[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 27 : Chapter 21 | ตัวตน END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    14 ก.พ. 64

ชี้แจง

เนื้อหาในตอนนี้มีความดาร์คแบบสุดติ่ง[มั้ง]

และอาจจะส่งผลกระทบต่อจิตใจ

 

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

.

 

.

 

.

 

Chapter 21 | ตัวตน END

 

 

“ยังหรอกแต่ถ้านายหลอกถามอาจารย์ให้…ฉันอาจจะยอมรับก็ได้”ฉันถอนหายใจก่อนจะหลอกให้ยูจิไปถามอาจารย์

 

[ ถามสเปคหรอ? ได้สิรอแปปนึงนะ ]

 

“เดี๋ยวสิ!ไม่ใช่แบบนั้น!”ยูจิว่าอย่างตื่นเต้นขณะที่ฉันลุกขึ้นยืนโวยวายให้เขาแล้วกระโดดไปมาบนเตียงของตัวเอง

 

กลับมาฟังฉันก่อนสิ!

 

 

[ อาจารย์ๆ อาจารย์ชอบผู้หญิงแบบไหนหรอ? ]

 

สุดท้ายเขาก็ไม่ฟังและถามออกไป

 

จนฉันที่แอบอยากรู้ยอมเงียบรอฟังคำตอบของเขา

 

 

[ แบบไหนหรอ? เรียบร้อยสุภาพแล้วก็อยู่ในโอวาท…แต่เรียบร้อยเกินไปมันก็น่าเบื่อล่ะนะ อืม… ]

 

 

อะไรของเขา…

 

ชอบคนสุภาพทั้งที่ตัวเองเป็นคนมารยาทอย่าหาทำเนี่ยนะ?

 

 

[ ไม่ได้ชอบแบบยูมะหรอกหรอ? ]

 

ก่อนที่อาจารย์จะได้พูดต่อยูจิก็ขัดขึ้นยิงคำถามที่ไม่สมควรถามอย่างยิ่งใส่เขาเสียอย่างนั้น

 

[ ยูมะก็ถือว่าเรียบร้อยนะครับถึงจะซนไปหน่อยก็เถอะ ]

 

[ แล้วชอบมั้ยล่ะครับ? ]

 

 

‘ยูจิโว้ยย’ฉันพูดไม่ออกเสียงใส่โทรศัพท์ก่อนจะลงไปนอนรัดหมอนข้าง เพราะฉันอยากจะร้องห้ามเขาใจจะขาดแต่ก็ทำไม่ได้

 

โวยวายตอนนี้ได้ความแตกแน่ว่ายูจิคุยกับฉันอยู่

 

 

[ ชอบครั ]

 

 

ตรูด…

 

“เมื่อกี้เขา!! พูดว่าอะไรไม่ได้ยินเลยสักนิด…”ไม่ปล่อยให้เขาได้พูดจบฉันรีบกดตัดสายทิ้งไปพร้อมกับยกมือขึ้นกุมก้อนเนื้อที่กำลังเต้นรัวในอก

 

เพราะตอนนี้มันเต้นแรงจนเหมือนหัวใจจะวายอยู่แล้ว!

 

“ไม่จริงน่า…ไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย?”ฉันเลื่อนมือทั้งสองขึ้นมาปิดหน้าตัวเองที่กำลังแดงเพราะคำตอบของเขา

 

ปลอบใจตัวเองว่าแค่ แบบที่ชอบ ยังได้อยู่มั้ยนะ…

 

พูดชัดแบบนี้แล้วฉันก็แย่น่ะสิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยูมะเมื่อคืนตัดสายไปตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ?”เห็นหน้าฉันยูจิก็ถามขึ้นทันที"อุตส่าห์ไปถามมาให้แท้ๆอยากรู้แต่ตัดสายทิ้งเนี่ยนะ…"

 

“ฉันไม่ได้อยากรู้สเปคเขาสักหน่อย ฉันจะให้นายถามเรื่องที่เขาไม่ยอมบอกฉันตอนที่เจอกันก่อนนายจะกินนิ้วสุคุนะเข้าไปต่างหาก”

 

ฉันกอดอกแล้วว่าประโยคยืดยาวใส่เจ้าตัวที่กำลังก้มเก็บหลักฐานเพิ่มเติมในที่เกิดเหตุ

 

“ถ้าบอกเธอไม่ได้ก็คงจะเป็นเรื่องที่เธอรู้แล้วจะโกรธไม่ก็เรื่องที่รู้แล้วเป็นอันตรายนั่นแหละน่า…”

 

ถ้ามันเป็นแบบที่นายว่าจริงๆ ก็แค่บอกฉันมาตรงๆไม่ได้หรือไงเหตุผลน่ะ

 

ฉันต้องการแค่นั้นจริงๆนะ

 

 

“ก็ถ้าเขายอมบอกแต่แรกฉันก็จะไม่ขยันถามหากับเขาแบบนี้หรอก พูดออกมาแค่นี้มันยากนักหรือยังไง…”

 

“เอาน่า เดี๋ยวอาจารย์ก็บอกเธอเองแหละ”ยูจิยิ้มแบบมีเล่ห์นัยก่อนจะหันมามองฉัน

 

“ยิ้มอะไรน่ะ?”เห็นเขายิ้มแปลกๆฉันก็ขมวดคิ้วมอง เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆยังไงชอบกล

 

อะไรของเขา?

 

“ก็เมื่อวานอาจารย์บอกว่าชอบเธอออกมาตอนที่ฉันถามสเปคเขาไง ถ้าบอกชอบแบบนี้เดี๋ยวก็คงทนไ

 

“เขาพูดเพราะนายบังคับไม่ใช่หรือไง?”ก่อนที่เขาจะพูดจบฉันก็เอามือไปปิดปากเจ้าตัวที่พูดอะไรไม่ดูสถานการณ์

 

“ฉันแค่ถามไม่ได้บังคับสักหน่อย ไหนว่าไม่ได้ฟังไงได้ยินหมดแล้วไม่ใช่หรอ~

 

“ยูจิ!!”

 

“ที่อาจารย์บอกว่าเธอเขินแล้วโกหกไม่เนียนนี่ก็คงจะจริงสินะเนี่ย~”ดึงมือฉันออกได้เขาก็เริ่มล้อฉันก่อนจะวิ่งหนีไปรอบๆเมื่อฉันทำท่าจะทุบเขาเหมือนทุกที

 

อยากจะยกตำแหน่งพ่อสื่อดีเด่นให้เลยจริง!

 

โนบาระก็อีกคน!!

 

 

ตึง!!

 

“ทั้งสองคนครับ!!”อยู่ดีๆอิจิจิซังก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาเรียกเราที่กำลังตีกันอยู่"มีรายงานด่วนมาครับ…"ก่อนจะลงไปหอบหายใจอยู่หน้าประตู

 

ทำให้ฉันที่กำลังดึงเสื้อยูจิยอมหยุดมือ

 

“หน้าตาตื่นมามีอะไรครับอิจิจิซัง?”

 

“มีรายงาน…เข้ามาว่าที่โรงเรียนซาโต้…ซากุระมีม่านกางลงมาครับ”อิจิจิซังว่าขณะที่กำลังหอบหายใจ

 

“โรงเรียนของโยชิโนะน่ะหรอคะ?”ฉันปล่อยมือออกทำให้ยูจิรีบวิ่งเข้าไปหาอิจิจิซัง

 

“อธิบายสถานการณ์มาหน่อยสิครับ”

 

“นอกจากมีม่านคลุมลงมาแล้วทางเราก็ไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมนอกจาก โยชิโนะ จุนเป เองก็อยู่ในนั้นด้วยไม่แน่ว่า…”

 

“อึก”ยูจิที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งออกไปทันที ไม่สนแม้แต่เสียงร้องเรียกของเขาเลยสักนิด

 

“อิตาโดริคุง!!”

 

“เอาอีกแล้วหรอเนี่ย…”ฉันถอนหายใจให้กับเขาก่อนจะวิ่งตามอีกฝ่ายไป

 

อย่างน้อยก็ช่วยรอจนนานามิซังที่ไปตรวจสอบพื้นที่ในท่อระบายน้ำกลับมาก่อนไม่ได้หรือยังไงนะ

 

 

“ยูจิ!! จะไปยังไงน่ะ?!”วิ่งตามเขามาได้สักพักก็ตะโกนถามออกไปเพราะว่าจุดที่เราอยู่กับโรงเรียนมันไม่ได้ใกล้กันขนาดนั้น

 

นี่เขาคงไม่ได้จะวิ่งไปจริงๆหรอกใช่มั้ย?

 

“ทางลัดข้างหน้านี่น่ะ!”ว่าจบก็เบี่ยงตัวเลี้ยวเข้าไปในตรอกข้างทางแล้วกระโดดขึ้นไปด้านบน"มาเร็ว บนนี้ไปได้เร็วกว่า"

 

เอาจริงดิ?

 

วิ่งไปแบบปกติไม่พอ แต่เป็นวิ่งบนระเบียงตึกอีกต่างหาก

 

“ให้ตายสิ”ฉันกระโดดคว้ามือเขาก่อนเจ้าตัวจะดึงฉันขึ้นไปและเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง

 

 

 

เราสองคนพากันกระโดดข้ามหลังคาตึกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างน่าหวาดเสียว แต่มันก็รวดเร็วกว่ามัวไปวิ่งอ้อมด้านล่างอย่างที่เขาว่าจริงๆ

 

“ฝึกมาแทบตายคิดว่าจะวิ่งเร็วกว่ายูจิแล้วนะเนี่ย”ฉันมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้วิ่งมาได้สักพักแล้วแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะลดความเร็วลงจนทำให้รู้สึกแปลกใจ

 

เพราะถ้าดูจากการฝึกที่ผ่านมาความเร็วของฉันมันนำเขาอยู่

 

แต่ตอนนี้กลับตีคู่กันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

 

“จะลงด้านหน้านี้แล้ว”เขาหันมาว่าแล้วกระโดดลงไปก่อนจะรอรับฉันที่ด้านล่าง

 

“ขอบใจ”

 

“ม่านอยู่ตรงนั้นแล้ว จะทันมั้ยนะ…”ลงมาได้เราก็รีบวิ่งมาจนถึงหน้าประตูโรงเรียนกันจนได้

 

 

วูบ…

 

เปรี๊ยง!!

 

ร่างกายของเราถูกม่านดูดเข้าไปทันทีที่สัมผัสโดนมัน แต่พอจะเดินออกไปกลับโดนคลื่นพลังดีดให้กลับเข้ามา

 

“ยูจิ!!”

 

“ไม่เป็นไรๆ ตั้งตัวทันน่ะ”เขาปัดเสื้อของตัวเองพร้อมกับโบกมือไปมาเมื่อฉันร้องเรียกอีกฝ่ายที่โดดดีดกระเด็นไป

 

“ถ้างั้น รีบไปหาโยชิโนะกัน”

 

“อืม”ขาของเราเริ่มวิ่งอีกครั้งหลังจากหยุดไปได้ไม่นานแต่วนดูตัวอาคารอยู่ได้ไม่ทันไรฉันก็เหลือบสายตาเข้าไปเจอเจ้าตัวในห้องโถงโรงยิม

 

“ในนี้!”

 

“เข้าใจแล้ว”ยูจิที่อยู่อีกฟากวิ่งมาเปิดประตูห้องโถงเข้าไปอย่างไม่รอช้า"นายทำอะไรน่ะ?! จุนเป!"

 

“อย่ามายุ่งจะได้มั้ยพวกผู้ใช้คุณไสย นี่มันเป็นเรื่องของฉันกับไอหมอนี่นะ”โยชิโนะหันไปมองยูจิก่อนจะปรากฏบางสิ่งเรืองแสงอยู่ด้านหลังเขา

 

แมงกะพรุน?

 

ไม่ใช่นักสาปแช่งแต่เป็นผู้อัญเชิญภูติงั้นหรอ?

 

 

 

 

โครม!!

 

“ฮ…เฮ้ยพวกนาย”ฉันที่มัวแต่ยืนอึ้งร้องทักเมื่อเห็นว่ายูจิวิ่งเข้าไปซัดโยชิโนะ ก่อนจะพากันวิ่งขึ้นไปบนตึกอีกฟากนึง

 

ต้องโทรตามนานามิซังแล้ว!

 

 

ตรูด…

 

“อ่าา ไม่มีสัญญาณ”แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อการติดต่อไม่สัมฤทธิ์ผล

 

คงจะเป็นเพราะม่านนี่สินะ

 

แล้วคนกางมันอยู่ที่ไหน? ใช่โยชิโนะรึเปล่า?

 

“โยชิโนะเพิ่งเห็นคำสาปนิ? ไม่น่าใช่ งั้นทางยูจิน่าจะยังไหว ไปหาตัวต้นเหตุคนเดียวเลยดีมั้ย…”ฉันกัดเล็บใช้ความคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองที่ด้านบนเมื่อรู้สึกถึงสายตาของใครบางคน

 

ไอเวรนั่นสินะ

 

 

 

ทันทีที่สายตาสอดผสานชายผมเทาที่มีรอยเย็บบนใบหน้าก็ฉีกยิ้มกว้าง ทำให้ฉันพยายามคิดคำนวณวิธีการต่อกรกับเขาแบบที่เจ็บตัวน้อยที่สุด

 

หน้าตาแบบนี้คนในรายงานของนานามิซังสินะ

 

“ถ้าใช้ผลึกคลุมร่างไปเลยจะได้มั้ยนะ?”ถึงจะดูเป็นไปได้แบบริบหรี่แต่ก็เป็นวิธีที่น่าลอง จนสุดท้ายฉันก็เลือกที่จะวิ่งขึ้นไปทางบันไดอีกฟาก

 

พร้อมกับได้ยินเสียงยูจิกับโยชิโนะเถียงอะไรกันดังมาถึงส่วนท้ายของตึก

 

“ถ้าไม่สำเร็จแล้วตาย ก็ขอเป็นวิญญาณกลับไปเอาคำตอบกับอาจารย์ก่อนไปเกิดแล้วกัน”

 

 

ตึง!!

 

“หาฉันเจอแล้วหรอ น่าแปลกใจจังนะ”บ่นเสร็จก็เปิดประตูด่านฟ้าขึ้นมาเจอเจ้าตัวอันตรายที่นานามิซังเจอไปเมื่อวานส่งยิ้มร่ามาให้

 

 

 

 

มีความเป็นไปได้ที่หมอนั่นยังไม่ตายครับ…

 

 

 

 

“รู้หรือเปล่าว่ามีคนพูดถึงเธอให้ผมฟังบ่อยมากเลยล่ะ”อีกฝ่ายว่าพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้แล้วชี้ไปที่กลางอก"รวมถึงสิ่งที่ถูกผนึกไว้ตรงนี้ของเธอด้วย"

 

กริด!

 

“อย่าบอกนะว่าพวกแกเป็นคนทำน่ะ?!”ไม่ยากที่จะประมวลผลจากคำพูด ฉันสร้างผลึกขึ้นมาตั้งรับอีกฝ่ายทันทีที่รู้ว่าไอคำสาปเวรนี่

 

มีส่วนกับการตายของครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน

 

“ใจเย็นๆก่อนสิไม่อยากให้ฉันชดใช้หรอ? ด้วยความทรงจำของเธอดีมั้ยล่ะ?”

 

ไอหมอนี่มันพูดเรื่องอะไรน่ะ

 

ชดใช้ด้วยความทรงจำ?

 

 

“อย่ามาตลก! สิ่งเดียวที่ชดใช้ได้คือชีวิตของแกเท่านั้น!”ฉันปาสิ่งที่ถืออยู่ใส่ร่างตรงหน้าอย่างไม่รอช้า เพราะดูจากคำพูดและการกระทำทีเล่นทีจริงแล้วแทบจะเอาอะไรมายืนยันไม่ได้

 

แถมนานามิซังก็บอกว่าห้ามให้มันโดนตัวเด็ดขาดด้วย

 

 

“นี่อย่าบังคับให้ฉันทำร้ายเธอสิ”

 

หมับ!

 

“ฉันอาจจะโดนเก็บเอาได้นะ…”หลบการโจมตีได้ มือทั้งสองข้างก็เอื้อมมาจับจับใบหน้าฉันเอาไว้ก่อนจะรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงจากกระแสพลังที่อัดเข้ามา

 

“อึก…”พร้อมกับภาพเหตุการณ์ความทรงจำที่ไหลทะลักใส่หัวฉันในรวดเดียว

 

 

 

 

 

 

 

อย่าทำแบบนี้เลยนะลูก

 

 

 

 

 

 

 

หยุดไม่ได้แล้ว—ปล่อยให้หนูทำเถอะค่ะ

 

อ๊ากก!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Thoughts read, unspoken, forever in vow

ความคิดไม่สามารถบอก ทำได้แค่สงสัยเรื่อยไป

 

And pieces of memories fall to the ground

เศษเสี้ยวความทรงจำที่หล่นลงที่พื้น

 

I know what I didn't have, so I won't let this go

ทำให้ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันไม่มีคืออะไร และจะไม่มีทางปล่อยมือไปจากสิ่งนั้น

 

Cause it's true, I am nothing without you

ใช่มันเป็นความจริง ที่ฉันไม่เหลืออะไรเลยนอกจากคุณ

 

 

With me - Sum41

 

ต้นเหตุเกิดคดีฆาตกรรม

 

ก่อนจะเข้าเรื่องขอเกริ่นก่อนแล้วกัน ฉัน ชิราซากิ ยูมะ เป็นคนที่ใช้ชีวิตวนลูบด้วยกิจวัตรประจำวันแบบเดิมซ้ำๆ คือ ตื่นนอน ไปโรงเรียน อ่านหนังสือ และเข้านอน

 

เป็นอย่างนี้มาตลอดตั้งแต่จำความได้

 

ที่บ้านของฉันมีกันสามคนพ่อแม่ลูก ที่ต่อหน้าคนอื่นดูเป็นครอบครัวสุขสันต์แต่จริงๆแล้วมีพ่อบุญธรรมที่ชอบใช้ความรุนแรงและอารมณ์ร้อน

 

 

ผ๊วะ!!

 

“ให้เอาน้ำมาให้แค่นี้ก็ไม่ได้เรื่อง!!”ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็มักจะเอาไปลงที่คุณแม่อยู่เสมอไม่ว่าจะเป็น ความเครียดจากที่ทำงาน รสชาติอาหาร

 

รวมไปถึงความคาดหวังในตัวฉันก็เช่นกัน

 

 

“คะแนนสอบเป็นที่น่าพอใจแล้วยังจะอารมณ์เสียอีกหรอคะ?”

 

“ไม่ได้อารมณ์เสียเพราะลูกหรอก สอบได้คะแนนดีขนาดนี้อยากได้อะไรเป็นรางวัลมั้ย?”

 

“มีค่ะ มีอยู่อย่างนึง…”ต่อให้รู้สึกสะอิดสะเอียนกับรอยยิ้มนั้นแค่ไหน ฉันก็ต้องอดทนเอาไว้เพื่อไม่ให้คุณแม่ต้องลำบากเป็นที่รองรับอารมณ์ของเขา

 

และมันทำให้ฉันในช่วงอายุสิบห้าปีมีความคิด

 

ที่จะหาทางปกป้องคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันเอาไว้ด้วยวิธีที่บิดเบี้ยว

 

 

“อยากไปตั้งแคมป์ในป่ากับคุณพ่อค่ะ”รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนใบหน้าของฉันพร้อมกับคำตอบที่บอกออกไป

 

“ได้สิ ไปกันเสาร์นี้เลยมั้ย?”

 

“ค่ะ”

 

ซึ่งการเสแสร้งทำตัวว่าง่ายและโอนอ่อนต่อเขามันทำให้ฉันได้ในสิ่งที่ต้องการอยู่เสมอ วินาทีหลังจากที่เขาตกลงฉันก็ตั้งตานอนนับวันเวลาเพื่อที่จะถึงวันนั้น

 

วันที่ฉันและคุณแม่จะได้หลุดพ้นจาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นรกขุมนี้เสียที

 

.

 

.

 

.

 

“ยูมะทำไมวันนี้ดูร่าเริงผิดปกติล่ะ?”

 

“ก็ได้ไปเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่ทั้งทีก็ต้องร่าเริงสิคะ”ได้ยินแบบนั้นเขาก็เลิกสนใจท่าทีของฉันแล้วไปกางเต้นท์ต่อให้เสร็จก่อนฟ้าจะมืด

 

เพราะกว่าจะเดินลึกเข้ามาในภูเขานี่ก็กินเวลาไปพอสมควร

 

 

“ยูมะ อย่าทำแบบนี้เลยนะลูก”คุณแม่ที่ดูเป็นกังวลไม่พูดไม่จามาทั้งวัน ตัดสินใจเดินเข้ามาหาฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"แม่ทนได้เพื่อลูกเสมอนะ เพราะงั้น…"

 

ดูออกสินะ

 

“คุณแม่เหนื่อยมามากพอแล้วล่ะค่ะ”ฉันเผยสิ่งที่ถูกห่อด้วยผ้าออก"ถึงเวลาที่หนูจะต้องทำอะไรเพื่อคุณแม่บ้างแล้ว"

 

 

วิ้ง…

 

ของมีคมสีเงินแวววาวสะท้อนกับแสงจากกองไฟ ทำให้คนเป็นแม่ยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นแต่มืออีกข้างก็ยังจับแขนฉันเอาไว้

 

ไม่ให้ได้ใช้มันทำตามอำเภอใจ

 

“ทำไมล่ะคะ? ทั้งที่โดนทำไปตั้งขนาดนั้นก็ยังจะทนอยู่แบบนี้”

 

“เพราะแม่ไม่อยากให้หนูใช้ชีวิตลำบากอย่างคนถูกล้อว่าไม่มีพ่อแบบแม่ไงล่ะ เพราะงั้น…อย่าทำเลยนะยูมะ”

 

วินาทีที่น้ำตาของคนที่ฉันรักสุดหัวใจไหลออกมา ราวกับเชื้อไฟที่สาดเข้าใส่ทำให้ฉันที่ตัดสินใจแน่วแน่ยกยิ้มขึ้น

 

“ไม่มีใครเขากล้าล้อแบบนั้นหรอกค่ะสบายใจได้ เพราะงั้นให้หนูทำเถอะนะคะ…”

 

“คุยอะไรกันน่ะทั้งสอ”คมมีดที่พันห่อด้วยผ้าถูกดึงออกมาแต่ยังไม่ทันที่มันจะแทงเข้าที่เป้าหมาย ร่างของอีกฝ่ายก็ถูกหั่นเป็นสองท่อนไปต่อหน้าต่อตา

 

ฉ๊วะ!!

 

 

“อ๊าก!!”

 

เสียงร้องของเขาดังอยู่ไม่นานก่อนเจ้าตัวจะสิ้นลมไปท่ามกลางความตกใจและสงสัยของเรา

 

 

 

 

 

 

 

ใครมันบังอาจตัดหน้าฉันกันนะ?

 

 

 

 

 

 

 

“ยูมะหนีกันเร็ว!”คุณแม่ที่ตั้งสติได้วิ่งมาลากแขนฉันให้รีบหนี เพราะคงไม่มีสัตว์ป่าชนิดไหนเคลือนไหวได้ไว้จนตามองไม่ทันขนาดนั้น

 

ถ้าอย่างนั้นมันคือตัวอะไร?

 

 

พรึบ!

 

“จุดพลุสนามล่อมันไปทางอื่นแล้วกัน”แม้จะในยามฉุกเฉินคุณแม่ก็ยังเป็นคนใจเย็นที่คอยชี้นำฉันที่ตอนนี้กำลังสับสน

 

ว่าทำไมถึงได้รู้สึกดีกับเหตุการณ์เมื่อกี้ขนาดนี้ ทั้งที่กำลังโดนไล่ล่าอยู่แท้ๆ

 

 

สวบ…

 

“เราจะวิ่งไปไหนกันคะ?”

 

“ไปที่ปลอดภัยจ่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”สายตาของฉันจับจ้องแผ่นหลังเล็กที่กำลังวิ่งนำอยู่โดยมีมือข้างนึงจับแขนของฉันเอาไว้

 

 

ฉ๊วะ!!

 

ก่อนที่ร่างตรงหน้าจะหายไป

 

 

 

 

 

 

เหลือไว้แค่แขนเพียงข้างเดียว…

 

 

 

 

 

 

“ค…คุณแม่”น้ำเสียงของฉันสั่นเครือมองสิ่งที่กุมอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นมองสัตว์ประหลาดตรงหน้า

 

 

เปรี๊ยง!!

 

ไม่ทันที่ฉันจะโดนมันเขมือบก็มีลำแสงสีแดงสว่างวาบซัดเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกระเด็นไป

 

“เกือบไปแล้วๆ ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?”ชายผมขาวสวมผ้าปิดตากระโดดลงมาแล้วย่อตัวตรงหน้าฉันที่กำลังช็อค

 

“เป็นสิ มีความสุขได้ไม่ทันไรก็โดนช่วงชิงไปอีกแล้ว…”

 

“มือนั่นอย่าบอกนะว่า โดนไอคำสาปนั่นกินเข้าไป?”เขาเขย่าตัวฉันไปมาหลังจากเลื่อนสายตาไปมองสิ่งที่ฉันถืออยู่

 

 

“กรรร”

 

“อ่าขอเวลาแปปนึง เดี๋ยวมาปลอบใหม่นะ”แต่ก็ต้องละสายตาจากฉันไปสนใจเจ้าคำสาปที่กำลังส่งเสียงคำราม

 

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้…ทั้งที่ตั้งใจว่าจะปกป้องเอาไว้แท้ๆ”ฉันกัดฟันแน่นแล้วลุกขึ้นเดินเอาส่วนแขนของคุณแม่ไปวางไว้ที่โคนต้นไม้หลังจากที่ถอดกำไลหยกจากข้อมือมาสวมเอาไว้

 

“นี่จะเดินไปไหนน่ะ?!”คนแปลกหน้าที่ปล่อยพลังได้ตะโกนถามฉันหลังวางสิ่งที่ถืออยู่เสร็จ ก็เดินตรงไปยังหน้าผาที่สุดปลายทาง

 

“ไปอยู่ที่เดียวกับที่คุณแม่ไปไงล่ะคะ”

 

“ผมอุตส่าห์ทิ้งงานมาปกป้องเธอนะ คิดจะตายง่ายๆแบบนั้นเลยหรอ?”

 

อีกฝ่ายจัดการสัตว์ประหลาดตัวนั้นไปได้ก็รีบมาคว้าตัวฉันก่อนจะกระโดดลงไปด้านล้างแล้วบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

 

“ก็ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว คนที่เป็นความหวังในการมีชีวิตอยู่ของฉันไม่มีอีกแล้ว”ฉันว่าด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้ให้เอ่อล้นออกมา

 

จนคนที่จับตัวฉันเอาไว้มีสีหน้าเจื่อนลงไป

 

 

พรึบ!!

 

ในจังหวะที่เราสองคนนิ่งค้างไปก็มีบางสิ่งพุ่งเข้ามาทางเราทำให้ฉันรีบผลักคนแปลกหน้าคนนั้นออกไป

 

ฉึก!

 

บางสิ่งที่ว่านั่นปักเข้าที่แขนของฉันทะลุกระดูกเข้าไปฝังที่กลางอก

 

 

“ฮ่ะฮ่ะ ทำได้แล้ว”ฉันหัวเราะเบาเมื่อดันเขาออกไปได้ทันและทรุดลงไป

 

“นี่บ้าหรือเปล่า?! ไม่มีพลังอะไรแท้ๆเอาตัวมาบังไว้ทำไมครับ?!”ชายตรงหน้าโอบกายฉันที่ไม่เหลือแรงจะยืนด้วยขาตัวเองไว้แนบอกแล้วถามออกมาด้วยสีหน้าตกใจ

 

“ก็คุณกำลังจะโดนฆ่าทั้งที่มาช่วยฉันนิคะ แค่อยากมีค่าพอจะปกป้องอะไรเอาไว้ได้บ้างเท่านั้นเอง…”

 

“การโจมตีกากๆแบบนั้นทำอะไรผมไม่ได้หรอกนะ อ่า…ให้ตายสิ”เขาว่าพร้อมกับดึงผ้าปิดตาที่สวมอยู่ออกและเริ่มทำการรักษาบาดแผลภายในของฉัน

 

 

แควก!

 

เสื้อที่สวมอยู่ถูกฉีกออกเพื่อให้เห็นปากแผลและรักษาได้สะดวกมากขึ้นพร้อมกับบ่นฉันไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

“คราวหน้าไม่ทำแบบนั้นนะครับ ถ้าเธอตายก็เท่ากับว่าผมทำพลาดซ้ำซากสิแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวยังปกป้องไม่ได้แบบนี้”

 

“พูดเหมือนคนทำพลาดมาแล้วเลยนะคะ”ฉันเลื่อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่ายที่กำลังทำการรักษาบาดแผลของฉัน

 

สีหน้าเป็นกังวลขนาดนั้น…

 

เพราะบาดแผลนี่งั้นหรอ?

 

 

“เวรละเอาไม่ออก”เขาจิ๊ปากเมื่อพยายามเอาบางสิ่งออกมาจากตัวฉันแต่ดันไม่ประสบผล จนทำให้ฉันได้แต่คิด

 

ว่าอะไรทำให้เขาพยายามช่วยคนแปลกหน้าขนาดนี้กันนะ?

 

“นี่…คุณน่ะ”ถึงแม้จะเลือดออกท่วมตัวขนาดนี้แต่ฉันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมันเจ็บมากจนชาไปเอง

 

หรือไม่ก็เป็นตัวฉันที่กำลังดีใจ

 

 

 

 

 

 

 

ที่ได้เจอเหตุผลใหม่ของการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

“ปกป้องแต่คนอื่นแบบนี้ ก็คงจะอยากโดนใครสักคนปกป้องบ้างไม่ใช่หรือยังไงกันคะ?”

 

“อยู่ดีๆพูดอะไรน่ะครับ?”ในจังหวะที่เขากำลังพยายามรักษาอยู่ฉันก็ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเขา ทำให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสีหน้าตกใจ

 

“ต้องรู้สึกดีไม่ใช่ทำหน้าแบบนี้ตอนมีคนยอมตายแทนคุณสิ”

 

“ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะแต่เธอเป็นคนแรกที่พูดกับผมแบบนั้นเลยนะ อ่าา โดนเข้าแล้วจริงๆด้วยการตกหลุมรักแบบแปลกๆที่ไอเพื่อนเวรนั่นพูดถึง…”

 

เมื่อการรักษาเสร็จสิ้นเขาก็ประคองร่างของฉันลงนอนราบกับพื้นหญ้าแล้วโน้มกายลงมาจุมพิตที่หน้าผากหลังจากบ่นงึมงำกับตัวเองจบ

 

“เมื่อกี้พูดว่าตกหลุ”แต่ก็ไม่ปล่อยให้ฉันถามทวนยกมือขึ้นปิดปากฉันเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รอผมก่อนนะ ผมสัญญาว่าจะบอกเธออีกครั้งในวันที่เรารู้สึกเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตุบ…

 

ร่างของฉันทรุดลงกับพื้นทันทีที่วิญญาณคำสาปผมเทาปล่อยมือออก แม้จะใช้เวลาไม่นานแต่ก็เป็นหนึ่งวินาทีที่โคตรทรมานเอามากๆ

 

“อึก…แค่ก…แค่ก…”

 

“อึดเหมือนกันนะเนี่ย คิดว่าสมองเธอจะระเบิดออกมาแล้วซะอีก”เจ้าตัวหัวเราะชอบใจ"แต่ถึงแบบนั้นก็ขยับไม่ได้ไปสักพักล่ะนะ"

 

“เดี๋ยว กลับมา..ก่อน…”ฉันพยายามจะลุกตามคนที่เดินสวนลงไปด้านล่าง แต่เพราะผลกระทบจากดาเมจเมื่อกี่ทำให้ฉันไม่สามารถควาบคุมร่างกายได้ดั่งใจ

 

“เอาเป็นว่าเราหายกันแล้วนะ”

 

“อึก…”นอกจากจะลุกไปไหนไม่ได้แล้ว ความทรงจำที่กลับคืนมาแบบร้อยเปอร์เซนต์นั้นยังทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดกับมันอย่างบอกไม่ถูก

 

ทั้งที่เวลาทำพลาดก็ไม่ใช่ฉันที่โดนทำโทษแต่ก็พยายามทุกอย่างเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ เพื่อปกป้องเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างฉันเสมอ

 

“คุณแม่คะ…”ภาพรอยยิ้มแสนอ่อนโยนที่ฉันเคยได้รับมันในทุกๆวัน ตอนนี้มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว และการที่ลึกๆฉันรู้สึกได้ว่ากำลังขาดที่พึ่งทางจิตใจนั้น

 

อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันคาดหวังว่าจะได้เหตุผลจากอาจารย์เป็นพิเศษเพราะว่านอกจากเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันก็ไม่ เหลือ ใครอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

“เขาบอกว่าจะบอกอีกครั้งตอนที่รู้สึกเหมือนกันงั้นสินะ”ฉันหัวเราะออกมาเมื่อสามารถจำทุกอย่างได้แม่นยำอีกครั้ง

 

ทั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนกับเขาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแท้ๆ

 

“โอ้ย…รู้สึกสุดยอดไปเลยแฮะ”มือทั้งสองข้างค่อยๆดันกายขึ้นมานั่งแล้วสะบัดหัวรัวๆ"แต่ก็แอบช็อคอยู่นิดหน่อยเรื่องอุดมการณ์ตอนไปตั้งแคมป์นะเนี่ย"

 

ฉันเก็บกดขนาดอยากฆ่าคนเลยหรอ?

 

ถ้าคนอื่นรู้จะยังคุยกันปกติอยู่ได้มั้ยนะ…

 

 

โครม!!

 

ในระหว่างที่ฉันกำลังคิดก็ได้ยินเสียงโครมครามดังออกมาก่อนตัวอาคารฝั่งซ้ายจะพังลง ตามด้วยร่างของยูจิที่ลอยทะลุฝุ่นควัญออกมาตั้งหลักที่พื้น

 

“เวรแล้ว ต้องรีบไปสมทบ”เมื่อลองขยับร่างกายดูแล้วไม่เกิดผลข้างเคียงก็รีบวิ่งลงไปด้านส่างก่อนจะกระโดดผ่านหน้าต่างชั้นสองลงมา

 

ตูม!!

 

ไม่ทันที่เท้าจะแตะถึงพื้นยูจิที่ไม่รู้ไปโมโหอะไรมาก็ทุบพื้นจนคอนกรีตแตกกระจาย สร้างดาเมจขึ้นในวงกว้าง

 

“ยูจิ!! อย่าโดนตัวไอเวรนั่นเชียวนะจำที่นานามิซังบอกไม่ได้หรือยั

 

ฝุ่นควัญในตอนแรกจางลงปรากฏร่างของยูจิ ที่ถูกแทงทะลุจนตัวพรุนโดยฝีมือของวิญญาณคำสาปผมเทา

 

“เธอชนะฉันไม่ได้หรอก รีบเปลี่ยนตัวเร็วเข้า”มือของมันนาบลงที่ตัวของยูจิก่อนเจ้าตัวจะชะงักไปและทำให้ยูจิเอาหัวโขกเข้ากับหน้าของมันไปหลายที

 

แม้ว่าตัวของเขาจะโดนเสียบจนทะลุไปแล้วก็ตาม

 

 

“นายนี่…”หลังจากยืนดูอยู่นานก็ได้ช่องว่างเข้าไปแทรกการต่อสู้ของทั้งสองคนสักที"โดนเสียบจนพรุนขนาดนั้นแล้วยังสู้ต่อได้เนี่ยเหนือมนุษย์จริงๆเลยนะ"

 

“โอ๊ะ?! ก่อนหน้านี้ไปไหนมาน่ะ?”เขาถามเมื่อเห็นฉันที่ไม่รู้ว่าหายไปไหนมาในตอนแรก

 

“ไปหาตัวคนกางม่านน่ะ แต่โดนไอหมอนี่เล่นซะจนขยับตัวไม่ได้ไปสักพักเลยล่ะ”ฉันตอบก่อนจะดึงตัวยูจิออกมาในระยะปลอดภัยและใช้ผลึกอุดปากแผลของเขาไว้"โยชิโนะล่ะ?"

 

“เรื่องนั้นน่ะ…”ในจังหวะที่เราละสายตาไปเพียงชั่วครู่ วิญญาณคำสาปผมเทานั่นก็วาปมาด้านหลังทำท่าจะโจมตีเราแต่

 

คิดจะหลบตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

 

 

 

 

 

 

ฉ๊วะ!

 

“นานามิน”ยูจิเรียกชื่อของคนที่เข้ามาปัดการโจมตีเอาไว้ได้ทัน ทำให้ฉันที่หลับตาปี๊ลืมตาขึ้น

 

“ไว้จะเทศนาทีหลัง รายงานสถานการณ์มาก่อน”

 

“ช่วยเอาไว้ไม่ทันครับ…แต่ถึงจะมีรูบนตัวหลายรูก็เถอะแต่ยูมะห้ามเลือดให้แล้วส่วนคนอื่นสลบอยู่ที่โรงยิมครับ”

 

ยูจิเริ่มอธิบายสถานการณ์คร่าวๆให้นานามิซังฟังก่อนเจ้าตัวปัญหาผมเทาจะยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นเขา

 

“เจอกันทั้งทีมากอดกันหน่อยมั้ย ผู้ใช้คุณไสยเจ็ดส่วนสาม”

 

“อิตาโดริคุงเลือดที่จมูกเจ้านั่น?”แต่นานามิซังก็ไม่ได้สนใจการทักทายของมันเท่าเลือดที่ไหลซึมออกมาทางจมูกของอีกฝ่าย

 

และนั่นทำให้เราได้รู้ว่าการโจมตีของยูจิมีผลกับมันโดยตรง ซึ่งมันเพิ่มโอกาสที่เราสามคนจะช่วยกันปัดเป่ามันได้ที่นี่

 

 

“งั้นผมกับยูมะจะช่วยกันหยุดการเคลื่อนไหวของมันเพื่อเปิดช่องให้เธอได้โจมตีนะครับ”

 

“รับทราบ!!”ทั้งฉันและยูจิขานรับ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่เราที่ต้องการเริ่มการโจมตีครั้งต่อไปเพื่อจัดการอีกฝ่าย

 

ก…กรึก…

 

มันเปลี่ยนรูปร่างแขนของมันให้เป็นใบมีดยาวขนาดใหญ่พุ่งตัวเข้ามาโจมตีนานามิซัง ทำให้ฉันและยูจิเข้าไปช่วย

 

ท่าเปลี่ยนแขนเป็นใบมีดฉันก็น่าจะทำได้รึเปล่านะ

 

เคลือบแขนด้วยผลึกมาจนถึงข้อศอก…

 

 

กริด—

 

“อ๊ะ?! ได้แล้ว!!”

 

“หลบก่อน!”

 

“หวา!!”ยูจิตะโกนบอกฉันที่กำลังดีใจให้หลบการโจมตีจากด้านบน และด้วยการโจมตีนั้นทำให้มันเปลี่ยนรูปแบบไปมา

 

ราวกับว่ากำลังเรียนรู้ขีดจำกัดของตัวมันเองไปพร้อมๆกัน

 

 

“ไปฆ่าเจ้าเด็กนั่น”มันคืนสภาพและคายบางสิ่งออกมาพร้อมกับสั่งพวกตัวเล็กให้ไปจัดการยูจิ

 

 

ควับ!

 

ตึง!!

 

และเข้ามาโจมตีนานามิซังทันทีที่แยกตัวคนเดียวที่สามารถอัดมันได้ออกไป

 

“อย่างที่คิดหมอนั่นเป็นเด็กโง่ที่ฆ่าคนไม่ลงจริงๆสินะ”น้ำเสียงเย้ยยันดังขึ้นเมื่อมันหันไปมองยูจิที่ไม่ยอมลงมือเสียที

 

“ไอหมอนั้นเป็นคนดีก็จริง แต่ก็ไม่ได้โง่แบบที่นายคิดหรอกนะ!”ฉันว่าพร้อมกับใช้แขนข้างที่เคลือบผลึกฟันเข้าที่ร่างของมัน

 

สู้กันอยู่สามคนแท้ๆลืมฉันได้ยังไง

 

แอบเสียใจนะเนี่ย

 

“อย่ามาก๊อปพลังฉันแบบนั้นสิ—”ไม่ทันที่มันจะได้พูดจบยูจิก็กระโดดลงมาจากด้านบนช่วยเราทำคอมโบใส่เจ้าวิญญาณคำสาปนี่

 

ปัก!!

 

ตุบ!

 

 

 

“กางอาณาเขต…นิพพานปิดตน”ในจังหวะที่กำลังโดนอัดเป็นกระสอบทรายอยู่ดีๆมันก็อ้าปากขึ้นปรากฏแขนน้อยๆสองคู่ประกบมือเข้าด้วยกัน

 

งอกมือสีดำทมิฬมากมายออกมาจากร่างหวังจะโอบล้อมเราไว้ในอาณาเขตของมัน

 

“นานามิซัง!!”แต่กลับมีเพียงนานามิซังเท่านั้นที่ถูกดึงเข้าไปในอาณาเขตของศัตรูเพราะยูจิที่ไหวตัวได้เข้ามาดึงฉันที่อยู่ใกล้ออกไปก่อนมันจะเสร็จสมบูรณ์

 

กรึก!

 

 

เวรล่ะทำไงดี

 

เราสองคนในตอนนี้สามารถพังมันเข้าไปได้มั้ยนะ?

 

 

“เกือบไปแล้วนะแม่หนู”แต่เมื่อตัวฉันที่ถูกยูจิอุ้มพาดบ่าโดนวางลงกลับต้องมองเขาอย่างตกใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคนที่อุ้มฉันมาไม่ใช่เขา

 

_________________________

 

อ่ยยยย มาแล้วตอนนี้ค่อนข้างดาร์คและปวดตับพอสมควรเลยแต่ในที่สุดความทรงจำน้องก็กลับมาแล้วและมีปมอื่นมาแทน ว่ะ ฮ่าฮ่า

 

หลังจากนี้แทนที่จะเป็นยูมะโหมดซึน[ซึนเดเระ]ก็จะมีโหมดยัน[ยันเดเระ]โผล่เข้ามาให้เห็นแทนในบางช่วง อุ๊ปส์ หลุดสปอย55555

 

จะเป็นยังไงต่อรอติดตามกันในตอนต่อไปนะฮะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจอกันตอนหน้าคับ

อาจเป็นการ์ตูนรูป อาหาร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #549 555 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:26

    ทำไมยูมะกากจัง รู้สึกว่าจะตามหลังคนอื่นเสมอเลย..

    #549
    1
    • #549-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      20 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:58
      น้องเพิ่งจะได้ความทรงจำคืนและอยากให้น้องมีบางสิ่งมากระตุ้นเพื่อเปิดสวิตซ์พลังค่ะ แล้วไรท์ก็ไม่อยากจะให้พลังน้องโอเวอร์เกินไปจนเกินหน้าเกินตาตัวเอกอย่างยูจิแบบที่อื่น หวังว่ารีดจะเข้าใจไรท์ตรงนี้นะคะ
      #549-1
  2. #548 chamin-doll (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:29
    ขอถามแบบโง่ๆหน่อยนะคะ เรื่องนี้พระเอกคือโกโจ หรือว่าฮาเร็มหรอคะ?..3pก็ได้นะ เราเชียร์สุคุนะ
    #548
    3
    • #548-2 chamin-doll(จากตอนที่ 27)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:43
      อุ..ปวดใจ แต่ก็ยังตามต่อค่ะ ไรต์แต่งสนุกมากกกกก ต่อให้เมนเราไม่ได้..เราก็จิ้นเองได้5555//ชูป้ายไฟสุคุนะ
      #548-2
    • #548-3 -BW-(จากตอนที่ 27)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:26
      ถึงเฮียแกจะนานๆมีโม้เม้นต์ที แต่รับรองเรือแรงแบบสร้างสึนามิได้แน่นอนค่ะ ไรท์เอาหัวเป็นประกันน
      #548-3
  3. #545 mild_ump (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:36
    เห็นชื่อตอนละตกใจหมดเลยค่ะไรท์55555
    #545
    1
    • #545-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:33
      555555ใจหายวาบเลยใช่มั้ยคะ ยังไม่จบน้า
      #545-1
  4. #539 หมา-คู (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:02

    รอต่อปาย~

    #539
    1
    • #539-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      14 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:54
      มาแล้วเน้อ
      #539-1
  5. #538 thx.5sb19 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:24
    อีเราก็นึกว่าจบแบบดาร์กๆ แต่เปล่า จบตอน โล่งอกหน่อย55555
    #538
    1
    • #538-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      14 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:53
      ยังงงงงง อีกนานเลยค่ะ5555
      #538-1
  6. #537 อั้ยหย๋า (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:12

    ตกใจหมดทำไมมันจบเร็วจัง อ่อpart ตัวตนจบนี่เอง ฮ่าฮ่าทำเอาใจหายหมด

    #537
    3
    • #537-2 อั้ยหย๋า (จากตอนที่ 27)
      13 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:25
      รอคุณไรท์มาอัปนะคะ คิดถึงม้ากมาก
      #537-2
    • #537-3 -BW-(จากตอนที่ 27)
      14 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:54
      มาแน้วฮะ คิดถึงรีดเหมือนกานน
      #537-3
  7. #536 Pupe' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:05
    เป็นเศร้าๆดูเด้อ
    #536
    1
    • #536-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:34
      แอแง ไม่ร้องน้า
      #536-1
  8. #535 Ally Jang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:07

    รอคร้าาา
    #535
    1
    • #535-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:33
      รับทราบฮะ
      #535-1
  9. #534 icesupicha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:41

    โฮ้ยยย น้องจะยันแตกแล้ว

    #534
    1
    • #534-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:33
      ใกล้แล้วววว
      #534-1
  10. #531 yukocha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:36
    อาจารย์มาดูน้องเร็ว! ปมในอดีตน้องดาร์คมากเลยอะสงสาร( ;∀;)
    #531
    1
    • #531-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:31
      จารย์รีบมาโอ๋เร็วว
      #531-1
  11. #530 『夜雀』 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:32

    หัวใจจะวายเมื่อเห็นคำว่าEND

    อ่า~ เรารอน้องยูมะยันฯแตกอยู่นะคะ

    ดูซิ ใครจะรับมือได้บ้าง

    #530
    1
    • #530-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:31
      รอดูได้เลยฮะะ
      #530-1
  12. #529 ดอลลา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:14
    ตกใจนะตอนเห็นคำว่าend แบบ เอ๊ะ จบแล้วหรอ ทำไมจบเร็วจัง
    #529
    1
    • #529-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:31
      หลอกให้ตกใจเล่น5555
      #529-1
  13. #528 อยากกินบิงซู (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:13
    โอ๊ยยยยย หัวจะวายเห็นคำว่าEndแล้วแบบ หืมมม อะไรจะจบแล้วเหรอ ไม่จริงใช่มั้ย!!?
    สรุป อ่อเปล่ายังไม่จบ//โล่ง
    #528
    1
    • #528-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:30
      ยังงงงง อีกยาวไกล5555
      #528-1
  14. #527 CherryL🍒 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:09
    เห็นคำว่าENDตกใจหมดเลยค่ะ!!!555555 ดีใจทียังไม่จบนะคะะ อยากอ่านเรื่องนี้ไปนานๆเลยย!~
    #527
    1
    • #527-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:30
      ไม่ต้องห่วงค่ะน่าจะีกนานพอสมควรเลย55555
      #527-1
  15. #526 minxxix (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:04
    อห ปมน้องในอดีตค่ตดาร์กเลยค่ะคุณไรท์
    #526
    1
    • #526-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:29
      ต่อจากนี้จะเริ่มฝลดใฝลแล้วค่ะ รึเปล่านะ55555
      #526-1
  16. #525 GOT7BAMBAM-33106 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:01
    สนุกมากเลยค่าาา รอดูน้องยูะยันแตกเลยยย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ❤️
    #525
    1
    • #525-1 -BW-(จากตอนที่ 27)
      6 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:03
      ขอบคุณงับ ฝากด้วยเน้ออ❤️❤️❤️
      #525-1