[Touken Ranbu] ข้ามมิติ : ชีวิตใหม่กับเหล่าหนุ่มดาบ

ตอนที่ 9 : ตอนที่6 : ชื่อตอนมันไม่สำคัญหรอกน่า(คิดไม่ออกน่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

หลังจากผ่านมาร่วม2เดือน อาการหลับเป็นตายของซานิวะสาวก็เริ่มดีขึ้น
เหล่าดาบส่วนใหญ่โดยเฉพาะเด็กบ้านโทชิโร่ก็กราดยิงคำถามมากมายไปที่เธอ แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นเพียงความเงียบก่อนที่ตัวหญิงสาวจะเดินเอื่อยๆออกไปราวกับจะสื่อว่า

'อย่ามายุ่ง'

อะไรแบบนั้น?
และดูเหมือนพักหลังมานี้เธอจะติดต่อกับจิ้งจอกคอนโนะสุเกะอยู่บ่อยๆโดยพยายามไม่ให้พวกเขารู้

ช่องว่างระหว่างเธอกับพวกเขาที่หญิงสาวเป็นคนสร้างเริ่มปรากฏขึ้นทีละนิดโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นนอกเสียจากเด็กหนุ่มจิ้งจอกอะวะตากุจิที่ดูจะใกล้ชิดสนิทสนมนายสาวคนนี้ที่สุด และรู้ใจเธอมากยิ่งกว่าทาส(?)ผู้ภักดีอย่างฮาเซเบะเสียอีก

วันนี้เป็นอีกวันที่นาคิกิทสึเนะมายืนรอที่หน้าเรือนซานิวะนับตั้งแต่หลังจากเหตุการณ์เจ้าหญิงนิทรา

เด็กหนุ่มยื่นนิ่งไม่ไหวติงโดยปราศจากจิ้งจอกน้องผู้เป็นปากเป็นเสียงให้ในยามปกติ

ครืดด

เสียงประตูไม้ถูกเลื่อนออกอย่างแช่มช้าเรียกความสนใจของเด็กหนุ่มได้อย่างดี
ร่างบางในชุดฮากามะสีนํ้าเงินเข้มที่ถูกคอนโนะสุเกะเปลี่ยนให้ยกเซ็ทจากสีแดงตามคำสั่งของซานิวะสาว

เรย์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าคนที่มักจะมายืนรอทุกเช้านับตั้งแต่ราวๆสองสัปดาห์ก่อน
เธอเดินไปหาเด็กหนุ่มแล้วพยักหน้าเบาๆก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปที่ห้องอาหารที่เรือนหลักกันอย่างเงียบงัน

ตลอดทาง นาคิกิทสึเนะคอยลอบมองหญิงสาวที่สูงกว่าเขา3เซนฯอย่างเงียบๆ เขารู้สึกว่าเธอมีเรื่องกวนใจอยู่แต่ไม่ยอมบอกพวกเขา
จวบจนมาถึงห้องอาหาร หนุ่มดาบและเด็กๆทานอาหารเช้ากันอย่างเงียบเชียบ อาจมีเสียงพูดคุยบ้างแต่ก็แค่ไม่กี่ประโยคก็จบไป

มื้อเช้าวันนี้ดูกร่อยลงไปถนัดตา

ปึง!!!

"โอ๊ยยย! ให้ตายเถอะ นี่มันอึดอัดเกินไปแล้วว!!"

"สึรุ!!"

ฮาเซเบะเอ่ยปรามกระเรียนขาวที่จู่ๆก็ตบโต๊ะตะโกนออกมาอย่างไม่เห็นหัวซานิวะที่นั่งซดซุปมิโสะอยู่หัวโต๊ะ

"ก็มันจริงนี่ พวกเจ้าไม่อึดอัดบ้างรึไงกัน! มีอะไรก็มาเคลียกันเลยดีกว่า!! เนาะ อารุจิ!!"

บทสนทนาที่ถูกโยนมากระทันหันทำให้หญิงสาวสำลักซุปมิโซะที่ยกซดอยู่จนฮาเซเบะที่นั่งอยู่ทางขวาของเธอเอาผ้าเช็ดหน้ายื่นให้แทบไม่ทันพลางหันไปสวดกระเรียนขาวที่ยังคงไม่สำนึก

"แต่ ที่สึรุพูดก็ถูกนะขอรับ นายท่าน...ปิดบังอะไรอยู่หรือขอรับ?"

เป็นยามาโตะที่ถามออกมา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง เพิ่มเติมคือความกดดันของหนุ่มๆและเด็กๆที่มุ่งตรงมา

เรย์นั่งนิ่งไม่เอ่ยวาจาใดๆ...

"...ท่านหญิง โปรดบอกพวกเรา"

นาคิกิทสึเนะเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ด้วยความเงียบจึงทำให้เสียงนั้นดังจนได้ยินทุกคน

หญิงสาวถอนหายใจเบาๆแล้วลุกขึ้นช้าๆ

"...ยังก่อน"

เสียงหวานแผ่วเอ่ยช้าๆก่อนที่เธอจะเดินออกไป ทิ้งให้หนุ่มดาบต่างนั่งนิ่งมองแผ่นหลังเล็กๆที่ห่างออกไป









"คอนคุง..."

"ขอรับ ท่านซานิวะ"

ลับหลังจากห้องอาหารมา หญิงสาวก็มุ่งหน้าสู่ป่าด้านหลังฮงมารุทันทีโดยเร้นกายไปกับเงาไม้ ทำให้ไม่มีผู้ใด้พบเห็น

จิ้งจอกหน้าขาวปรากฏตัวจากม่านหมอกหลังจบเสียงเรียกของหญิงสาวพร้อมกับห่อผ้าสีกรมท่าในปาก

"กระผมหามาได้เพียงเท่านี้ขอรับ หากมากกว่านี้เกรงว่าจะกระทบกับห้วงมิติแห่งนี้กับมิติปัจจุบันของท่านนะขอรับ"

"อืม..."

มือขาวซีดรับห่อผ้าที่บรรจุของบางอย่างที่วานให้จิ้งจอกน้อยไปเอามาให้จากบ้านที่มิติเดิม
เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม แต่ความรู้สึกเธอบอกว่า'ความฝัน'นั้นมันมีบางส่วนเชื่อมโยงกับสิ่งของในห่อผ้่นี่ไม่มากก็น้อย

"ส่วนเรื่องหญิงสาวในความฝันของท่าน กระผมต้องขออภัยด้วย..."

"อืม..."

เธอขอให้คอนคุงช่วยสืบหาข้อมูลของหญิงสาวที่มาเข้าฝันเธอติดต่อกันไม่เลือกเวลาจนเธอกลายเธอเจ้าหญิงนิทราไป
เธอบอกลักษณะไปว่าเป็นหญิงสาวสูงราว170 ผมสีครามซีดอ่อนยาวลากพื้น นัยน์ตาสีครามเข้มดูโศกเศร้า

และมีเสียงที่ไพเราะยิ่งกว่าเสียงใดที่เธอเคยได้ยิน

แต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไร

ดูเหมือนว่าเธอคงต้องปล่อยความสงสัยนี้ไป เพราะยังไงก็คงไม่ได้คำตอบ

"งั้นกระผมขอตัวก่อนนะขอรับ ท่านเองก็รีบกลับเถอะ เดี๋ยวพวกเขาจะเป็นห่วงเอานะขอรับ"

"...อืม......"

จิ้งจอกหน้าขาวถอนหายใจเบาบาง

บางทีมันก็คิดนะว่า ซานิวะหญิงคนนี้เคยเอ่ยอะไรเป็นประโยคดีๆรึเปล่า? หรือเคยพูดคุยเปิดอกกับใครไหม?? การที่เธอเงียบแบบนี้มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ในสายตามัน

คนแบบนี้ทั้งอันตรายและน่าเป็นห่วง

อันตรายเพราะไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดหรือจะทำอะไร

น่าเป็นห่วงว่าเธอจะเป็นคนเก็บกด จนวันนึงจะอกแตกตายเอา

หลังจากกลุ่มหมอกหายไปพร้อมร่างเล็กๆนั้น เรย์ก็หันหลังเดินกลับฮงมารุไปอย่างเงียบงันพลางโอบกอดห่อผ้าเอาไว้ราวกับมันจะหายไป









"หายไปไหนมาน่ะครับ ทุกคนตามหากันให้วุ่นเลยนะครับ!!"

"อืม"

"..."

ทันทีที่เท้าเหยียบเข้าเรือน นามาสุโอะกับโฮเนะบามิก็พุ่งพรวดเข้ามาจากทางไหนไม่ทราบด้วยสีด้วยสีหน้าเป็นกังวลที่ดูจะโล่งอกขึ้นหลายส่วนเมื่อเจอเธอ

"....ขอโทษ"

"อ่า ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ตอนนี้ท่านรีบเข้าไปก่อนที่พวกลุง(?)ทั้งหลายจะอกแตกตายดีกว่านะิโดยเฉพาะฮาเซเบะซังน่ะ"

นามาสุโอะพูดด้วยรอยยิ้มแหย่ๆ โดยมีแฝดผมขาวพยักหน้าประกอบ

ก็เมื่อครู่ก่อนที่พวกเขาสองคนจะออกมาเจอท่านซานิวะ ฮาเซเบะก็แล่นไปทั่วฮงมารุและตะโกน
'นายท่านๆ'
ซํ้าไปซํ้ามาด้วยนํ้าตานองหน้าก่อนจะไปนั่งงึมงัมที่มุมห้องว่า
'นายท่านจากไปแล้วๆๆ'
อีกต่างหาก

เรย์คิ้วกระตุกเล็กน้อย นายดาบคนนี้พอเป็นเรื่องของเธอทีไรก็จะทำเว่อวังตลอด เธออยากให้เขาเพลาๆความภัคดีที่มากเกินไปนี้ลงหน่อยก็ดี

"แล้วตกลงท่านหญิงหายไปไหนมาหรอครับ?"

นามาสุโอะเอ่ยถามพลางมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เดินนำอยู่ไม่ไกล

"...นิดหน่อยน่ะ"

เรย์ยักไหล่เอี้ยวตัวให้เด็กหนุ่มทั้งสองเห็นห่อผ้าที่เธอกอดอยู่
นามาสุโอะและโฮเนะบามิทำหน้างงๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อจนมาถึงห้องโถงกลางที่บังเอิญว่าดาบทุกเล่มดันมาอยู่ที่นี่จนครบองค์ประชุมกันพอดี

ก่อนที่ใครจะได้ถามอะไร มือเรียวขาวก็ยกขึ้นเป็นเชิงห้ามแล้วให้เด็กหนุ่มทั้งสองไปนั่งที่
เมื่อเห็นว่าทุกคนนั่งกันเรียบร้อยอย่างสงบแล้วเธอก็เอาห่อผ้าวางบนโต๊ะ เรียกสายตาสงสัยได้จากทุกคน

"...ฉันขอให้คอนคุงเอามาให้น่ะ"

เรย์เอ่ยเสียงเรียบ พลางแกะห่อผ้าไปด้วย

"ที่ท่านทำตัวลับๆล่อๆออกไปไหนคนเดียวบ่อยๆก็เพราะเหตุนี้รึขอรับ"

คะเซ็นเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้น

แค่ห่อผ้านี่น่ะหรือ?

หญิงสาวไม่ตอบแต่ตั้งใจแกะห่อผ้าจนเสร็จ มันเป็นกล่องโลหะสี่เหลี่ยมเก่าๆอันนึง
ชั่ววินาทีที่เห็นมัน หญิงสาวชะงักไปนิดเพราะความทรงจำเมื่อครั้งยังเด็กไหลเข้ามา

ความทรงจำของ'รัก'อันหวานชื่นนนนน ที่เธออยากจะอ้วกเสียเองพอนึกถึงมัน

"...ก็นะ แค่สงสัย..."

"สงสัยรึขอรับ?"

มิดาเระมองกล่องเก่าๆนั่นอย่างไม่เข้าใจ

"แค่เอะใจน่ะ..."

เรย์ค่อยๆใช้นิ้วแงะฝากล่องที่เก่าจนขึ้นสนิมจนสำเร็จ

ด้านในบรรจุสิ่งของเล็กๆอย่างเครื่องประดับและภาพถ่ายเก่าๆหลายใบ
หญิงสาวหยิบรูปทุกใบขึ้นมาก่อนจะเอาวางไว้อย่างไม่ค่อยจะสนใจนัก แล้วหันมาดูของชิ้นเล็กๆในกล่องแทน

มันเป็นเครื่องประดับเล็กๆอย่างตุ้มหูสร้อยและกำไล
เธอหยิบออกมาและวางไว้เหมือนกับรูปถ่ายก่อนหน้าจนกระทั่งเหลือของชิ้นสุดท้าย

แหวนสีเงินเกลี้ยงที่มีอัญมณีแกะสลับรูปจันทร์เสี้ยวควํ่าสีแดงสด...

เรย์ขมวดคิ้ว

เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแหวนวงนี้เลย รู้แค่ว่าอยู่ๆเธอก็มีมันอยู่แล้วแต่ไม่รู้ที่มาเลยโยนๆใส่กล่อง'ของกำนัลกากๆ'ที่เหล่า'รักเก่า'เอามาให้

ก่อนที่เธอจะวางแหวนวงนั้นเหมือนกับของชิ้นอื่น ภาพความทรงจำในฝันก็ไหลเข้ามา...

รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนั้นก็ในแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายด้วยนี่...
และถ้าจำไม่ผิดมันเป็นแหวนสีแดงที่เธอเดาว่าเป็นทับทิมแน่นอน

คิดได้แบบนั้นเธอจึงเก็บแหวนวงนั้นไว้กะว่าจะไปถามคอนโนะสุเกะอีกที

"หืม?"

ก่อนหน้าคงมัวแต่คิดอะไรจนไม่ทันสังเกตว่าทั้งรูปและของที่วางไว้นั้นหายไปจากโต๊ะเสียงแล้ว พอมองขึ้นมาหน่อยก็เห็นว่าหนุ่มๆกำลังสุมหัวกันอยู่

หญิงสาวหรี่ตาขึ้นแวบนึงแล้วหลับลงไปก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นและเดินไปชะเง้อมองกลางวงของเหล่าดาบว่าสุมหัวอะไรกัน

"น นี่มัน แรร์ไอเทม!!!!"

"ม่ะ ไม่น่าเชื่อ..."

"ท่านหญิง!? นี่คือท่านหญิงงั้นรึ!!!?"

"เอ่อ ด ดูแปลกตาจังนะขอรับ"

"แต่ ถ้าเทียบกันแล้วมัน เอ่อ..."

"...นินทาเจ้านาย มันไม่ดีนะ..."

"ท่านหญิง!!!/นายท่าน!!!!/ท่านซานิวะ!!!!/อารุจิ!!!!!!"

เพียงประโยคเดียวกลุ่มชายหนุ่มก็วงแตกกระจายทั้งยังเผลอโปรยรูป'ของเธอ'จนปลิวว่อนเต็มห้อง

รูปใบหนึ่งร่อนลงมาอยู่บนฝ่ามือของเธอ
เรย์พลิกรูปใบนั้นขึ้นดูก่อนจะลืมตาขึ้นกระทันหันจนหนุ่มๆสะดุ้งโหยง

"What the *****!!!?"

อ่า ในที่สุดท่านก็สามารถแสดงอารมณ์อื่นออกมาได้เสียทีนะ(?)<<<ความคิดหนุ่มๆ

เรย์เบิกตามองรูป'เธอ'ในมือ

นี่มันรูปสมัยสาวๆ(?) ประมาณ15-16เองนะ
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือนั่นมันสมัยที่เธอเป็น'แยงกี้'หลังโรงเรียนต่างหากเล่า!!!!

เรย์ค่อยๆหันมองหนุ่มๆที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว
เธอเก็บรูปใบนั้นแล้วกระแอ่มไอเบาๆก่อนจะเดินออกไปราวกับไม่มีอพไรเกิดขึ้น...

"จะหนีไปไหน!!! อธิบายมาเลยนะขอรับ!!!!!!"

"Nopeeee!!!!"

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่งสุดตรีน(?) หนีเหล่าดาบที่หันมาไล่จับเธอเพื่อเค้นหาที่มาของรูปสมัยก่อนที่ดูยังไง๊ยังไงก็โคตรของความฟ้ากับเหวเมื่อเทียบกับตัวเธอในปัจจุบัน

ให้ตายเธอก็ไม่ขอเล่าชีวิตตอนสมัยเรียนเด็ดขาด!!!!(แต่ยังไงเธอก็ต้องเล่าในสักตอนล่ะนะจ๊ะ:ไรท์//ม่ายย!!!!:เรย์)

========================================================

สั้นแล้วไงถ้าไรท์อยากแต่งแค่นี้//โดนถีบ

ขอบอกแค่ว่านางเคยเป็นสาวแยงกี้(นักเลง)ที่ครองตำแหน่งบอสยาวนานตั้งแต่เริ่มเข้าม.ต้นปี1ถึงม.ปลายปี3เลยล่ะนะ(ก็ตั้งแต่เหยียบเข้ามาในเขตโรงเรียนจนจบออกไปนั่นแหละ)

เดี๋ยวจะมีตอนแยกเล่าอัตชีวประวัติ(?)ของสาวน้อยแยงกี้ในรั้วโรงเรียน(?)ให้นะคะ

รูปที่หนุ่มๆเห็นจ้า



รูปนี้ราวๆ16-18



ที่จริงรูปนี้น่าจะอายุ14-15มากกว่าน่ะนะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สปอยล์

หญิงสาวในฝัน แหวนจันทร์เสี้ยวสีแดง รอยปานรูปดอกไม้สี่แฉกตามร่างกายของเรย์

มีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่นอนค่ะ

และตัวแปลสำคัญ แน่นอนคือ

'มิคาสึกิ มุเนะจิกะ' ค่ะ

ส่วนพระเอกนั้นอย่าเพิ่งด่วนสรุปนะจ๊ะ~

เพราะอาจจะไม่มี...หรือมีก็ได้น้าา~

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อ่ะๆ แถมอีกนิดให้อยากเล่นๆ~



อุ๊ป ทำไมทำหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะ~ คุณน้องสาวที่รัก~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #51 JuneKR (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:45
    ชอบอะ รอตอนต่อไป~~~~
    #51
    0
  2. #50 ครีมหมี่ผู้รักไรท์ที่ ไม่ ดอง!!! (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:43
    น่ารัก มาต่อซะท่านไรท์~~~~
    #50
    0
  3. #49 MIdnightKori (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 20:27
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #49
    0
  4. #48 LighttigerWest (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 19:19
    เราเห็นความยิ่งใหญ่------แค่ก----//คุณพี่ชายหัวชมพูเค้าแอบจิตใช่มั้ย......//นางเอกน่าร๊ากกกก ปล่อยนางเป็นแยงกี้ต่อไปไม่ได้เหรอ........
    #48
    1
    • #48-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 9)
      21 ธันวาคม 2559 / 00:33
      ไม่แน่ว่านางอาจหลุดความแยงกี้ออกมาก็ได้~
      แต่คงไม่มากน่ะนะ
      #48-1
  5. #47 p_ice (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 19:16
    สรุปอารุจินี้เป็น ท่านหญิง หรือ นายท่านกันแน่ ลุ้นมาก แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้อารุจิแอบฮ่าค่ะ 5555 รอตอนต่อไปนะ ว่าแต่รูปตอนจบคือไรกันแน่อะ
    #47
    1
    • #47-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 9)
      18 ธันวาคม 2559 / 20:05
      เรื่องคำเรียกนั้นไม่ตายตัวค่ะ แล้วแต่ว่าคนไหนเรียกแบบไหนจะดูเหมาะกว่า(มนความคิดไรท์)น่ะนะ

      จะเรียกสลับไประหว่านายท่าน นายหญิง ท่านหญิง อารุจิค่ะ

      ส่วนรูปนั้น...รอดูไปนะจ๊ะ//หลบเกิบ
      #47-1