Fic Identity v The ' Lovest' Twins (W x B)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 190 Views

  • 1 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    51

    Overall
    190

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เวลาแห่งการไล่ล่าใกล้หมดลงแล้ว แต่ร่มวิญญาณคนน้องอย่าง 'ฟ่านอู่จิ้ว' ยังล่าไม่ได้เสียที แถมยังโดนเหล่าผู้รอดชีวิตแกล้งอีก 'ให้ข้าออกไปเถอะ ปาเยี่ย' 'ท่านพี่..'


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Warning : Yaoi , Incest
Original from : Identity v
Type : Short fanfiction (ฟิคเรื่องสั้นจบในตอน)
Pairing : White X Black (เชี่ยปี่อ้าน x ฟานอู่จิ้ว)
Rate : 13+
อ่านจบอย่างเพิ่งรีบปิด มีตอนพิเศษมึนๆอยู่ใต้เนื้อเรื่องหลักด้วยนะงับ
ปล.ผมติดเรียกแฝดคนพี่ว่าชิเยี่ย(บางที่ก็เรียกพี่เชี่ยด้วยความเอ็นดู)ส่วนคุณน้องเรียกปาเยี่ย ตามในcomic นะ
สุดท้าย ขอให้สนุกกับเรื่องครับ ถ้าคอมเมนต์ให้ผมจะดีใจมาก แต่อย่าว่าแรงนะ น้องใจบาง> <
แล้วก็.. ถ้ามีโอกาส จะลองเอาเนื้อเรื่องแบบยาวมาลงให้ได้ชม ใครเมนเรือไหน จะให้แต่งเพิ่มก็ได้ ผมไม่จำกัดคู่   (เป็นพวกขึ้นเรือทุกลำที่แล่นผ่านมา) จะวายไม่วาย ได้หมดครับ 
ไว้พบกันคราวหน้า กับเรือน้องชาเขียวของอิพี่แจ๊คกัน


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.พ. 62 / 13:08

บันทึกเป็น Favorite


One-Shot : The ' Lovest' Twins
     การไล่ล่าใกล้ดำเนินถึงจุดจบแล้ว...
     'ปาเยี่ย!' ข้าได้ยินเสียงของพี่ชิเยี่ย.. 
ร่างกายนี้เจ็บปวดและบอบชํ้าจนไม่อาจฝืนทน และข้ารู้ว่าตัวตนของท่านพี่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเพียงไร 
ท่านพี่ปราถนาจะปกป้องข้า พี่ไม่อยากเห็นใบหน้าเจ็บปวดของข้า เพราะท่านพี่'รัก'ข้า และมีเพียงแค่ท่านคนเดียวเท่านั้นที่แตะต้องข้าได้ไม่ว่าเมื่อไร
'....ท่านพี่ อย่า....' ข้าวอนขอ มันเป็นแค่เกมที่ตั้งกฎไว้ ไม่จำเป็นที่ท่านพี่ต้องมาเจ็บตัวแทนข้า
 แม้ข้าจะเหนื่อยล้าจากการไล่ล่าที่ไม่สำเร็จ แต่ข้าก็ขอพยายามให้เต็มความสามารก่อนได้หรือไม่? 
ข้าถามตัวเองขณะสื่อจิตกับเชี่ยปี่อ้าน ฝาแฝดที่รักของข้าทำเสียงฮึดฮัดเอาแต่ใจ มิยินยอมแต่โดยดี ข้ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่เป็นความอุ่นใจที่น่าประหลาด 
..พี่จะครอบงำข้า และผลักข้ากลับไปพักในร่มวิญญาณ 
' ไปนอนได้แล้ว เจ้าเพลียมาแต่เมื่อคืน หากไม่พัก ข้าจะลงโทษเจ้านะ น้องข้า'
 " ท่านช่างเอาแต่ใจ!" ข้าสบถกับคำสั่งประกาศิตนั้น เหล่าผู้รอดชีวิตที่เห็นท่าทีหงุดหงิดของข้ามีท่าทีได้ใจว่าแผนการปั่นหัวของพวกเขาสำเร็จ แต่ไม่หรอก 
'เช่นนั้น ก็จัดการให้เรียบร้อยละกัน ' ข้าฝากฝังท่านพี่ และเราก็สลับร่างกันปรากฏตัวออกมา ข้ามองดูจากในร่ม เห็นสายตาแดงกํ่าจับจ้องพวกเขาอย่างเย็นชา
 'ช่างต่างจากมาดพี่ชายแสนดีของข้าเหลือเกิน..' ข้าคิด และได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆแว่วหวานของท่านพี่ราวหยอกเย้าความนั้น
         ประตูเปิดออกหมดแล้ว แต่ไม่มีใครออกไป พวกเขาต้องการเล่นสนุก แต่ราวกับไม่รู้ว่าตนเองกำลังเผชิญกับ'ยมทูต'ตัวจริง ไวท์ตวัดร่มด้วยท่าทางเรียบง่าย หากแม่นยำจนข้าอิจฉา มันถูกตัวใครบางคนจนล้มลงกองกับพื้น พี่ข้าเดินผ่านร่างนั้นด้วยความเยือกเย็น ร่มวิญญาณลอยส่งท่านพี่ไปหาผู้รอดชีวิตอีกคนที่พุ่งเข้ามาชนท่าน ร่างโปร่งในชุดขาวหลบหลีกอย่างรวดเร็ว และฟาดอาวุธกระแทกตัวอีกฝ่าย ออกแรงตีซํ้าคล้ายอาฆาต ก่อนจะแขวนลูกโป่งโยนเขามาวางไว้ใกล้ๆผู้หญิงในชุดพยาบาลอีกคนที่ข้าตีล้มไว้ได้ก่อนแล้ว 
และเดินกลับไปอุ้มคุณทหารหญิงมาไว้ด้วยกันสามคน 
'.... อีกคนหนึ่งวิ่งออกประตูไปแล้วสินะ' ข้านึก ก่อนละความสนใจจากเรื่องนั้นมามองภาพเบื้องหน้า และนึกไว้ว่าจักไม่ทำให้ท่านพี่โกรธอีกเป็นอันขาด
        ร่มปลายแหลมแทงยํ้าที่แผลเก่า เลือดแดงฉานไหลโซมกาย แต่นั่นยังไม่สาแก่ใจนัก พี่ข้ายืนมองพวกเขาด้วยสายตาราวมองฝุ่นผงที่กระเด็นถูกตัว รอ.. และจ้องมองด้วยเนตรสีโลหิตทรงอำนาจ จนพวกนั้นยอมจำนนและพ่ายแพ้ไป พี่ข้าหัวเราะ หัวเราะในลำคออย่างเปี่ยมสุข ราวคนบ้าแต่ไม่ใช่ เพราะท่านพี่เองก็เป็นเช่นนี้เสมอ.. 
        ข้าออกจากร่มวิญญาณ ท่านพี่ก้มตัวลงและข้าก็ปีนขึ้นไปขี่หลังท่านพี่ แม้ว่าร่างกายเราจะไม่ต่างกันนัก แต่ดวงวิญญาณของข้าก็ไม่ได้มีนํ้าหนักมากมาย ท่านพี่เอียงใบหน้าคมคายมาจูบข้า และข้าก็รับสัมผัสนั้นโดยดี 

        จากนั้นเราก็กลับไปยังคฤหาสน์ คุณมิชิโกะตกใจกับบาดแผลบนตัวข้ามาก เธอรีบพาข้าไปทำแผล แต่ข้าขอร้องให้ท่านพี่เป็นคนทำให้ ด้วยเหตุผลว่ารอยบนกายข้ามิใช่มีเพียงแค่รอยแผลจากการต่อสู้ แต่มี'รอยอื่น'ที่ข้ามิอยากให้ผู้ใดพบมันนัก 
หลังจากทำแผลเรียบร้อย และจัดการธุระอื่นๆเสร็จ ข้าก็ล้มตัวลงนอนในห้องของตน ยังไม่ทันที่จะได้หลับตา ข้าก็ได้ยินเสียงประตูแง้มออก และร่างที่มาพร้อมแสงเลือนรางคือชิเยี่ย 
" หากข้าทำผิด ท่านจะลงโทษข้าแบบนั้นไหม" ข้าถามท่านพี่ขณะเขากำลังทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มือของข้ากอบกุมมืออุ่นของชายผมขาวเอาไว้ หนุนศีรษะกับไหล่แข็งแรงอย่างเคยชิน พี่ชายตะแคงตัวกลับมาลูบใบหน้าที่มีแผลชํ้าแผ่วเบา ดวงตาละมุนแปรเป็นเจ้าเล่ห์ฉับพลันจนข้ารีบถอยหนีแทบตกเตียง 
"ข้าไม่แทงเจ้าด้วยร่มหรอก ข้าจะทำ'อย่างอื่น'แทนมากกว่า" ความร้อนลามเลียบนใบหน้า แม้จะถูกแซวบ่อยครั้งแต่มิอาจชาชิน หากเมื่อชายคนนั้นคือพี่ชายของข้าเอง 
" ข้าง่วง" ข้าพูด ขณะรีบข่มตานอนเพื่อยืนยันความรู้สึกตนเอง " แต่'พี่'ยัง" ไม่ทันสิ้นประโยคดี ชายหนุ่มผมยาวก็คร่อมทับลงมา ข้าผวาเฮือกกับท่าทีคุกคามของอีกฝ่าย " ท่านพี่ ข้า เอ่อ น้อง.. ยังเจ็บอยู่" ข้าแย้ง ทั้งที่ใบหน้าแดงซ่าน ร่างกายร้อนรุ่มราวกับจะละลายเป็นของเหลวเสียตรงนั้น " ก็ไม่ต้องทำแรงไง แค่นั้นเอง" และทันทีที่จบประโยค ข้าก็ได้รู้นิสัยของแฝดพี่เพิ่มขึ้นไปอีกขั้น
.. ว่าหากชิเยี่ยต้องการอะไร และหากข้าทำให้เขาไม่ได้ เขาก็จะหาทางตะล่อมให้ข้ายอมแพ้ 
"..... " ข้าจ้องตาอีกฝ่าย ก่อนจะหลบวูบเมื่อเห็นประกายแพรวพราวในนั้น 
และอีกข้อ... จงอย่ามองตาเชี่ยปี่อ้าน เพราะเขาจะล่อลวงเจ้าไปตลอดกาล 
ข้าถอนหายใจ ยอมรับคำไปโดยไร้ข้อโต้แย้งอีก 
.....ไม่มีเหตุผลใดให้ปฏิเสธ ในเมื่อที่นี่ อาจเป็นที่เดียวในโลกที่ทำให้เราใกล้ชิดกันมากกว่านี้ ไม่ต้องสนสายตาใครในเมื่อเราไม่ต้องอยู่ใต้กฏเกณฑ์ของมนุษย์
ข้ากับพี่เป็นฝาแฝด ที่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้ผูกพันกันด้วยร่างกายและสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่
...แต่ข้ากับเชียปี่อ้าน คือดวงวิญญาณที่ถูกพันธนาการกันไว้ด้วยสายใยที่เรียกว่า 'ความรัก' เท่านั้น
ทันทีที่ร่างของข้าถูกกดลงกับเตียงใหญ่ อีกฝ่ายก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าเนื้อดีที่เราสวมอยู่ออก ชายหนุ่มผมขาวแทรกสัมผัสเข้ามา ความอบอุ่น และความอ่อนโยนที่ได้รับทำให้ข้าไม่อาจหลุดพ้นอ้อมกอดของคนเป็นพี่ชายได้ ร่างเราสัมผัสกัน แนบชิดราวกับพยายามจะค้นหาจุดสิ้นสุดของสายสัมพันธ์ ที่ราวกับว่าไม่มีใครสามารถมาพรากความสุขจากเราทั้งคู่ได้..ตลอดกาล

END



พิเศษใส่ไข่(thank for your comment)
Br : คุณไวท์ น้องชายคุณเจ็บอยู่ทำไมไม่ให้พักล่ะ
W : การออกกำลังกาย เป็นวิธ๊ผ่อนคลายอย่างหนึ่ง//เอียงตัวหลบร่มใครบางคน
B : ถามความสมัครใจกันก่อนแล้วค่อยทำสิเฟ้ย!!
W : ตอนนั้นพี่ก็ถามเจ้าแล้วนะ
Br : อืม อันนั้นไม่เรียกถามมั้ยล่ะ เขาเรียกบังคับ
B : ใช่! ข้าเสียหายแบบนี้ั ท่านพี่ต้องรับผิดชอบนะ
W : ยังไงข้าก็จะรับผิดชอบเจ้าไปตลอดชีวิตอยู่แล้วนี่ เพิ่มอีกซักวันสองวันจะเป็นไรไป
B : เงียบน่ะ!
Br : งั้นวันนี้พอแล้วเนอะ เอ่อ ไวท์ นายอุ้มแบลคไปไหนอีกล่ะ
W : ขึ้นห้อง
Br/B : .....
Br : งั้นขอจบการสัมภาษณ์เพียงเท่านี้ สวัสดีทุกท่านงับ /\
////ตัดฉากจากบันไดห้องสองพี่น้องไปที่แจกันประดับของคฤหาสน์ ถถถถ

     

พิเศษใส่นม(thank for reading)
Br : ทั้งสองคนตื่นรึยังคะ
ผู้เขียนเดินไปเคาะห้องด้วยความหวังดี(ประสงค์ร้าย?)
W : ยัง
B : แล้วพี่จะตอบเขาไปทำไมล่ะฟระ! (งอแง)
Br : ในเมื่อตื่นแล้ว งั้นขอเข้าไปสำรวจห้องหน่อยนะ
B/W : ไม่/ตามสบายเลย
Br/// เปิดประตูเข้าไป
B : ขี้โกงชะมัด ข้าอุตส่าห์ล็อกแน่นแล้วนะ
Br : สิทธิพิเศษของคนเขียนน่ะ (ยิ้มอ่อน)
W : รีบดูแล้วรีบออกไป ข้ากับน้องจะพัก
Br : พักกัน'ทั้งคืน'ยังไม่พออีกรึไง หืม คุณเชี่ย
W/รู้สึกเหมือนโดนหลอกด่า แต่ไม่มั้ง
W :  ก็พอ แต่จะทำต่อไม่ได้หรือ
Br : แบลคล่ะ อยากพักไหม
พยายามมองอย่างสื่อความหมาย แต่แฝดคนน้องก็ยัง...ซื่อจนมึนต่อไป
B : ก็ดี ข้าง่วง /ปิดปากหาว
Br/W ยิ้มกรุ้มกริ่ม
.......
ซักพักหนึ่ง
Br : เอ๋ พวกนาย ที่นอนเปื้อนอะไรน่ะ
ชี้ไปที่คราบขาวๆบนฟูกสีดำสนิท(เด่นซะไม่มีแหละ...)
B//หน้าแดงด้วยความโกรธ(?)
B : ท่านพี่! ข้าบอกแล้วไงว่าห้ามเอานมเข้ามากินในห้อง หกเลอะเทอะหมดแล้วเนี่ย!!!
W/เหล่มอง
W : โทษที พอดีส่านมอันนั้นมัน'อร่อย'มากน่ะ ข้าเลยเผลอ'กิน'ตลอด
B : อุก
Br : งั้นไม่กวนละกันนะ พักผ่อนตามสบายเลย แล้วเดี๋ยวไว้เจอกันใหม่
////วาปออกจากห้อง และเผลอลืมกล้องไว้ที่โคมไฟข้างเตียง.........(หืม)


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Blood กุหลาบโลหิต จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:26

    ฮือออออ บาปมากกกก หาคู่นี้มานานมากกกก ขอบคุณไรท์ที่แต่งค่ะะะะะ

    #1
    1
    • 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:11
      เราเข้าใจค่ะTT เราเองมีเรือนี้เป็นเมนหลัก ในเมื่อหายากนักก็แต่งเองซะเลย... /ความจริงอันน่าเศร้า
      #1-1