:43
      อร๊ากกก
      #551-1