[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 26 : Chapter 20 | ตัวตน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    31 ม.ค. 64

Chapter 20 | ตัวตน 2

 

 

“เขาลือกันว่าเธอมีด้านมืดแปลกๆน่ะ แต่เธอก็ไม่ต้องคิดมากหรอกอยู่กับเธอมาตั้งหลายเดือนยังไม่เห็นเธอทำแบบนั้นเลยนิ”

 

ยูจิรีบปัดมือเพื่อไม่ให้ฉันคิดมากเมื่อฉันที่ได้ยินนิ่งค้างไปกับคำพูดของเขา

 

 

ก็ตอนนี้ฉันความจำเสื่อมไง

 

นายลืมแล้วหรอ?

 

“อย่าเพิ่งเชื่อตัวตนของฉันที่นายเห็นเลย ข่าวลือมักจะมีแก่นความจริงอยู่เสมอ…”ใช่ฉันว่าฉันมั่นใจว่ามันมีความเป็นไปได้

 

เด็กที่ครอบครัวมีปัญหามักจะมีบางอย่างผิดปกติ

 

ส่งผลให้การกระทำผิดปกติได้ด้วยเช่นกัน

 

“ถึงเมื่อก่อนจะไม่สนิทกันแต่บ้านเธอกับบ้านฉันก็อยู่ใกล้กันนะ ไม่เห็นจะมีอะไรแบบนั้นสักหน่อย”เขาว่าแล้วยกกรงขังคำสาปที่ถืออยู่ขึ้นมา"จัดการจบเรื่องเสร็จฉันพาไปดูเอามั้ย? เผื่อจะนึกอะไรออก"

 

จะพากลับเซ็นไดอะนะ?

 

“จบคดีแล้วก็อย่ากลับคำแล้วกัน”ฉันยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนเราจะลงจากรถมาทำตามแผน

 

นั่นก็คือปล่อยคำสาประดับต่ำนี่ใส่ โยชิโนะ จุนเป แล้วดูท่าทีของเขา ในกรณีที่เขามีท่าทีว่าเป็นผู้ใช้คำสาปหรือนักสาปแช่งมีระดับสูงกว่าระดับสองให้ถอยกลับมาตั้งหลัก

 

แต่ถ้าไม่ก็ให้เข้าไปช่วยเขาแล้วถามถึงเหตุการณ์วันนั้นแทน

 

 

“งั้นปล่อยตรงนี้นะครับ”อิจิจิซังรับกรงมาจากยูจิแล้วเปิดมันออกแต่ยังไม่ทันไรก็ต้องวิ่งตามไปจับมันที่ออกนอกเส้นทางไปแทน

 

“มีคนอยู่ด้วยไม่ทันแล้ว!”ฉันตะโกนเรียกยูจิที่เห็นมันหลุดก็วิ่งตามไปแบบไม่คิดชีวิต

 

วิ่งตามไปแบบนั้นทำไมแผนแตกหมดแล้ว!!

 

“เฮ้อ ต้องตามไปสินะ”สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะวิ่งตามเขาไปจนเจอเจ้าตัวนั่งคุยกับตัวเองที่พื้น โดยมีเป้าหมายกับคนแปลกหน้ายืนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

 

“อะไรน่ะนักยิมนาสติกหรอ?”

 

 

“เอ่อ…ขอโทษนะคะพอดีว่ามีเรื่องจะถามนิดหน่อย”ฉันวิ่งมาชะลอและหยุดลงข้างทั้งสองก่อนจะเลื่อนสายตามามองที่เป้าหมาย"มาด้วยกันก่อนได้มั้ยคะ?"

 

“ฉันกำลังคุยกับเขาอยู่นะ อย่าเพิ่งมาลากตัวไปกลางคันแบบนั้นสิ”

 

“ขอโทษค่ะแต่ว่าเรื่องของทางนี้…”ชายร่างท้วมทักท้วงขึ้นทำให้ฉันต้องหันไปขอโทษแต่ยูจิที่บ่นงึมงำอยู่ก่อนหน้าก็เดินมาจับตัวฉันเอาไว้

 

“ธุระของทางนี้ก็สำคัญมากเหมือนกันนะครับ”

 

“ธุระสำคัญ? เป็นเด็กเป็นเล็กหัดพูดจาไร้สาระมาจากโรงเรียนอะไรฉันจ…”

 

 

พรึบ!!

 

“อ๊ากก”เมื่อยูจิที่นึกไม่ออกว่าจะเถียงอะไรต่อก็ดันมือไวไปคว้ากางเกงของเขา ดึงลงจนสุดถือมันวิ่งหนีไป

 

อ๊ากกก

 

ไม่นะ!! ตาของฉัน!!

 

“จะบอดมั้ยเนี่ย!!”ฉันยกมือขึ้นปิดตาแล้วร้องออกมาเพราะดันไปเห็นอะไรที่มันไม่ควรจะได้เห็นเข้า

 

 

“โวยวายอะไรน่ะยูมะ?”

 

“เอ๊ะ? ครบรอบแล้วหรอเร็วมาก”โยชิโนะร้องตกใจเมื่อหันกลับไปเจอยูจิกำลังเดินโบกมือมาทางเรา

 

“ก็นายอยู่ดีๆไปดึงกางเกงชาวบ้าน! อ่าาา ไม่นะตาฉันเห็นอะไรที่ไม่น่าดูไปซะแล้ว…”

 

“พวกเธอสองคน…”โยชิโนะพูดเสียงเบาทำให้ฉันเลิกโวยวายให้ยูจิที่เอาแต่หัวเราะแล้วหันมาหาเขา

 

“อ้อขอโทษๆทำให้อึดอัดสินะ”ฉันกล่าวขอโทษแต่อีกฝ่ายก็ปัดมือรัวๆ

 

“เปล่าหรอก แต่เมื่อกี้ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้นี่นา”เขาว่าแล้วเสตามองไปทางอื่นก่อนฉันกับยูจิจะหันมามองหน้ากันแล้วอมยิ้ม

 

“ก็เหมือนนายจะไม่อยากให้คนที่ไม่ชอบมายืนขวางหน้าบ้านนานๆนี่นา”

 

“ดูออกขนาดนั้นเลยหรอ?”

 

“งั้นไหนๆก็ไหนๆแล้ว ต่อจากตรงนี้ขอเวลานายสักเดี๋ยวแล้วกันนะ ไปตรงนู้นกันเถอะ”ฉันหันกลับไปหาโยชิโนะหลังจากที่ยูจิพูดจบก็เดินนำไปก่อน

 

“อืม”เขาตอบรับทำให้เราสามคนพากันเดินมานั่งบริเวณริมแม่น้ำที่ไม่ไกลจากตัวบ้านมากนัก

 

 

 

 

 

ท้องฟ้าสีครามกลับกลายเป็นสีส้มบ่งบอกว่าตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมานานพอสมควร ส่งผลให้เราต้องรีบจบงานตามแผนก่อนจะค่ำ

 

“อ่าโทรไม่ติด! ถามเองเลยแล้วกัน!”เป็นยูจิที่ร้องขึ้นหลังจากพยายามโทรหาอิจิจิซังอยู่นานทำให้ฉันที่นั่งอยู่ถัดจากโยชิโนะเงยหน้ามองเขา

 

สุดท้ายก็ถามเองสินะ…

 

“โรงหนังที่นายไปก่อนหน้านี้มีคนตายน่ะ นายเห็นอะไรบ้างมั้ยเช่นไอตัวแบบนี้”ยูจิชูเจ้าคำสาประดับต่ำในมือขึ้น

 

และนั่นทำให้เขามีท่าทีตกใจเล็กน้อยก่อนจะปฏิเสธออกมา

 

“ไม่นะ ฉันเพิ่งจะมาเห็นอะไรแบบนั้นเร็วๆนี้เอง”ถึงจะตอบว่าไม่แต่ฉันกลับรู้สึกได้ว่าเขากำลังปิดบังบางอย่าง

 

“อ้อ งั้นก็เหมือนยูมะน่ะสิ”เขาว่าแล้วเดินมานั่งลงข้างฉันก่อนจะโผล่หน้าไปอธิบายให้โยชิโนะฟัง

 

ที่เรื่องแบบนี้ล่ะเซนต์ไม่มีเลยนะยูจิ

 

แต่ก็อาจจะมีโอกาสที่เขาจะโดนข่มขู่ไม่ให้บอกเพราะงั้นจะยอมเชื่อก็แล้วกัน…

 

 

“ใช่ตามที่หมอนั่นบอกแหละ ฉันเพิ่งมองเห็นได้ไม่กี่เดือนแต่ก็ดันโดนสอยมาเป็นนักเรียนแล้ว บางทีนายเองก็อาจจะได้มาเรียนกับเราด้วย”

 

“นั่นสินะเรื่องนั้นก็น่าจะเป็นไปได้ถ้าอาจารย์มาด้วย…”เมื่อเราพูดถึงการชวนเขาเข้าโรงเรียนเจ้าตัวก็มีแววตาเป็นประกายขึ้นมา

 

แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น

 

“จะว่าไปนายไปดูเรื่องอะไรที่โรงหนังหรอ?”

 

“นายไม่น่ารู้จักหรอก…เรื่องมนุษย์ไส้เดือนสามน่ะ”ถึงจะปฏิเสธในตอนแรกก็ต้องยอมให้กับยูจิที่ถามเขาด้วยท่าทีร่าเริง

 

“เรื่องนั้นโคตรน่าเบื่อ”

 

“โอ๊ะ?!”ฉันร้องแล้วหันไปมองเมื่อเราสองคนหลุดพูดออกมาพร้อมกันก่อนจะหัวเราะออกมาแล้วชวนโยชิโนะคุยเรื่องหนังไปเรื่อย

 

คุยกันถูกคอเหมือนแรกๆที่ฉันเจอยูจิเลยแฮะ

 

 

ครืด…

 

[ คุคิซากิ โนบาระ ต้องการติดต่อคุณ… ]

 

“ตายล่ะ นายสองคนเงียบเสียงแปปนึงนะ”ฉันยกหน้าจอให้ยูจิดูทำให้เจ้าตัวเอามืออุดปากตัวเองพยักหน้าทันที

 

[ เป็นยังไงบ้าง เมงุมิบอกว่าเธออาการไม่ค่อยดีนี่นาแต่ไปทำภารกิจแบบนั้นไม่เป็นไรแน่หรอ? ]

 

“ไม่เป็นไรๆ ดีขึ้นมานิดนึงแล้ว”รอยยิ้มบางวาดขึ้นบนหน้าของฉันอัตโนมัติเมื่อโนบาระโทรมาถามถึงอาการเมื่อวาน

 

[ อย่าหักโหมล่ะ อ้อๆรุ่นพี่มาคิถามถึงวีดีโอโปรโมทน่ะว่าเสร็จแล้วทำไมไม่เอาลงสักที… ]

 

ลืมเรื่องนั้นไปเลยแฮะ

 

“งั้นเย็นนี้จะเอาลงแล้วกัน แล้วทางนั้นซ้อมเป็นยังไงบ้างวิ่งอยู่หรอทำไมดูหอบๆแล้วเสียงพวกรุ่นพี่โวยวายอะไรกันน่ะ?”ฉันถามทั้งที่หัวเราะ

 

เพราะทางนั้นดูจะวุ่นวายไม่น้อยเลย

 

[ โวยวายเรื่องเธอนั่นแหละ ถ้าหายแล้วก็รีบๆกลับมารับเคราะห์โดนรุ่นพี่แพนด้ากับรุ่นพี่โทเกะแกล้งแทนฉันได้แล้ว! ให้เมงุมิยื้อเอาไว้ให้อยู่เนี่ย!! ]

 

โนบาระร้องลั่นเพราะเหมือนว่าโทรศัพท์ที่คุยอยู่จะโดนพวกรุ่นพี่แย่งไปแล้วรุมจี้เอวเจ้าตัวจนเสียงดังมาถึงทางนี้

 

[ รีบๆหายดีแล้วมาซ้อมก่อนเพื่อนเธอจะหัวเราะจนตายล่ะ ]

 

“ค…ค่ะรุ่นพี่มาคิ”

 

[ แซลมอน แซลมอน ]

 

ฉันตอบรับก่อนจะได้ยินเสียงรุ่นพี่โทเกะแล้วสายก็ตัดไปจนฉันหัวเราะแล้วถอนหายใจออกมา เลือกไม่ถูกว่าจะแกล้งกลับช้าหรือจะรีบไปช่วยดี

 

“ว่าไงบ้าง?”คุยเสร็จเดินกลับมายูจิก็ถามขึ้นก่อนฉันจะเหลือบไปเห็นว่ามีผู้หญิงอีกคนยืนอยู่กับพวกเขาด้วย

 

“เธอคือยูมะจังที่ยูจิคุงพูดถึงเมื่อกี้สินะ ไปกินข้าวเย็นที่บ้านกับเรามั้ย?”เธอว่าอย่างเป็นมิตร

 

ดูแล้วน่าจะเป็นคุณแม่ของโยชิโนะสินะ

 

“อยากไปด้วยนะคะ…แต่ว่าเหมือนฉันจะต้องกลับก่อนน่ะค่ะ”ฉันว่าแล้วชี้ไปทางโทรศัพท์ทำให้แม่ของโยชิโนะพยักหน้าเข้าใจ

 

“เธอจะกลับก่อนหรอ? น่าเสียดายอุตส่าห์คุยกันถูกคอแท้ๆ”ยูจิทำเสียงหงอก่อนฉันจะยิ้มกว้างให้ทั้งสองคน

 

“ถ้ามีคราวหน้าไว้ชวนฉันอีกได้มั้ยคะ?”นานๆจะเจอเพื่อนที่คุยกันถูกคอก็จริงแต่เหมือนโนบาระเองก็น่าจะใกล้ตายเต็มที่แล้วเหมือนกัน

 

แอบเสียดายอยู่นิดหน่อยแฮะ

 

หรือจะให้เมงุมิยื้อไว้คนเดียวก่อนดี…

 

“ถ้าธุระมันด่วนก็ไปเถอะยูมะจัง คราวหน้ายังมีนะ”คุณแม่ว่าแล้วยิ้มกว้างทำให้ฉันที่ก้มหน้าคิดพยักหน้าแล้วโค้งตัวลาก่อนจะโบกมือให้ทั้งสองคน

 

มีคุณแม่คอยทำอาหารเย็นให้แบบนั้น

 

น่าอิจฉาจังนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ชิราซากิจัง!ทางนี้ครับ”คุณอิจิจิเรียกฉันที่กำลังเดินหลงอยู่ให้หันกลับไปหาเขาในรถ

 

ทำไมเขาทำหน้าตาเหมือนคนจะร้องไห้เลย?

 

“มีอะไรหรือเปล่าคะอิจิจิซังทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”เดินมาเปิดประตูเข้าไปนั่งเสร็จฉันก็โผล่หน้าไปถามทำให้รู้ว่าเขาโดนนานามิซังจับได้เรื่องที่ไม่ได้คอยอยู่ดูแลเรา

 

เลยโดนดุมานิดหน่อย

 

“แล้วอิตาโดริคุงล่ะครับ?”

 

“กินข้าวเย็นอยู่กับโยชิโนะน่ะค่ะ ลืมถามไปเลยว่าจะกลับตอนไหน”ได้ยินแบบนั้นอิจิจิซังก็ไม่รอช้ากดโทรศัพท์โทรหายูจิทันที

 

[ ไว้เจอกันสองชั่วโมงข้างหน้านะครับ ]

 

“สองชั่วโมงหรอ…!?”อิจิจิซังร้องท้วงแต่ยูจิก็ตัดสายไปก่อนทำให้เขาทำหน้าเศร้าคอตกไป เพราะว่าอิจิจิซังดันบอกว่าจะรับเราก่อนแล้วค่อยไปรับนานามิซัง

 

แต่ดูแล้วถ้าให้รออีกสองชั่วโมงนานามิซังที่ได้รับบาดเจ็บอยู่อาจจะทนไม่ไหวเอา

 

“งั้นไปรับนานามิซังก่อนมั้ยคะ ดูแล้ว โยชิโนะ จุนเป ไม่น่าจะเป็นคนก่อเหตุที่โรงหนังนะคะ”

 

ใช่ดูแล้วน่าจะเป็นคนที่ข่มขู่เขามากกว่า…

 

 

“แบบนั้นก็ได้ครับ”

 

หลังคำตอบรับรถยนต์สีดำเงาเร่งเครื่องเลี้ยวออกจากข้างทาง แล่นเข้าสู่ถนนสายลักมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่นานามิซังส่งมาให้ก่อนหน้านี้

 

 

ติ้ง…

 

[ GojoSatoru_ : ยูมะเธอได้โกรธผมหรือเปล่าครับ… ]

 

โดยมีเสียงการแจ้งเตือนจากอาจารย์ดังขึ้นมาเป็นระยะ

 

[ GojoSatoru_ : อย่าอ่านแล้วไม่ตอบแบบนั้นสิครับ ]

[ GojoSatoru_ : ดีกันนะ~ ]

[ GojoSatoru_ : send a photo ]

 

“ทั้งที่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไรแท้ๆ ยังจะมาทำเป็นเล่นอีก”ทันทีที่ฉันเปิดเข้าไปอ่านข้อความก็ต้องรู้สึกโมโหหนักกว่าเดิมที่เขายังทำตัวไม่รู้ไม่ชี้

 

ส่งรูปนิ้วก้อยตัวเองมาง้อเหมือนเรื่องที่ฉันโกรธเขาเป็นเรื่องเล็ก อย่างกับเด็กโดนขัดใจตอนผู้ปกครองไม่ยอมซื้อของเล่นให้ยังไงอย่างนั้น

 

“เห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือยังไง?”

 

 

 

 

 

 

ไม่นานนักอิจิจิซังก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ก่อนเราจะเห็นนานามิซังเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เราโทรไปบอกว่าถึงที่หมาย

 

“อิตาโดริคุงล่ะครับ?”เดินมาถึงรถได้แม้ตัวเองจะสาหัส แต่นานามิซังก็ถามหายูจิทันทีเพราะว่าตอนนมีแค่ฉันที่อยู่ในรถ

 

“อีกสองชั่วโมงไปรับค่ะ นานามิซังนอนด้านหลังดีกว่านะคะเดี๋ยวฉันจะไปนั่งข้างอิจิจิซังเอง”

 

“ครับ”เขาขานรับทั้งที่กำลังหอบหายใจทำให้ฉันเปิดประตูออกมาแล้วช่วยอิจิจิซังพยุงเขาขึ้้นรถ

 

อาการหนักกว่าที่คิดนะเนี่ย…

 

 

“อยากให้ฉันใช้ผลึกห้ามเลือดให้มั้ยคะนานามิซัง?”ก่อนที่จะออกรถฉันก็หันกลับไปมองเขาที่นอนเอามือกดปากแผลเอาไว้แบบนั้น

 

“เอางั้นก็ได้ครับ”

 

“มันอาจจะเจ็บนิดนึงนะคะ”ทันทีที่เขาอนุญาตฉันก็เอื้อมมือไปแตะปากแผลของเขา สร้างผลึกปิดรอยฉีกของเส้นเลือดเอาไว้

 

“อึก…”

 

“เรียบร้อยค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ…”สิ้นเสียงของเขาเจ้าตัวก็ผลอยหลับไปจนอิจิจิซังตกใจเกินเหตุเร่งเครื่องยนต์รถพาลัดเลาะแซงรถคันแล้วคันเล่าไปอย่างรวดเร็ว

 

ถ้ารถคว่ำจะได้ตายกันหมดมั้ยเนี่ย…

 

“อิจิจิซังใจเย็นๆสิคะ เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดนี่หรอกค่ะ”

 

“ข…ขอโทษครับ พอดีว่าเพิ่งจะเคยเห็นนานามิซังเจ็บหนักๆแบบนี้ครั้งแรกก็เลยตื่นตูมนิดหน่อยน่ะครับ”

 

ว่าจบเขาก็ยกแขนขึ้นปาดเหงื่อแล้วกลับมาขับด้วยความเร็วปกติอีกครั้งขณะที่ฉันหันหลังกลับไปดูนานามิซัง

 

ดูท่าที่บอกว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดาคงจะจริงสินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กรึก…

 

“ปลอดภัยแล้วล่ะ อีกสักพักก็คงตื่นแล้วไม่ต้องกังวลหรอก”คุณหมอถอดถุงมืออกหลังจากทำการรักษาเสร็จแล้ววางมือลงบนหัวของฉัน

 

“ค่ะ…”

 

“อ้อ ซาโตรุอยู่ที่ห้องซ้อมนะจะไปเจอหรือเปล่า?”ว่าจบคุณหมอก็หันมาอมยิ้มให้ขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์

 

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันยังไม่อยากเจออาจารย์ตอนนี้”

 

“ทะเลาะกันมาหรอ?”คุณหมอเหลือบสายตาไปมองทางประตูเล็กน้อยก่อนจะมองมาทางฉัน"ระบายให้ฉันฟังได้นะ"

 

“คือ…ก่อนหน้านี้ฉันพยายามจะถามอาจารย์เรื่องก่อนที่จะความจำเสื่อมน่ะค่ะ”

 

“อืม”อีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างๆฉัน

 

“ไม่ว่าจะถามไปกี่ครั้งอาจารย์เขาก็จะชอบเฉไฉเปลี่ยนเรื่องตลอด แรกๆก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะแต่หลังๆมันเริ่มจะไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร ทั้งทีมันก็ไม่น่าจะมีอะไรต้องปิดบัง”

 

ถ้าดูจากเศษเสี้ยวของความทรงจำแล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าปกปิดเว้นเสียจากเขาเป็นคนทำฉันในอาการสาหัสนอนเป็นผักอยู่ในโรงพยาบาล

 

ซึ่งความเป็นไปได้แทบจะเป็นศูนย์

 

“ก็แค่อยากให้เขายอมมาคุยกับฉันตรงๆสักทีน่ะค่ะว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ หรือถ้าบอกไม่ได้ก็อธิบายเหตุผลไม่ใช่เอาแต่หนีแบบนี้น่ะค่ะ…”

 

 

“งั้นฉันบอกที่ฉันรู้ให้เอามั้ย?”สิ้นเสียงคุณหมอฉันที่กำลังก้มหน้าก็หันไปหาพยักหน้าหงึกๆพร้อมสายตามีความหวัง

 

“เอาค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”

 

“งั้นเริ่มละนะ”เสียงนุ่มกระซิบที่ข้างหูพร้อมกับเริ่มเล่าเหตุการณ์วันเกิดเหตุฆาตกรรมให้ฉันได้ฟัง ถึงจะดูเหลือเชื่อ

 

แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

 

“อาจารย์น่ะหรอคะ!?”มือทั้งสองข้างของฉันยกขึ้นปิดปากไม่อยากจะเชื่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ว่าคนที่เอาฉันไป ฝาก ที่ศาลเจ้าจะเป็นอาจารย์โกโจ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใช่ แล้วที่เธอนอนโรงพยาบาลน่ะคนจ่ายก็เป็นซาโตรุอีกนั่นแหละ”ได้ยินแบบนั้นฉันก็เริ่มจะหายโกรธเขาขึ้นมาบ้าง

 

ขนาดฉันเห็นใบเสร็จยังจะอยากเป็นลมเลย

 

“เห็นว่ารักษาเธอตอนนั้นเลยไม่ได้เลยรับผิดชอบเป็นแบบนั้นแทนน่ะ”คุณหมออธิบายเสริม เพราะถ้าพ่อกับแม่ตายแต่ฉันดันรอดไปแบบปกติคนเดียว

 

อาจจะโดนสงสัยเอาได้

 

“มาเป็นขึ้นเป็นตอนเลยแฮะ…”ฉันจับคางก้มหน้าคิดเพราะเท่าที่ฟังเรื่องที่ฉันต้องการรู้ก็ได้รู้มาพอสมควรแล้ว

 

แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเขามีอะไรต้องปิดบัง

 

หรือว่าเขาไม่อยากให้ฉันเกรงที่เขาจ่ายค่าพยาบาลหลายแสนเยนให้?

 

“ที่ฉันรู้ก็มีเท่านี้แหละ ส่วนที่มากกว่านั้นไว้รอให้เขาบอกเธอเองแล้วกัน”มือของคุณหมอวางลงบนหัวของฉันอีกครั้งก่อนฉันจะส่งยิ้มให้แล้วกล่าวขอบคุณ

 

“ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะคุณหมอ”

 

 

กรึก…

 

ฉันก้าวเดินออกมาจากทางเดินใต้ดินตรงไปยังสนามซ้อมพร้อมกับคิดถึงคำพูดของคุณหมอไปพลางๆ

 

“ถ้านอกเหนือกว่านั้นมันควรจะเป็นจังหวะไหนนะ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

เธอเป็นคนแรกที่พูดกับผมแบบนั้นเลยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

รอผมก่อ——สัญญ—

 

 

 

 

 

 

 

ฟุบ…

 

“คุณพระ”ฉันยกมือขึ้นปิดปากแล้วหยุดเดินเมื่อมีภาพซ้อนทับฉายขึ้นมาเป็นช่วงต่อจากที่ฉันพูดอะไรสักอย่างกับเขาก่อนหน้านั้น

 

บทจะมาก็มาง่ายๆงี้เลย?

 

“เขาบอกว่ารออะไรนะ ฟังไม่ชัดเลยขออีกทีได้มั้ย—”ถึงจะเห็นภาพซ้อนทับบ่อยขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่บทสนทนาที่ควรจะรับรู้กลับมาแบบขาดหายซะได้

 

“เอามือเคาะหัวแบบนั้นทำไม? ยังไม่หายปวดหัวหรอ?”ยังไม่ทันจะเดินไปถึงสนามซ้อมก็เจอเมงุมิเดินสวนมาระหว่างทาง

 

“ก็นิดหน่อย โนบาระล่ะ?”

 

“อ๊ากกกก!”ถามจบได้ไม่ถึงสามวิเสียงของเจ้าตัวก็ดังขึ้นพร้อมกับพวกรุ่นพี่โทเกะที่วิ่งตามเจ้าตัวมา

 

เหมือนฉันจะมาทันเวลาสินะ

 

“ยูมะ! มาแล้วก็อย่ามัวแต่ยืนเฉยสิรีบมาช่วยฉันเร็วเข้า!”โนบาระโวยวายให้ฉันที่เอาแต่หัวเราะมองทั้งสามคนวิ่งไล่กันอยู่แบบนั้น

 

“อ่า ไปแล้วๆ”ฉันว่าพร้อมกับลากตัวเมงุมิให้เดินไปช่วยโนบาระกับฉัน

 

“อ้าว~เป้าหมายใหม่โผล่มาแล้ว~”

 

“แซลมอน”จากที่พยายามช่วยโนบาระกลับกลายเป็นว่าฉันต้องมาวิ่งหนีทั้งสองคนที่เบนเป้าหมายมาหาฉันแทน

 

“ช้าก่อนค่ะ! อ๊ากก”ฉันยกมือขึ้นกันทั้งสองคนที่กำลังจะกรูกันเข้ามารุมแกล้งฉัน

 

แต่ก็จบด้วยการที่ทั้งสองคนจับแขนของฉันไว้แล้วใช้มือข้างที่ว่าง จี้เอวฉันจนลงไปดิ้นอยู่กับพื้น 

 

 

“รุ่นพี่โท…เกะ”ไม่อาจห้ามตัวเองให้หัวเราะได้แม้ว่าจะพยายามบอกให้เขาหยุดแล้วก็ตาม

 

โถ่เว้ยยย

 

เจ้าสองคนนั้นมันเอาแต่หัวเราะไม่คิดจะมาช่วยกันเลยสักนิด!

 

“เลิกขำตรงนั้น…แล้วมาช่วยกันสักทีสิโว้ย!”ฉันดิ้นหลุดออกมาได้ก็วิ่งหนีทั้งสองไปรอบๆ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นอาจารย์โกโจยืนมองเราอยู่ที่ด้านบนขอบสนาม

 

เหอะ ถ้าจะมาง้อด้วยนิ้วก้อยแบบนั้นก็ไม่ต้องมาง้อให้เสียเวลาหรอก

 

“เมงุมิตอนโนบาระยังช่วยเลย อย่ามัวแต่ยืนนิ่งๆสิ”ละสายตาจากอาจารย์ได้ฉันก็คว้าตัวเมงุมิมากันพวกรุ่นพี่เอาไว้

 

“เอาคืนที่เธอทำไว้คราวที่แล้วไง เห้ย—”ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นานสุดท้ายฉันกับเมงุมิก็ล้มคว่ำกันลงไปทำให้ฉันโดนรุ่นพี่แพนด้าดึงขาออกมา

 

“ม่ายยย! รุ่นพี่ปล่อยฉันนะคะ!”แต่แขนของฉันก็รัดเอวเมงุมิเอาไว้แน่นจนรุ่นพี่โทเกะต้องมาช่วยแกะมือฉันแล้วหิ้วตัวไป

 

“รุ่นพี่อย่าเพิ่งแกะยูมะออกสิคะ มุมกำลังดีเลย”โนบาระบ่นเมื่อยกโทรศัพท์มาถ่ายฉันตอนเกาะเมงุมิเอาไว้ไม่ทัน

 

“ไข่ปลาแซลมอน”รุ่นพี่โกเกะหันไปโบกมือให้โนบาระแล้วเดินมาช่วยรุ่นพี่แพนด้ารุมสกรัมฉัน

 

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

ฮ่า ฮ่า!

 

“พ…อ…แล้ว”และก่อนที่ฉันจะได้หัวเราะจนตายพวกรุ่นพี่ก็ยอมรามือ

 

ปล่อยให้ฉันนอนหอบหายใจอยู่แบบนั้น

 

“เฮ้อ…เจ้าพวก…คนทรยศ”นอกจากจะยืนหัวเราะไม่มาช่วยแล้วยังไปช่วยรุ่นพี่มาคิถ่ายวีดีโอเอาไว้อีกต่างหาก"เกือบตายแนะ…"

 

“หัวเราะเยอะๆจะได้หายปวดหัวไง”โนบาระว่าทั้งที่ยังหัวเราะไม่ยอมหยุด

 

“ปวดหนักกว่าเดิมไม่ใช่หรือยังไง?"ฉันยันตัวลุกขึ้นเดินมานั่งอยู่ข้างทั้งสองก่อนรุ่นพี่มาคิจะเอาคลิปที่โนบาระโดนแกล้งก่อนหน้านั้นมาให้ดู

 

“ของเธอก็ถือว่ายังเบาอยู่นะก่อนที่เธอจะมาถึงน่ะยัยนี่โดนไปหนักพอสมควรเลยล่ะ แต่ที่ยอมหยุดเพราะว่าโนบาระจะเอาค้อนมาทุบหัวโกเกะ”

 

“ก็นะแกล้งยูมะแล้วไม่โดนกระทืบนี่นา”

 

“ทูน่ามาโย”รุ่นพี่มาคิพูดขณะที่ฉันหัวเราะให้โนบาระในวีดีโอแล้วรุ่นพี่แพนด้ากับรุ่นพี่โทเกะก็เดินมาสมทบ

 

“ถ้าอย่างงั้นฉันเองก็ต้องลงไม้ลงมือบ้างสินะคะ”ฉันถอนหายใจออกมาเมื่อพูดจบ

 

รุ่นพี่โทเกะก็รุ่นพี่โทเกะเถอะ 

 

ถ้าอนุญาตให้อัดก็ขอสักทีเถอะนะคะ

 

“ปลาตากแห้ง…”รุ่นพี่โทเกะยกแขนขึ้นไขว้กันเมื่อฉันพูดแล้วหรี่ตามองเขา"ทูน่า"ก่อนจะชี้ไปที่รุ่นพี่แพนด้าคนต้นคิด

 

“พอกันแหละค่ะ”จะคนเปิดคนตามก็น่าโดนอัดทั้งคู่นั่นแหละ

 

“อ๊ะ?! มาคิซังถ่ายทันนี่นาส่งมาให้หน่อยนะคะ”โนบาระร้องขึ้นเมื่อคลิปที่รุ่นพี่มาคิถ่ายส่งไปให้รุ่นพี่อคคทสึดู ติดตอนที่ฉันกำลังกอดเอวเมงุมิไว้"ช่วงนี้เมงุยูมะมาแรงอยู่นะเนี่ย~"

 

“ก็บอกว่าอย่าเอาไปจิ้นสุ่มสี่สุ้มห้าไง”เมงุมิถอนหายใจออกมาเมื่อโนบาระยกเรื่องเมื่อกี้มาล้อเราไม่ยอมหยุด

 

เหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบใจสินะ

 

หลังจากนี้คงต้องระวังเรื่องระยะห่างแล้วรึเปล่าเนี่ย…

 

 

“ทำไมล่ะยูมะก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนี่นา”โนบาระว่าแล้วยกแขนขึ้นคล้องคอฉัน"ใช่รึเปล่า?"

 

“อย่าเลยดีกว่า…ฉันยังไม่อยากโดนเกลียดนะ”ฉันว่าเสียงเบาแล้วเลื่อนสายตาไปมองเมงุมิที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

 

ดูจากสายตาที่จ้องมาทางนี้ไม่ยอมเลื่อนไปไหนแล้วเขาก็คงจะไม่ชอบที่โดนจับมาจิ้นกับฉันนัก

 

“ฉันไม่ได้เกลียดคนง่ายๆแบบนั้นหรอก แต่เธอน่ะมาคุยกันหน่อยสิ”เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกับลุกขึ้นมาลากตัวโนบาระไป

 

กลายเป็นงั้นไปเฉยเลย…

 

 

“พรุ่งนี้เธอไม่ว่างซ้อมอีกแล้วหรอ? ได้รับภารกิจต่อกันสามวันแบบนี้ไม่ได้เจอกันบ่อยๆหรอกนะ”รุ่นพี่มาคิตบไหล่ฉันแล้วลุกขึ้นหลังจากเปิดดูตารางซ้อมที่วางอยู่"รีบไปพักเอาแรงเถอะ"

 

“รับทราบค่ะ”ฉันกล่าวลาพวกรุ่นพี่แล้วตรงกลับมายังห้องของตัวเองอาบน้ำเตรียมเข้านอนแต่หัววัน

 

อ่าา เพราะงานมันกระทันหันรุ่นพี่มาคิเลยต้องจัดตารางใหม่สินะ

 

ไหนจะที่อาจารย์เพิ่มมาอีก

 

รู้สึกผิดจัง

 

 

 

ติ้ง…

 

[ Itadori Yuji : send a photo ]

[ Itadori Yuji : อาจารย์เขาเป็นอะไรน่ะ5555 ]

 

ก่อนที่ฉันจะล้มตัวลงนอนก็ต้องเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏเป็นแชทของยูจิที่ส่งรูปอาจารย์โกโจนั่งเขี่ยฝุ่นหันหน้าเข้ามุมห้องมาให้

 

“อะไรของเขา?”ฉันขมวดคิ้วมองรูปที่ยูจิส่งมา

 

แค่โดนเมินก็ไปนั่งเขี่ยฝุ่นแล้วหรอ?

 

 

ครืด…

 

[ อาจารย์เขาเอาแต่งึมงำอะไรก็ไม่รู้มาช่วยทีสิ ]

 

เมื่อฉันกดอ่านได้ไม่ทันพิมพ์ตอบเขาก็โทรมาจนฉันตกใจเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือแล้วรับสาย

 

“คือฉัน…ยังไม่อยากเจออาจารย์ตอนนี้อะ…”

 

[ ยังไม่ได้บอกชอบเขาหรอ? ]

 

“ชู่ว! พูดอะไรน่ะเขานั่งอยู่ตรงนั้นไม่ใช่หรอ?!”อยากจะทะลุโทรศัพท์เข้าไปบีบคอยูจิตอนนี้จริงๆ ไหงโยงไปเรื่องนั้นได้นะ

 

[ ฉันเดินมานั่งอีกตรงแล้วไม่ได้ยินหรอก แล้วว่าไงล่ะยังอีกหรอ? ]

 

ยูจินายนี่นะ

 

เอาฉันใส่พานให้อาจารย์ได้คงจะทำไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย…

 

“ยังหรอกแต่ถ้านายหลอกถามอาจารย์ให้…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันอาจจะยอมรับก็ได้”

 

_________________________

 

มาต่อแน้ววว เจอมังะตอน 137 เข้าไปทำพล็อตไรท์พังเละไปเลยค่ะ555555

ไม่แน่ว่าอาจจะเปลี่ยนพล็อตเล็กๆน้อยๆแต่ก็ต้องดูมังงะก่อน ฮืออ

 

ปล.แปะคลิปโปรโมทของน้อง ที่จริงมันคือช่วงท้ายของตอนไหนนี่แหละแต่บทพูดมันได้ไรท์เลยมโนว่าเป็นเสียงน้องซะเลย55555

https://twitter.com/DfixhGol/status/1338041613939924999

 

ฝากเม้นเป็นกำลังใจเพิ่มพลังนิดนึงนะงับ เจอกันตอนหน้าฮะ

รูปภาพ

รูปต้าวรุ่นพี่ขี้แกล้งจาก @grmms_ot

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #524 N'Nan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:07
    เราตามอ่านมา2วันแล้วค่ะ อยากเป็นกำลังใจให้นะคะแต่งได้ดีเลยนะคะส่วนที่เราประทับใจมากๆก็คือวาดรูปมาประกอบฉากนั้นๆตลอดเลย ขอบคุณมากเลยนะคะ สู้ๆค่ะ
    #524
    1
    • #524-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      5 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:04
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ จะพยายามต่อไปฮับ❤️
      #524-1
  2. #523 mild_ump (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:26
    อีกนานไหมค่ะกว่าจะรู้สาเหตุว่าเพราะอะไรจาร์ยโกโจถึงบอกยูมะไม่ได้
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะๆๆ ❤️❤️❤️
    #523
    1
    • #523-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      4 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:01
      ตอนหน้านี่แล้วค่ะเตง ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะฮะ❤️
      #523-1
  3. #521 คารินเนะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:56
    แงงง เมงุไม่ผ่านนนน
    #521
    1
    • #521-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:24
      โกเมนาไซซซ คงมีได้แค่โมเม้นต์ชวนจิ้นนะคะเพราะไรท์วางไว้ให้น้องคู่อาจารย์ แอแง ;3;
      #521-1
  4. #520 Pupe' (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:13
    เห้ยๆๆ หลอกอะไรน้ออออ
    #520
    1
    • #520-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:22
      ไม่รู้ไม่ชี้ย์ 5555555
      #520-1
  5. #519 icesupicha (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:29

    ไม่น๊าาา เมงุของฉันกับพี่แซลม่อนไม่เข้ารอบหรอออ

    #519
    1
    • #519-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:21
      เดิมทีวางพล็อตมาเป็อาจรย์เลยน่าจะไม่เข้ารอบค่ะ คงมีให้เห็นโมเม้ยต์กัยพอกรุบกริบค่ะ
      #519-1
  6. #518 SleepyS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 23:59
    ภาพจารย์เขี่ยพื้นลอยมาเลยค่ะ555
    #518
    1
    • #518-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:20
      แง้วเป็นแมวเลยค่ะ หันหน้าเข้ามุม55555
      #518-1
  7. #517 IceeRv (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 23:25
    อาจารย์น่าร้ากกก
    #517
    1
    • #517-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:19
      เสียอย่างเดียวสติไม่ค่อยดี555555
      #517-1
  8. #515 ReynaReborn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 18:13
    เอาแล้ววว ยูจิสื่อรัก
    #515
    1
    • #515-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:15
      ตำแหน่งพ่อสื่อดีเด่นต้องยกให้เขา55555
      #515-1
  9. #514 IamaVIP (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 13:57
    อยากให้คบกับแล้วววว อาจารย์น่ารักจัง
    #514
    1
    • #514-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:15
      อีกนิสนุงงับ ใกล้แน้วว
      #514-1
  10. #513 CherryL🍒 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 13:25
    น้องงงงงง เหมือนลูกแมวไปขดตัวมุมห้อง!~
    #513
    1
    • #513-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:14
      เข้ามุมค่ะ5555
      #513-1
  11. #512 11ght :;ll_ch (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 13:00
    ใช่ไหมคะ ม่างเอ้ยสุดๆ ตอน 137 ห่ดร้ายยย
    #512
    1
    • #512-1 ninmim(จากตอนที่ 26)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:04
      0 0 ?
      137 มันเกิดอะไรขึ้นคะ!?
      #512-1
  12. #511 aliziaum (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 11:50
    เย้ ไรท์มาแน้ว
    #511
    1
    • #511-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      31 มกราคม 2564 / 12:09
      ไรท์กลับมาแน้วว
      #511-1
  13. #510 minxxix (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 10:31
    อาจารย์น้อยใจอะไรกันค้าาาาาา
    #510
    1
    • #510-1 -BW-(จากตอนที่ 26)
      31 มกราคม 2564 / 10:34
      นั่นนะเส้ อะไรกันน้าาา
      #510-1