[IDENTITY V] I'm a CAT!! แมวอ้วนแล้วไง!? 1-1ได้นะฮะ!!?

ตอนที่ 1 : บทนำ...ใช่ บทนำนั่นแหละ อย่าเข้มงวดเรื่องชื่อตอนนักเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

"อ๊ากกก!!! แม่! ม แม่อย่าตีผม! อะจะบะฮย๊าก!!?! เอื้อห์----"

 

เสียงโวยวายดังทะลุไมค์จนช่องแชทไหลเป็นนํ้าหลากด้วยข้อความขำขันที่มีความหมายเดียวกันว่า 'หูจะแตก' หลังจากภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งโยกตัวรัวคีย์บอร์ดอยู่หน้ากล้อง หลบหนีการไล่ล่าของตัวละครหญิงชาวญี่ปุ่นในเกมแนวเซอร์ไวเวอร์ชื่อดังแล้วพลาดท่าวิ่งติดมุมหินจนโดนตีล้มไปอย่าน่าเสียดาย

 

"ก็ผมวิ่งถอยหลังไม่เป็นอ่ะ! บู่วววววว"

 

เด็กหนุ่มเลื่อนสายตาอ่านช่องแชทหลังจากตัวละครของเขาในเกมถูกจับมัดกับเก้าอี้เรียบร้อยก่อนจะบ่นออกมา

ใบหน้าน่ารักบุ่ยปากเป็นภาพที่ทำเอาช่องแชทไหลอีกครั้งจนเกือบค้าง เพราะนักสตรีมเมอร์อายุน้อยคนนี้มีสายเลือดครึ่งหนึ่งของชาวอาทิตย์อุทัย ทำให้หน้าตาของเขาอยู่ระหว่างกลางของคำว่าสวย, น่ารักและหล่อในคราวเดียวกัน

 

เกมดำเนินไปอีกราวๆ5นาทีก็จบลงด้วยชัยชนะแบบเฉียดฉิวที่ทำเอาเด็กหนุ่มปาดเหงื่อ

 

"ก็ จบกันไปแล้วนะครับกับแมทช์แรงค์ ต้องบอกเลยว่าดุเดือดจัดๆจนผมแสบคอไปหมด---ของจิบนํ้าแป๊บ..."

 

สตรีมเมอร์หนุ่มน้อยเหลือบมองช่องแชทแล้วหยิบแก้วนํ้าลายหมีญี่ปุ่นสีเหลืองสุดโด่งดังขึ้นจิบอย่างว่าจริงๆแล้วกระแอ่มไอ

 

"หูฟังพังก็ต่อลำโพงเลยสิครับ! ฮะฮ่า~"

 

เห็นข้อความแซวว่าเสียงเขาทำหูฟังช๊อตเลยยิงมุขไป1ea แฟนคลับคนนั้นเลยต่อมุขว่าจะลองทำดูในการสตรีมครั้งหน้าของเขา

 

"ดุเดือดเลือดพล่านกันมา...โห 3ชั่วโมงแล้วนะครับ งั้นก่อนจากเรามาเปิดกาชากันดีกว่าเนาะ"

 

ดวงตาสีดำสนิทตามสายเลือดเอเชียกวาดมองเวลาที่สตรีมมากับนาฬิกาในหน้าจอ ก็พบว่าตอนนี้เขาเล่นเกมมาแล้ว3ชั่วโมงเศษๆ และนี่ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนเกือบจะตีหนึ่งเข้าแล้วด้วย

 

นิ้วเรียวลากเม้าส์คลิกไอคอนในเกมเป็นหน้าสุ่มกาชาที่คุ้นเคยของเกม 'Identity V' แล้วมองตราครั่งสีแดงที่เขาเติมเอาไว้เกือบสองหมื่นอันแล้วทำท่าหักนิ้วยืดเส้นยืดสาย

 

"มาเริ่มมหกรรมทะเลเกลือก่อนนอนกันเลยนะทุกคน!!"

 

"บ้านใครมีหิ้งรบกวนถวายนํ้าแดงอวยโชคให้ผมด้วยนะครับ!"

 

เอ่ยกล่าวกับแฟนๆที่ให้กำลังใจผ่านช่องแชท บ้างอวยพรบ้างแซวแช่งให้เกลือล้วนจนคนเกลือหน้าหงิกใส่กล้อง

 

"ใจร้ายยยยย ถ้าเกลือล้วนทั้งสองหมื่นครั่งแดง ผมจะเผาบ้านGM!!"

 

ว่าแล้วก็คลิกถวายเม็ดครั่งแดงที่สูบเงินเขาไปหลายพันแด่เกมอย่างไม่รีรอ

 

เวลาผ่านไป...เด็กหนุ่มยิ่งมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเรื่อยๆ ยิ่งมองครั่งแดงที่น้อยลงกับจำนวนเกลือม่วงที่มากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มากเท่านั้น

 

กระทั่งครั่งแดงชุดสุดท้ายถูกเปย์ให้ลูกแก้วกาชา แสงสีม่วงจากเกลือล้วนบนหน้าจอก็ทำเอาคนเกลือครวญครางอย่างเจ็บแค้น

 

"แงงงงงง๊!!!! GMเกลียดโผ้มมมม!!!!"

 

ก็นะ คนอะไรสุ่มไปเกือบสองหมื่นครั่งแดง ก็ได้เกลือล้วนทุกครั้ง

 

โคตรอภินิหารเกลือแห่งวงการเกมจริงๆ...

 

ช่องแชทเต็มไปด้วยคำปลอบใจและเลข5ติดกันเป็นพรืด สตรีมเมอร์หนุ่มน้อยที่ทำตัวไหลลงไปจากเก้าอี้จึงปีนโต๊ะขึ้นมาด้วยท่าทางเหมือนวิญญาณแค้น

 

"หน๊อยย!! ถ้าจะให้ผมเกลือขนาดนี้นะGM! คอยดูเถอะ ผมจะสาป!! ผมจะแจ้ง! ผมจะแจ้งง!!!!"

 

ครํ่าครวญสาปแช่งGMอยู่ร่วมครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาปิดสตรีมเสียที เด็กหนุ่มเอ่ยลาแฟนๆด้วยท่าทีที่ไม่ลดความเกรี้ยวกราดลงแต่ด้วยเพราะหน้าตาน่ารักๆกับนิสัยขี้เล่นและโอเวอร์แอคติ้งที่แฟนๆรู้จักกันดีอยู่แล้ว ในช่องแชทจึงมีเลข5ติดๆกันอีกครั้งก่อนที่กล้องจะถูกปิดไปในเวลาเกือบตีสองโดยประมาณ

 

 

 

 

 

"ค่อยลงช่องตอนเช้าแล้วกัน...หน๊อยแน่ 2หมื่นครั่งของผม"

 

เด็กหนุ่มเช็คความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดเครื่องคอมฯพลางบ่นกระปอดกระแปดถึงเม็ดเงินที่เสียไปแล้วเดินเข้าห้องนํ้าด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

 

"หิวอ่ะ..."

 

เดินมายังไม่ทันเหยียบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องนํ้า คนตัวเล็กก็ชักเท้าออกและมุ่งหน้าออกจากห้องลงชั้นล่างเข้าสู่ห้องครัวแทนอย่างรวดเร็ว

 

ดวงตาสีดำมองนาฬิกาบนผนังที่เข็มสั้นจวนเจียนจะชี้เลขสองแล้วไหวไหล่ เปิดตู้เย็นหยิบซีเรียลกับนมที่ควรเป็นอาหารเช้ามาเทกินตอนตี2หน้าตาเฉย...

 

"คอยดูเถอะ ผมจะต้องดรอปคิกGMให้ได้.."

 

ความแค้นยังไม่ร้างลา เด็กหนุ่มเคี้ยวซีเรียลดังกรุบเสมือนจินตนาการว่าเป็นหัวของคนที่ถูกกล่าวถึงก่อนจะยกถ้วยซดนมแล้วล้างเก็บเข้าที่อย่างรวดเร็ว

 

ในที่สุดก็ได้เวลานอนเสียที

 

ขึ้นห้องแปรงฟันด้วยท่าทางที่เริ่มสะลึมสะลือแล้วสุดท้ายก็ไปจบอยู่บนเตียงนุ่ม

มือคว้าเอาตุ๊กตาแมวอ้วนที่ได้จากการสั่งซื้อผ่านเว็บออฟฟิเชียลของค่ายเกมมากอดแล้วหลับตาลง..

 

"ฝันดีนะอเล็กซ์จี้~"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

อ่า

 

 

 

ใช่...

 

 

 

เขาควรจะนอนฝันดีอย่างที่บอกกับน้องแมวอ้วนของเขา...

 

"ว้อท...ดา...."

 

ถ้อยคำหยาบคายถูกกลืนลงคอ หลังจากพยายามรื้อฟื้นความจำว่าตนนอนผิดท่าหรือถูกลักพาตัวมาเมื่อไหร่

ที่ที่เขาอยู่ตอนนี้คือบนเตียงก็จริง แต่มันไม่ใช่เตียงของเขา เตียงนุ่มๆในบ้านเล็กๆแสนอบอุ่นที่พ่อกับแม่ให้เขาอาศัยอยู่คนเดียวเพราะมันอยู่ใกล้มหา'ลัยมากกว่าบ้านใหญ่ที่อยู่กับพ่อแม่

 

แต่นั่นไม่ใข่ประเด็น ประเด็นคือเขาที่ควรนอนกอดอเล็กซานเดอร์แล้วหลับถึงเช้าก่อนจะตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวไปเรียนถึงได้มาอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นตานี่!

 

ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนกจนรู้สึกปวดหัวจี๊ดเพราะลุกเร็วเกินไป

 

"จิ๊.....อะไรวะเนี่ย..."

 

เด็กหนุ่มสบถ...เขาไม่ใช่คนที่สุภาพอะไรหรอก แค่รักษาภาพพจน์เวลาเปิดกล้องสตรีมเท่านั้นแหละ

 

ร่างเล็กค่อยๆหย่อนขาลงจากเตียงสูง...เดี๋ยวนะ เตียงสูง????

 

เขาว่าเขาเตี้ยนะ แต่ไม่ถึงกับนั่งบนเตียงแล้วขาลอยแบบนี้?

 

เท่านั้นแหละ เด็กหนุ่มก็ติดสปริงโดดลงจากเตียงแล้วเดินพล่านหากระจกหรือใครสักคนทันที

จากที่กวาดตาดูผ่านๆที่นี่ดูเหมือนจะเป็นห้องพยาบาลด้วยสัญชาตญาณที่บอกมา และในที่สุดเขาก็เจอกระจก...

 

มันเป็นกระจกใหญ่ที่ส่องได้ทั้งตัวตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง สภาพมันค่อนข้างเก่าแต่นั่นไม่น่าสนใจเท่าเงาของเขาเองที่สะท้อนอยู่บนนั้น

 

"อะไร...ใครอ่ะ..."

 

เงาที่สะท้อนกลับมาแทนที่จะเป็นเด็กหนุ่มผมดำตัดสั้นกับดวงตาสีเดียวกันและผิวขาวๆที่ใครๆก็ว่าน่าฟัด ทำไมมันกลับกลายเป็นเด็กหนุ่มอีกคนที่ดูจะตัวเล็กกว่าเขามาก ผมสีนํ้าตาลสั้นระต้นคอแถมยังดวงตาสีฟ้ากระจ่างใส...

 

"อ่า..."

 

มือเล็กยื่นขึ้นไปเหนือหัว สัมผัสก้อนเนื้อทรงสามเหลี่ยมสองข้างที่มีสีเดียวกับเส้นผมเบาๆ

 

จั๊กจี้....

 

มันกระดิกไปมาเมื่อเขาสัมผัสมันพร้อมกับความรู้สึกจั๊กจี้ที่สัญชาตญาณร้องบอกว่าห้ามให้ใครแตะต้องมันเด็ดขาดดังขึ้นมาในใจ

 

เด็กหนุ่มเริ่มจะมีสีหน้าว่างเปล่า และในตอนนั้นที่เขาเริ่มรับรู้ถึงบางสิ่งที่เหนือสำโพกด้านหลังจนต้องเอี้ยวตัวกลับไปมอง...

 

หางดุ๊กดิ๊กน่ารักยาวสวยสีนํ้าตาล....

 

ว่าไป มงกุฎนั่นก็คุ้นๆ...

 

หนีความจริงจากอวัยวะใหม่ด้านหลังแล้วมองมงกุฎสีทองในกระจกแทน

 

บอกทีว่าไม่จริง...

 

 

 

แกร๊ก

 

 

 

"อ้าว [อเล็กซานเดอร์] ในที่สุดก็ฟื้นเสียที!"

 

นํ้าเสียงอ่อนนุ่มเอ่ยทักทายเด็กหนุ่มหางแมวที่ยืนอยู่หน้ากระจกจนเจ้าของนามต้องหันกลับมา

 

"คุณ.....เอมิลี่?"

 

เอ่ยทักกลับด้วยนํ้าเสียงว่างเปล่า และยิ่งดูสิ้นหวังเมื่อสาวเจ้ายิ้มตอบ

 

"ว้าว ดีใจนะที่อเล็กซ์จำฉันได้ด้วย นึกว่าจะลืมกันแล้วซะอีก~"

 

บ้าบอ...

 

ผู้ได้รับนามใหม่ว่า [อเล็กซานเดอร์] ยกมือขึ้นปิดหูสามเหลี่ยมนิ่มๆบนหัวตัวเองอย่างไม่อยากยอมรับความจริง

 

ไอ้เรื่องบ้าบอคอแตกอย่างการหลุดมิติเข้ามาในเกมIdentity Vนี่มันอะไรกั๊นนนนนนนนนน!!!!!!!!

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

'นี่มันบ้าอะไรก๊านนนนนนนนนน!!!!!?!?!?!?'

'ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย'

อเล็กซานเดอร์ผู้เข้าใจอย่างถองแท้ว่า [อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ] รู้สึกเช่นไร...

 

ปล. ตัวหนังสือหรือการเว้นบรรทัดแปลกๆแจ้งได้นะคะ เพราะไรท์ลงในมือถือ มันเลยดูไม่ออก แง๊---

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #9 bam0tfhiyf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:49
    ไรททททททท์คร้าาาาา
    #9
    0
  2. #6 KanoShuuya1012 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 04:01

    ขรำาาาาาน้อนนนนนน
    #6
    0
  3. #4 [ N T K WOLF ] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 22:40

    รอน๊าาาาาาาาา

    #4
    0