[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 17 : Chapter 13 | ความลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 416 ครั้ง
    3 เม.ย. 64

Chapter  13 | ความลับ

 

Candle Color Correspondences???’Red: Fire element, Lust, Passion, Ambition, Desire, Strength, Will Power ??‘?Pink: Love (Sexual and Platonic), Femininity, Friendship ????Orange: Succesful Endeavors, Legal...

 

“เรื่องส่วนตัวน่ะครับ”อาจารย์หมุนตัวกลับไปหาเขาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินต่อไปปล่อยให้ทั้งสามคนยืนงงอยู่แบบนั้น

 

“อาจารย์ปล่อยนะคะ…”เป็นประโยคเดิมที่เพิ่งจะพูดจบไป

 

แต่ฉันก็ยังพูดประโยคนี้วนไปวนมานับสิบรอบเหมือนเทปถูกเปิดให้เล่นซ้ำ และยังคงพูดมันอยู่แบบนั้นขณะที่มือทั้งสองข้างก็ยังไม่ละความพยายามที่จะงัดแขนของเขาออก

 

แต่แน่นอนว่ามันไร้ประโยชน์

 

 

“ให้หาซะทั่วแบบนี้คิดว่าผมจะยอมปล่อยเธอง่ายๆหรอครับ~”ขายาวก้าวฉับพาฉันเดินลึกเข้าไปในทางเดินที่คดเคี้ยวแต่ก็คุ้นเคย

 

กำลังจะลากฉันไปห้องซ้อมล่ะสิ

 

แต่เขาในตอนนี้จะมาลากฉันไปด้วยเหตุผลอะไรกันนะ

 

“แล้วทำไมถึงตามหาฉันล่ะคะ?”เป็นฉันที่ลองเชิงยิงคำถามออกไปเพราะความเป็นไปได้ในตอนนี้มีอยู่สองอย่าง ไม่เรื่องที่เรากลับมาได้ยังไงก็คงเป็นเรื่องที่เขาเผลอทำลงไปเมื่อคืน

 

ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็…

 

 

 

“ก็เรื่องที่ผมจูบเธอเมื่อคืนไง”คนที่อุ้มฉันอยู่พูดถึงมันออกมาได้หน้าตาเฉยผิดกับฉันที่กำลังภาวนาให้เขาลืมๆมันไปซะ

 

จำได้แบบนี้แล้วจะมองหน้ากันติดได้ยังไงเนี่ย!?

 

“อ…อาจารย์จำผิดคนรึเปล่าคะ ฉันกับอาจารย์ ม…ไม่”เมื่อดันไปนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนจากที่กำลังจะแก้ตัวก็กลายเป็นว่าแสดงพิรุธออกมาเสียอย่างนั้น

 

“โกหกไม่เก่งเลยนะครับทั้งที่ผมยังจำความรู้สึกได้แม่นแท้ๆ”น้ำเสียงตัดพ้อดังขึ้นก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปในห้องซ้อมที่เราใช้กันเป็นประจำ

 

 

กรึก…

 

“ตอนนั้นอาจารย์รู้สึกตัวหรอคะ?!”ฉันเริ่มดิ้นรุนแรงอีกครั้งเมื่อรู้ว่าเขาเองก็รู้สึกตัวตอนที่ได้ทำการขโมยจูบแรกของฉัน

 

ก็ว่าจะให้อภัยอยู่หรอกที่เมาไม่รู้เรื่องแบบนั้น…

 

แต่ดันมาบอกกันแบบนี้อย่าหวังว่าฉันจะยกโทษให้!!

 

 

“โกรธหรอครับ?”เขาที่วางตัวฉันลงบนคานไม้ถามขึ้นจนฉันที่โดนจับมาวางขมวดคิ้วแน่นมองหน้าเขา

 

“ยังจะมาถามอีกหรอคะ?!นั่นมันจูบแรกของฉันนะแต่ดันมาโดนอาจารย์ที่เป็นผู้ปกครองของตัวเองขโมยไปแล้วจะไม่ให้โกรธหรอคะ?”

 

“งั้นถ้าเป็นโทเกะจะโกรธเหมือนกันมั้ยครับ?”คนที่อุ้มฉันมาวางเงยหน้าขึ้นมองหลังจากที่ก้มหน้าก้มตาอยู่นาน

 

ไอหน้าตาเศร้าสร้อยเหมือนลูกหมานี่มันอะไรกัน?

 

“อยู่ดีๆพูดเรื่องอะไรคะ? ไม่เห็นจะเกี่ยวกับรุ่นพี่เขาตรงไหนเลย”ตัวฉันเบือนใบหน้าหนีเขาที่กำลังส่งสายตาแปลกๆมาให้

 

ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลย

 

“ตอนโดนหอมแก้มยังไม่เห็นว่าอะไรเลยนี่นา แล้วทำไมถึงมีแค่ผมที่โดนโกรธล่ะครับ?”อีกฝ่ายยังไม่ลดละความพยายามที่จะเค้นถามคำตอบจากฉันที่เอาแต่หลบหน้าเขามาทั้งวัน

 

นอกจากขี้ขิงแล้วยังขี้ตื้ออีกหรอเนี่ยคนคนนี้!!

 

จะไม่ไหวแล้วนะ!

 

 

ก็ฉันไม่ได้ชอบอาจารย์แบบชอบรุ่นพี่นี่คะ

 

 

กึก…

 

จากที่กำลังพยายามเอามือของฉันที่ดันหน้าเขาออกในตอนแรกก็หยุดมันไปเสียดื้อๆ

 

“แบบนั้นเองหรอครับ…”คนผมขาวถอยตัวออกจากฉันก่อนจะก้มหน้าหลบสายตา ทำให้ฉันที่กำลังโกรธอยู่ถึงกับงงจนมีเครื่องหมายคำถามงอกขึ้นมาบนหัวเต็มไปหมด

 

เกิดอะไรขึ้น?

 

ทำไมอยู่ดีๆเขาก็กลายเป็นลูกหมาไปจริงๆได้ล่ะ?

 

 

“อาจารย์จะไปไหนคะ?”เมื่อเห็นว่าเขาหมุนตัวแล้วเดินไปที่ประตูฉันก็กระโดดลงจากคานไม้แล้ววิ่งตามอีกฝ่ายไป

 

ทำไมเขาถึงทำหน้าแบบนั้นตอนฉันบอกว่าชอบรุ่นพี่?

 

จะใช่แบบที่ฉันคิดรึเปล่านะ…

 

 

“ถ้าไม่ยอมหยุดเดินฉันจะไม่หายโกรธนะ!”ขาของฉันเองก็ไม่ได้ยาวแท้ๆแต่ก็ยังคงพยายามวิ่งตามคนที่เดินหนีฉันที่สุดทางเดินโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ทั้งที่สมองของฉันไม่ได้สั่งให้วิ่งตามไปด้วยซ้ำ

 

ต้องเป็นฉันที่โกรธเขาสิ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

 

 

ฟุบ!

 

วิ่งมาได้สักพักฉันก็หยุดฝีเท้าลงทันทีก่อนจะตัดสินใจตะโกนเรียกเขาเอาไว้โดยที่ไม่ทันได้คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนั้น

 

 

 

 

อาจารย์โกโจ! ชอบนะคะ!!

 

หลังจากตะโกนออกไปเสียงดังก็ทำให้คนที่กำลังเดินหนีหันกลับมามองฉันที่กำลังกุมหัวเข่าหอบหายใจอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน

 

ทำไงดีบอกไปแล้ว!!

 

เพราะอยากจะให้เขาหันกลับมาก็เลยตะโกนอะไรแปลกๆออกไปจนได้!

 

 

“เอ่อคือ…ไม่ได้ชอบแบบนั้นนะคะ ฉ…ฉันหมายถึงชอบแบบอาจารย์ลูกศิษย์…”

 

เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองตะโกนอะไรออกไปก็รีบแก้ตัวขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้อาจารย์โกโจกำลังทำหน้าตาตกใจขั้นสุุดชนิดที่ว่าอ้าปากค้างอยู่นานนับสิบวิ

 

ทำอะไรลงไปยูมะ เธอทำอะไรลงไป!!?

 

“คือชอบแบบชอบที่ไม่ได้ชอบแบบนั้น…แบบที่”ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังอัตโนมัติเมื่อคนที่ทำหน้าเหวอเมื่อกี้กำลังเดินเข้ามาหาฉัน

 

 

“เมื่อกี้ผมไม่ได้หูฝาดใช่มั้ยครับ?”มือทั้งสองข้างของเขาจับตัวฉันเอาไว้ก่อนจะก้มลงมาถามฉันที่กำลังแก้ตัวจนลิ้นพันกันมั่ว

 

ทำไมอารมณ์ของเขามันถึงได้เปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้?

 

เมื่อกี้ยังทำหน้าหงอยอยู่เลยนิ

 

“ก็บอกว่าไม่ได้ชอบแบบนั้นไงคะ ไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้เลยฉันยังไม่หายโกรธอาจารย์สักหน่อยมีเรื่องที่ต้องเคลียร์อีกหลายเรื่องเลยนะคะ”มือของฉันดันหน้าเขาออกไปแล้วถอยออกมาตั้งหลักก่อนจะทำการเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง

 

“แล้วทำยังไงถึงจะหายโกรธล่ะครับ?”เจ้าตัวยกยิ้มแล้วเอามือของตัวเองกุมมือของฉันที่แปะอยู่บนใบหน้าของเขา

 

ยังจะมาทำเป็นเล่นอีกนะ…

 

แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน ถามแบบนี้ก็เข้าทางฉันน่ะสิ

 

 

“ความลับของฉันที่อาจารย์ปิดบังอยู่…ช่วยคายมันออกมาให้หมดด้วยค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หายโกรธแน่นะครับ?”เป็นสองชั่วโมงที่ฉันเค้นคำตอบจากอาจารย์โกโจที่ห้องซ้อมจนตอนนี้เขากำลังนั่งถูมือตัวเองไปมาก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึกผิด

 

“ทำไมไม่บอกกันแต่แรกคะอาจารย์?”ก็ว่าทำไมไปตรวจร่างกายกับคุณหมอตั้งหลายทีแล้ว แต่รายงานมันถึงไม่มีมาให้ฉันอ่านสักครั้ง

 

“ก็ผมกลัวว่าเธอจะตกใจน่ะครับ”คนตรงหน้าพูดออกมาเสียงเอื่อยทั้งที่ยังคงก้มหน้าอยู่แบบนั้น"ตอนแรกก็คิดว่ามันถูกแยกออกแล้วประกอบเข้าด้วยกันแต่พอตรวจสอบดีๆแล้วมันดันเป็นแบบนั้นไปก็เลย…"

 

“แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันหน่อยไม่ใช่หรือยังไงกันคะ”ลมหายใจของฉันถูกพ่นออกมายาวๆก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงมุมห้องครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งจะได้รับรู้

 

ว่าดวงวิญญาณในร่างกายของฉันตอนนี้เป็นการผสมกันระหว่าง ชิราซากิ ยูมะ กับ อามาเนะ ริโกะ โดยมีแกนผลึกที่หัวใจของฉันเป็นตัวผสานวิญญาณทั้งสองดวงเข้าด้วยกัน

 

และสาเหตุที่ฉันเห็นภาพซ้อนทับตอนเห็นดวงตาของเขาครั้งแรกนั่นก็คือ ความทรงจำของ อามาเนะ ริโกะ ที่เคยมีชีวิตอยู่ตอนอาจารย์เรียนปีสองแล้วได้รับภารกิจให้ปกป้องเธอ

 

 

“ดูแล้วเธอคงจะไม่เชื่ออะไรที่มันดูเป็นไปไม่ได้แบบนี้นิครับ แค่กำลังหาวิธีบอกเท่านั้นเอง…”ใบหน้าของเขาเงยขึ้นมองฉันด้วยแววตาอ่านยากจนฉันเดาไม่ออกว่าเขากำลังจะสื่ออะไรกันแน่

 

“เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เหนือกฏฟิสิก เหนือธรรมชาติ เหนือจินตนาการ เหนือกว่านี้จะมีอะไรอีกล่ะคะ?”เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็ว่าออกไปตามคิด เพราะไอการที่คนแบบเราจะเจอเรื่องที่ไม่น่าเชื่อจนชินมันก็ไม่ได้น่าแปลกอะไร

 

แต่เรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้ก็คือใครเป็นใส่ผลึกเข้ามาและทำไมวิญญาณของ อามาเนะ ริโกะ ถึงได้มาหลอมรวมกับวิญญาณของฉันทั้งที่เธอเองก็ตายไปนานนับสิบปี

 

แล้วตัวฉันที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้เป็น ชิราซากิ ยูมะ หรือว่า อามาเนะ ริโกะ กันแน่

 

 

“งั้นคนที่อาจารย์ตั้งใจจะจูบ คือ อามาเนะ ริโกะ ใช่มั้ยคะ?”เท่าที่ฟังมาความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็คงจะไม่ใช่แค่คนรู้จักมักคุ้นแบบปกติแน่ๆ แถมวิญญาณของคนคนนั้นก็ดันมาอยู่ตรงหน้า

 

เป็นใครก็คงจะไม่อยากทน

 

“ผมว่าผมก็ถามก่อนจะจูบแล้…”

 

 

ปัง!!

 

“อาจารย์มาช้าจังอะ อ้าวอยู่กับยูมะหรอกหรอ?”ฉันสะดุ้งจนไม่ทันฟังคำพูดของอาจารย์หันไปมองทางยูจิที่อยู่ดีๆก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาด้านใน

 

“โอะ ลืมยูจิไปเลยแฮะ”เขาว่าพร้อมกับเดินไปหายูจิที่เปิดประตูเข้ามาทำหน้างงใส่เราสองคนที่กำลังคุยกันอยู่

 

“ลืมกันเนี่ยนะครับอาจารย์”ยูจิขมวดคิ้วเล็กๆพร้อมกับทำเสียงตัดพ้อเบาๆก่อนอาจารย์โกโจจะกอดคอยูจิเดินเข้ามาในห้อง

 

ทำไมพอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะจูบเราแล้วมันรู้สึกขัดใจยังไงไม่รู้?

 

เมื่อกี้ยังโกรธเขาจะเป็นจะตายอยู่เลย

 

“นี่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย…”นัยน์ตาของฉันเลื่อนขึ้นมองไปที่คนผมขาวที่กำลังอธิบายการเรียนการสอนของเขาให้ยูจิฟังแล้วพ่นลมหายใจออกมา"น่าปวดหัวจริง เอ๊ะ?"

 

แต่เหมือนเขาจะพูดอะไรตอนยูจิเข้ามารึเปล่า…

 

ค่อยไปถามทีหลังแล้วกัน

 

“วันนี้เธอนั่งดูไปก่อนนะยูมะ”อาจารย์หันมาพูดกับฉันที่กำลังสะบัดหัวลุกออกจากเก้าอี้เดินไปสมทบ"พอดีตรงนี้เธอเรียนไปแล้วน่ะ ลองดูผมสู้กับยูจิทบทวนไปก่อนแล้วกัน"

 

“อ้อ…ค่ะ”ได้ยินแบบนั้นฉันก็พยักหน้าแล้วนั่งลงที่เดิม ถึงแม้สายตาของฉันจะจับจ้องไปทางทั้งสองที่กำลังฝึกกันอยู่แต่ในสมองกลับไม่ได้สนใจภาพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

 

 

ถ้าตัวฉันในสมัยก่อนเป็นคนที่นิ่งมากๆแต่ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้มันก็แสดงว่าคนที่กำลังเป็นตัวหลักมันคือ อามาเนะ ริโกะ ไม่ใช่หรอ?

 

หรือว่าเพราะความจำเสื่อมบุคลิกเลยเปลี่ยนไป?

 

“ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสิ”จากที่จมอยู่ในห้วงความคิดมาได้สักพักฉันก็เอามือตบหน้าตัวเองเบาๆก่อนจะลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย"ให้นั่งดูอย่างเดียวมันน่าเบื่อนะ เล่นด้วยคนสิ~"

 

แต่ตอนนี้ขอหาอะไรทำแก้เบื่อก่อนแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมวันนี้ถึงขอไปที่ห้องผมล่ะครับ?”อาจารย์โกโจถามขึ้นระหว่างที่เรากำลังเดินไปที่หอพักอาจารย์ด้านข้างโรงเรียนหลังจากที่ไปส่งยูจิ

 

โดยมีฉันติดสอยห้อยตามมากับเขาด้วย

 

“ก็ฉันยังถามไม่หมดเลยนิคะ ถ้ารอถามทีหลังเดี๋ยวฉันก็จะได้คิดมากจนนอนไม่หลับกันพอดี”

 

“งั้นอยากจะกินอะไรก่อนรึเปล่าครับ เพราะถ้าให้ตอบจริงๆก็คงจะยาวพอสมควร…”เขาว่าขณะที่ล้วงมือเข้าไปหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาไขเปิดประตูห้อง

 

“ถ้าคิดจะให้ฉันทำล่ะก็ อาจารย์เตรียมตัวกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้เลยค่ะ”ฉันว่าดักคอคนที่หันมาอมยิ้มให้ฉันก่อนจะหัวเราะทันทีที่ได้ยินคำตอบ

 

อย่าคิดจะเอาสถานะเบ๊มาใช้ฉันทำกับข้าวเชียว

 

ครั้งที่แล้วยังไม่เข็ดรึยังไง?

 

“งั้นอยากให้ผมสอนมั้ยล่ะครับ ถ้าเธอต้องการล่ะก็ผมสอนให้ได้ทุกเรื่องเลยนะ”เดินเข้ามาด้านในได้เขาก็ตรงไปยังส่วนที่เป็นห้องครัวเพื่อเตรียมอุปกรณ์ทันที

 

“จิตวิญญาณความเป็นครูสินะคะ”ฉันหัวเราะแหะๆก่อนจะเดินไปหาเขาที่กำลังเตรียมของอยู่อย่างช่วยไม่ได้

 

เพราะถ้าไม่ยอมไปดีๆสุดท้ายเขาก็จะเอาฉันไปสอนจนได้ แม้ว่าจะต้องมาลากตัวฉันไปก็ตาม

 

 

 

“ตรงนั้นต้องรอไฟร้อนก่อนแล้วค่อยใส่ลงไปนะครับ”อาจารย์โกโจที่กำลังหั่นแครอทหันมาบอกฉันไม่ให้ใส่กระเทียมลงไปตอนที่ไฟยังไม่ทันร้อน ก่อนจะเดินมาปิดเตาหลังจากลวกเส้นให้สุกเรียบร้อย

 

ชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามาเอาคำตอบที่คาใจ

 

หรือมาเรียนวิชาแม่บ้านแม่เรือนกันแน่…

 

 

“อ่าครับ ใส่ได้เลย”เมื่อเห็นว่าฉันหันไปหาเขาขอสัญญาณเจ้าตัวก็ขานรับก่อนฉันจะเทส่วนผสมตามที่เขาบอกไว้ก่อนหน้านี้ลงไปทีละอย่าง

 

 

พรึบ…

 

“โอ๊ะ…”ฉันเอี้ยวตัวกลับไปมองเขาที่อยู่ดีๆก็เอื้อมมือมาจับแขนฉันที่กำลังพยายามคลุกส่วนผสมทั้งหมดเข้าด้วยกันเล็กน้อย

 

ตกใจหมด อยู่ดีๆก็เข้ามาเงียบๆ

 

“ทำเบาแบบนั้นกลัวผักมันเจ็บหรือไงกันครับ?”อีกฝ่ายหัวเราะเล็กๆแล้วใช้มือบังคับแขนของฉันให้จับกระทะกับด้ามตะหลิวดีๆก่อนจะคนมันไปทั้งแบบนั้น

 

 

ตึก…ตัก…

 

พอทำแบบนี้แล้วเหมือนโดนเขากอดจากด้านหลังเลยแฮะ

 

 

“เรียบร้อยแล้ว อยากลองชิมดูก่อนตักใส่จานมั้ย?”แต่ฉันก็ต้องหยุดความคิดเมื่อเขาถอยตัวออกไปแล้วถามขึ้น

 

“ลองดูก็ได้ค่ะ…”ตัวฉันตอบรับส่งๆก่อนจะชะงักไปเมื่อหันมาเจอเส้นยากิโซบะที่อาจารย์โกโจคีบมันมาจ่ออยู่ตรงปากของฉันพร้อมกับทำหน้าตาแป้นแล้น

 

จะป้อน…หรอ?

 

“อ้าม~ อ้าปากสิครับจะเย็นหมดแล้วนะ~”เขาพูดพร้อมกับขยับมันเข้ามาใกล้มากขึ้นก่อนฉันจะอ้าปากให้เขาป้อนสิ่งที่คีบอยู่แต่โดยดี

 

นี่มันอะไรกันทำไมรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล…

 

อย่างกับคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันอย่างนั้นแหละ

 

 

“ไม่ถูกปากหรอครับ?”เขาถามขึ้นหลังจากที่เห็นว่าฉันกำลังเคี้ยวเส้นโซบะพร้อมกับจ้องหน้าเขาขมวดคิ้วอยู่แบบนั้น

 

ฉันคงไม่ได้กำลังโดนล่อลวงให้ทำอะไรพิศดารหรอกใช่มั้ย?

 

“เปล่าค่ะ”ว่าแล้วก็ละสายตาจากเขาเดินไปหยิบจานที่ด้านหลังมาตักเส้นโซบะแล้วมานั่งรออีกฝ่ายที่โต๊ะ

 

 

 

เราสองคนนั่งกินอาหารของตัวเองเงียบๆไม่มีใครเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาจนฉันที่เหลือบตามองเขาเป็นระยะแอบอึดอัดขึ้นมานิดหน่อย

 

รู้สึกได้เลยว่าบรรยากาศมันเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน

 

 

ฉันคิดในใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบแต่สายตาก็ยังคงมองคนตรงหน้าที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินยากิโซบะในจานแล้วขมวดคิ้ว

 

เพราะโดยปกติเขามักจะเป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อน ไม่หลอกถามนู่นถามนี่จนฉันที่พอโดนถามอะไรแปลกๆหลงตอบออกไปแล้วมารู้ตัวเอาทีหลัง ก็ต้องแหย่ให้ฉันโมโหเล่นตามฉบับเขา

 

แต่ตอนนี้กลับก้มหน้าก้มตากินทั้งที่ปกติแทบไม่ได้สนใจจะกินด้วยซ้ำ

 

“อาจารย์นี่ก็ไม่เนียนเหมือนกันนะคะ”จนสุดท้ายฉันก็เลือกที่จะทำลายความเงียบระหว่างเราแล้วทักขึ้นทำให้เขาเงยหน้าจากจานอาหารขึ้นมามองฉัน

 

“ไม่คิดจะปล่อยผ่านเลยสินะ”เขากลืนอาหารที่เคี้ยวอยู่ก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กๆเมื่อโดนจับได้"แล้วเรื่องที่เธอคาใจมันคืออะไรหรอครับ?"

 

"ก็เรื่องที่อาจารย์จูบฉันทั้งที่คบอยู่กับคุณหมอไงคะ รู้มั้ยว่าฉันไม่กล้าไปเจอคุณหมอเพราะรู้สึกผิดน่ะทั้งที่คุณหมอดีกับฉันขนาดนั้นแต่อาจารย์ยังจะ…”

 

“เดี๋ยวครับๆ เธอบอกว่าผมคบกับโชโกะหรอ?”อาจารย์โกโจเบรคประโยคยืดยาวของฉันที่กำลังยืนบ่นทันที่เขาเปิดโอกาสให้ฉันยิงคำถาม

 

“ยังจะปฏิเสธหรอคะ?ไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะเป็นคนแบบนี้ถึงจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้วก็เถอะแต่ก็ไม่คิดว่…”

 

เมื่อฉันยังไม่หยุดบ่นอีกฝ่ายก็เอื้อมมือมาปิดปากฉันก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆจนฉันที่ถูกปิดปากอยู่เลื่อนคิ้วมาขมวดกันเป็นปม

 

เขาหัวเราะอะไร นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ!!

 

 

“ผมไม่ได้คบกับโชโกะนะ เธอไปเอามาจากไหนน่ะ”เขาว่าขณะที่ยังหัวเราะอยู่แบบนั้น"ยัยนั่นเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผมเลยสนิทกัน ไม่ได้เป็นอะไรแบบนั้นหรอกครับ"

 

“งั้นทำไมวันนั้นคุณหมอถึงได้ทำหน้าตาน่ากลัวตอนอาจารย์อุ้มฉันไปล่ะคะ?”ฉันท้วงขึ้นทันทีที่เขาเอามือออกแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม

 

“โชโกะเขาเอ็นดูเธอน่ะ ก็เลยกลัวว่าผมจะแกล้งอะไรพิเรนๆแล้วมาขู่ผมไงครับ”พอได้ยินแบบนั้นคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออกแล้วเผลอระบายยิ้มออกมา

 

“งั้นที่บอกว่าจะเอาอาจารย์เข้าคุกก็เพราะแบบนี้เองหรอ…?!!”เมื่อรู้ตัวว่าหลุดพูดอะไรออกไปก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแล้วลอบมองเขาทันที

 

“ไปแอบฟังหรอครับ?”รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนใบหน้าของเขาก่อนอีกฝ่ายจะลุกขึ้นเดินมาหาฉันที่กำลังจะลุกหนี

 

ตุบ…

 

“ได้ยินถึงตรงไหนกันนะ?”มือของเขาวางลงบนโต๊ะขณะที่มืออีกข้างก็จับเก้าอี้เอาไว้

 

จนกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันกำลังโดนอีกฝ่ายขังเอาไว้ในวงแขนของเขาเป็นที่เรียบร้อย

 

“ก็ถึงตอนที่คุณหมอจะเอาอาจารย์เข้าคุกไงคะ”ใบหน้าของฉันเบือนหนีเขาที่กำลังอมยิ้มมองฉัน"ไม่ได้ตั้งจะจะไปแอบฟังสักหน่อยนะคะ แค่บังเอิญได้ยินเท่านั้นเอง"

 

“ถึงแค่ตรงนั้นหรอครับ?งั้นก็ดีแล้ว…”ได้ยินแบบนั้นอาจารย์ก็ถอยตัวออกไปจนทำให้ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

รอดแล้ว

 

"ผมจะได้เนียนต่อได้อีกสักหน่อย"ว่าจบก็หยิบจานของฉันกับของตัวเองเดินไปเก็บที่อ่างล้างจานปล่อยให้ฉันทำหน้าเหวอนิ่งค้างไปแบบนั้น

 

เพราะสิ่งที่เตรียมตัวจะมาเค้นถามเขาดันวิ่งกระเจิดกระเจิงหายไปหมดแล้วน่ะสิ!!

 

 

“แล้วคำถามต่อไปล่ะ?”วางจานเสร็จก็ถามขึ้นทันทีผิดกับฉันที่ตอนนี้สมองไม่ประมวลผลไปชั่วขณะ"ถ้าเกิดไม่ถามตอนนี้ผมจะกินของหวานต่อแล้วนะ~"

 

“ตามสบายเลยค่ะ ฉันจะกลับแล้ว”มือของฉับโบกไปมาเล็กๆให้เขาก่อนจะเดินไปที่ประตูระเบียง

 

ขืนอยู่นานกว่านี้คงจะได้อะไรมาให้คิดเพิ่มเหมือนครั้งที่แล้วแน่

 

“ไม่สนใจจะกินของหวานกับผมจริงๆหรอครับ?”เสียงของเขาดังขึ้นไล่หลังขณะที่ฉันกำลังจะกระโดดข้ามไปยังระเบียงห้องของตัวเองทำให้ต้องหันหลังกลับไปเถียงกับเขา

 

“ไม่ค่ะ!กินให้อร่อยแล้วกันนะคะ!”ว่าจบก็เลื่อนประตูปิดพร้อมกับปิดม่านหนีคนที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่อีกฟากทันที

 

พูดยังไม่ทันขาดคำจริงๆ!

 

“ทำไมคำพูดคำจาของเขาช่วงนี้มันชวนจั๊กจี้แปลกๆยังไงไม่รู้ ปกติไม่ได้แหย่กันแบบนี้นิ”ฉันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะแล้วหยิบสมุดขึ้นมาจดข้อมูลที่ได้มาใหม่เมื่อตอนบ่าย

 

คนที่ตายไปนานขนาดนั้นแต่วิญญาณยังอยู่มันเป็นไปได้ยังไงกันนะ

 

 

 

 

“ไม่มีพลังอะไรแท้ๆเอาตัวมาบังทำไมครับ?”

 

“ก็คุณกำลังจะโดนฆ่าทั้งที่มาช่วยฉันนิคะ…”

 

 

โครม!

 

“อึก”ตัวฉันที่ตกลงมาจากเก้าอี้เอามือกุมหัวตัวเองทันทีที่อยู่ดีๆก็มีภาพเหตุการณ์บางอย่างไหลเข้ามาในหัว

 

เมื่อกี้มันอะไรกัน?

 

“ภาพอาจารย์โกโจที่กำลังทำหน้าตาตกใจ…”เสียงของฉันพึมพำขึ้นเมื่อพยายามทบทวนภาพความทรงจำที่ได้เห็นไปเมื่อครู่

 

อาจารย์โกโจกำลังทำหน้าตกใจตอนที่มีมือของใครบางคนจับอยู่ที่ใบหน้าของเขา…

 

ความทรงจำของใครกัน อามาเนะ ริโกะ หรอ?

 

“ทำไมถึงได้ดูตกใจขนาดนั้นกันนะ…อึก”เมื่อพยายามนึกถึงก็ดันมีความรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงเข้ามาแทนที่

 

 

 

 

 

 

 

“ ปกป้องแต่คนอื่นแบบนี้… ” 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก็คงรู้สึกอยากโดนใครสักคนปกป้องบ้างไม่ใช่หรือไงกันคะ? ”

 

 

 

 

 

 

พรวด!!

 

“แค่ก…แค่ก…”เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาทั้งทางปากและจมูกของฉันหลังจากที่อาการปวดหัวทุเลาลงพร้อมกับภาพเหตุการณ์ความทรงจำที่ฉายขึ้นมาอีกครั้ง

 

เห็นชัดมาก…

 

“ชัดแบบเก็บได้ทุกรายละเอียด”มือทั้งสองข้างยกขึ้นปาดของเหลวสีสดที่ไหลออกมาขณะที่กำลังพยายามดึงสติตัวเองให้ทำใจดีๆไว้

 

เพราะภาพที่ฉายเข้ามาให้ได้เห็นเป็นภาพที่อาจารย์โกโจกำลังทำหน้าตกใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โดยมีมือเปื้อนเลือดของฉันสัมผัสอยู่บนใบหน้าของเขา

 

 

 

__________________________

 

 

 

โผล่มาได้ยังไงกันน้าา มาช้าเพราะมัวแต่ไปวาดรูปประกอบ แหะๆ

เนื่องจากเรามากันครบ 1000 follower แล้วไรท์ว่าจะสุ่มวาดโมเม้นต์ที่อยากเห็นกันไม่ว่าจะในเนื้อเรื่องที่ผ่านมาแล้วหรือว่ายังไม่มีในเรื่องมาวาดให้ 

 

เพราะงั้นถ้ามีฉากหรือโมเม้นต์ที่อยากเห็นก็เม้นไว้กันได้เน้ออ

 

เจอกันตอนหน้างับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 416 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

672 ความคิดเห็น

  1. #489 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 00:27
    คลายละหนึ่งมีอีกสิบ(?)
    #489
    1
    • #489-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      23 มกราคม 2564 / 13:17
      ไม่รู้ไม่ชี้ย์//วิ่งหลบ
      #489-1
  2. #417 icesupicha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 05:30

    รอดูเลยค่า

    #417
    1
    • #417-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      5 มกราคม 2564 / 11:38
      รับทราบคับผม
      #417-1
  3. #307 TomMaBoy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 02:04

    เริ่มเจาะลึกเรื่องปมล่ะ รอไม่ไหว

    #307
    1
    • #307-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:59
      ฝากด้วยนะฮะะ
      #307-1
  4. #306 60142525 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 08:13

    ปมเริ่มจะคบายทีละนิดแล้ว

    #306
    1
    • #306-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:59
      พอให้สงสัยกรุบกริบค่ะ55555
      #306-1
  5. #305 Darawan238 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 04:18
    ฟิครุ่นพี่อินุมาคิx OC ต้องมาแล้ว/////
    #305
    1
    • #305-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:59
      แค่ก แค่กก็น่าสนใจนะคะ //โดนจารย์รัดคอ
      #305-1
  6. #304 hansuri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 23:29
    ใจไม่ดีเด้ออออ อะไรกันครับเนี่ยยย
    #304
    1
    • #304-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:58
      อะไรน้าา
      #304-1
  7. #303 0996386679 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 23:29
    เกิดจารย์ตะบะแตกขึ้นมา ยันชัวร์เลย555
    #303
    1
    • #303-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:57
      จะใช่มั้ยน้าา
      #303-1
  8. #302 MOOK_KDN_LKL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 23:02
    โมเม้ยอาจารกินยูมะคนับบบบบบ
    #302
    2
    • #302-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:57
      หืมมมม
      #302-1
    • #302-2 MOOK_KDN_LKL(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:58
      อิอิอิอิอิอิอิอิ
      #302-2
  9. #301 Pinpw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 22:53

    ชอบมากค่ะะะะะ ช้าก็รอได้ ภาพโมเม้น ก็แบบอยากเห็นยูมะปล่อยผมแหะ เห็นแต่ถักเปียตลอด แล้วก็อยากให้ทรงแบบควีนๆ เริ่ดๆ เชิ่ดๆ ไม่ง้อโกโจเงี้ย ว้ายยยยย

    #301
    1
    • #301-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:57
      แอแง ขอบคุณงับ น่าสนใจมากไว้จะเก็บไปคิดอีกทีน้าา
      #301-1
  10. #300 Mira_Saki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 22:39
    อยากเห็นจารย์หึงบ่อยๆแล้วสิ( ´∇` )
    ส่วนรูปโมเม้นละก็....ชิท เลือกไม่ถูกเลยค่ะ
    #300
    1
    • #300-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:56
      อุอิ จะหึงบ่อยมั้ยน้าา
      #300-1
  11. #299 YanisaPromin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:42

    สนุกมากกกกำก เขินมากเลยอ่าตอนนี้
    #299
    1
    • #299-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:58
      เจอกันตอนหน้าเน้อ
      #299-1
  12. #298 YanisaPromin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:42

    สนุกมากกกกำก เขินมากเลยอ่าตอนนี้
    #298
    1
    • #298-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:57
      เขินเหมือนกานน
      #298-1
  13. #297 YanisaPromin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:42

    สนุกมากกกกำก เขินมากเลยอ่าตอนนี้
    #297
    1
    • #297-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:57
      งุ้ยยยยยย
      #297-1
  14. #296 RoseThorns (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:40

    สนุกมากๆเลย ภาพปลากรอบสวย คุ้มที่รอคอย
    #296
    2
    • #296-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:57
      ขอบคุณมากเลยงับ ฝากด้วยเน้ออ
      #296-1
    • #296-2 RoseThorns(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 22:03

      จะรอจ้า
      #296-2
  15. #295 belllaponsan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:37

    ไรท์วาดภาพเก่งมากเลย! ถ้าไรท์วาดการ์ตูนสัญญาว่าจะไปตามติดเปงวิงญาณค่ะ!
    #295
    1
    • #295-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:56
      งือ ขอบุณมากๆเลยงับ แต่ขก.แบบไรท์น่าจะไม่ได้วาดเป็นการ์ตูนยาวหรอกค่ะ55555
      #295-1
  16. #294 SeaPanisara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:15
    สนุกมากเลยย~!
    #294
    1
    • #294-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:55
      ขอบคุณมากๆงับ
      #294-1
  17. #293 Gamhks (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:06
    คิดถึงนะขอรับบบ😚✨
    #293
    1
    • #293-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:55
      มากอดๆน้าา
      #293-1
  18. #292 ReynaReborn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 20:58

    อยากเห็นฉากที่รุ่นพี่อินุมาคิหอมแก้มยูมะค่ะ!💗//อาจารย์หึงแหละดูออก
    #292
    1
    • #292-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 21:55
      อุ๊ยน่าสนใจจจ ไว้รอตัดสินใจอีกทีนะคะ
      #292-1
  19. #291 abby123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 20:46

    คิดถึงไรท์มากๆๆๆเลยค่ะ!
    #291
    1
    • #291-1 -BW-(จากตอนที่ 17)
      11 ธันวาคม 2563 / 20:49
      ไรท์ก็คิดถึงรีดเดอร์เหมือนกันค่ะ กอดๆ
      #291-1