[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 1 : Chapter I | จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 640 ครั้ง
    7 เม.ย. 64

Chapter I | จุดเริ่มต้น

 

????Dosu Kinuta???? | Naruto Amino

 

เป็นอีกวันที่เหมือนว่าจะแสนธรรมดาของฉันที่ตื่นขึ้นมาก่อนไก่โห่เพื่อมาช่วยหลวงพ่อทำความสะอาดศาลเจ้าและสวดมนต์เป็นอย่างถัดมา

 

“ทำไมต้องมาตกเอาตอนนี้ด้วยนะเนี่ย”ฉันบ่นออกมาขณะที่กำลังเอามือบังหัววิ่งเข้าไปในตัววัดหลังจากสวดมนต์เสร็จ

 

ฉันได้มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุในวันไปตั้งแคมป์ในป่า เพราะการไปเที่ยวครั้งนั้นพรากทุกสิ่งไปจากฉันทั้งพ่อและแม่รวมไปถึงความทรงจำของฉันด้วย

 

มีแค่ฉันที่รอดมาได้แต่ก็นอนอยู่โรงพยาบาลนานนับเดือนกว่าจะออกมาใช้ชีวิตได้ปกติ

 

ญาติที่มีเหลืออยู่ก็ปฏิเสธที่จะรับเลี้ยงดูฉัน น่าแปลกที่คนจากศาลเจ้ากลับทำเรื่องขอรับเลี้ยงดูฉันแทนที่จะเป็นญาติที่มีสายเลือดเดียวกัน

 

ถึงจะดูแปลกแต่ฉันก็ยอมจะมาอยู่ที่นี่โดยที่ทางโรงเรียนเองก็ไม่ได้ทำเรื่องให้ซ้ำชั้นถ้าฉันไปเรียนชดเชยในวันเสาร์จนครบตามหลักสูตรบวกกับเคยเป็นนักเรียนดีเด่นล่ะนะ

 

“ขี้เกียจแต่ก็ต้องทำ…สิเนี่ย”ฉันมองสัตว์ประหลาดตัวเท่าลูกบอลตรงหน้าก่อนจะคว้าไม้กวาดมาวิ่งไล่ตีมันที่เริ่มจะกระโดดไปมา

 

หลวงพ่อบอกว่ามันคือคำสาประดับล่างที่พบได้บ่อยๆหากไม่ทำความสะอาด

 

แต่เท่าที่จำความได้ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นไอตัวประหลาดหน้าตาขยะแขยงแบบนี้มาก่อนจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลหลังการรักษาตัว

 

“ฮี่ฮี่ฮี่”มันหัวเราะออกมาเมื่อฉันจับมันได้แล้วโยนมันใส่คบเพลิงที่ผนัง

 

“เหมือนว่าหน้าที่ของเช้านี้จะหมดแล้วสินะ”ฉันหยิบผ้าออกมาเช็ดมือก่อนจะพาดมันเอาไวตรงระเบียงทางเดิน"ฝนก็หยุดแล้วอะไรจะเหมาะเจาะขนาดนี้"

 

ทันทีที่เงิยหน้าขึ้นไปมองเมฆฝนก็สลายตัวหายไปจนหมดทำให้ฉันไม่ต้องพกร่มไปโรงเรียนให้หนักกระเป๋า

 

ถึงศาลเจ้ากับโรงเรียนจะไม่ไกลกันมากก็เถอะ

ก็คนมันขี้เกียจถือนี่นา

 

 

 

 

 

 

 

 

“วันนี้เข้าชมรมทั้งวันน่าเบื่อจัง…”จากที่รู้มาฉันก่อนความจำเสื่อมอยู่ชมรมวิชาการซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจมากๆเพราะเพื่อนในชั้นก็บอกกันแบบนั้นว่าฉันเป็นเด็กเรียนแถมนิ่งมากๆ

 

ไม่ได้พูดมากเหมือนตอนนี้

 

“เฮ้!!”

 

ขณะที่กำลังเดินผ่านสนามฟุตบอลก็ได้ยินเสียงร้องเชียร์ดังขึ้นจนต้องหันไปมอง

 

เขามุงอะไรกันล่ะนั่น?

 

ว่าแล้วก็เดินเข้าไปดูใกล้ๆจนเห็นว่าอาจารย์พละกำลังจะแข่งโยนลูกเปตองกับ อิทาโดริ ยูจิ ที่อยู่ชั้นเดียวกับฉัน

 

ไม่ใช่ว่าอยู่ชมรมสิ่งลี้ลับหรอ?

 

รู้ตัวอีกทีฉันก็เดินมาหยุดอยู่ข้างสนามบอลซะแล้ว

 

“ยี่สิบสามเมตรสิบสองเซน!”เสียงคนวัดระยะทางดังขึ้นทันทีที่ดูสายวัดเสร็จ และดูเหมือนว่าอาจารย์พละที่พนันไว้จะแพ้พนันจนหน้าเหวอไปเลยทีเดียว

 

ยี่สิบสามเมตรนายยังใช่คนอยู่รึเปล่าเนี่ย?

 

ฉันหัวเราะออกมาเล็กๆกับท่าทีของเขากับอาจารย์ก่อนจะละสายสาแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะถ้าไปสายกว่านี้คงได้โดนรุ่นพี่ว่าเอาแน่ๆ

 

 

 

 

“ยูมะจังงทำไมไปห้องน้ำนานจังเลยล่ะชมรมจะเลิกอยู่แล้วเธอยังทำโจทย์ได้ไม่ถึงครึ่งเลยนะ”เสียงรุ่นพี่ดังขึ้นทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้าไป

 

“พอดีว่าหลงทางนิดหน่อยน่ะค่ะ”

 

หลงไปเดินเล่นอะนะ

 

“ช่างเถอะๆไปนั่งได้แล้วว”ไม่ว่าเปล่าลากตัวฉันไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมเพื่อที่จะให้ฉันได้ฝึกทำโจทย์คณิตศาสตร์ต่อจากข้อที่แล้ว

 

เฮ้อ…กะจะเนียนกลับมาตอนเลิกพอดีแท้ๆ

 

 

 

 

สองชั่วโมงผ่านไปฉันวางปากกาลงแล้วยืดตัวบิดขี้เกียจหลังจากทำโจทย์คณิตห้าสิบข้อเสร็จ

 

“เมื่อก่อนฉันก็ทำอะไรแบบนี้หรอเนี่ย…”ฉันบ่นพึมพำพร้อมกับเก็บของลงกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อนเพราะตอนนี้ก็ทุ่มกว่าแล้วคงไม่เหลือใครในโรงเรียนนอกจากฉัน

 

แอด…

 

บานประตูเลื่อนออกพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่พวยพุ่งเข้าใส่หน้าฉันจนเส้นผมปลิวไสวทั้งที่หน้าต่างก็ไม่ได้เปิดอยู่

 

“รู้สึกลางไม่ดีเลยแฮะ”ฉันเอามือจับใบหน้าแล้วเลื่อนลงนาบที่อกซ้ายก็รู้สึกถึงก้อนเนื้อที่กำลังเต้นอย่างรุนแรงจนน่าประหลาด

 

ตามไปดีมั้ยนะ…

 

สายตาของฉันเหลือบไปมองทางบันไดที่ว่างเปล่าแต่กลับมีความรู้สึกว่าจะต้องเดินไปทางนั้นอย่างแรงกล้า

 

“เอาวะยูมะกลับไปตอนนี้คาใจแย่”

 

ฉันก้าวขาวิ่งขึ้นบันได้ไปได้ไม่ทันไรก็เจอไอสัตว์ประหลาดที่คนในศาลเจ้าเรียกว่าคำสาปมาขวางทางไว้

 

“โครก!!”

มันคำรามออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีฉันทำให้ต้องหยุดวิ่งกระทันหัน

 

“โถ่เว้ย!”เมื่อเห็นว่ามีร่มเสียบอยู่ตรงที่วางก็คว้ามันออกมาแล้วกัดเลือดของตัวเองป้ายไปจนสุดปลายร่ม

 

กริด…

 

ไม่รู้ว่าทำได้ยังไงแต่ว่าร่างกายของฉันมันขยับไปอย่างนั้นเอง จากร่มธรรมดาก็มีผลึกเข้าปกคลุมทันทีที่สัมผัสโดนเลือดของฉัน

 

“เข้ามาเลยไอตัวประหลาด”หลังจากเอี้ยวตัวหลบการโจมตีครั้งแรกไปได้ก็ท้าทายมันให้เข้ามาจัดการฉัน

 

“กรร…”

 

“อ้าว?จะไปไหนอะ?”ไม่รู้ทำไมแต่มันลับมุดพื้นหนีฉันไปทันทีที่ร่มมีผลึกเคลือบปกคลุม"อะไรของมัน…"แต่ฉันก็ต้องละความสนใจไปจากมันเพราะเสียงระเบิดจากด้านบน

 

ตูม!!

 

“ย…แย่แล้ว!!”ฉันออกวิ่งอีกครั้งพร้อมกับอาวุธหน้าตาประหลาดในมือ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องชมรมสิ่งลี้ลับที่ประตูหน้าห้องพังยับเยิน

 

อย่าบอกนะว่ามาล่าท้าผีกันน่ะ!?

 

“แล้วคนไปไหนซะล่ะ?”

 

ฉันมองซ้ายมองขวาอย่างร้อนรนเพราะถ้าเกิดคนธรรมดาเจอไอตัวแบบนั้นเข้าไปก็คงจะเละเป็นข้าวต้มเอาแน่

 

“?!!”อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนตอนอยู่หน้าห้องชมรมวิชาการขึ้นมา

 

ความรู้สึกที่ต้องทำบางสิ่งอย่างแรงกล้า…

 

“อีกฟากของตึก!!”รู้สึกว่าตัวเองตีกันในหัวกับการที่ต้องทำโจทย์คณิตจนดึกดื่นแถมยังต้องมาเจอคำสาปที่ส่งกลิ่นอายอบอวลไปทั่วจนรู้สึกสะอิดสะเอียน

 

บรู๊ว!!

 

ฉันหันไปมองที่อีกฟากของตึกทันทีที่ได้ยินเสียงสุนัขหอนจากทางนั้น

 

“อะไรกันล่ะนั่น…”สายตาของฉันจับจ้องที่สัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่ใหญ่จนแปลกใจว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

 

แต่ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือมีใครบางคนกำลังสู้กับมันอยู่

 

“เดี๋ยวนะไอหมอนั่น!?”ขณะที่กำลังจะวิ่งไปถึงฉันก็เหลือบเห็น อิทาโดริ ยูจิ กระโดดใสหน้าต่างชั้นสามโดยที่ไม่รู้ว่าขึ้นไปได้ยังไง แต่ไอหมอนั่นกระโดดเข้าไปได้ก็อัดไอก้อนสัตว์ประหลาดไปทีแบบจังๆ

 

ปัก!

 

“โห มือเปล่าด้วยสุดยอดไปเลยแฮะ”

 

ฉันนึกประทับใจไอคนบ้าพลังที่เขวี้ยงลูกเปตองไปได้ไกลถึงยี่สิบสามเมตรเมื่อตอนเย็นแถมกระโดดขึ้นชั้นสามชกคำสาปด้วยมือเปล่าอีกต่างหาก

 

เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็เร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงที่อีกฟากของตึกให้เร็วขึ้นก่อนจะมาถึงได้ในเวลาไม่นานนัก

 

“…คือส่วนหนึ่งของมันเพราะงั้นเอามานี่”

 

“เฮ้!!ระวัง!!”ทันทีที่วิ่งมาถึงก็เจอคนจากชมรมสิ่งลี้ลับทั้งสามคนกับคนแปลกหน้าอีกหนึ่งกำลังเถียงอะไรกันอยู่ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรก็ร้องทักให้ระวังการจู่โจมจากด้านบน

 

“หนีเร็ว!!”ชายผมดำผลักอิทาโดริมาทางฉันพร้อมกับคนที่อุ้มอยู่ทำให้ตัวอาคารร่วงลงมาทับอีกฝ่ายทันที

 

โครม!!

 

“ฟุชิงุโระ!!”อิทาโดริตะโกนชื่อของอีกฝ่ายทันทีที่ฝุ่นควันจากการถล่มของตัวอาคารจางลงปรากฎร่างของคำสาปที่กำลังจับอีกฝ่ายเอาไว้

 

“ตัวใหญ่โคตร…”ฉันอุทานก่อนจะดึงสติกลับมาได้หลังจากที่มันเขวี้ยงฟุชิงุโระไปกระแทกกำแพง

 

“อัก!”เขากระอักเลือดออกมาและด้วยสภาพร่างกายที่ไม่เต็มร้อยทำให้สุนัขสองตัวที่น่าจะถูกอัญเชิญออกมาสลายไป

 

“เธอ ชิราซากิ ยูมะ ห้องเอนิมาทำอะ…”

 

โครม!!

 

เสียงอาคารถล่มดังขึ้นขัดคำถามเพราะไอคำสาปขนาดใหญ่กระโดดชนกำแพงจนทะลุทำให้ฟุชิงุโระกระเด็นไปตามแรงและร่วงลงกระแทกกับพื้นของด่านฟ้า

 

“จะโดนกินแล้ว!!”ฉันตะโกนทำให้อิทาโดริวิ่งตามไปซัดเจ้าคำสาป

 

ปัก!! ปัก! 

 

ครืด!!

 

แต่ต่อยไปได้ไม่ถึงสามทีก็โดนมันจับเหวี่ยงครูดไปกับพื้นจนกระเบื้องบิ่นหลุดออกมาเป็นทาง

 

“บอกให้หนีไปไง!!”เป็นฟุชิงุโระที่ตะโกนบอกอีกฝ่ายให้หนีไปทั้งที่ตัวเองก็สภาพไม่ค่อยจะดีนัก

 

“ฉันก็มีเหตุผลของฉัน!ไอคำสาปนี่เริ่มทำฉันรำคาญแล้วนะ!”

 

เขากระโดดขึ้นหลบกำปั้นของคำสาปที่ทุบลงมาได้ครั้งนึงแต่ดันหลบครั้งที่สองไม่พ้นทำให้โดนต่อยจนลอยกระเด็นขึ้นไปพร้อมกับบางสิ่งที่มีรูปร่างเหมือน

 

นิ้ว?

 

“อิทาโดริ!!”ฉันตะโกนเรียกอีกฝ่ายที่โดนจับได้และกำลังจะโดดคำสาปเขมือบเข้าปากขนาดใหญ่ของมัน

 

“เจ้าบ้าส่งมันมานี่!เดี๋ยวนายก็โดนมันกินหรอก!”ฟุชิงุโระพยายามจะลุกขึ้นตะโกนเรียกให้เขาส่งซากนิ้วมาให้ตน

 

แย่แล้ว

 

แย่สุดๆ

 

ฉันควรทำอะไรสักอย่างแล้วรึเปล่านะ?

 

หรือว่าควรจะหนีกลับไปเลยดี…

 

แต่จะให้ทิ้งเพื่อนไว้แบบนี้น่ะหรอ?

 

 

ฉันยืนนิ่งตีกับตัวเองในหัวขณะที่มองอิทาโดริขัดขืนคำสาปขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

 

“ไม่รู้ด้วยแล้ว!!”

 

ฉันกระชับร่มในมือแน่นแล้ววิ่งมากระโดดเสียบเข้าที่กลางลูกตาของมันจนมันชะงักและเชวี้ยงเขาออกไป

 

ตุบ…

 

“เฮ้ย!?ทำอะไรของเธอ!?”ฟุชิงุโระมองตามร่างของอิทาโดริที่กระเด็นไปอีกทางแล้วหันมาหาฉันที่เอาปลายร่มแทงคำสาปตรงหน้า

 

นิ้วล่ะ?

 

เหมือนจะสำคัญไม่ใช่หรอ?

 

 

ฉันเงิยหน้าขึ้นมองอะไรก็ตามที่กำลังร่วงลงมาจากด้านบน

 

“อย่าให้มันกินไอนั่นนะ!!”ฟุชิงุโระตะโกนขึ้นอีกครั้งทำให้ฉันจับด้ามร่มยกตัวขึ้นเตะซากนิ้วนั่นให้กระเด็นไปทางอิทาโดริ

 

“อึก…”

 

ทั้งฉันกับฟุชิงุโระเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าซากนิ้วนั่นกระเด็ดเข้าปากอิทาโดริก่อนเจ้าตัวจะกลืนมันลงไปเพราะสำลัก

 

“กลืนลงไปทำไมนั่นมันยาพิษนะ!!”

 

“อึก…”ฉันดึงร่มออกจากตาของตัวอะไรก็ตามที่กำลังดิ้นพล่านแล้วกระโดดหมุนตัวฟันมันจนขาดไปหนึ่งในสามก่อนจะวิ่งมาหาทั้งสองคน"อิทาโดริ?ฉัน…ไม่ได้ตั้งใจให้มัน…"

 

“อย่าเข้าไปใกล้นะ!”ฟุชิงุโระดึงตัวฉันที่กำลังวิ่งเข้าไปให้ออกห่างจากอิทาโดริที่เริ่มมีอาการแปลกๆ"หลังจากนี้เขาอาจจะตายไม่ก็ทำให้วัตถุต้องสาปคืนชีพ"

 

“คืนชีพ?”ฉันหันไปมองคนด้านหลังที่ล็อคตัวฉันแล้วลากออกมาในระยะปลอดภัย

 

“ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็ถือว่าหายนะมาเยือนเลยล่ะ”เขามีสีหน้าจริงจังมากขณะที่สายตายังคงมองไปทางอิทาโดริ

 

 

เมฆาที่ปกคลุมแหวกออกให้แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบร่างของคนที่นอนแน่นิ่งไป ก่อนร่างกายนั้นจะเริ่มบิดเบี้ยวบังคับร่างนั้นให้ลุกขึ้นยืน

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!

 

เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังขึ้นจากอิทาโดริที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเขาหรือคนอื่นมาแทนที่กันแน่

 

“ความรู้สึกของกายเนี้อมันสุดยอดจริงๆ!!”

 

ดูเหมือนว่าคนที่ฟื้นขึ้นมาจะไม่ใช่อิทาโดริเพื่อนร่วมชั้นของฉันแต่เป็นวัตถุต้องสาปที่ถูกแยกชิ้นส่วนจนเหลือแค่ซากนิ้ว และตอนนี้ได้ทำการยึดร่างของอิทาโดริไปเรียบร้อยแล้ว

 

“ความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด…”

 

“จัดการวัดถุต้องสาปมันน่ารำคาญ!!ผู้หญิงกับเด็กล่ะอยู่ไหน!?”ลุกขึ้นมาได้เขาก็โวยวายก่อนจะหันมาหาเราแล้วแสยะยิ้ม"เจอตัวแล้ว…"

 

“เวรล่ะ!”ฟุชิงุโระสบถออกมาแล้วลากฉันวิ่งหนีอิทาโดริที่พุ่งหาเราด้วยความเร็ว

 

จะโดนฆ่าแล้ว!!

 

 

 

กึก…

 

“คิดจะใช้ร่างกายคนอื่นทำอะไรล่ะเนี่ย เอาคืนมา”

 

“ห๊ะ?”ฉันที่หลับตาปี๋ค่อยๆลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่กำลังจ้องฉันอยู่ในระยะประชิดจนต้องก้าวถอยหลังออกมา

 

“ทำไมยังขยับได้อยู่ล่ะ?”

 

“ก็นี่มันร่างกายของฉันไม่ใช่หรือยังไง”

 

“อย่าขยับแกไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว!”ฟุชิงุโระว่าพร้อมกับเริ่มร่ายอาคมเตรียมการรับมือกับอีกฝ่ายที่กำลังเถียงกับตัวเองอยู่

 

“เฮ้เดี๋ยว ฉันปกติดีนะ”หลังจากที่เถียงกับตัวเองเสร็จก็หันมาหาฟุชิงุโระ

 

รอยยิ้มสยองโลกกับรอยสักหายไปแล้วก็น่าจะหายจริงๆแล้วล่ะ แต่ไอแผลตรงใต้ตาทั้งสองข้างนั่นมันอะไรกัน?

 

ฉันยืนคิดอยู่หลังฟุชิงุโระที่เหมือนจะลังเลบางอย่างจับคางครุ่นคิด

 

 

“ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง?”จู่ๆเสียงใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ฉันหันกลับไปมองที่ต้นเสียงทันที

 

ผู้ชายผมขาวคนนี้ใครเนี่ย?

 

ตัวสูงสุดๆไปเละแฮะ…

 

“อาจารย์โกโจ?ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ…”เขาคลายคาถาที่กำลังเตรียมการออกแล้วหันหน้ามาหาคนที่ตัวเองเรียกว่าอาจารย์ทันที

 

เป็นอาจารย์นี่เอง…ถึงว่าทำไมแต่งตัวคล้ายๆกัน

 

“ก็ไม่ได้คิดจะตามมาหรอก แต่สะบักสะบอมกว่าที่คิดนะเนี่ย”เขาว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารัวชัทเตอร์ถ่ายรูปลูกศิษย์ของตัวเอง"เอาไปให้พวกปีสองมันดูดีกว่า"

 

เวลาแบบนี้ยังมีอาจารย์คนไหนถ่ายรูปนักเรียนไปโชว์รุ่นพี่แทนที่จะพาไปโรงพยาบาลอยู่อีกหรอเนี่ย…

 

“พอวัตถุต้องห้ามหายไปแล้วพวกเบื้องบนทำตัวน่ารำคาญนิดหน่อยเลยต้องรีบมา…”เขาร่ายประโยคยืดยาวออกมาโดยมีฉันกับอิทาโดริยืนมองตาปริบปริบ"แล้วเป็นไงหาเจอมั้ย?"

 

“เอ่อคือ…ไอนั่นน่ะผมกินเข้าไปแล้วล่ะ”

 

 

“…”

 

 

อยู่ดีๆทุกคนก็เกิดอาการกินจุดขึ้นมาจนทำให้คนเส้นตื้นแบบฉันต้องกลั้นขำเก๊กหน้านิ่งเอาไว้

 

คนอื่นเขากำลังจริงจังนะ…ห้ามขำเด็ดขาดยูมะ…

 

 

“จริงดิ?”อาจารย์ของฟุชิงุโระถามขึ้นก่อนเราจะผสานเสียงกันตอบไปทำให้เขาเดินเข้าไปสำรวจอิทาโดริใกล้ๆ"อืม…จริงด้วยตลกดีแฮะ ลองเปลี่ยนตัวกับเจ้านั้นสักสิบวิได้มั้ย?"

 

“แต่ว่า”

 

“พอครบแล้วก็ช่วยเปลี่ยนกลับหน่อยนะ”เขาก้มตัวลงยืดเส้นยืดสายก่อนจะเงิยหน้ามองคนที่เหมือนจะเป็นกังวล"ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะผมน่ะแข็งแกร่งสุดๆไปเลยน่ะ"

 

ไอความขี้ขิงนี้มันอะไรกัน…

 

ฉันถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกมองอีกฝ่ายที่ยืดเส้นยืดสายอยู่

 

“เมกุมิ ฝากไอนี่ที”ถุงกระดาษที่เจ้าตัวถือมาในตอนแรกถูกโยนไปให้ฟุชิงุโระก่อนเขาจะหันไปยืดเส้นต่อ

 

“นี่มันอะไรครับ…ขนม?”ฟุชิงุโระแง้มดูของในถุงก่อนจะทำหน้าเหวอออกมาแล้วหันควับไปมองหน้าอาจารย์ของเขาที่ตอบออกมาหน้าตาเฉย

 

“ใช่เมนูแนะนำเลยนะ”

 

“นี่ไปแวะเที่ยวมาหรอครับ?ตอนคนเขาเกือบจะโดนอัดตาย…”

 

“ก็ไม่เชิงเที่ยวหรอกแค่ทางผ่านน่ะ”เขาตอบฟุชิงุโระผู้หน้าสงสารด้วยรอยยิ้มก่อนจะเริ่มบรรยายสรรพคุณของขนมที่เขาเพิ่งจะไปซื้อมา

 

เชื่อเขาเลย…คนคนนี้

 

“ด้านหลัง!!”ฉันเลื่อนสายตาไปมองทันทีที่ฟุชิงุโระร้องเตือนผิดกับอาจารย์ผมขาวที่ยังคงบรรยายเกี่ยวกับขนมของเขาต่อไป

 

“อึก…”ฉันหลับตาแน่นและก้าวถอยหลังจนเซล้มลงเมื่อเห็นว่าอิทาโดริกำลังจะคว้าตัวฉัน

 

โครม!!

 

เสียงบางสิ่งกระแทกดังสนั่นก่อนจะเกิดฝุ่นควันลอยขึ้นปกคลุมไปทั่ว

 

“เอ๊ะ?”เมื่อฝุ่นควันหายไปก็เห็นว่าอิทาโดริกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉันโดยที่มีอาจารย์ของฟุชิงุโระนั่งทับอยู่

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เมื่อกี้เขายังยืนโม้ตรงนั้นอยู่เลยนิ?

 

“แล้วรู้รึเปล่าว่าครีมด้านในน่ะมันอร่อยเหาะไปเลยล่ะ…”

 

พรึบ!

 

อิทาโดริพลิกตัวกลับไปจะคว้าตัวใครก็ตามที่นั่งทับเขาอยู่ก่อนอีกฝ่ายจะหลบเขาที่กำลังพยายามคว้าตัวอีกฝ่ายเอาไว้

 

มองตามไม่ทันเลยเร็วมาก…

 

“พอดีอยู่ต่อหน้าคนเยอะ…ขอโชว์เท่สักหน่อยแล้วกันนะ”เขาว่าแล้วเอนตัวพิงหลังของอิทาโดริก่อนจะวาปหายไปทันทีที่อีกฝ่ายพลิกตัวกลับมา

 

ปัก!!

 

การสวนกลับที่รุนแรงถูกปล่อยออกมาทันทีที่อีกฝ่ายเปิดช่องจนเจ้าตัวกระเด็นไปไกล

 

“ไม่ว่าตอนไหนก็ยุ่งยากจริงนะเจ้าพวกผู้ใช้ไสยเวทย์…”สุคุนะในร่างอิทาโดริวิ่งกลับมาปล่อยก้อนพลังใส่อาจารย์ผมขาวพร้อมกับเสียงโครมครามจากการประทะของพลัง"แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรล่ะ…"

 

“แปด…เก้า…ใกล้แล้วรึยังนะ?”ชั่วพริบตาเศษฝุ่นก็หายวับไปพร้อมกับปรากฏร่างของชายผมขาวตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย

 

ยิ่งกว่าดูหนังแอคชั่นแบบสามมิติซะอีก…

 

“อึก…ยึดร่างมันไม่ได้จริงๆสินะ”ไม่นานจากจบการต่อสู้รอยสักบนร่างของอิทาโดริก็ค่อยๆเลือนหายไปพร้อมกับเจ้าของร่างตัวจริงที่กลับมา"ไม่เป็นไรกันนะ?"

 

“คุมได้จริงด้วยแฮะ…”อาจารย์ของฟุชิงุโระว่าพร้อมกับเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

 

“ถึงแบบนั้นก็หนวกหูอยู่นิดหน่อย…”เขาเอามือกระแทกหัวไล่เสียงในหัวหวังว่าจะให้มันหายไปแล้วเงิยหน้ามองคนตรงหน้า

 

“แค่นี้ก็ปาฏิหาริย์มากแล้วล่ะ”คนผมขาวแตะลงที่หน้าผากของอิทาโดริก่อนเขาจะหมดสติลง

 

“จะทำอะไรครับ?”ฟุชิงุโระทักขึ้นเมือเห็นว่าอิทาโดริหมดสติลง"ถ้าเป็นไปได้ช่วยเขาทีได้มั้ยครับอาจารย์โกโจ"

 

“ความรู้สึกส่วนตัว?”

 

“ใช่ครับ”ทันทีที่ได้ยินคำตอบของฟุชิงุโระเขาก็ยิ้มออกมา จากที่ฉันคิดในตอนนี้อิทาโดริคงจะเป็นตัวอันตรายไม่น้อย

 

เพราะสุคุนะอะไรนั่นมีอยู่ในรูปวาดของหนังสือในศาลเจ้าว่าเป็นหนึ่งในคำสาประดับสูงที่เรียกได้ว่าเป็นราชาของปีศาจทั้งปวงก็ว่าได้

 

“เป็นคำขอของนักเรียนที่น่ารักทั้งที ให้ป๋าจัดการเอง”เขาอุ้มอิทาโดริขึ้นพาดบ่าแล้วยกนิ้วให้ฟุชิงุโระก่อนจะหันมาสังเกตุเห็นฉันที่กำลังทำหน้าเหวอมองเขา"แม่หนูนั่นใครน่ะเมกุมิ?"

 

“นี่น่ะหรอครับ?”ทั้งสองหันมามองหน้าฉันที่มือทั้งสองข้างถือร่มเคลือบผนึกเอาไว้อยู่"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน…"

 

“เอ๊ะ…”คนผมขาวร้องออกมาแล้วเดินมาทางเรา

 

ฉันจะโดนจัดการรึเปล่าเนี่ย…

 

“เอ่อคือ…”ฉันเงยหน้ามองคนที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเสมองไปทางอื่น

 

“ไอตัวนั้นเธอจัดการหรอ?”เขาชี้ไปทางซากคำสาปที่เกือบจะกินอิทาโดริด้านข้างแล้วชี้มาที่ร่มในมือฉัน"ด้วยไอนี่ใช่รึเปล่า?"

 

“ช…ใช่ค่ะ”ฉันตอบไปแบบเกรงๆเพราะพอมายืนระยะนี้แล้วอีกฝ่ายยิ่งตัวสูงไปกันใหญ่ นี่เขาสูงเท่าไหร่กันเนี่ย

 

“โห…ใช้ได้เลยไม่ใช่หรอสนใจย้ายไปโรงเรียนเอกชนมั้ย?”

 

เดี๋ยวนะ?

 

นี่เขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?

 

“ฉันไม่มีเงินจะจ่ายค่าเทอมหรอกนะคะ…แล้วก็ถ้าย้ายไปคนที่รับเลี้ยงฉันอยู่ตอนนี้เขาจะไม่อุปการะฉันต่อเอา…”ฉันที่หันหน้ากลับมานิ่งค้างไปเมื่ออีกฝ่ายก้มลงมาทำจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ

 

กรี๊ด!…อะไรกันเนี่ย?!

 

“คนที่รับเลี้ยงดูเธอคงจะเป็นศาลเจ้าตรงหัวมุมนั่นสินะ ถ้าเป็นไอพวกนั้นล่ะก็ยอมให้ไปอยู่แล้วล่ะ”เขาถอยตัวกลับไปแล้วว่าขึ้น

 

“รู้ได้ยังไงกันคะ?”

 

เขารู้ได้ยังไงบนตัวฉันมันมีกลิ่นน้ำมนต์หรือยังไง?หรือว่ากลิ่นพวกธูปเทียน?

 

“จะว่าไปชื่อของเธอล่ะ”เขาเลี่ยงที่จะตอบคำถามแล้วเปลี่ยนเรื่องทำให้ฉันหรี่ตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป

 

“ชิราซากิ ยูมะ ค่ะ”

 

“หืม?”ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าแต่เหมือนว่าเขาจะชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มขึ้น

 

“ทีนี้ฉันกลับได้แล้วใช่มั้ยคะ…ตอนนี้เริ่มจะง่วงแล้วด้วย…”ฉันป้องปากหาวพร้อมกับหันหลังกลับแต่เขาก็ต้องทำให้ฉันหันควับกลับไปหาเขา

 

“กลับไปเก็บของเสร็จก็มาเจอกันตรงหน้าโรงเรียนล่ะ”

 

“คะ?”ยังไม่ทันจะได้ไปไหนไกลก็ต้องเดินกลับมาหาเขาที่พูดเหมือนว่าฉันกำลังจะไปด้วยกันแบบนั้นแหละ

 

“ผมจะรับเธอเป็นลูกศิษย์ของผมเองยูมะ”เขายกนิ้วให้ก่อนฉันจะคิ้วกระตุกให้กับความตีมึนของเขา

 

“ฉันก็บอกไปแล้วนิคะว่าฉันไม่ได้จะไปกับคุณ ค่าเทอมโรงเรียนเอกชนเด็กกำพร้าแบบฉันไม่มีปัญญาจ่ายหรอกนะคะ”

 

“แค่ทำงานก็พอแล้วนิ”เขาชูนิ้วขึ้นนับอะไรสักอย่างก่อนจะชี้มาทางฉัน"เวลาเรียนในแต่ละวันมีมากพอให้ทำงานจนเหลือเฟือเลยล่ะ"

 

“ไหนจะค่าขนมค่ากินค่าอยู่อีกล่ะ ไม่ได้ทำงานจนตัวขาดหรอคะ?”อะไรของเขากันเนี่ย

 

“งั้นให้ผมเป็นผู้ปกครองของเธอแทนดีมั้ยครับ?”

 

“อาจารย์?!”เป็นฟุชิงุโระที่หันไปมองอาจารย์ของตัวเองอย่างประหลาดใจก่อนเขาจะวางตัวอิทาโดริลงข้างเจ้าตัว

 

“แต่แน่นอนว่าเธอต้องทำงานแลกเงินค่าขนม…”รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่ฉันกำลังสตั้นกับประโยคเมื่อครู่

 

.

 

 

 

.

 

 

.

 

“ในฐานะเบ๊จิปาถะของผม”

 

 

 

_____________________________

สวัสดีนักอ่านทุกท่านนน

เรื่องนี้ก็กินพลังงานไปเยอะอยู่นะคะเนี่ย

เนื่องจากดูอนิเมะได้สองตอนแล้วเกินสปาร์คกับอาจารย์แกเลยเกิดฟีคสนองนีดขึ้นมา

ถ้าเกิดผิดพลาดอะไรตรงไหนก็คอมเม้นติชมกันได้เลยนะครับผม

 

 

แปะรูปน้อง

***กำไล รีบไปนีสนุง

 

 

เจอกันตอนต่อไปคับ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 640 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #533 Cup_123Cake (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:32
    เงยหน้า เขียนแบบนี้นะคะ สนุก น่าติดตามค่ะ
    #533
    1
    • #533-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:33
      ตอนหลังๆไรท์แก้แล้วน้า แต่ของตอนแรกๆไรท์ว่าจะแก้ตอนแต่งจบอีกทีงับ
      #533-1
  2. #532 littlefoolmoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:50
    คูณตำหนวดขาาาาาาาา!!!
    #532
    1
    • #532-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:32
      จับเลยค่ะะ
      #532-1
  3. #427 Nishiyama chiori (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 22:52
    อ่านผิดเรื่อง นึกว่าเป็นวายซะอีก~~
    #427
    1
    • #427-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      9 มกราคม 2564 / 08:50
      ไม่วายนะงับ
      #427-1
  4. #405 icesupicha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 02:49

    น่าสนใจจจจ

    #405
    1
    • #405-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      5 มกราคม 2564 / 11:34
      อุอิ 555555
      #405-1
  5. #308 Mamiya-kun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 02:18
    อ่ยยรูปสุคุนะคือเเกงมาก55555
    #308
    1
    • #308-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      14 ธันวาคม 2563 / 21:00
      ใครแกงไม่มีจริงจริ๊งง
      #308-1
  6. #277 bigbowka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 07:12
    ทำไมน้องต้องใส่ต่างหูทรงนั้น ดูแมนมาก รูปดอกมงดอกไม้น่ารักๆก็มี
    #277
    1
    • #277-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      8 ธันวาคม 2563 / 19:31
      น้องเป็นคนแมนๆค่ะ 55555
      #277-1
  7. #276 bigbowka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 07:05
    สงสัยมานานแล้ว สุคุนะ ฟื้นมาแล้วถามหาผู้หญิงกับเด็ก ทำไม
    #276
    1
    • #276-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      8 ธันวาคม 2563 / 19:31
      ไม่รู้เหมือนกันค่ะเห็นถามหาเลยแต่งให้คว้าน้องซะเลย5555555
      #276-1
  8. #263 Fumiha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 09:36
    เกลียดรูปเสริมท้าย55555
    #263
    1
    • #263-1 -BW-(จากตอนที่ 1)
      7 ธันวาคม 2563 / 21:16
      รอยยิ้มกระชากใจ5555555
      #263-1
  9. #176 0507 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 19:49
    จารย์!!😂
    #176
    1
    • #176-1 Sen13_(จากตอนที่ 1)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 20:10
      จารย์ทำอะไรร 555555
      #176-1
  10. #144 Hugyyyyyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 16:36
    อย่าเเกงน้องงงงงงง
    #144
    1
    • #144-1 Sen13_(จากตอนที่ 1)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 08:01
      จารย์เปลาทำจริงๆน้าา55555
      #144-1
  11. #24 pitchypai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 11:35

    จารย์เเกล้งน้องง

    #24
    1
    • #24-1 Sen13_(จากตอนที่ 1)
      26 ตุลาคม 2563 / 07:10
      ใครแกล้งไม่มี๊5555
      #24-1
  12. #12 Witina2233 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 18:09

    ชอบอ่ะ 555555 ขำเลย
    #12
    1
    • #12-1 Sen13_(จากตอนที่ 1)
      20 ตุลาคม 2563 / 20:19
      ฮืออ ดีใจที่ชอบนะคะ😍
      #12-1
  13. #3 AKASHI. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:33
    สำนวนการเขียนดีค่ะอ่านแล้วไม่สะดุดอะไรเลย รอติดตามนะค๊าาาาาา
    #3
    1
    • #3-1 Sen13_(จากตอนที่ 1)
      14 ตุลาคม 2563 / 05:54
      ขอบคุณมากค่า💕 ฝากติดตามด้วยนะครับผม
      #3-1
  14. #2 gurengesan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 21:24
    พรืดดด *กลั้นขำสุดฤทธิ์* คิกๆๆ
    #2
    1
    • #2-1 Sen13_(จากตอนที่ 1)
      14 ตุลาคม 2563 / 05:55
      ระวังตอนกินน้ำนิดนึงนะคะ5555555
      #2-1